அம்மா  நீயா  இப்படி…..!  (நித்யா சங்கர் )

Standard

குழந்தைப் பருவத்தில் பாலோடு பாசத்தையும். அன்பையும்
ஊட்டி வளர்த்த அம்மா ….. பள்ளிப் பருவத்தில் வேகாத வெய்யிலில் மகன் பட்டினியாய்  இருக்கக் கூடாதே…., சூடாக சாப்பிடவேண்டுமே
யென்று சோற்றுப் பையுடன் பள்ளிக் கூடத்திற்கு ஓடி வந்த அம்மா,
காலேஜ் நாட்களில் பையனுக்கு எது பிடிக்கும் எது பிடிக்காது என்று
அறிந்து யோசித்து யோசித்து ருசியாக ஆக்கிப் போட்ட அம்மா…..

அம்மா நீயா இப்படி…!

வருகிற மனைவி எப்படி அமைவாளோ…? பாசப் பிணைப்பில்
மகிழ்ந்திருக்கும் நம் குடும்பத்தைப் பிரித்து விடுவாளோ….?’ என்றெல்லாம்
சந்தேகம் எழும்ப கல்யாணத்தைத் தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டிருந்த
மதுவை உட்கார வைத்து, ‘கல்யாணத்துக்கப்புறம் பாருடா… உன்
மனைவியாக வரப் போறவளை என் பொண்ணு மாதிரித் தாங்கி த்தாங்கி
வெச்சுக்குவேன் என்று உறுதி சொல்லி கல்யாணம் பண்ணி வைத்த
அம்மா……. அம்மா நீயா இப்படி…?

பூஜா புகுந்த வீட்டுக்கு வந்து ஒரு மாதம் கூட ஆகவில்லை.
கழுத்திலே கட்டிய மஞ்சச் சரட்டின் நிறம் கூட மாறவில்லை..
அதற்குள் அவசர அவசரமாக ஒரு வீடு பார்த்து, ஒரு நல்ல நாளில்
பால் காய்ச்சி மதுவையும், பூஜாவையும் தனிக் குடித்தனமும் வைத்து
விட்டாள் அம்மா.

‘ஏன்… ஏன்… தப்பு எங்கே நடந்தது?.’ என்று காரணம்
புரியாமல் அயர்ந்து போய் நின்றான் மது.

அவனுக்குத் தெரிந்த வரை பூஜா மேல் ஒரு குறையும் இருப்-
பதாகத் தெரியவில்லை… அதுவும் தனிக் குடித்தனம் வரவேண்டும்
என்று தெரிந்ததும் அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டு அவள் அழுத
அழுகை இருக்கிறதே…..!

‘அம்மா, நான் என்ன தப்பு செய்தேன்… நான் ஏதாவது
தப்பு செய்திருந்தா என்னைத் திட்டுங்க… ஏன் அடிக்கக் கூட
உங்களுக்கு உரிமை இருக்கு. மாமனார், மாமியாருடன் –
அதாவது என் அம்மா, அப்பாவுடன் – ஒரு குடும்பமா சந்தோஷமா
இருக்க வேண்டும் என்று ஆசையோடு வந்தேனே … அதுக்கு
நீங்கள் தரும் தண்டனையா..? ஏன் அம்மா.. இப்படி எங்களைப்
பிரிச்சு வெக்கறீங்க..? சொல்லுங்க அம்மா சொல்லுங்க…’ — அவள்
பேச்சிலே கபடமில்லை.. உண்மை இருந்தது…

தோளிலே சாய்ந்து அழுதவளை மெதுவாக அணைத்துக்
கொண்டும், ஆதரவோடு தடவிக் கொடுத்தும், ‘ அடீ.. பைத்தியக்காரி..
அசடு மாதிரி ஏண்டி அழுதுட்டு இருக்கே… நாங்க கிரவுண்டு
·ப்ளோரில் இருக்கோம்.. நீங்க ·பர்ஸ்ட் ·ப்ளோரில் இருக்கப்
போறீங்க. உங்க படுக்கையறை பால்கனியிலிருந்தோ, சமையலறை-
யிலிருந்தோ ‘அம்மா’ன்னு கூப்பிட்டேன்னா ரெண்டாவது நிமிஷமே
நான் உங்க வீட்டுலே இருக்கப் போறேன். அது போல் நான்
‘பூஜா’ன்னு கூப்பிட்டேன்னா ரெண்டாவது நிமிஷம் நீ என்
முன்னால் நிற்கப் போறே… நீங்க ரெண்டு பேரும் சின்னஞ்
சிறிசுக .. ஜாலியா லைபை எஞ்சாய் பண்ணணும்’ என்று ஆறுதல்
கூறினாள் அம்மா. அம்மாவின் சொற்களில் கோபமோ, தாபமோ,
வஞ்சமோ இல்லை. அன்பும் பாசமும்தான் தெரிந்தது.

