படைப்பாளி –                           நீல பத்மநாபன்                 (எஸ் கே என்)

image

முதியோர் இல்லத்தை நிலைக் களனாகக் கொண்ட
‘இலையுதிர் காலம்’ நாவலுக்காக 2007ஆம் ஆண்டிற்கான சாகித்ய அகாதமி விருது
பெற்றவர்  திரு நீல பத்மநாபன்.

திரு பஷீர் அவர்களுடைய மலையாளக் கவிதைகளின் தமிழ்
மொழிபெயர்ப்பிற்காக சாகித்ய அகாதமியின் மொழிபெயர்ப்புக்கான விருதையும்
பெற்றிருக்கிறார்.

இவரது தலைமுறைகள் என்னும் புதினம் பெரும் வரவேற்புப் பெற்று,
தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு மைல்கல் என்றும் பாராட்டப்பட்டது. 

இவரது
‘பள்ளிகொண்டபுரம்’ என்னும் புதினம் திருவனந்தபுரத்தின் ஆன்மாவைப் பிரதிபலிக்கிறது
என்றும் சொல்வார்கள். அந்நகரத்தின் பெயர் எங்குமே சொல்லப்படாததும், ஒரு விடிகாலைப்
பொழுதில் தொடங்கி மறுநாள் அதே நேரத்தில் முடிவடைவதும் அனந்தன் நாயரின் வாழ்க்கை
முழுவதும் சொல்லப்படும் நேர்த்தியும் இதன் சில சிறப்பு அம்சங்கள். 

தமிழ் தவிர,
மலையாளம் மற்றும் ஆங்கிலத்திலும் இலக்கியம் படைத்தவர்.

இவரது சிறுகதைகள் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத ஒரு சிறுபொறியை வாசகனுக்குக் காட்ட
வல்லவை.  

ஒரு
பிரத்யேக கணத்தின் தெறிப்பில்
, ஏனோ ஒரு
சொல்லத்தெரியாத தன்மையில் சிலிர்த்துப்போய் நேரிலும் காணும்
, சொல்லிக்கேட்கும் சில கருத்துக்களை மட்டும் என் மனம் சுவீகரித்துக்
கொள்கிறது. உதறினாலும் விலகாமல் உள்ளத்தில் இறுகப்பற்றிக்கொள்ளும் இந்தக்கரு தன்னை
எடுத்தாள என்னை விடாப்பிடியாக நிர்பந்திக்கிறது. இரும்பு இதயம் படைத்தவர்களுக்காக
நான் எழுதவில்லை. காரணம் எனக்கு இரும்பு இதயம் இல்லை என்பதுதான்
, என்னைப்போல் சாதாரண ஆசை நிராசைகள் கொண்ட சாதாரண மனித ஜீவிகளுடன் என்
பிரச்னைகள்
, உணர்ச்சிகளை, வியப்புகளை, வெறுப்புகளை பரிமாறிக் கொள்ளவே நான் எழுதுகிறேன்”

இவரது ‘அனாயசமாய்…’
என்னும் சிறுகதை இப்படிப்போகிறது.

தான் முன்பு வசித்து வந்த
ஊருக்கு வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு செல்லும் ராமதாஸ், அக்காலத்தில் தன்னுடன் மிக
நட்புகொண்டிருந்த சந்தானம் என்பவரின் வீட்டிற்குச் செல்கிறார்.

இப்படி, அழையா
விருந்தாளியாக, விடிந்தும் விடியாத காலைப்பொழுதில் முன்கூட்டி எந்த அறிவிப்பும்
இல்லாமல் திடுதிப்பென்று கதவைத் தட்டினால்.

இப்போது
வீட்டில் யாரிருக்கிறார்களோ! மகள் கல்யாணமாகிப் போயிருப்பாளா? பையனுக்கு வேலை
ஆகியிருக்குமா? வீட்டுக்காரி….

வீட்டில் இருந்தது  சந்தானத்தின் மனைவி.  நட்பு வேர்விட்டு இருந்த காலத்திலேயே ராமதாஸ்
சந்தானத்தின் வீட்டிற்கு வந்தது மிகக் குறைவு. திருமதி சந்தானத்திடம் பேசியதாக
நினைவுமில்லை. அவளைப்பற்றி அறிந்ததெல்லாம் சந்தானம் கூறியது தான்.

image

“இந்த
எழுபது வயது
பிராயத்திலும் காலையில் எந்திரிச்சு உடனே ஒரு கப்
டீயிலிருந்து ராத்திரி படுப்பது வரையுள்ள என் உணவை நானே ஸ்டவ்வில் சமைச்சு
சாப்பிடறேன்”

“ஷி
ஈஸ் எ டெவில்”

“என்
சொந்தப் பிள்ளைகளிடம் மட்டுமில்லே, வந்தவங்க போனவுங்க எல்லோரிடமும் இல்லாததையும்
பொல்லாததையும் சொல்லி என்னை ஒரு வில்லனாக சித்தரிப்பதே அவள் வேலை. இதுக்கெல்லாம்
காரணம் அவள் திமிர், அகங்காரம், நான் சொல்லிக் கேட்பதா என்று என்மீதுள்ள
இளக்காரம், வெறுப்பு.”

அவர் சொல்லுவதெல்லாம் ஒன்
சைடு தானே அவள் சொல்வதையும் கேட்டாத்தானே உண்மை தெரியுமென அபிப்பிரயப்பட்டாலும்,
அதிகம் பேசாத, அடக்கமான, வேறு யாராலும் மோசமாகச் சொல்லப்படாத, ஒரு குறையையும்
நண்பர்களால்கூட கண்டுகொள்ள முடியாத சந்தானத்தை நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.
பெண்டாட்டி விஷயத்தில் அவரிடம் காணப்பட்ட இந்தக் கொந்தளிப்பும் குமைச்சலும்…

 மகளுக்கு
மணமாகி விட்டது. மகன் சற்றுமுன் வெளியே போயிருந்தான். சந்தானத்தின் மனைவி காப்பி
கொண்டு வந்து வைக்கிறாள்

“சும்மாத்தான்
இருந்தார். முந்தின நாளும்
யாந்திரம் வழக்கம்போல் வெளியே
போயிட்டு வந்தார். காலம்பரெ எந்திரிச்சு பாத்ரூம் போனவர்
வெளியே
வரவில்லை..”

அவள்
விழிகள் நிறைந்து வழிந்தன.

இந்தக்
கண்ணீரில் களங்கம் காணமுடியவில்லையே. பின் ஏன் உயிருடன் இருக்கும்போது பரஸ்பரம்
அந்த வெறுப்பு, துவேஷம்..!

ராமதாஸ் விடை பெறுகிறார். வெளியில்
இறங்கும்போது கண்களைத் துடைத்தவாறே அவள் சொல்கிறாள்

“ஹூம்.
அவருக்கு அனாயாச மரணம் கிடைச்சுட்டுது. ஆண்டவன் என் தலையில் என்ன
எழுதியிருக்கிறானோ..”

-அனாயாசமா!
பாவம், எத்தனை காலமாய் நடமாடும் சுடலையாய், எரிந்தெரிந்து வெண்ணீராகிக்
கொண்டிருந்தார் –   என்று கதையை முடிக்கிறார்.

 

நீல
பத்மநாபன் தான் எழுதுவது பற்றி சொல்லியது இப்போது நன்கு புரிகிறது    

இணையத்தில்
கிடைக்கும் மற்ற இரு கதைகள்

சண்டையும்
சமாதானமும்

மண்ணின்
மகன் 



பக்கம் ………………………. 5