எதிர்பாராதது – கவிஞர் ஆரா

அது ஒரு
பெரிய உணவு விடுதி. பலவித அலங்காரங்கள்
கட்டமைப்பு.  எல்லா வகை மக்களும்
சாப்பிடும் இடம் அது.

விடுதி
சின்னதாக இருந்தபோது முத்துபாண்டியின் அப்பா அதை ஆரம்பித்தார். போகப்போகக்  கூட்டம்
ருசிக்காக வந்தது. நகரம் பெரிதாக ஆக கூட்டம் அதிகம் வந்தது. முத்துபாண்டிக்கு
சிறிய வயதிலேயே, படிப்பு சரியாக வராததினால், அப்பாவுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தார்.

சைவமாக
இருந்த விடுதியை அசைவமாக முத்துபாண்டியின் மகன் சங்குபாண்டி மாற்றினான். வெளிநாடு
சென்று படித்தவன். பெரிய விடுதி ஆயிற்று. காரிலும் பைக்கிலும் மக்கள் கூடினர்.

இடைவேளை
இருந்த காலம் போய் இடைவிடா வேலையில் பணிபுரிவோர்கள்.  சாப்பிடுவோரும்,  பல வகையான, பலப்பல வகையான உணவுகளை
விரும்ப, அதையெல்லாம்  செய்ய, சிறுவர்கள்,
பெரியவர்கள், மகளிர் என கூட்டம் அலை மோதியது.

சங்குப்பாண்டியைப்
பற்றி இங்கு சொல்லியாக வேண்டும் முத்துபாண்டியின் வருமானம் நன்றாக இருக்கவே அவன்
படிப்பு பங்கமின்றி தொடர்ந்தது. பரம்பரைக் குணமோ என்னவோ, ‘கேட்டரிங் டெக்னாலாஜி’
படித்தான். இங்கு மட்டுமல்ல இலண்டனிலும் சென்று படித்தான். ஜப்பான், மலேசியா,
ஆஸ்திரேலியா   என ஊர் ஊராகச் சென்று
படித்தான்,

2020
(கற்பனை தானே)

பெரிய ஒரு
உணவு விடுதியாகக் கடற்கரையில் அமைத்தான். மீன்கள் அவன் கண்களில் பட்டது. அவை மூலம்
என்னென்ன செய்யமுடியுமோ அதெல்லாம் செய்தான்.  விதவிதமான மீன்கள். அவற்றை ஏழாவது
மாடியில் தோட்டம்போல் அமைத்து அதில் மீன் தொட்டியை வைத்து, அப்படியே வருவோர்
விரும்புவதை பொரித்துத்தர, மக்கள் விரும்பினார்கள். கல்லாவும் நிரம்பியது.

ஆஸ்திரேலியா
இன்னொருமுறை சென்றான் சங்குபாண்டி. போய்வந்து
சிலநாளாக யோசனையில் இருந்தான். பால் பாண்டியன்  அவனின் நண்பன். பால் பாண்டியன் கொஞ்சம்
வித்தியாசமான ஆசாமி. கோழிகளை அடித்து உடனே சமைத்துச் சாப்பிடுவான். அப்படியான
குணம் உள்ளவன்  

அவன்
சொன்னானோ, சங்கு மனம் சொன்னதோ, இருவரும் யோசித்தனர். யோசித்ததை செயல்படுத்தத்
திட்டம் இட்டனர்.

‘புதிய
புதிய உணவு காணுங்க’ என்ற விளம்பரம் ‘பெரிய பெரிய’ நாளிதழ்களில் வெளியானது. ‘20.07.2020
பாருங்க, வாருங்க சாப்பிட எங்க விடுதியிலே, சங்கு முகத்தில் ’  என நியானில் மின்னின வாசகங்கள்.

காசிக்குப்
போனதிலிருந்து மனசு சரியில்லா முத்துபாண்டி, மனைவி  காமாட்சியுடன் சென்னைக்கு உடனே விமானம் மூலம்
திரும்பினார்.  19.07.2020 இரவு. விமான நிலையத்திலே இவரும் விளம்பரம் பார்த்தார்,
யோசித்தார். யோசித்துக்கொண்டே காரில் வீடு வந்தார்.

ஓய்வெடுக்கவில்லை.
“சங்கு” என்றார். சங்கு போனில் வந்தான். “என்னப்பா?” என,
“உடனே வாடா..” என்றார். வந்தான்.

“என்னடா
செய்யப்போறே?”  

பால்
பாண்டியன் முகம் பார்த்தான் சங்கு.

“பால்
பாண்டியா .. என்னடா?” என்று கேட்டார் முத்துபாண்டி.

“ஒண்ணுமில்லே..
மீன் பொரிக்கிறோமில்ல… ”

“ஆமாடா..
சொல்லு”

சங்கு,
“அதுபோல, ஆடு , மாடு வெட்டி சமைக்கலாமின்னு…” என்றான்

“முட்டாப்பயலுக..
நினைச்சேண்டா. கோக்கு மாக்கு பண்ணிடாதீங்கடா .. இரு” என்றவர்,
“காமாட்சி, இங்கே வா” என்று கூப்பிட்டார்.

காமாட்சி
வந்தாள்.

“விளக்கிச்
சொல்லுடா” என்றார் முத்துபாண்டி.

அம்மாவிற்கோ,
கேட்டதும் மயக்கமே வரும் போலிருந்தது.

image
image

“என்னடா.
இது..  சரிப்படாதுடா. நம்ம மக்கள்
வெட்டுவதை ரசிக்க மாட்டாங்கடா. மாடு நம்ம தெய்வமடா. கேரளாவிற்குப் போகும். .அப்பவே, எங்க
அப்பா அதை எதுத்தாரு. .. என் மகன்டா நீ. இது எப்படிடா?” என்றாள் காமாட்சி.

முத்துபாண்டியின்
ஆமோதிப்புடன் திட்டம் கைவிடப் பட்டது/

தோட்டத்தில்,
லக்ஷ்மி “ம்மா… ” என்றது கன்றுக்குப் பால் தர.  .

page