‘அவதான் இவ்வளவு சொல்றாளே… பின்னே எதுக்கு
அவங்களைத் தனியாப் போகச் சொல்றே..? அவங்களும் இங்கேயே
இருக்கட்டுமே…’ என்றாள் ஊரிலிருந்து வந்திருந்த அத்தை.

அம்மாவின் பதிலோ அவள் இதழோரம் கசிந்த ஒரு
சின்ன புன்னகை.

தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தான் மது.

‘என்னங்க.. தூக்கம் வரலையா..?’ என்றாள் பூஜா.

‘எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை பூஜா…. தப்பு எங்கே
நடந்ததுன்னே புரியலை…. அம்மா ஏன் இப்படி..!’

அதுதான்ங்க .. எனக்கும் புரியலே… மாமியார், மாமனார்
எல்லோருடனும் கூட்டுக் குடும்பத்திலே இருக்கணும்னு ஆசை
ஆசையாய் வந்தேன். என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலையே.. ஆனா
அம்மாக்கும் என் மேல் கோபமோ, வெறுப்போ இருக்கிறதாகவும்
தெரியலே..பாதி வேலையை இழுத்துப் போட்டுண்டு நீங்க
ஆபீஸிலேயிருந்து வறதுக்குள்ளே முடிச்சிட்டு ‘ரெண்டு பேரும்
வெளியிலே ஜாலியா போயிட்டு வாங்க’ன்னு அன்பா அனுப்பறாங்க.
மதுவுக்கு இது பிடிக்கும், பூஜாக்கு இது பிடிக்கும்னு பார்த்துப்
பார்த்துச் செய்து கொண்டு தராங்க… நாம் தனித்தனியே ரெண்டு
வீட்டிலே இருக்கிறோமே யொழிய பாதி நாளும் அம்மாவுடைய
பிரிபரேஷன்தான். உங்களுக்கு நெனவு இருக்கா.. ஒரு நாள்
உங்ககிட்டே ‘ஒரு பர்டிகுலர் ஸாரி டெக்ஸ்டைல்ஸ் ஷாப்பில்
டிஸ்ப்ளேயில் போட்டிருந்தான். அது எனக்கு ரொம்ப பிடித்தது’
என்று சொல்லிட்டிருந்தேன். அதை எப்படியோ அம்மா
கேட்டிருக்காங்க. அன்னிக்கு சாயந்திரமே அதை வாங்கி வந்து
எனக்கு பிரஸண்ட் பண்ணினாங்க. இப்படி ஆசை ஆசையாய்
பண்ணற அம்மா கூடவே இருக்க முடியாமப் போச்சு பாருங்க…
நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்னு தெரியலீங்களே..’ என்று
விசும்பினாள்.

‘ஓகே… கவலைப் படாதே …. எல்லாம் போகப் போக
சரியாகி விடும்….’ என்று ஆறுதல் கூறிய படியே அவளை
அணைத்துக் கொண்டான் மது.

அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று கண்
விழித்தான். அறையிலே விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது.
வாட்சைப் பார்த்தான். மணி பன்னிரண்டு. பூஜா கனத்த
இருமலோடு பாத்ரூமில் முகம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘பூஜா .. ஏன், என்னம்மா ஆச்சு ..?’

‘என்னமோ தெரியலே .. ஒரே வோமிட்டிங் ஸென்ஸேஷன்..
இருமல் வேறே .. ஜுரம், தலை வலி வேறே ..’

‘அப்படியா .. அம்மாவைக் கூப்பிடட்டுமா ..”

‘வேண்டாங்க .. பாவம் அவங்க நல்லா தூங்கிட்டு
இருப்பாங்க .. படுத்துத் தூங்கினா சரியாயிடும்’ என்று கூறியவாறு
வந்து கட்டிலில் படுத்தாள். அவள் முகம் சோர்ந்து போயிருந்தது.
அவளைப் பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது. மதுவுக்கு என்ன
செய்வது என்றே தெரியவில்லை .. அம்மா மேல் கோபம்
கோபமாக வந்தது. எல்லோரும் சேர்ந்திருந்தால் அம்மா
ஏதாவது கை வைத்தியம் செய்திருப்பாள். விடிஞ்சதும்
டாக்டரிடம் போயிருக்கலாம்.

