சரித்திரம் பேசுகிறது ( யாரோ)

புத்தர் முதல் அலெக்சாண்டர் வரை…

 

இதிகாசங்களைத் தொடர்ந்து இந்திய சரித்திரத்தைத் தொடர்வோம்.

இந்தியா என்று சொல்கிறோமே, அந்த வார்த்தை எப்படி எப்பொழுது வழக்கத்தில் வரத் தொடங்கியது?

சம்ஸ்கிருத இலக்கியங்களில் அப்படி ஒரு பெயரே இல்லை!

பெளத்த சமண எழுத்துக்களிலும் அது இல்லை!

தென்னாசியாவின் எந்த மொழிகளிலும் இது குறிப்பிடப்படவில்லை!

சிந்து நதியை indus என்றனர் ஆங்கிலத்தில்.

ஆக – சிந்து நதியின் அருகில் இருந்த நாடு இந்தியா என்று முதலில் அழைக்கப்பட்டுப் பின்னர் பெருந் துணைக் கண்டமே இந்தியா என்று ஆனது

இது ஆங்கிலேயரின் நாம கரணமேயாகும்!

எனினும், இந்த சொல்லிலக்கணப்படிப் பார்த்தால் – இந்தியா என்ற பெயர் பாகிஸ்தானுக்குத் தான் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்! அங்கு தானே சிந்து நதி ஓடுகிறது!

(இப்படி ஏதாவது உளறி அடி வாங்கப் போகிறேன் என்று நீங்கள் நினைப்பது என் கண்ணில் விரிகிறது! என்ன செய்ய! – எழுதத் துணிந்துவிட்டால் நாமார்க்கும் அஞ்சோம்!)

கிறித்துவர்கள் ஏசுநாதரின் பிறப்பை ஒட்டிக் ‘காலத்தை’ அமைத்தனர்.

புத்த சமய எழுத்தர்கள் புத்தரின் பரி நிர்வாணத்தை (மறைவை) ஒட்டிக் ‘காலத்தை’ அமைத்தனர்.

பல கோட்பாடுகள் புத்தரின் மறைவு கி மு 350 – 400 அல்லது  483-486 அல்லது   544க்கு முன் என்று கணிக்கிறது.

இதில் 544க்கு முன் என்பது ஸ்ரீலங்கா பாரம்பரியத்தில் இருந்து வந்தது. இதைத் தள்ளுபடி செய்யலாம்.

மேலும் இந்திய பாரம்பரியம் கி மு 486 என்றும், சீன பாரம்பரியம் கி மு 483 என்றும் கூறுவதால் இதை ஒரு முடிவாக நாம் கொள்ளலாம்.

ஆனால், சமீபத்திய ஜெர்மன் அறிஞர்கள் கருத்துப்படி அசோகரின் பட்டாபிஷேகத்திற்கு (கி மு 268) 130 வருடம் முன்பே புத்தரின் மறைவு ஏற்பட்டிருக்கவேண்டுமாம்.

ஏதோ ஒரு தேதி இருந்து விட்டுப் போகட்டுமே – விஷயத்திற்கு (matterக்கு) வாய்யா என்று நீங்கள் பொருமுவது புரிகிறது! சரி … சரி…

புத்தர் , அலெக்சாண்டர் இருவரும் பெரும் சரித்திர நாயகர்கள். அவர்களைப்பற்றிக் காண்போம்.

புத்தர்

(Courtesy: By Michel wal – Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=6039874)

sari1

சித்தார்த்த கௌதமா – சாக்ய மன்னர் பரம்பரையில் கபிலவஸ்துவில் சுத்தோதனருக்கும் மாயாதேவிக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். பிறந்த சில நாட்களிலேயே தாய் இறக்கவே, சித்தி ‘மஹா பிரஜாபதி’ யின் வளர்ப்பில் வளர்ந்தார். மன்னர் சுத்தோதனர்,  மகன் பெரிய மன்னராக வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டார். அதனால் மத சம்பந்தமானது மற்றும் ‘மனித துயரங்கள்’ பற்றி மகன் அறியாமலிருக்க வழி செய்தார். பதினாறு வயதில் யசோதரா என்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். இவர்களுக்கு ராகுல் என்ற மகன் பிறந்தான்.

sari2

29ம் வயதில் சித்தார்த்தர் அரண்மனையை விட்டு வெளி வந்து குடிமக்களைச் சந்தித்து மக்களின் ‘துயரங்கள்’, ‘மூப்பு’ , ‘நோய்’, ‘இறப்பு’ இவைகளை அறிந்து அதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டார்.

