தி ஜா பக்கம்

தீர்மானம்

image


விசாலிக்கு   இப்போ பத்து வயது. போன வருஷம்  ஒரு சுமாரான வரனுக்கு  இளையாளா கல்யாணம் ஆனவள்.அவள் அப்பாவுக்கு மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரர்களை ப் பற்றி எப்பவும் ஒரு இளக்காரம். அதனால் அவளை அவர்கள் வீட்டில் இன்னும் கொண்டு போய் விடவில்லை. விசாலி தோழியுடன் சோழி விளையாடிக் கொண்டு ஜாலியாக இருக்கிறாள்.


திடீரென்று ஒருநாள் அவள் பெரிய மாமனாரும் மச்சினர்மார்களும் வந்து அந்த க்ஷணமே அவளை அழைத்துப் போகவேண்டும் என்று நிற்கிறார்கள். வீட்டில் அப்பா இல்லை. அத்தை ஆன மட்டும் சொல்லிப் பார்க்கிறாள்.  முடியாது என்று மறுக்கிறாள்.
அப்போ விசாலிக்கு என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை. ஒரு பெரிய துணியில் அவளுடை துணிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு ‘அப்பா வந்ததும் சொல்லிவிடு’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் வண்டியில் ஏறிக் கிளம்பிப் போய்விட்டாள். அவள் அப்பா வந்ததும், சாப்பிடக் கூட விடாமல் அவளை அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்று தெரிந்ததும் உடனே ஒரு ஜட்கா எடுத்துக்கொண்டு அவர்களைத் துரத்திப் பிடித்தார்.

மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரகளிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை. “சாப்பிடாமல் கிளம்பிவிட்டாயே அம்மா! வா சாப்பிடலாம் "என்று அவளை அழைத்து அவளுக்கு  ஊட்டி விட்டார்.   பாக்கி சாதம் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கலாம். தூக்கி ஆத்தில் போட்டார். ‘எப்பப்பா வருவேள்?’ என்கிறாள் விசாலி. ‘நான் எதுக்கு வரணும்? நீ வந்து போ ! நீ வரவேண்டாம்னு நான் சொல்லலை” என்றார் அவர்.
விசாலி புக்காத்து வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டாள். அவள் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

பெரிய மாமனாரும் மற்ற இரு மச்சினர்களும் பேசவில்லை . உலகத் தாயைக் கண்ட மோனத்தில்   அந்த உள்ளங்கள் ஒடுங்கிக் கிடந்தன.