‘என்னடா செய்வது ..?’ என்று எண்ணியபடியே
பால்கனிக்கு வந்தான்.

‘என்னடா .. மது .. என்ன ஆச்சு? தூங்கலியா..?’
என்ற அம்மாவின் குரல் கீழ் போர்ஷனிலிருந்து கேட்டது.

‘அம்மா… பூஜாவுக்கு உடம்பு முடியலேம்மா.. ரொம்ப
இருமலாவும், வோமிட்டிங் ஸென்ஸேஷனாவும், ஜுரமாவும்
இருக்கு .. ‘ என்றான் தீனமான் குரலில்.

‘பயப்படாதே .. ஐந்து நிமிஷத்தில் வரேன்’ னு
சொல்லியபடியே உள்ளே போனாள். மதுவும் உள்ளே வந்தான்.
அம்மாவின் வருகைக்குக் காத்திருந்தான்.

சொன்னபடியே ஐந்து நிமிஷத்தில் கதவைத் தட்டினாள்
அம்மா. மது ஓடிப் போய் கதவைத் திறந்தான். அம்மாவைக்
கண்டதும் அவன் முகத்திலே உள்ள கவலை ரேகைகள்
மறைந்தன. மனதிலே ஒரு திடமும் நம்பிக்கையும் வந்தது. அம்மா
கையில் ஒரு குவளையில் கஷாயம் கொண்டு வந்திருந்தாள்.

பூஜாவிடம் ஓடிப் போய், ‘என் செல்லம் .. என்னடா
செய்யுது .. ஒண்ணும் பயப்படாதே.. அம்மா இருக்கேன் இல்லே..
இந்தக் கஷாயத்தைச் சாப்பிடு.. உன்னுடைய ஜுரம் எல்லாம் ஓடிப்
போயிடும்’ என்றபடியே கஷாயத்தை அவளுக்கு புகட்டினாள்.

‘அம்மா .. எனக்கு பயமா இருக்கும்மா .’ என்று சின்னக்
குழந்தை போல் அதுவரை தேக்கி வைத்திருந்த துக்கத்தையெல்லாம்
அழுது கொட்டித் தீர்த்தாள் பூஜா. அம்மாவின் மடியில் தலை
சாய்த்து படுத்தாள்.

‘சீ..சீ.. அம்மா வந்துட்டேன் இல்லே.. இனி ஒண்ணுக்கும்
பயப்படாதே..’

‘அம்மா.. என்னை விட்டுப் போயிடாதீங்க…’

‘இல்லேடா செல்லம் ..நான் உன் கூடவே இருக்கேன்.
மது நீ ஹாலில் படுத்துக்கோ .. கவலைப் படாமே தூங்கு..
நாளைக்கு ஆபீஸ் போகணும் இல்லியா .. நான் பூஜாவைப்
பார்த்துக்கறேன்.. ‘ என்று அவள் தலையையும், முதுகையும்
ஆதரவோடு தடவியபடியே விடிய விடிய உட்கார்ந்திருந்தாள்
அம்மா. பூஜாவும் நிம்மதியாக உறங்கிப் போனாள்.

ஆபீஸிலிருந்து வந்தவன் வீடு பூட்டியிருப்பதைப்
பார்த்து, ‘பூஜா எங்கே காணலியே ..’ என்ற சந்தேகத்தோடு
அம்மாவின் வீட்டிற்கு வந்தான். வீட்டில் நுழையப் போனவன்
அம்மாவும், அத்தையும் பேசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து
வாசலில் நின்றான்.

‘ஏண்டீ உமா… பூஜா ரொம்ப நல்ல பொண்ணாத்
தெரியறா .. உங்கிட்டயும் ரொம்ப பாசமாவும், அன்பாவும்
இருக்கா .. அப்படி இருக்கும்போது அவங்களை ஏன் தனிக்
குடித்தனம் வெச்சிருக்கே….’ என்றாள் அத்தை.

‘அதுக்கு நீங்கதான் காரணம் அக்கா… ‘ என்றாள் அம்மா.
சிரித்தபடியே.

‘ஏய்..ஏய்.. என்ன சொல்றே? நானா காரணம்?’

‘அக்கா .. ஒரு பொண்ணு புதுசா கல்யாணம் பண்ணிட்டு
வரும்போது பல கற்பனைகளோடும், எண்ணங்களோடும் புகுந்த
வீட்டுக்கு வரா.. புகுந்த வீட்டிலே எல்லோரும் புதியவங்க…
அவ தன் வீட்டை எப்படி எல்லாம் வெச்சுக்கணும்னு நினைக்-
கிறாளோ, அது மாதிரி செய்ய முடியாம போகலாம் .. டென்ஷனில்
குடும்பம் நடத்திட்டிருக்கிற மாமியார், மாமனார் வாயிலிருந்து
ஏதாவது கடுஞ்choல் வரலாம். அது நாம் டி.வி. ஸீரியலில்
பார்க்கற மாதிரி பூதாகாரமா வெடிக்கலாம். அதனாலே வருகிற
பெண்ணுக்கு எப்பவும் ஒரு ஸ்பேஸ் கொடுக்கணும். அது
எப்பவும் கூட்டுக் குடும்பத்திலே நம்மால முடியாம போகலாம்.
அது அவளுக்குப் பெரிய குறையா தெரியலாம். உங்க பையன்
விஷயத்திலே அதுதான் நடந்தது. யோசித்துப் பாருங்க..அந்த
நிலைமை ரிபீட் ஆக வேண்டாம்னு தான் நான் இப்படிப்
பண்ணினேன். பூஜா மாதிரி தங்கமான ஒரு மருமக கிடைக்க
நான் கொடுத்து வெச்சிருக்கணும். விட்டா அன்பாலேயே
என்னைக் குளிப்பாட்டிடுவா… அது போல் ‘நானும் ஸீரியல்
மாமியார் இல்லே ..அவள் ஆசா பாசங்களுக்கு அணை போடாத
அன்பான மாமியார்னு அவளுக்குப் புரிய வைக்கணும்
இல்லியா .. இனிமே பாருங்க.. நான் திட்டினாலும் – ஏன்
அடிச்சாலும் – கூட என்கிட்டே என் போண்ணு மாதிரி
ஒத்தைக்கு ஒத்தையா அன்போடு மல்லுக்கு நிற்பாளே ஒழிய
அவள் போடும் சண்டையில் காழ்ப்பு இருக்காது’ என்றாள்
அம்மா கண் கலங்க.

‘என்னடி .. அப்படி ஒரு ஐடியா இருக்கா.. இதுதான்
சாக்குன்னு அவளை அடிக்க வேறே போறியா.. ‘ என்று
சிரித்தாள் அத்தை.

‘அட, சும்மா ஒரு பேச்சுக்குச் சொன்னேன். அக்கா,
இப்ப ஜாலியா இருக்காம அவங்க எப்ப வாழ்க்கையை அனுபவிக்க
போறாங்க..நம்ம உடம்புலே இப்போ தெம்பு இருக்கு. அவங்க
ஆனந்தமா இருக்கிறதைப் பார்த்து நாமும் சந்தோஷமா
இருக்கலாமே.. நாம ஓய்ஞ்சு போறபோது அவங்ககிட்டேதானே
போகப் போறோம். அப்போ அந்த வாழ்க்கையிலே அன்பும்,
அரவணைப்பும் இருக்கும். வசந்தம் இருக்கும். காழ்ப்பு இருக்காது.’
என்று சொன்ன அம்மா, தன் காலை யாரோ தொட்டுக் கும்பிடுவதை
உணர்ந்து திகைத்து திரும்பினாள்.

மது அம்மாவின் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு அழுது
கொண்டிருந்தான்.

‘அம்மா.. இந்த ஒரு எண்ணத்திலா இப்படிப் பண்ணினே..
புரியாத புதிராக இருந்த உன் செய்கையின் அர்த்தம் இப்பப்
புரிஞ்சது. பூஜாவை நீ சரியாகப் புரிஞ்சுக்கலே.. அவள் ‘நீ இப்படிப்
பிரிச்சு வேச்சுட்டியே’ என்று புலம்பாத நாளில்லே.. நாளைக்கே, ஏன்,
இன்னிக்கே இங்கே நாங்க ஷிப்ட் பண்ணிடறோம்’

‘பைத்தியக்காரா.. ஜாலியா இருங்கடா.. உனக்கு இப்பப்
புரியாது. சில வருடங்களுக்கப்புறம் சொல்வே.. அம்மா நீ
செய்தது சரிதான்னு.. போடா.. பூஜா கோயிலுக்குப் போயிருக்கா..
சாவி அந்த ஆணியில் மாட்டியிருக்கு பார்’ என்றாள் அம்மா.

மதுவின் கண்கள் கலங்கின.

Advertisements