அந்த பாதிப்பில் ஒரு நாள் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி துறவியானார்.   மகத நாட்டுத் தலைநகர் ‘ராஜக்ரஹாவை’ அடைந்தார். துறவு வாழ்வுப்படி வீதியில் பிச்சை (பிக்ஷா- ஐயோ…pizza அல்ல Bhiksha!) எடுத்து உண்டார்.   இதைக் கேள்வியுற்ற பேரரசன் பிம்பிசாரர்  –தனது சிங்காதனத்தை சித்தார்த்தருக்குத் தர விழைந்தார்.  மறுத்த புத்தர் – ஞானோதயம் பெற்ற பின் மறுபடியும் மகதத்திற்கு வருவதாகக் கூறி விடை பெற்றார்.

இங்கே சற்று அரசியல் பேசுவோம்.

பிம்பிசாரர் மகதத்தின் மாமன்னன்.

பிற்காலத்தில் மௌரிய அரசு செழிக்க மகதத்தை உருவாக்கி அடிகோலியவர் பிம்பிசாரர்.

அங்க தேசத்தைப் படையெடுத்து வென்று, தன் ஆட்சியில் கொண்டு வந்தார்.

ராஜக்ரஹா என்ற தலைநகரை உருவாக்கினார்.

புத்தரின் நண்பன் மற்றும் பாதுகாவலராக இருந்தார்.

sari3

திருமணம் செய்தே பல அரசுகளை அடைந்தார் (இது எப்படி இருக்கு!)

கோசல நாட்டு இளவரசி கோசல தேவியைத் திருமணம் செய்து ‘கோசலத்தை வரதட்சிணையாகக் கொண்டார்.

லிச்சாவி (lichchavi) இளவரசி – வைஷாலி அரசன் சேடகனின் மகள். அவளை மணந்து வைஷாலி நாட்டையும் பெற்றார்.

இதற்கிடையில் ‘அமரப்பள்ளி’ என்ற பெண் ,அழகிப்போட்டியில் வென்ற பேரழகி.

அவளுடனும் இவரது காதல்!

அரசன் என்றாலே ‘மச்சம்’ என்று தப்புக் கணக்குப்போட வேண்டாம்.

மேற்கொண்டு படியுங்கள்.

மகன் அஜாதசத்ரு சிங்காதனதிற்க்காகத் தந்தையை சிறை செய்து பட்டினி போட்டான்.

கொடுமைப் படுத்தினான்.

sari4

(அகழ்வாராய்ச்சி ஆதாரம்)

தாயிடம் ஒரு நாள் பேசும் போது தன் தந்தை தன்னை எத்தனை பாசத்தோடு வளர்த்தார் என்பதை அறிந்து கொண்டான்.

‘சரி.. பாசம் வாய்ந்த தந்தையை சாவடிப்பது சரியல்ல… விடுதலை செய்யலாம்’

முடிவெடுத்த அஜாதசத்ரு, போர் வீரர்களை , தந்தையை விடுதலை செய்ய அனுப்பினான். குற்றுயிரும் குலையுயிருமாய் இருந்த பிம்பிசாரர் படை வீரர்கள் வருவதைப்பார்த்து ‘சரி .. என்னை  போட்டுத்தள்ள மகன் முடிவு செய்தான் ‘ என்று எண்ணித் தானே உயிர் துறக்கிறார்.

(வேறு சில கருத்துக்களில் – அஜாதசத்ரு தந்தையை எவ்வாறு சித்ரவதை செய்து கொன்றான்  என்று விளக்குகிறார்கள். அதை எழுதக் கை கூசுகிறது. எழுதாமல் விடுகிறேன்)

அரசன் அன்று கொல்வான்.  தெய்வம் நின்று கொல்லும்..

பின் குறிப்பு:  அஜாதசத்ருவின் மகன் உதயபத்ரா. அவன் நாட்டாசையால் – அஜாதசத்ருவைக் கொடூரமாகக் கொன்றான்.

அன்பே உருவான புத்தரின் கதை கூறும் போது இந்த கேடு  கெட்ட அரசியல் நமக்கெதற்கு!

சித்தார்த்தர் கதைக்குத் திரும்புவோம்.

சித்தார்த்தர் துறவறத்தில், குருக்கள் வழியாக யோகாசனம் கற்றார். மேலும் ஞானோதயம் பெற ‘எல்லாவற்றையும் துறப்பது (உணவு உட்பட) என்று முடிவு செய்தார். நாளொன்றுக்கு ஒரு இலை மட்டும் உட்கொள்வார்.  இப்படிப் பசித்து, உயிர் போகும் நிலை அடைந்து, ஒரு நாள் நதி நீரில் குளிக்கும் போது மூழ்கி இறக்கும் நிலை அடைந்தார். அருகில் இருந்த சுஜாதா என்னும் கிராமியப் பெண்மணி அவரைக் காத்து ‘பாயாசம்’ ஊட்டி உயிர் காத்தாள்!

சித்தார்த்தர் தனது வாழ்வுமுறையை ‘மறு பரிசீலனை’ செய்தார்! பட்டினி கிடந்து ஒரு எல்லை  செல்லாமல் ஒரு ‘நடு வழி’யில் செல்வது தான் சரி என்று உணர்ந்தார். ஞானோதயம் பெற யோக வழியில் செல்ல முடிவெடுத்தார்.

போதி மரத்தடியில் தனது 35 ம் வயதில், 49 நாள் தவமிருந்து ஞானோதயம் அடைந்தார்.   புத்தர் பிறந்தார்.

சங்கம் அமைத்து அதில் புத்த துறவிகளைச் சேர்த்தார். பிறகு 45 வருடக் காலம் பெரும் பயணம் கொண்டு புத்தக் கொள்கைகளைக் கற்பித்தார்!

சுத்தோதனர் துறவு கொண்ட மகனை கபிலவஸ்து வருமாறு அழைத்தார். ஒன்றன் பின் ஒருவராகப் பத்து தூதர்களிடம் கடிதம் அனுப்பினார். ஒன்பது தூதர்கள் புத்தரைச் சந்தித்ததும் அவரது சீடராகி அங்கேயே தங்கி விட்டனர். கடிதம் சேர்க்கப்படவே இல்லை. பத்தாவது தூதரும் புத்தரைச் சந்தித்ததும் அவரது சீடரானார். ஆனால், கடிதத்தை புத்தரிடம் கொடுத்தார் (அப்பாடியோ!)

புத்தர் தனது சீடர்களுடன் கபிலவஸ்து சென்றார். அங்கு அரண்மனையில் பல்சுவை விருந்து அமைக்கப்பட்டிருந்தது. புத்த கூட்டங்கள் வீதியில் பிச்சை எடுக்கத் தொடங்கினர்.

சுத்தோதனர்:  என்ன இது? நமது அரசவை பரம்பரையில் ஒருவரும் பிச்சை எடுத்ததாக வழக்கமே இல்லையே!

புத்தர்: இது இப்பொழுது புத்தரின் பரம்பரை… அரசவை பரம்பரை அல்ல. பிச்சை எடுப்பது எங்கள் கடமை!

இந்த கபிலவஸ்து வருகையில் பல அரச குடும்பத்தினர் புத்தரின் சீடர்களாகினர்.

ஏழு வயது மகன் ராகுல் புத்தரின் சீடனானான்.

பின்னாளில் சுத்தோதனர் மரணப்படுக்கையில் இருக்கையில் புத்தர் சென்று அவருக்குத் தர்மத்தைப் போதித்தார். சுத்தோதனர் மரணத்திற்குப் பிறகு பல அரசப் பெண்டிர் புத்த சங்கத்தில் சேர்ந்து துறவிகளாக விரும்பினர். புத்தரின் வளர்ப்புத்தாய் ‘மஹா பிரஜாபதி’ யும் அவர்களில் ஒருவர். புத்தர் பெண்கள் துறவியாவதற்கு உடன்படவில்லை. அந்த அரசவை மகளிர் அவரது சங்கத்தைப் பின் தொடர்ந்து சென்றனர். புத்தரின் தலைமை சீடர்கள் பெண்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசினர். முடிவில் புத்தர் பெண்களைத் துறவியாக்க அனுமதித்தார்.

45 வருட தர்ம போதனைக்குப்பின் தனது 80ம் வயதில் புத்தர் தான் ‘மஹா பரி நிர்வாண’ நிலை (இறப்பற்ற நிலை) அடைவதாகப் பிரகடனம் செய்தார். குஷிநகரில் – சுண்டா (Cunda) என்ற கொல்லன் அளித்த கடைசி உணவை உண்ட உடன் உக்கிரமான நோயுற்றார். புத்தர் தனது பிரதம சீடனை அழைத்து தனது இறப்புக்கு அந்த கொல்லன் அளித்த உணவு காரணமல்ல என்பதை அவனுக்கு விளக்குமாறு பணித்தார். தனது மறைவிற்குப் பிறகு எந்தத் தலைவரையும் பின்பற்ற வேண்டாம் என்று சீடர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார்.

புத்தருடைய பூதவுடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. அவரது புகழுடம்பு சரித்திரத்தில் என்றும் அழியாதது.

 

அலெக்ஸாண்டர்

அலெக்ஸாண்டரின் இந்தியப் படையெடுப்பு இந்திய சரித்திரத்தில் ஒரு சிறு குமிழி. பெரிய அரசியல் வெற்றி அல்ல. இதை ஐரோப்பிய சரித்திர வல்லுனர்கள் ஊதிப் பெரிதாக்கி விட்டனர். இந்திய எழுத்தர்கள் அலெக்ஸாண்டர் பற்றி ஒன்றுமே கூறவில்லை.

அலெக்ஸாண்டரின், இந்தியப் படையெடுப்பு வெற்றியை விட மிக முக்கியமானது அவன் இந்தியா வந்து அடைந்தது தான். இந்தியா வந்து சேருமுன்னே அவன் கண்ட மற்ற வெற்றிகள் மிகப் பெரியவை.

அலெக்ஸாண்டரின் தந்தை பிலிப் (Philip) மாசிடோனியாவின் மன்னன். அலெக்ஸாண்டர் பதின்மூன்றாம் வயதில் அரிஸ்டாட்டில் என்ற புகழ் மிக்க தத்துவ ஞானியிடம் பாடம் பயின்றான்.

sari5

பத்து வயதாக இருக்கும்போது ஒரு அடங்காக் குதிரை அரண்மனையிலிருந்தது. அப்படிப்பட்ட குதிரை தேவையில்லை என்று அனுப்ப மன்னர் முடிவு செய்தார்.

sari6

 அலெக்சாண்டர் அந்த குதிரையை அடக்கித் தன் சொந்த குதிரையாக்கினான். தந்தை மிக மகிழ்ந்து ‘ மகனே உனக்கு மாசிடோனியா போதாது!  பெரும் உலகில் உனது ஆட்சி பரவ வேண்டும்’ என்றார். பின்னாளில் இந்தக்குதிரை (புசபாலஸ்-bucephalas) களம் பல கண்டு இந்தியாவில் மாண்டது! அதன் பெயரில் இந்தியாவில் நகரம் ஒன்று அமைத்தான்!    

மாசிடோனியாவிலிருந்து புறப்படு முன் கிரேக்க நாடுகளில் பற்பல போர்களை வென்றான். மாசிடோனியாவிலிருந்து புறப்பட்டு அதுவரை கனவிலும் நினையாத அரசுகளை வென்றான். அனடோலியா (Anatolia) எனப்படும் இந்நாள் துருக்கி (Turkey)  கி மு 334 ல் வீழ்ந்தது. அதன் பிறகு சிரியா, பாலஸ்தீன் வழியாக எகிப்து, லிபியா வை வென்றான். இது கி மு 332 ல்.

பாரசீகம் (achaemedid) அன்று மிகப்பெரிய வல்லரசு. அது இன்றைய ஈரான், துருக்கி, குவைத் ,சிரியா, ஜோர்டான், இஸ்ரேல், லெபனான், ஆப்கானிஸ்தான், எகிப்து, லிபியா, மற்றும் ஐரோப்பியாவில் பல்கேரியா, உக்ரைன், ரஷ்யா, ஆர்மேனியா, ஜார்ஜியா மற்றும் மத்திய ஆசியா என்று உலகின் மிகப்பெரும் வல்லரசாக விளங்கியது.

அலெக்ஸாண்டரின் பத்து வருடப் படையெடுப்பு இந்த வல்லரசைக் குலைத்தது.

பாரசீகப் பேரரசன் டேரியஸ் III (Darius)ஐ அழித்து வெற்றி கொண்டான். இப்பயணங்களில் பெரும்பாலும் எதிரியை விட குறைந்த படைபலம் இருந்தும் சாமர்த்திய ராணுவ முறைகளால், பெரும் வீரத்தால், பெரும் வெற்றி கிடைத்தது.   (phalanx) நெருக்கமாயமைக்கப்பட்ட சேனை என்பது ஒரு சக்தி மிகுந்த வியூகம் . 

sari7

இப்படி அமைந்த படை எதிரிகளின் படையின் முகப்பை உடைக்கும்.

இந்தியா:

யானை வரும் பின்னே மணியோசை வரும் முன்னே!  அலெக்சாண்டர் வருவதற்கு முன்னமே அவரது போர்ப் பிரதாபங்கள் இந்தியாவில் பிரசித்தி பெற்றிருந்தது. ஆக- அவன் படைகள் இந்தியா நுழைய நுழைய – சிற்பல குறுநில மன்னர்கள் பணிந்தனர். அலெக்சாண்டர் சிந்து நதியைக் கடந்து அம்பி எனும் தக்ஷசிலா (Taxila) பேரரசின் அரசனை சந்தித்தான். அம்பி அலெக்சாண்டருக்கு வெகுமதிகளையும், யானை மற்றும் படை உதவிகளையும் கொடுத்தான். அம்பி அலெக்ஸாண்டரிடம் சக்தி வாய்ந்த மன்னன் ‘போரஸ்’ஐப் பற்றிக் கூறினான்.

‘வெளி நாட்டுக்காக இந்திய மண்ண்ணுக்குத்  துரோகம் செய்த முதல் இந்திய மன்னன் அம்பி’ என்று சரித்திரம் கோடி காட்டுகிறது.

அம்பியின் தக்ஷசிலா – சிந்து நதியிலிருந்து ஜீலம் நதி வரை பரவியிருந்தது. ஜீலம் நதி தாண்டி ‘போரஸ்’ என்ற மாமன்னன் ஆண்டு வந்தான். அச்சமற்று, கம்பீரமாக, சக்தி பொருந்திய போரஸ், அம்பி போல் இல்லை. ‘புரு’ வம்சத்தில் வந்தவன். மாவீரன்.

அலெக்சாண்டர் போரசிடம் தன்னை சந்தித்துக் கப்பம் கட்டுமாறு கூறியனுப்பினான். போரஸ் ஆமோதித்து இந்த சந்திப்பை வரவேற்றான்! ஆனால் ‘இந்த சந்திப்பு நிகழ மிகச் சரியான இடம் போர் முனை தான்‘ என்றான்!

கி மு 326 ல் இந்த போர் ‘ஜீலம் நதி யுத்தம் ‘ (battle of Hydaspes) நடந்தது. போரஸ் இதில் தோற்றான் என்பதில் வல்லுநர்கள் கருத்தொருமிக்கிறார்கள்.

பருவ மழை காரணமாக ஜீலம் நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடியது. இந்திய சேனை மழையில் போர் புரிவதில் தடுமாறினர். போரசின் ரதப்படை  சகதியில் அகப்பட்டுத் திணறின. அலெக்ஸாண்டரின் (phalanx) ‘நெருக்கமாயமைக்கப்பட்ட சேனை’ பெரும் சேதத்தை விளைவித்தது. யானைகள் காயமடைந்து இரு பக்கங்களையும் தாக்கியது. காயப்பட்ட போரஸ் பெரும் யானை ஒன்றிலிருந்து போர் புரிந்தபோது பிடி பட்டான்.

sari8

(போரஸ் சரண்)

அலெக்சாண்டர்: ‘உன்னை என்ன செய்ய வேண்டும்?’

போரஸ்:  ‘ஒரு அரசனுக்குத் தகுந்த முறையில்’

அலெக்சாண்டரை போரஸின் மாவீரம் வெகுவாகக் கவர்ந்தது. பரந்த மனதுடன் – போரசை அவன் நாட்டிற்கே மீண்டும் அரசனாக்கி  ஜீலம் நதி தாண்டிய வேறு சில பகுதிகளையும் கொடுத்துக் கவுரவித்தான். (பின்னாளில் அலெக்ஸாண்டரின் மறைவுக்குப் பின்னர் அவனது தளபதி ஐடமுஸ் (Eudemus) போரசைக் கொலை செய்தான்).

 

அலெக்சாண்டர் மேற்கு இந்தியா பகுதியோடு உலகம் முடிந்ததென்று கருதியிருந்தான். சிந்து நதிக்குக் கிழக்கே கங்கை நதி தாண்டி ‘நந்தா’ என்ற மகத அரசும், அதன் கிழக்கில் இன்றைய வங்காள அரசும் இருப்பது அறிந்தான்.

அந்த நாடுகளின் செல்வக்கொழிப்பை அறிந்து அவைகளை வெற்றி கொள்ள ஆவல் கொண்டான். அவர்களின் பிரம்மாண்ட படை பலம் அவனது சாகச உள்ளத்துக்குப் பெருந்தீனி அளித்தது. அவைகளை வெற்றி கொள்ளக் கங்கை நதியைத் தாண்டச் செய்த முடிவை அவனது வீரர்கள் எதிர்த்தனர். தங்கள் நாட்டுக்குத் திரும்பிச் செல்ல விரும்பினர். தளபதிகளும் அதே கருத்தைக் கூறி மன்றாடினர். முடிவில் அலெக்சாண்டர் ஒப்புக்கொண்டு திரும்ப முடிவு செய்தான்.

அலெக்சாண்டர் தோல்வி அடைந்ததே இல்லை என்று சரித்திரம் சொல்லும். ஆனால் இந்த ஒரே ஒரு முறை – தன் மக்களாலே தோல்வியுற்றான்!

பாபிலோன் நகரை அடைந்து  அரேபியா படையெடுப்பை நடத்தத் திட்டமிட்டான். அதற்கு முன் இறந்தான். காய்ச்சல் வந்து இறந்தான் என்பர் சிலர். விஷமிடப்பட்டு இறந்தான் என்பர் சிலர். 33 வயதில் அந்த ‘உலக நாயகன்’ உயிர் துறந்தான்!

இந்திய சரித்திர ஏட்டின் ஒரு சகாப்தம் முடிந்தது. மறு அத்தியாயம் மகதத்தில்

துவங்கவுள்ளது! இன்னும் பேசுவோம்!

 

(references:

https://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_Indian_history

https://en.wikipedia.org/wiki/Gautama_Buddha

https://en.wikipedia.org/wiki/Alexander_the_Great

)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements