படைப்பாளி – கு. அழகிரிசாமி (எஸ் கே என்)

 

இடைச்சேவல் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த இவரும், இவரது நெருங்கிய நண்பரும் அதே கிராமத்தைச் சேர்ந்த கி ராஜநாராயணனும் சாகித்ய அகடமி விருதுபெற்ற, குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாளிகள். இவர் கவிதைகள், நாடகங்கள், கட்டுரைகள், விமரிசனங்கள் ஆகியவையும், இவரது சிறுகதைகளைப் போலவே படிப்பினையைப் போதனையாகச் சொல்லாத அரிய அனுபவம் என்று கூறலாம். இவர் இசையில் மிகுந்த நாட்டம் உடையவர்.  கீர்த்தனைகள் படைத்தவர்

*****

மிகவும் பேசப்படும் இவரது குமாரபுரம் ஸ்டேஷன் என்னும்  கதை

‘குமாரபுரம் என்பது ஒரு காட்டு ஸ்டேஷன். அரை மைல் சுற்றளவிற்கு எந்த ஊரும் கிடையாது. ஸ்டேஷன் என்று கட்டிவிட்டால் பெயர் வைக்காமல் முடியுமா? இடுகுறிப் பெயராவது வைத்துத்தானே ஆகவேண்டும்?’

என்று தொடங்குகிறது  .

புதியதாக மாற்றலாகி வந்திருக்கும் ஸ்டேஷன் மாஸ்டரின் பால்ய நண்பர் சுப்பராம ஐயர் ஓரிரு நாட்கள் தங்குகிறார். இந்த ஸ்டேஷனுக்கு பிரயாணிகளும் வருவதுண்டோ என்கிற ஐயம் அவருக்கு. ‘இப்படி இன்னும் பத்து ஸ்டேஷன் இருந்தால் போதும் இரயில்வே பட்ஜெட்டில் வருஷம் தவறினாலும் துண்டு விழுவது தவறாது’ என்கிறார்.

அதற்கு ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் கோவில்பட்டி சந்தை தினங்களில் பத்து டிக்கட்களாவது தேறும் என்கிறார். தவிர, கோடையில் சுற்றுவட்டாரத்தில் நிலத்தில் வேலை செய்பவர்கள் மண்கலயங்களில் குடிநீர் எடுத்துச் செல்வார்களாம்.

தண்ணீர்ப்பந்தலுக்குப் பதிலாக ஸ்டேஷன் கட்டிவிட்டார்கள் என்று கேலி செய்கிறார் சுப்பராம ஐயர். ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் பள்ளிக்கூடம் என்பது எதற்காக என்று  கேள்வி கேட்கிறார். நூறு குழந்தைகள் படிக்கத்தான் என்று பதில் வருகிறது. பிள்ளைகள் எதற்காகப் படிக்கிறார்கள் என்று அடுத்த கேள்வி. சுப்பராம ஐயர் பதிலளிக்கா விட்டாலும் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் சொல்லுகிறார்.

 ‘எந்த பைத்தியக்காரனும் அறிவு வளர்ச்சிக்காகப் பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதில்லை. நீங்களும் நானும் அறிவு வளர்ச்சிக்காகவா படித்தோம். படிக்காதவனுக்கும் வேலை உண்டு என்று சட்டம் செய்யட்டும். எவனாவது மழைக்குக் கூட பள்ளிக்கூடத்தில் வந்து ஒதுங்குகிறானா என்று பார்க்கிறேன் என்று சவால் விட்டார் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர்.

மூன்றாம் நாள் காலையில் எட்டுமணி பாசஞ்சர் வண்டியில் சுப்பராம ஐயர் ஊர் திரும்ப இரயிலுக்காகக் காத்திருக்கிறார். கோவில்பட்டி சந்தைக்குச் செல்லும் பயணிகள் முன்னதாகவே வந்து stationவெற்றிலைப் பாக்கு போட்ட வண்ணம் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். எப்போதோ மாடு வாங்கிவந்த கதையை ஓர் ஆசாமி சொல்ல மற்றவர்கள் கவனமாக ‘ஊம்’ போட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள்.  அவர்கள் பேச்சுகளில் உள்ள உண்மை சுவாரஸ்யம், அர்த்தம் மற்றும்   தூரத்தில் தெரியும் கிராமங்களும் தனக்கு ஒரு பாடம் கற்பிப்பதாக உணர்கிறார், சுப்பராம ஐயர்.

பன்னிரண்டிலிருந்து பதினைந்து வயது மதிக்கத்தக்க  நான்கு சிறுவர்களும் ஒரு பெரியவருமாக  அவசர அவசரமாக வருகிறார்கள். காலில் பூட்சும், க்ளோஸ் கோட்டும் ஜரிகை அங்கவஸ்திரமுமாக, பள்ளிக்கூடத்திற்கு எப்போதோ வரும் பெரிய இன்ஸ்பெக்டரைப்போல காணப்படும் சுப்பராம ஐயரை வியப்போடு பார்க்கிறார்கள்.   

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் டிக்கட் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறார். இரயிலும் வருகிறது. கூட்டமில்லை. ஐயர் ஏறிய பெட்டியிலேயே அந்தச் சிறுவரும் அவர்களுடன் வந்த பெரியவரும் ஏறிக்கொள்கிறார்கள். ஏராளமான சாமான்களோடு பூதாகரமான ஆகிருதியுடன் ஒருவரும் அவருடைய கனத்தில் முக்கால் வாசியாவது இருக்கும் ஒரு அம்மாளும் அந்தப் பெட்டியில் ஏற்கனவே இருக்கிறார்கள். அந்த மனிதரின் வைரக்கடுக்கன், வைரமோதிரம், தங்கப்பித்தான்கள் சிறுவர்களின் ஆச்சரியத்திற்கு உள்ளாகிறது.

பூதாகாரமான மனிதர் சௌஜன்யமாக சிறுவர்களை எங்கே பிரயாணம் என்று கேட்கிறார். அவர்கள் ஊரான இடைச்சேவலில் ஏழாம் வகுப்பு இல்லை என்றும், கோவில்பட்டியில் உள்ள பெரிய பள்ளியில் பரிட்சை எழுதிச் சேருவதற்குத்தான் அவர்கள் செல்கிறார்கள் என்றும்சிறுவர்கள் சார்பில்  பெரியவர் பதில் சொல்கிறார்.

நானே கேள்வி கேட்கிறேன், பதில் சொல்லுங்கள் என்று அந்த வைரக்கடுக்கன் ஆசாமி மூன்று கேள்விகள் கேட்கிறார்

“வாட்டீஸ் யுவர் நேம்?”. “வாட்டீஸ் யுவர் பாதர் நேம்?’, “வாட் கிளாஸ் யூ பாஸ்?” எனக் கேட்கிறார். பதில்கள் கேட்டு நீங்கள் எல்லாம் பாஸ் என்கிறார். மேலும் கேள்விகள் கேட்கச் சொன்னால், “நம்ம இங்க்லீஷ் அவ்வளவுதான். அதுக்குமேல எங்க வாத்தியார் கத்துக்கொடுக்கல” என்று சிரிக்கிறார். 

பூதாகாரமான ஆசாமி திருநெல்வேலியில் பங்கஜ விலாஸ் என்னும் ஹோட்டல் நடத்துவதாகவும், நிறைய  படிக்கும் பையன்கள் இவர் ஹோட்டலில்தான் சாப்பிடுவதாகவும் தர்மத்திற்கு சாப்பாடு போடவில்லை என்றாலும் எத்தனையோ பேருக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்டிவருவதாகவும் சொல்கிறார். அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. என்றாலும் அவர் ஹோட்டலில் சாப்பிடும் மாணவர்கள் எல்லாம், ஏன் இந்த நான்கு சிறுவர்களும் கூட,   தன் குழந்தைகள் தானே என்கிறார்.

அந்தப் பரீட்சைக்குப் பெரிய வாத்தியார் ஒரு மாசம் வீட்டில் வைத்து, மிகுந்த முயற்சி எடுத்துப்  பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தாகவும், அந்தப் பையன்களில் ஒருவன் தனது பேரன் என்றும், மற்ற பையன்களில் ஒருவன் வசதி இல்லாதவன் ஆகையால் அவன் செலவுகளைத் தானே பார்த்துக் கொள்வதாகவும் பெரியவர் சொல்கிறார்.

சுப்பராம ஐயர் படித்துக்கொண்டிருக்கும் புத்தகத்தின் பெயரை எழுத்துக்கூட்டி ‘அன்னா கரீனா – லியோ டோல்ஸ்டோய்’ என்று ஒரு சிறுவன் படிக்கிறான்.

“டோல்ஸ்டோய்!. அதுவும் சரிதான்! சொல்லிக்கொடுக்காத வரையில் யாருக்கும்  டோல்ஸ்டோய் தானே ஒழிய டால்ஸ்டாய் எப்படி ஆகமுடியும்?” என்று நினைத்துக்கொள்கிறார் சுப்பரம ஐயர்.     

பரிட்சைக்குத் தயார் செய்வதற்காகப் பெரிய வாத்தியார் கொடுத்திருந்த காகிதங்களைச் சிறுவர்கள் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

“பட்டிக்காட்டுப் பயல்கள் ஆனாலும் படிப்பு நல்ல படிப்புதான். வாத்தியாரு அப்படி. அந்த மாதிரி ஒரு தகப்பன்கூடப் புள்ளைகமேல அவ்வளவு பிரியமா இருக்கமாட்டான்னு சொல்றேனே” என்றார் பெரியவர்

“அது சரிதான். வாத்தியாரும் ஒரு தகப்பன்தானே?” என்றார் ஹோட்டல்காரர்.

இதைக் கேட்டதும் சுப்பராம  ஐயரின் உடம்பு சிலிர்த்தது.

இரண்டாம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்திவிட்ட ஹோட்டல்காரர், படிச்சிருந்தா  உத்தியோகம் பார்த்திருக்கலாம் . ஆனா இத்தனை வருஷமா பள்ளிப் பிள்ளைகளுக்கு உபகாரம் செய்திருக்க முடியாது என்கிறார்

“..நாலு பேருக்கு உபகாரமா இருந்தாத்தான் படிப்பிலே சேர்த்தி. ஊர்காரனை மிரட்டுற படிப்பு வேண்டவே வேண்டாம்..” 

கோவில்பட்டியில், பெரியவரையும் பிள்ளைகளையும் தங்குவதற்காக அவர்கள் ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு போர்ட்டர் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துப்போகிறான்.

சுப்பராம ஐயர் வீடு போகும்போது நினத்துக்கொள்கிறார்.

குமாரபுரம்  ஸ்டேஷன், ஸ்டேஷன் மாஸ்டரின் தர்க்கங்கள், வேப்பம்பூ மணத்துடன் வீசிய காற்று, கரிசல் மண் மணமும் உயிரும் கொடுப்பது,  ஹோட்டல்காரரின் தர்ம குணம், படிப்புக்கு அவரும் ஸ்டேஷன் மாஸ்டரும் கொடுத்த விளக்கம், கிராமத் தலைமையாசிரியர் தந்தையைப்போல் சிறுவர்களை நடத்தியது, டால்ஸ்டாயை ‘டோல்ஸ்டோய்’ என்று வாசித்த ‘அறிவு’, ஏழைப் போர்ட்டரின் விருந்துபசார அழைப்பு  இப்படி,  எல்லாமே அவருக்கு ஞாபகத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தன. இருபது நிமிஷ ரயில் பிரயாணத்தில், இருபது வருஷங்கள் படித்தாலும் தெரிந்துகொள்ள முடியாத எத்தனையோ அரிய விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்டது போன்ற  ஆனந்தப் பரவசம் ..  கிராமத்து ஹெட்மாஸ்டரையும், ஹோட்டல் முதலாளியையும், போர்ட்டரையும்விடப் பெரிய வாத்தியார்கள் இந்த உலகத்தில் இருக்க முடியுமா என்று அவருக்கு ஒரு நிமிடம் தோன்றியது. அவர்களிடம் படிக்காத படிப்பையா இந்தச் சிறுவர்கள் இனிமேல் படிக்கப் போகிறார்கள் என்று தமக்குள் சொல்லிக் கொண்டார். ‘குமாரபுரம் ஸ்டேஷனுக்கு பிரயாணிகள் வராததைவிடப் பெரிய கேலிக்கூத்து, மேற்படிப்பிற்காக இவர்கள் வருவது! அந்த ஸ்டேஷனுக்காவது தண்ணீர்ப்பந்தல் என்ற மதிப்பு உண்டு ஆனால்…

அந்தச் சிறுவர்கள் சேர வந்திருந்த பள்ளிக்கூடத்தில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைப்பதும் அந்தப்பள்ளியில் பரிட்சை வைத்து அவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளும் ஹெட் மாஸ்டர், அந்த சுப்பராம ஐயர்தான் என்று கதை முடிகிறது.

*****

பலராலும் குறிப்பிடப்படும் இவரது கதைகள்: அன்பளிப்பு, ராஜா வந்திருக்கிறார், பேதமை, தெய்வம் பிறந்தது, காற்று,  தம்பி ராமையா, இருவர் கண்ட ஒரே கனவு, பெரிய மனுசி.

இணையத்தில் கிடைக்கும் சில கதைகள்

அன்பளிப்பு,   இருவர் கண்ட ஒரே கனவு , தியாகம்          

  எஸ் கே என்

நான் ஒரு பருவ மழை – நான் ஒரு நடிகன் சந்திரா – மணி

“ காதல் என்றால்” – தமிழ்த்தேனீ

 

 

முப்பது வருடங்கள் ஒரு அலுவலகத்தில் பணியாற்றிவிட்டு ஓய்வு பெற்ற அன்று நன்றி அறிவித்தலாக அலுவலக நண்பர்களும் நிர்வாகமும் அணிவித்த மாலையும் கழுத்துமாக பரிசுப் பொருட்களுடன் காரைவிட்டு இறங்கிய ரங்கராஜனிடம்     “நீங்க ஜாக்கிரதையா இறங்குங்கோ  நானும் சீனுவும் இதெல்லாம் எடுத்துண்டு வரோம், சீக்கிரமா உள்ளே போங்கோ,  யார் கண்ணாவது படப்போறது ” என்றாள் வைதேகி

“சரிடீ சும்மா என்னை மெரட்டிண்டே இருக்காத,நானும் கொஞ்சம் எடுத்துக்கறேன் ” என்றபடி அவரால் முடிந்த அளவு எடுத்துக்கொண்டு  “காரிலிருந்து எல்லாம் எடுத்தாச்சன்னு ஒருவாட்டி பாத்துட்டு அனுப்பு, அப்புறமா இத மறந்துட்டேன் அதைக் காணோம்னு புலம்பாத ” என்றபடி  உள்ளே போனார் ரங்கராஜன்

“சரி  நானும் கிளம்பறேன் அம்மா காத்திண்டு இருப்பா உங்காத்துக்கு போய்ட்டு வரேன்னு சொல்லிட்டுதான் வந்தேன் இருந்தாலும் கவலைப் படுவா”  என்றான் சீனு

“இருடா கைகால் ஓடவிடாம ஆக்காதே ஒருவாய் காப்பி போட்டுத்தரேன் சாப்டுட்டு அப்புறமா போயேன் யாரு வேண்டாம்னா ” என்றபடி,உள்ளே போய் காப்பியை எடுத்துண்டு வந்து ” இந்தாங்கோ ஒருவாய் காப்பி சாப்டுங்கோ ..இந்தாடா சீனு நீயும் சாப்புடு ” என்றபடி காபி கொடுத்துவிட்டு உள்ளே போனாள்  வைதேகி

சீனு கையில் காப்பியை வைத்துக்கொண்டு  ” என்ன  சார் ரிடையர்ட் ஆயாச்சு , இனிமே எப்படி பொழுது போகும் உங்களுக்கு ? வழக்கமா காத்தாலெ 7 மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி ஆபீசுக்கு ப் போய்ட்டா சாயங்காலம் 7 மணியாகும் வரதுக்கு…  ஏதாவது ப்ளான் வெச்சிருக்கேளா ? ” என்றான்

” டேய் சீனு என் மனசில ஓடறதைக் கண்டுபிடிச்சா மாதிரி கேள்வி கேக்கற. நான் கூட்டுப் புழுடா எனக்கு அந்த வேலையை விட்டா ஒண்ணும் தெரியாது.. ஏதோ இதுவரைக்கும் வேலை கொடுத்த அந்த  ஆபீசுக்காகவே  யோசிச்சு யோசிச்சு வேலை செஞ்சாச்சு.  இது வரைக்கும் ஒருநாள் கூட லீவு எடுத்ததில்லே அதுக்காகவே  எங்க எம் டி மேடையிலே என்னை எப்பிடிப் பாராட்டினார் பாத்தியா ? எப்போ வேணா  மறுபடியும்  வேலை செய்யணும்னு எண்ணம் வந்தா இந்த ஆபீஸ் உங்களுக்குக் கதவைத் திறந்தே வெச்சிருக்கும்னு சொன்னார், கவனிச்சியோ ? ”  என்றார்  ரங்கராஜன்

” சார் சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்கோ. எல்லாருமே மேடையிலெ அப்பிடித்தான்  பாராட்டுவா . அதெல்லாம் நம்பிண்டு அங்கே போய் நிக்காதீங்கோ …மதிக்கமாட்டா ,  அதெல்லாம் மேடை நாகரீகம் அவ்ளோதான் ”  என்றான் சீனு. ” உங்க அனுபவத்தை அதும் மூலமாக் கிடைச்ச அறிவை, யுக்திகளை எல்லாம் யாருக்காவது சொல்லிக்குடுங்களேன்,  நல்ல பொழுது போக்கா இருக்கும் எல்லாருக்கும் உதவியா இருக்கும் . இப்பவே மணி எட்டாறது ஏதாவது கொஞ்சம் சாப்ட்டுட்டு  ரெஸ்ட் எடுங்கோ  …. உழைச்சது போதும்.  சரி நான் கிளம்பறேன் ”  என்றபடி சீனு கிளம்பினான்,

 

“இந்த வேளைக்கு நீங்க உழைச்சு நாம் படிப்படியா முன்னுக்கு வந்து  நம்ம கடமைகளையும் முடிச்சாச்சு   இனிமே பெரிய பொறுப்புன்னு எதுவும் நமக்கு இல்லே.  உழைச்சது போதும் நீங்க பாட்டுக்கு வேளாவேளைக்கு சாப்புடுங்கோ, நல்ல நல்ல புஸ்தகமா வாங்கிப் படிங்கோ, கொஞ்ச நேரம் டீவி பாருங்கோ,  மனசை நிம்மதியா வெச்சிண்டு இருங்கோ”  என்றபடி அங்கே வந்த வைதேகி வாசல் கதவைத் தாப்பாள் போட்டுட்டு வந்து அவர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள். 

” தாய்க்குப் பின் தாரம்னு சொல்லுவா.  நான் ஆபீஸ்லே  மேனேஜரா இருந்தேன் . அங்கே நான் சொன்னதை எல்லாரும் செய்வாங்க.  இனிமே நீ சொல்றதைத்தான்  நான் செய்யணும். நீதான் எனக்கு மேனேஜர் ” என்று  சிரித்தபடி  கூறினார் ரங்கராஜன்.

.” அடப் போங்கோன்னா உங்களுக்கு எப்பவுமே கேலியும் கிண்டலும்தான்.  நான் நல்லதைத்தான் சொல்லுவேன். நான் சொல்றதைக் கேக்கலாம்  தப்பில்லே ” என்றாள் வைதேகி.  ” இப்போ டீவியைப் பாருங்களேன் ”  என்றபடி டீவியைப் போட்டாள் வைதேகி

அந்த தொலைக் காட்சித் தொடரில்  ஒரு பெண் கருமையில் முக்கி மீண்டும் பொருத்திக் கொண்டாற்போன்ற  கண்களோடு  நெற்றியில் பலவிதமான  பொட்டுக்களோடு பளபள ஆடை அலங்காரங்களோடு   தன் காதலனிடம் ஆக்ரோஷமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்  . ” ரமேஷ் என்னை ஏமாத்திடலாம்னு நெனைக்காதே   என்னைக் காதலிச்சுட்டு வேற ஒருத்திய  நீ கல்யாணம் செஞ்சுண்டா அதைப் பாத்துண்டு நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்,  உன்னையும் வாழவிடமாட்டேன்”  என்றாள் முகத்தைக் கர்ண கடூரமாக வைத்துக்கொண்டு. 

எரிச்சலுடன்  அடுத்த  சேனலுக்குத் தாவினார்.   அங்கே ஒருவன்  “இதோ பாரு!  எனக்குக் கிடைக்காத  உன்னை  யாருக்குமே கிடைக்காம செஞ்சிருவேன்  . கொன்னுடுவேன் ”  என்று பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தான்

“ஏண்டி இவ இப்பிடி ராக்ஷசி மாதிரி கத்தறா இவளை எப்பிடி இவன் காதலிச்சான் முட்டாள் முட்டாள்!”  என்றார் ரங்கராஜன்

” நானும் நீங்களும்   சீரியல் எல்லாம் பாத்ததில்லே அதுனால்தான் தெளிவா இருக்கோம் . இதெல்லாம் பாக்காதீங்கோ ! நேஷனல் ஜியாகரபிக் ன்னு ஒரு சேனல் இருக்கு.  அனிமல் ப்ளானட்டுன்னு ஒண்ணு இருக்கு . அதெல்லாம் பாருங்கோ ! ட்ராவல் அண்ட் லிவ்விங் ன்னு ஒரு சேனல் இருக்கு அதைப் பாருங்கோ !  இனிமேயாவது ரெண்டு பேரும் கிளம்பி எல்லா  ஊரையும் சுத்திப்பாக்கலாம் ” என்றாள் வைதேகி,

” உண்மையிலேயே  நமக்கெல்லாம்  இந்தப் பாழாய்ப்போன காதலைத் தவிர  உருப்படியா  யோசிக்கறதுக்கு  எதுவுமே இல்லையா ? எப்பிடி எல்லாருக்கும் மூளை இப்பிடி வறண்டு போச்சு ?   அது சரி,  இந்தக் காதலப் பத்தி உன் அபிப்ராயம் என்ன ? ”  என்றார் ரங்கராஜன். 

வைதேகி,  ” போறும் \ ரொம்ப வழியாதீங்கோ !  காதலைப் பத்திப் பேசற வயசைப் பாரு …… இந்தக் கண்றாவியைப் பத்தி எனக்கொண்ணும் தெரியாது.  உங்களை எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வெச்சா.  நாமளும் வாழ்ந்து நம்ம கடமையை நெறைவேத்தியாச்சு.  அவ்ளோதான் எனக்குத் தெரியும் . தனித்தனியா பொறந்தோம், ஒண்ணா சேர்ந்தோம், தனித்தனியா போகப்போறோம், இதுலே காதல்னா என்னான்னு சொல்றது ?” என்றாள். 

ரங்கராஜன்  அவள் பேசுவதையே   கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  

” உங்களுக்கு என்னைக் கல்யாணம் செஞ்சு குடுக்கும் போது  எங்கம்மா சொன்னா .. நீயும் சந்தோஷமா இரு , மாப்பிள்ளையையும் சந்தோஷமா இருக்க விடுன்னு .  அதைத்தான் நானும் செஞ்சுண்டு இருக்கேன. இப்போ காதலிக்கறவா யாரு சந்தோஷமா இருக்கா ?  எனக்குத் தூக்கமா வரது. உங்களுக்கு அடுப்பு மேடையிலே பால் காச்சி வெச்சிருக்கேன்.  மறந்து போய்ட்டேன்னு அப்பிடியே வெச்சிட்டு வந்துடாதீங்கோ !   எறும்பு உள்ளே விழுந்து செத்துப் போகும். பாலைக் குடிச்சுட்டு  நேரத்தோட தூங்குங்கோ”  என்றபடி உள்ளே போனாள் வைதேகி,

அப்பிடியே சோபாவில் உட்கார்ந்து அசை போடத் துவங்கினார் ரங்கராஜன். 

 அவருக்குத்  திருமணம் ஆனதிலிருந்து இன்று வரை  எல்லாக் காட்சிகளும்  மனத்திரையில்  நடனமாடின. ‘நண்பனாய் மந்திரியாய் நல்லாசிரியனுமாய் பண்பிலே தெய்வமாய் பார்வையிலே சேவகனாய்’   என்னும் பாட்டு சீர்காழி கோவிந்த ராஜன் அவர்களின்  குரலில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.   வைதேகி வெச்சிருந்த இதமான சூட்டுடன் கூடிய பாலைக் குடிச்சுட்டுப்  படுக்கை அறைக்குப் போன  ரங்கராஜன் ஆழ்ந்து  தூங்கிக் கொண்டிருந்த வைதேகியைப் பார்த்தார்  அவர் மனதுக்குள் அன்பு பாசம்  நேசம்  எல்லாம் கலந்த  நறுமணமான ஒரு தாமரை  மலர்ந்தது. அருகே சென்று குனிந்து போர்வையை எடுத்து அவளுக்குப் போர்த்திவிட்டுப் படுத்தார்.   காதல் என்றால் என்னவென்று புரிந்தது அவருக்கு.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ரவிகிரணின் சாதனை – 1330 திருக்குறள் கர்நாடக இசையில்

‘சித்திரவீணை என். ரவிகிரண்’ என்றழைக்கப்படும் என். ரவிகிரண் தென்னிந்தியாவின் மைசூரைச் சேர்ந்த சித்திரவீணை கலைஞர் ஆவார். பாடகர், பாடல் இயற்றுநர், இசை ஆசிரியர், இசை எழுத்தாளர் என கர்நாடக இசைத் துறைகளில் பங்காற்றி வருகிறார்

இரண்டு வயதில் புதிய ராகத்தைக் கண்டுபிடித்து அதற்கு தன் அம்மா சூடாமணியின் பெயரை வைத்த இளம் புயல் இவர்.

கர்நாடக இசையில் இருக்கும் 35 தாளத்திற்கும் இசை அமைத்தவர் இவர். இது ஒரு தனி சாதனையாகும்.

பயிற்சிக்கும் மேடையில் பாடுவதற்குமான 72 மேளகர்த்தா ராகமாலிகா கீதத்தை கர்நாடக இசை உலகில் மலரச் செய்தவர்.

அவரோகணத்திலேயே  இசை அமைத்துப் பாடிய பெருமை இவருக்கு உண்டு.

தமிழ், தெலுங்கு,கன்னடம், ஹிந்தி, சமஸ்கிருதம் என்று ஐந்து மொழிகளில் இசை அமைத்த வித்தகர் இவர்.

சங்கீதா சூடாமணி , இசைப் பேரொளி என்ற பட்டங்களைப் பெற்றவர்.

அவரது சமீபத்திய சாதனை :

திருக்குறளின் 1330 பாடல்களுக்கும் கர்நாடக இசையில் இசையமைத்து அதற்குப் பெருமை சேர்த்தது தான். அதுவும் மூன்று நாட்களில் ( ஜனவரி 12-14) மொத்தம் 16 மணி நேரத்தில் இதை முடித்தது  அவரது பெருமையின் சிகரம்.  சில பாடல்களில் ஹிந்துஸ்தானி மற்றும் கர்நாடக இசையுடன்  நாட்டுப்புற இசையையும் இணைத்திருக்கிறார். 169 ராகங்களில் 1330 குறளையும்  இணைத்திருக்கிறார். சுதா ரகுநாதன், நெய்வேலி சந்தானகோபாலன் , அருணா சாய்ராம், சௌம்யா, உன்னிகிருஷ்ணன், நித்யஸ்ரீ மகாதேவன் போன்ற  75 பிரபலங்கள் மூலம் அவரது திருக்குறள் இசையை இசைக்க வைத்துள்ளார்.

இதன் இசை வெளியீட்டு விழா பிரபலங்கள் முன்னிலையில் ஜூலை 3ஆம் நாள் நாரதா கான  சபாவில் நடைபெற்றது.

அதற்காக ரவிகிரண் அவர்களை எப்படிப் பாராட்டினாலும் தகும்.

அந்த விழாவைத் தவறவிட்டவர்கள் இந்த வீடியோவில் அதைப் பார்க்கலாம்.

யானை – கிருபா

அறையில் யானை என்று அறியப்படும் சூழ்நிலை இதுதான்:

ஒரு கேள்வி, பிரச்சினை அல்லது சர்ச்சைக்குரிய விஷயத்தை விவாதம் வரும் என்றோ, சங்கடம் ஏற்படுத்தும் என்றோ சமூகத்தில் தடை செய்யப்பட்டதென்றோ காரணங்களினால் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தும் தவிர்க்கப்படும் சூழ்நிலை. அறையில் யானை இருப்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் அது அங்கே இல்லாதது போன்றே அனைவரும் நடந்துகொள்வார்கள்.

குருடர்கள் யானையை அறிந்த கதை:

குருடர்கள் சிலர் யானை பார்க்கப் புறப்பட்டார்கள். யானை பார்த்த பின்னர் அவர்கள் யானை எப்படி இருக்கிறது என்று விளக்குகிறார்கள். யானையின் வயிற்றுப் பகுதியை தடவிப்பார்த்தவன் சுவர் போன்றது என்றான். யானையின் காதைத் தடவிப்பார்த்தவன் முறம் போன்றது என்றும் வாலைப் பிடித்தவன் துடைப்பம் போன்றது என்றும் துதிக்கையை தடவியவன் மலைப் பாம்பு போலிருக்கிறது என்றும் காலைத் தடவியவன் கோயில் தூணைப் போலிருக்கிறது என்றும் தந்தத்தைத் தடவியவன் கூரிய ஈட்டி போன்றது என்றும் சொன்னார்கள்.

இந்த இரண்டையும் பின்னணியாகக் கொண்டு ஒரு கவிதை:

நீதிக்கதை
ஆளாளுக்குக்
கருத்துச்சொன்ன
ஆறுபேருக்கு
விளக்கிச்சொன்ன
ஏழாமவனிடம்
எட்டாமவன் கேட்டான்:
சரிதான்:
எல்லாம் சரிதான்:
காது இருக்கிறது துதிக்கையும் வாலும்
இருக்கிறது
சுவர்போல் உடலும்
தூண்போல் காலும்
கூடத் தெரிகிறது
ஆனால் யானை எங்கே?
-எம் யுவன்
(விருட்சம் கவிதைத் தொகுப்பிலிருந்து)

திரைச் செய்திகள் -பழையன

colage1அந்தக் காலத்தில் சிலோன் ரேடியோவில் ஒரு நிகழ்ச்சி – நீங்கள் கேட்டவை  -பழையன என்று வரும். அதில் வரும் பாடல்களைக் கேட்கும் போதே நீங்கள் பத்து-பதினைந்து வருடம் காலச் சக்கரத்தில் பின்னோக்கிப் போனதுபோல இருக்கும்.

அந்த வரிசையில் “முக்தா வீ  சீனிவாசன்” அவர்கள் எழுதிய ‘தமிழ் திரை உலகம் ஆயிரம் செய்திகள் ‘ என்ற புத்தகத்திலிருந்து  சில டிட்பிட்ஸ்.

(இதன் சிறப்பு என்னவென்றால் முக்தா வீ  சீனிவாசன் அவர்களே சமீபத்திய புத்தகக் கண்காட்சியில் அமர்ந்து விற்பனை செய்தபோது வாங்கிய புத்தகங்கள் இவை.)

இந்தியாவின் முதல் பேசும்படம் ‘ஆலம் ஆரா’ 14.03.1931 அன்று வெளியானது.

முதல் தமிழ் பேசும்படம் ‘பக்தபிரகலாதா’ . கதாநாயகி தமிழிலும், கதாநாயகன் தெலுங்கிலும் மற்றொருவர் ஹிந்தியிலும் பேசி நடித்த படம்.

தமிழில் ஆரம்ப சினிமா தயாரிப்பாளர்களில் முக்கியமானவர் கே.சுப்ரமணியன் ( தஞ்சாவூர் பாபநாசத்துக்காரர்)

எல்லிஸ் ஆர் தான்காண் என்ற அமெரிக்கர் பல தமிழ்ப் படங்களை இயக்கினார். அவர் தான் சதி லீலாவதியில் எம் ஜி‌ ஆரை அறிமுகப்படுத்தியவர்.

ஜெமினி எஸ் எஸ் வாசன் 70 படங்களுக்கு மேல் தயாரித்தவர். நந்தனார், சந்திரலேகா, அவ்வையார்,வஞ்சிக் கோட்டை வாலிபன் போன்றவை அந்தக் காலத்தில் சூப்பர் ஹிட். ( ஜெமினி கணேசன் இவரது ஜெமினி ஸ்டூடியோவில் பணிபுரிந்ததால் அந்தப் பெயரைப் பெற்றார்.)

ஏ வி எம், சரஸ்வதி ஸ்டோர்ஸ் என்ற கிராமபோன் கம்பெனியை 1932இல் ஆரம்பித்தார். பின்னர் அவர் தயாரிப்பாளராகி, நேஷனல் பிக்சர்ஸ் பெருமாள் அவர்களுடன் இணைந்து எடுத்த  பராசக்தி  படத்தின் மூலம் சிவாஜி கணேசன்  அறிமுகமானார்.

பாட்டே இல்லாத அந்தநாள் என்ற படத்தை இயக்கியவர் வீணை எஸ் பாலசந்தர். ( இன்றைக்குப் பார்த்தாலும் படம் டக்கராக இருக்கும்)

தமிழக முதல்வராக இருந்த ஐந்து முதல்வர்கள் திரை உலகத் தொடர்பு கொண்டவர்கள்:  அண்ணா, கருணாநிதி,எம்.ஜி‌.ஆர்., வி என் ஜானகி, ஜெயலலிதா ஆகியவர்கள்.

சென்னையில் விஜயா வாகினி, ஏ வி எம் , சேலத்தில்   மாடர்ன் ஸ்டுடியோ, கோவையில் பக்ஷிராஜா ஸ்டுடியோ ஆகியவை முக்கியமான ஸ்டுடியோக்கள்.

கவிஞர் கண்ணதாசன் முதல் பாட்டு எழுதிய படம் ‘கன்னியின் காதலி’ பாடல் ‘கலங்காதிரு மனமே’

தியாகராஜ பாகவதர் தமிழின் முதல்  சூப்பர் ஸ்டார். அவரது ஹரிதாஸ் என்ற படம் மூன்று வருடங்கள் ஓடியது.

பி யு சின்னப்பா மிகவும் பிரபலமான கதாநாயகர். அவர் தன் வருமானத்தையெல்லாம் புதுக்கோட்டையில் வீடாக வாங்கிக் குவித்தார். அதனால் புதுக்கோட்டை அரசர் ‘இனி யாரும் பி யு சின்னப்பாவுக்கு வீடு விற்கக் கூடாது’  என்று தடையுத்தரவு போட்டாராம்.

டி ஆர் மகாலிங்கம் , கே ஆர் ராமசாமி, எம்.ஆர் ராதா, சகஸ்ரநாமம், எம்,கே,ராதா, ரஞ்சன், எஸ் எஸ் ராஜேந்திரன், என். எஸ் கிருஷ்ணன் , தங்கவேலு, சந்திரபாபு , ஜெய்சங்கர், ரவிசந்திரன், முத்துராமன், சிவகுமார் ,  பாலையா, நம்பியார், வீரப்பா, நாகேஷ் ,  கே பி.சுந்தராம்பாள், டி பி ராஜலட்சுமி, எம்.எஸ் சுப்பலக்ஷ்மி., எஸ்.டி சுப்பலக்ஷ்மி,  டி  ஆர் ராஜகுமாரி, கண்ணாம்பா, பானுமதி,  பத்மினி, வைஜந்திமாலா, சாவித்திரி,சரோஜாதேவி, தேவிகா, மனோரமா ஆகியோர் அந்தக்காலப் பிரபலமான நடிக, நடிகைகள்.

தியாகராஜ பாகவதரும், என் எஸ் கிருஷ்ணனும் லக்ஷ்மிகாந்தன் என்ற பத்திரிகையாளரை கொன்றதற்காகச் சிறைத் தண்டனை பெற்றவர்கள்.  எம்.ஆர்.ராதாவும் எம் ஜி ஆரைச் சுட்ட காரணத்திற்காகச் சிறைத் தண்டனை பெற்றார்.

 

 

 

கிரேஸி மோகன் எஸ் எஸ்

கிரேஸி மோகன் – தமிழ் நாடக உலகில் கிட்டத்தட்ட 40 வருடங்களாக சிரிப்பு மழை பொழிந்துகொண்டிருக்கின்றவர். (எஸ் வி சேகர் ஒருவரைத்  தான் இவருக்குப் போட்டியாளராகக் கருதவேண்டும்). இவர்கள் வந்த பிறகு தமிழ் நாடகத்தின் தலையெழுத்தே சிரிப்புத் தோரணமாக மாறிவிட்டது என்று குறையும் உண்டு. ஆனாலும் நாடகம் திரைப்படம் தோலாக்காட்சி என்ற மூன்று  துறைகளிலும் நகைச்சுவையை வாரி வழங்கியவர் கிரேஸி மோகன்.

அவருடைய முதல் நாடகம் கிரேஸி தீவ்ஸ் இன் பாலவாக்கம், கிரேஸி மோகன் எழுதி எஸ் வி சேகர் நடித்த நாடகம்.  பயங்கர ஹிட்.  அதன் டாப் கிளாஸ் நகைச்சுவை வசனங்கள் குமுதம் பத்திரிகையில் தொடராக வந்து மாபெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன.

அவரது  மற்ற நாடகங்கள்

 

ஒரு சொந்தவீடு வாடகை வீடாகிறது, – எஸ் வி சேகர்
ஒன் மோர் எக்ஸார்சிஸ்ட், எஸ் வி சேகர்
ரிடர்ன் ஆப் கிரேஸி தீவ்ஸ்,
கிரேஸி கிஷ்கிந்தா,
அய்யா அம்மா அம்மம்மா – காத்தாடி ராமமூர்த்தி
அலாவுடீனும் 100 வாட்ச் பல்பும்
மேரேஜ் மேட் இன் சலூன் -பாலசந்தரால் திரைவடிவும் ஆனது.  
மாது பிளஸ் டூ
மதில் மேல் மாது
மாது மிரண்டால்
ஜூராஸ்ஸிக் பேபி
மீசை ஆனாலும் மனைவி
ஒரு பேபியின் டயரிக் குறிப்பு
சாட்டிலைட் சாமியார்
சாக்லேட் கிருஷ்ணா
கூகுள் கடோத்கஜன்

திரைப் படங்களிலும் கிரேஸி மோகன் தன் சிரிப்பு முத்திரையைப் பதிக்கத் தவறவில்லை. அவரும் கமலும் சேர்ந்தால் படம் சிரிப்பில் எகிறும். படங்களில் இவரும் சேர்ந்து நடிக்கும்  போது காமெடி சும்மா களை கட்டும்.

கிரேசியின் கிரேஸி படங்கள் :

அபூர்வ சகோதரர்கள்
மைக்கேல் மதன காம ராஜன்
மகளிர் மட்டும்
இந்திரன் சந்திரன்
சதி லீலாவதி
அவ்வை சண்முகி
தெனாலி
காதலா காதலா
பம்மல் கே சம்மந்தம்
பஞ்சதந்திரம்
வசூல் ராஜா எம் பி பி எஸ்
ஆஹா
அருணாசலம்

இந்தப் படங்களில் இவருடைய நகைச்சுவை கொடி கட்டிப் பறக்கும்.

தொலைக்காட்சியில் 90 களில் அதுவும் டி‌டி1 மற்றும் டி‌டி2 இருக்கும் போது இவரது நகைச்சுவைத் தொடர்களில்  ஈர்க்கப்படாத மனிதர்களே இல்லையென்று சொல்லலாம்.

ஹியர் ஈஸ் கிரேஸி                                                                                                           மாது -சீனு                                                                                                                         நில் கவனி கிரேஸி                                                                                                         சிரி  க ம ப த நி                                                                                                                   கிரேஸி நேரம்                                                                                                                       விடாது சிரிப்பு                                                                                                                     சிரி சிரி கிரேஸி

இவற்றைத் தவிர விகடன், ஜூனியர் விகடன் பத்திரிகைகளில் இவர் எழுதிய தொடர் நாடகக் கதைகள் சிரிப்பை அலை அலையாகக் கொண்டு சேர்க்கும்.  அவற்றுள் முக்கியமானவை இரண்டு.

ஒன்று சிரிப்பு ராஜ சோழன்.  மற்றொன்று  கலிகால கரிகாலன்.

கலிகால கரிகாலனை அவரது crazymohan.com  என்ற அவரது வலைப் புத்தகத்தில் காணலாம்.

 

மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் – அழகியசிங்கர்

  
அந்த நீண்ட தெருவில் வழக்கம்போல் இரண்டு மூன்று தடவைகள் அவன் நடந்து கொண்டிருந்தான்.  பஸ் போக்குவரத்தும், நெரிசலும் மிக்க தெருதான் அது.  களை இழந்திருந்தது அவன் முகம்.  குறிப்பாக ஒரு வீட்டைப் பார்த்து சில தருணங்கள் பெருமூச்சுவிட்டபடி, தயங்கி தயங்கித்தான் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான்.   கிட்டத்தட்ட ஓராண்டு ஓடிவிட்டது.  முன்புபோல் அவன் இல்லை.  அவனால் அவன் குடும்பத்தில் நிம்மதி இல்லை.  அவன் வீடும் அந்த நீண்ட தெருவிலிருந்து சில தெருக்கள் தாண்டி உள்ளது.
 
எப்போதும் உற்சாகத்தோடும், கலகலவென்று பேசியபடியும் இருந்த அவன் மனநிலை ஏன் இப்படி மாறிப்போயிற்று?அன்று மட்டும் அந்தச் சம்பவம் நடக்காமலிருந்தால், எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்குமென்று தோன்றியது.
 
திரும்பவும் அவன் நடக்கத் தொடங்கினான்.  அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்து அவர்கள் முன் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமென்று தோன்றியது.  
அப்படி நினைத்து அவன் தயங்கித் தயங்கியே அந்த வீட்டை நெருங்கி விட்டான்.  ஆனால் அவனுக்குத் தைரியம் இல்லை.  வீட்டின் கதவைத் தட்ட மனமில்லை.  வீட்டில் உள்ளவர்களைக்  கூப்பிட்டுச் சொல்ல அவனால் முடியாது என்றும் தோன்றியது.  பின் ஏதோ முடிவுக்கு வந்ததுபோல் அந்தத் தெருவைத் தாண்டி தன் வீட்டிற்குச் சோர்வுடன் திரும்பிவிட்டான்.
வீட்டிற்கு வந்தவனைப் பார்த்து, அவன் மனைவி பிரேமா கேட்டாள்.
என்ன அங்கே போயிருந்தியா?” என்று கேட்டாள்.
போக முடியவில்லை,” என்றான் சோர்வாக.
ஏன்?”
என்னால முடியலை.”
பிரேமா அவனைப் புரிந்து வைத்திருந்தாள்.  அவன் ஆட்டோ ஓட்டி கிட்டத்தட்ட ஓராண்டுக்கு மேல் ஆகிறது.  அவள்தான் அந்தக் குடும்பத்திற்காக வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு செல்கிறாள்.  குடும்பத்தை காப்பாற்றுவதற்கு அதைவிட வேற வழி இல்லை என்று தோன்றியது.
ஒருமுறை அவர்களைப் பார்த்தால், எல்லாம் சரியாயிடும்,” என்றாள் அவள் திரும்பவும்.
“அவர்கள் என்னை மன்னிப்பார்களா?”
ஒரு வருடம் முடிந்துவிட்டது.  அவர்கள் துக்கம் போயிருக்கும்.”
நீ சொல்றே..ஆனா, பாக்க தைரியம் வரலை.”
நானும் வரேன்.  ரெண்டு பேரும் போய்ப்பார்ப்போம்,”
என்றாள் பிரேமா.
அவன் அவளை தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.  அவளுடைய மன உறுதி அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  
வெள்ளிக்கிழமை போகலாம்,” என்றாள் அவள் திரும்பவும்.
அதைக் கேட்டவுடன் உற்சாகமான மனநிலை சிறிது சிறிதாக அடைவதுபோல் தோன்றியது.  அவளைப் பார்த்து, 
இன்னிக்கு நான் வண்டியை ஓட்டறேன்,” என்றான்.
அவளுக்குத் தாங்கமுடியாத சந்தோஷமாக இருந்தது.  
ஜாக்கிரதையாய் வண்டியை ஓட்டு,” என்று அவனிடம் சாவி கொடுத்தாள்.  
கிட்டத்தட்ட ஓராண்டுக்கு மேல் ஆயிற்று அவன் வண்டியைத் தொட்டு.  ‘சாமியைக் கும்பிட்டு விட்டு, வண்டியை ஓட்டத் தொடங்கினான்.  அவன் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு தெருமுனையில் திரும்பும்வரை பிரேமா காத்திருந்தாள்.  அவளை அறியாமலே பெருமூச்சொன்று வெளிப்பட்டது.  அன்று முழுவதும் அவன் மனநிலை உற்சாகமாக இருந்தது.
            
*************************
 
பேய் மழை அடித்த சமயத்தில்தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது.  சென்னையில் பொதுவாக மழை பெய்வது அரிது.  ஆனால் அன்று புயல் சின்னம் உருவாகி மழை வலுத்து, தெருவெல்லாம் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடியது.  நீண்ட நீண்ட மரங்களெல்லாம் தெருவில் அஙகங்கே சாய்ந்து கிடந்தன.  மழையின் வெறுட்டலால், பல அலுவலகங்கள் சீக்கிரமாக மூடிவிட்டன.  ஆங்காங்கே மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டு, விளக்குகளும் எரியவில்லை.  சாம்பசிவம் வழக்கம்போல் தன் அலுவலகத்தில் உள்ளவர்களை சீக்கிரமாகக் கிளம்பிப் போகச் சொல்லிவிட்டார்.  அவரும் அலுவலகத்தை இழுத்து மூடிவிட்டுக் கிளம்பினார்.
 
எப்போதும் இதுமாதிரியான தருணங்களில் பஸ்கள் நகரத்தில் ஒத்துழைப்பதில்லை.  அவர் அலுவலகத்தைவிட்டு வெளியில் வந்து, பஸ்ஸிற்காகக் காத்திருந்து பஸ்ஸையும்  பிடித்து வளசரவாக்கத்தை நோக்கிக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தார்.
 
அவர் இறங்க வேண்டிய இடத்தில் பஸ் நின்றதும், அவர் வழக்கம்போல் எப்போதும் மருந்து வாங்கும் கடைக்குள் சென்றார்.  கையில் ஒரு பக்கம் குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு, வாங்க வேண்டிய மருந்துகளைக் காசு கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டார்.  மழையோ கொட்டு கொட்டென்று கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.  சென்னையில் இதுமாதிரி ஆவேசத்துடன் மழை பெய்தால்தான் தண்ணீர் பிரச்சினை தீருமென்று அவருக்குத் தோன்றியது.
 
மருந்துக்கடைக்குப் பக்கத்திலேயே புகழ்பெற்ற அந்த இனிப்பகம் இருந்தது.  இனிப்பகத்திலிருந்து பேரனுக்குப் பிடித்த காரசேவையை கால் கிலோவிற்கு வாங்கிக்கொண்டார்.  எல்லாவற்றையும் பையில் அடுக்கிக்கொண்டு கடையைவிட்டுத் தெருவில் நடக்கக் காலடி எடுத்து வைத்தார்.  அந்தச் சமயத்தில்தான் அந்த விபரீதச் சம்பவம் நடந்தது.  
எதிர்பாராதவிதமாய் சீறிப் பாய்ந்து வந்த ஒரு ஆட்டோ அவர் மீது மோதியது.  அவர் தலைகுப்புற விழுந்தார்.  தெரு ஓரத்தில் இருந்த பிளாட்பாரத்தில் உள்ள கூரான பிளாட்பாரப் படியில் அவர் தலை மோதியது.  அவர் நினைவிழந்து கிடந்தார்.
 
அந்த ஆட்டோவை ஓட்டி வந்தது அவன்தான்.  அவன் அந்த இடத்தை விட்டு கிலியுடன் ஓடிவிட்டான்.  ஓடிவிட்டாலும் அவன் உள்ளத்தை விட்டு அந்தக் கிலி ஓடவில்லை.  ‘அவருக்கு என்ன ஆயிற்று?’  என்ற அங்கலாய்ப்பு அவனைப் பதைக்கச் செய்தது.  அங்கேயே இருந்திருந்தால், அங்குள்ளவர்கள் தன்னைக் கொன்று போடுவார்கள் என்ற பயமும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டது.
 
சாம்பசிவம் இப்படி தலைகுப்புற விழுந்து கிடந்தது அவர் குடும்பத்தினருக்குத் தெரிந்து, அவர் வீட்டில் உள்ளவர்கள் பதைபதைக்க ஓடிவந்து, அவரை அவசரம் அவசரமாக அந்தப் பக்கத்தில் உள்ள மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள்.  அவருடைய பையன்களுக்கு ஆட்டோ இடித்துவிட்டது என்ற தகவல் மட்டும் தெரியும்.   எந்த ஆட்டோ இடித்தது என்பது தெரியாது.  சிலமணி நேரங்களில் சாம்பசிவம் இறந்து விட்டார்.  எதிர்பாராத மரணம் ஏற்படுத்திய துயரம் அந்தக் குடும்பத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டது.  அச் சம்பவம் அந்தக் குடும்பத்திற்குத் தீராத துக்கமாகவும் மாறி விட்டது.
 
அவனுக்கு அவர் இறந்த செய்தி தெரிந்தபிறகு, நிம்மதியில்லாமல் தவித்தான்.  அவன் ஆட்டோ ஓட்ட வந்த நாளிலிருந்து இதுதான் முதல் கோர விபத்து.  பல ஆண்டுகளாக அவன் மிக ஜாக்கிரதையாக ஓட்டி வருவான்.  அவனைப் பொறுத்தவரை அவன் நேர்மையாகவே இருக்க முயற்சி செய்தான்.  அதிகமாக பணம் புடுங்க மாட்டான்.  அவன் ஆட்டோவில் யாராவது தெரியாமல் பொருட்கள் வைத்துவிட்டுச் சென்றால், உரியவர்களிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பதில் முயற்சி செய்வான்.  அவன் ஆட்டோ ஓட்ட வந்த பல ஆண்டுகளில் ஒருமுறை கூட இதுமாதிரியான கோர விபத்து ஏற்பட்டதில்லை.  எல்லோரும் சேர்ந்து நம்மைக் கொன்று போடுவார்கள் என்ற தீராத பயத்தினால், அவன் அங்கிருந்து ஓடி வந்து விட்டான்.  அதன்பின் அவன் நிம்மதியில்லாமல் தவித்தான்.  அவனும் அந்தப் பகுதியில்தான் இருந்தான் என்பதால், யார் மீது மோதினோம் என்பதுகூட அவனுக்குத் தெரியும்.   அவன் வண்டி ஓட்டுவதையே நிறுத்தி விட்டான்.  ‘நிம்மதி’, ‘நிம்மதி’ என்று நிம்மதியைத் தேடி ஓட ஆரம்பித்து விட்டான்.  இச் சூழ்நிலையில் பிரேமாதான் அவன் வண்டியை எடுத்து ஓட்டிக் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு வருகிறாள்.  அவனைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பெரிய பொறுப்பும் அவளைச் சார்ந்ததாக மாறி விட்டிருந்தது.  அவனுக்கு நிம்மதியைத் தரும் விஷயம், அக் குடும்பத்தைப் பார்த்து, அந்தக் கோர விபத்திற்குத் தான்தான் காரணம் என்று மன்னிப்புக் கோர வேண்டும்.  கடந்த ஓராண்டாக அவன் இதைத்தான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.   
 
  *****************************
 
சாம்பசிவம் குடும்பத்திற்கு அவனைத் தெரியாதென்றாலும்,   இந்தச் சம்பவத்திற்குமுன் அவர் வீட்டு வழியாக அவன் பலமுறை சென்றிருக்கிறான்.  சாம்பசிவத்தை அவன் முன்பு பார்த்தும் இருந்திருக்கிறான்.  அவர் குடும்பத்தினரிடம் மண்டியிட்டு, தெரியாமல் நடந்த அந்த விபரீதச் சம்பவத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்டால்தான் மனம் நிம்மதி அடையும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.    தன் முன்னால் தான் நிகழ்த்திக் காட்டிய மரணம் என்று அவனுக்குத் தோன்றியதால், அவன் நிம்மதி பறிபோனதாகத் தோன்றுகிறது.  ஒவ்வொரு ஆண்டும் விபத்தால் மட்டும் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் இறந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  விபத்தால் முக்கியமானவர்களை இழந்து நிற்கும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் தடுமாறாமல் இல்லை.  
 
சமீபத்தில் எங்கள் வங்கியில் பணிபுரியும் அதிகாரி ஒருவர்  சீர்காழியிலிருந்து சிதம்பரம் செல்லும் பஸ்கள் திரும்பும் தெருமுனையில்  நின்றுகொண்டு செல்ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.  அப்போது அரசாங்க பஸ் ஒன்று திரும்புகிற வேகத்தில் அவரை அடித்துவிட்டது.  அந்த இடத்திலேயே அவருக்கு மரணம்.   அவரை இழந்து நிற்கிறது அவரது குடும்பம்.  இன்னும் சில மாதங்களில் அவருடைய பெரிய பெண்ணிற்குத் திருமணம் நடக்க உள்ளது.   இதை எப்படி விவரிப்பது என்பது தெரியவில்லை.  செல்ஃபோன் மூலம் மரணத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார் என்று கூடச் சொல்லலாம்.  
 
சமீபத்தில் ‘தீம்தரிகிட’என்ற ஞாநியின் அக்டோபர் 2004 மாத இதழைப் படித்தேன்.  அதில் டைரி என்ற பகுதியில் ஞாநி எழுதிய ஒரு பகுதியை இங்கு தருகிறேன்.
 
இளமையில் வறுமையை மீறி படித்து வாழ்க்கையில் உயர முற்படும் இளம் உயிரை மரணம் பறிப்பது அதிலும் பெரும் கொடுமை.  திரைப்படக் கல்லூரியில் என் மகனின் வகுப்புத் தோழனாக இருந்த நரசிம்மன் என்ற மாணவர் ஒரு சாலை விபத்தில் கொல்லப்பட்டார்.  ராஜபாளையத்தில் ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நரசிம்மன் விடுமுறை நாட்களில் ஊரில் டிராக்டர் ஓட்டி, வேறு வேலைகள் செய்து  வீட்டுக்கும் உதவி, தன் கல்விச் செலவையும் சமாளிக்கப் பாடுபட்டு வந்தவர்.  மரணச் செய்தியை அவர் தாயாருக்குத் தெரிவித்தபோது, உடலைக் காண்பதற்கு சென்னை வர பஸ் கட்டணத்துக்குக் கூட காசில்லாத நிலை.  “அங்கயே புதைச்சிட்டு  புதைச்ச மண்ணையாச்சும் எனக்குக் காட்டுங்க,”என்று அழுதாராம்.
 
மேலே குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சி எப்படி உருக்கமாக இருக்கிறது.  இது விபத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நிலை.  இந்த விபத்திற்கு அறிந்தோ அறியாமலோ காரணமாகிவிட்டவர்களின் நிலை எப்படி இருந்திருக்கும்.   உண்மையில் ‘விபத்தில் கொல்லப்பட்டார்’ என்ற வார்த்தையை ஞாநி பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.   கொல்லப்பட்டார் என்றால் கொலை குற்றம் செய்தவர்களாவார்கள் வாகன ஓட்டிகள்.  அப்படி குறிப்பிட முடியுமா என்ன?
 
நம் கதையில் வருகிற முக்கியமான கதாபாத்திரம், வெள்ளிக்கிழமை அன்று பிரேமாவுடன் சாம்பசிவம் வீட்டிற்குச் செல்லலாமென்று நினைத்திருந்தான்.  அவனை அறியாமல் ஒருவித பரபரப்பு நீடித்துக் கொண்டிருந்தது.
 
அவர்கள் இருவரும் காலை பத்து மணிக்குமேல் அந்தத் தெருவில் உள்ள அந்த வீட்டை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  சிறிது தூரத்திலிருந்து அந்த வீட்டைப் பார்த்தபோது, அவர்கள் வீட்டிலிருந்த கடைசிப் பையன் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான்.  தெருவில் அந்த வண்டி மறைந்தவுடன், அவர்கள் இருவரும் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்கள்.
 
கதவைத் தட்டியபடி வாசலில் நின்றிருந்தார்கள்.  சாம்பசிவம் மனைவி கதவைத் திறந்து வெளியே நின்றிருந்த அவர்களைப் பார்த்து ஒன்றும் புரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
 
நீங்கள் யார்?”
அவனுக்கு சாம்பசிவம் மனைவியைப் பார்த்தவுடன் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கி நின்றது.  தலைமுதல் கால்வரை உடலில் ஒருவித நடுக்கம் உருக்கொண்டது.  
அம்மா, உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்,” என்று நாக்குழறி அவன் பேச ஆரம்பித்தான்.  சாம்பசிவம் மனைவிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  இதற்குமுன் அவர்களை எங்கோ பார்த்த மாதிரி ஞாபகத்திற்கு வந்தது.
 
ஒரு நிமிஷம் நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?” என்று விண்ணப்பித்துக் கொண்டாள் பிரேமா.
 
சற்று தயக்கத்துடன் உள்ளே அனுமதித்தாள் சாம்பசிவம் மனைவி.
 
ஓராண்டுக்கு முன்னால் ஒரு சம்பவம் நடந்தது, தெரியுமா?” என்று பேச்சை ஆரம்பித்தாள் பிரேமா.
 
சாம்பசிவம் மனைவிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  “என்ன சம்பவம்?”
 
பிரேமாவிற்கும், அவனுக்கும் எப்படிச் சொல்வது என்பதில் தயக்கமாக இருந்தது.  
 
உங்க வீட்டுக்காரர் ஒரு ஆட்டோ விபத்தில் இறந்து போனாரே, ஞாபகத்தில் இருக்கிறதா?”
 
ஞாபகத்திலிருக்காவா? அது எங்கே மறந்து போகும்.  கொடூரமான சம்பவம் ஆயிற்றே அது,” என்று தொண்டை கமறச் சொன்னாள் சாம்பசிவம் மனைவி.
 
அந்தச் சம்பவம் நடக்கக் காரணமானவர் இவர்தான்,”என்று கூறி பிரேமா அவனைக் காட்டினாள்.
 
சாம்பசிவம் மனைவி ஒரு முறை அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.  அவன் முகம் தாடியுடன் களை இழந்து காணப்பட்டது.  
 
அந்தச் சம்பவம் நடந்த அன்று அவளுடைய கடைசிப் பையன், ‘அந்த ஆட்டோக்காரன் மட்டும் என் கையில் கிடைத்தால், கொல்லாமல் விடமாட்டேன்,’ என்று கதறி அழுதது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.  
 
நல்லகாலம் என் கடைசிப்பையன் இப்பத்தான் கிளம்பிப்போனான்…அவன் இருக்கும்போது வராமல் போனீர்களே?”
 
அம்மா, என்னை மன்னிசிடுங்கம்மா…அன்னிக்கு வேணும்னு இடிக்கலை..நல்ல மழை..இருட்டு..தெருவில லைட்டெல்லாம் போயிடுச்சு.. சாமி அப்பத்தான் கடையில எதையோ வாங்கிட்டு பிளாட்பாரம் பக்கம் வந்திருக்காங்க..வண்டியில பிரேக் சரியில்லாம பேலன்ஸ் போயிடுத்து..அதுதான் இடிச்சுட்டேன்… அன்னிலிருந்து நிம்மதி இல்லாம தவிக்கிறேன்…உங்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வந்திருக்கேன்,” என்று கூறியவன், சாம்பசிவம் மனைவி காலில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தான்.
 
ஒரு வினாடி சாம்பசிம் மனைவிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் தான் செய்த மகா தப்பை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்பதா?  அவளுக்குப் பதட்டமாக இருந்தது.
 
நான் அப்பவே போலீசுகிட்டே சரண் அடைஞ்சிருக்கலாம்.  ஆனா எனக்குத் தைரியம் வரலை.  என்னை நம்பி ஒரு குடும்பம் இருக்கு..”
 
இப்ப ஏன் வந்து சொல்றே?” என்றாள் கோபத்துடன் சாம்பசிவம் மனைவி.
 
நான் சொல்லாட்டி நிம்மதியாய் இருக்க முடியாது.  அதான் சொல்றேன்.”
 
“என் சின்னப்பையனுக்குத் தெரிஞ்சா ஒன்னை சும்மா விடமாட்டான்.”
 
அம்மா, எனக்கு என்ன ஆனாலும் சரி.  கடந்த ஒரு வருஷமா இந்தச் சம்பவத்தை மனசுக்குள்ள வைச்சு சிலுவையில சுமக்கிற மாதிரி சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்….உங்க சின்னப் பையன் என்னைக் கொன்னுட்டா அந்தப் பாரம் கொறஞ்சுடும்..”
 
சாம்பசிவம் மனைவிக்கு என்ன சொல்வது என்று புரியவில்லை.   அந்தச் சம்பவம் நடந்த அன்றைக்கு அவன் அவளிடம் இதைச் சொல்லியிருந்தால், அவளே அவனைக் கொன்னுருப்பாள்.  அவ்வளவு ஆவேசத்துடன் இருந்தாள்.  ஆனால் சம்பவம் நடந்து ஒரு ஆண்டு முடிந்து விட்டது.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அது மறக்கடிக்கப்பட்ட கசப்பான சம்பவமாக மாறி வருகிறது.  
 
இரு,”என்று அவர்களை உட்கார வைத்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அவர்கள் இருவருக்கும் மோர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.  
 
இதைக் குடியுங்கள்,”என்றாள்.
 
அவர்களுக்குத் திகைப்பாக இருந்தது.  மோரைக் குடித்தார்கள்.  
சாம்பசிவம் மனைவி சொன்னாள் :
 
ஓராண்டுக்குமுன் நடந்த கோர சம்பவம் இது.  அந்தத் துக்கத்தை அப்போதே அழுது தீர்த்தாயிற்று.  இனி துக்கப் படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.  வாழ்க்கையில் எந்தக் குடும்பத்திற்கும் இதுமாதிரி கோர விபத்தால் மரணம் நிகழக்கூடாது..விதி..ஏதோ நடந்து விட்டது?  அதுக்குக் காரணமா நீ இருந்துட்டே..என்ன செய்ய முடியும்?  நீ இவ்வளவு தூரம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்கறதே பெரிய விஷயமா இருக்கு..நான் மன்னிக்க ஒண்ணுமில்லை..அன்னிக்கு உன்னைப் பாத்திருந்தா நானே உன்னை கொலை செய்யற அளவிற்கு வெறியோட இருந்திருப்பேன்.  உன்னை பழி வாங்கினா நடந்தது சரி ஆயிடுமா?  இதைப் பத்தி பெரிசா நினைக்காம நீ போகலாம்.. வருத்தப்படாதே.. பழையபடி வண்டியை ஓட்டு.  ஆனா வண்டி ஓட்டறதுக்கு முன்னாடி உனக்கு சாமி பக்தி இருந்தா, வேண்டிட்டு ஓட்டு.. உனக்கு சாமி பக்தி இல்லாட்டி, ஒருவினாடி வண்டியை ஓட்டறதுக்கு முன்னாடி கண்ணை மூடிக்கிட்டு நல்லபடியா யார் மீதும் வண்டியை இடிக்காம ஓட்டணும்னு மனசுக்குள்ளவாவது நினைச்சுக்கோ.. “
 
சாம்பசிவம் மனைவி பேசியதைக் கேட்டு, அவர்கள் இருவரும் திகைத்து விட்டார்கள்.  அவள் இப்படிப் பேசுவாள் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.  கண்டபடி அவனைத் திட்டித் தீர்ப்பாள் என்றுதான் நினைத்தார்கள்.  ஏன் எதாவது அசாம்பாவிதம் நடந்தாலும் நடக்கும் என்றும் நினைத்தாள்.  
 
கண்களில் குளம்போல் நீர் நிரம்ப, அவர்கள் அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றார்கள்.  
 
 
joke1 joke2
                  

மணி மகுடம் -ஜெய் சீதாராமன்

ஒவ்வொரு ஓலையிலும் ஒவ்வொரு விசித்திரமான சித்திரம் வரையப்பட்டிருந்தது.

அதை நோட்டம்விட்ட வந்தியத்தேவனின் தலை சுற்றியது. ‘ஏதோ புதிர் பொதிந்த ஓலைகள் போல் தோன்றுகின்றனவே!’ என்று மறுபடியும் அவைகளை நோக்கினான்.

‘சோழர்களால் முறியடிக்கப்பட்ட பாண்டிய நாட்டை மீட்டு பாண்டியர்களின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட சபதம் எடுத்துக் கொண்டவர்கள் ‘ஆபத்துதவிகள்’ எனப்படும் சதிகாரர்கள். அந்தக் கும்பலின் ரகசியம் ஒன்றை சோழ ஒற்றன் அறிந்து கொண்டிருக்கிறான். அதைத் தெரிந்துகொண்ட சதிகாரர்கள் அவனைத் துரத்திக் கொன்றிருக்கிறார்கள். அறிவாளியான ஒற்றன், உண்மையை ஓலைகளில் சங்கேத சித்திரமாகப் பதித்து எவரிடமாவது கொடுக்க நினைத்திருந்தான் போலும்!

பாண்டிய சதிகாரர்களின் மிகப் பெரிய ரகசியம் ஒன்று இந்த குறிப்பேடுகளில் புதைந்து கிடக்கிறது, நன்கு பொறுமையாக அலசி புதிர் முடிச்சை அவிழ்க்க வேண்டும். மறைந்திருக்கும் ரகசியத்தை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்! சோழ நாட்டை முன்னெச்சரிக்கையுடன், விழிப்பாக இருக்கச் சொல்ல வேண்டிய கடமை நம் தலை மேல் சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது’ என்று எண்ணிய வந்தியத்தேவன் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்துக் கொண்டு தன் குதிரையை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் அருகிலிருந்த சிற்றூரை அடைந்த போது ஒரு நாழிகை ஆகிவிட்டது. அங்கிருந்த ஊர்ச்சபைத் தலைவரைப் பார்த்து தான் யார் என்றும் வழியில் நடந்த விபரங்களையும் கூறி, மாண்ட சோழ ஒற்றனின் நல்லடக்கத்திற்கு ஆவன செய்யுமாறு கேட்டுக் கொண்டான். விவரங்களை அறிந்த ஊர்ச்சபைத் தலைவரும் அப்படியே செய்வதாக உறுதியளித்தார். நிம்மதிப் பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டுவிட்டுத் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் வந்தியத்தேவன்.

 

அத்தியாயம் 02. வந்தியத்தேவன்.

 IMG_5177

குதிரையில் அமர்ந்த வந்தியத்தேவன் குடந்தையை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். இந்த சமயத்தில் வந்தியத்தேவனைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது!

‘விஜயாலயன்’ அஸ்திவாரம் அமைத்து நிலை நாட்டிய சோழ பரம்பரையில்  உதித்த ‘மதுராந்தக உத்தம சோழர்’ அரசாண்டு கொண்டிருந்த காலம் அது.வந்தியத்தேவன், தமிழ் வரலாற்றில் புகழ்பெற்ற வாணர் குலத்தில் தோன்றியவன். சோழர்கள் கீழ் இருந்த வாணகப்பாடி நாட்டு வல்லத்து அரசன். ‘அரையன்’ என்னும் சொல்லை நாட்டின் பெயரையும் சேர்த்துப் பட்டப் பெயராக அந்த நாட்களில் வழங்கப்பட்டு வந்தது. ஆகையால் நமது வீரன், ‘வல்லவரையன் வந்தியத்தேவன்’ என்று அழைக்கப்பட்டான்.

வந்தியத்தேவன் சிறுவனாய் இருக்கும் போதே வாணர் ஆட்சியின் பொற்காலம் முடிவடைந்தது. வந்தியத்தேவன் பெற்றோர், உறவினர், நாடு அனைத்தையும் இழந்து அனாதையானான். நசிந்த குலத்தின் கடைசி வாரிசாக மிஞ்சினான். வாலிபப் பருவத்தை அடைந்ததும் இழந்த நாட்டை சிறிதேனும் மீட்க உறுதிகொண்டான்.

அதற்கான சந்தர்ப்பம் ஒன்று அவனைத் தேடி வந்தது. சோழர் கீழ் இருந்த கடம்பூர் வல்வில்ஓரி குலத்து இளவரசன், அவனுடைய இளம் வயது நண்பன் கந்தமாறன், வந்தியத்தேவனைக் காஞ்சீபுரத்திற்கு அழைத்தான். அப்போதைய சக்ரவர்த்தி சுந்தரசோழரின் மூத்த குமாரன், பட்டத்து இளவரசன் ஆதித்த கரிகாலன், படைத்தளபதி மாதண்டநாயகனாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். சோழர்களின் வடதிசைப் படையை, காஞ்சீபுரத்தை மையமாகக் கொண்டு எல்லையைப் பாதுகாத்து வந்தான். அவனுடன் அங்கு கந்தமாறன் எல்லைக் காவலில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தான். இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணிய வந்தியத்தேவன் வல்லத்திலிருந்து பாலாறு வழியாகக் காஞ்சிக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கினான்.

IMG_5178

காஞ்சியை நெருங்கும் சமயம் வனவிலங்குகள் நிறைந்த காட்டு வழியாக வந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது தூரத்தில் ஒரு பயங்கரமான காட்சியைக் கண்டான். ஒரு ஓடையில் சர்வலட்சணங்களும் பொருந்திய வாலிபன் ஒருவன் குனிந்து தண்ணீர் பருகிக் கொண்டிருந்தான். சத்தம் இல்லாமல் மெதுவாய் பதுங்கிப் பதுங்கி அடிமேல் அடி வைத்து நடந்து வந்த புலி ஒன்று பக்கத்தில் இருந்த பாறையின் மேலேறி அந்த வாலிபன் மேல் பாயத் தருணம் பார்த்தது.

IMG_5183

ஒரு கணம்தான்! வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்தபடியே   தொங்கவிடப்பட்டிருந்த வேலை எடுத்து மின்னல் வேகத்தில் புலிமேல் குறிதவறாது எறிந்தான். புலி பாய்வதற்கும், பறந்து வந்த வேல் அதன் கழுத்தின் ஒரு பக்கத்தில் தைத்து, உள்ளே புகுந்து மறுபக்கத்தின் வழியாக வெளிவந்து சிறிது நீட்டிக் கொண்டு நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. பாய்ந்த புலி கோரமாகக் கத்திக் கொண்டே வெருண்டு, நெளிந்து, வாலிபனைத் தள்ளிக்கொண்டு தண்ணீரில் தொப்பென்று விழுந்தது. உணர்வை இழந்து தண்ணீரை விழுங்க ஆரம்பித்து, மூழ்கியது!

கனமான வஸ்து ஒன்றால் தள்ளப்பட்ட வாலிபன் என்ன நேர்ந்தது என்பது தெரியாமல் திடுக்கிட்டான். அதிர்ச்சியால் இடறி தண்ணீரில் விழுந்தான். விழும் முன் ஒருகணம் வந்தியத்தேவனையும் புலியையும் நோக்கினான். வாயில் தண்ணீர் புகுந்து தத்தளித்தான். மூச்சு முட்டியது. நினைவை இழந்தான்.

IMG_5180

 அதற்குள் வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்து தடால் என்று கீழே குதித்து கையில் கத்தியை உருவிக்கொண்டு பாய்ந்து வந்தான். தண்ணீருக்கு அடியில் சென்ற புலி இன்னும் வெளியே வரவில்லை. கத்தியைக் கரையில் வைத்துவிட்டுத் தண்ணீரில் இறங்கி மூழ்கிக் கொண்டிருந்த வாலிபனைத் தூக்கினான். தண்ணீரை வெகுவாகக் குடித்திருந்த அவனை மெதுவாகத் தரையில் குப்புறப் படுக்க வைத்தான். வயிற்றின் பின்புறத்தில் முதுகில் கையை வைத்து அமுக்கி அமுக்கி எடுத்தான். வாலிபன் வாயிலிருந்து தண்ணீர் குப்குப்பென்று வெளிவந்தது. அவன் உயிருக்கு ஆபத்து இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு கத்தியை மறுபடி கையில் எடுத்து புலி தண்ணீரில் விழுந்த இடத்தை நோக்கினான். அடியிலிருந்து ரத்தம் மேல் வந்து தண்ணீரைச் சிவப்பு நிறமாக்கத் தொடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

திடீர் என்று குதிரைகளின் குளம்புகள் எழுப்பிய சத்தத்தைக் கேட்ட வந்தியத்தேவன் அச்சத்தம் வந்த திக்கை நோக்கி எழுந்து நின்றான். அதில் வந்த வீரர்கள் சரட்சரட் என்று குதிரையிலிருந்து இறங்கி ஓடிவந்தனர். வாலிபன் குப்புறப்படுத்திருப்பதையும் வாளேந்திய ஒரு வீரன் ஒருவன் பக்கத்தில் நிற்பதையும் கண்டு வந்தியத்தேவனைக் குற்றவாளி என்று எண்ணி சூழ்ந்து கொண்டு பிடித்தனர். வியந்துபோன வந்தியத்தேவன் அமைதியாக வாலிபன் இருந்த இடத்தை நோக்கினான். மற்றவர்கள் அவனை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வாலிபன் மெல்லக் கண்விழித்தான்.

வந்திருந்த வீரர்கள்..

‘வட திசை மாதண்டநாயகன்..

பட்டத்து இளவரசர்..

ஆதித்தகரிகாலர்!

வாழ்க! வாழ்க!!’

என்று கோஷம் எழுப்பியது வந்தியத்தேவனை வியக்க வைத்தது. வீரர்களுக்குத் தலைவனாகத் தோன்றியவன் அருகில் வந்து “இளவரசே! உங்களுக்கு ஆபத்து ஒன்றும் இல்லையே? இந்த வாலிபன் உங்களைத் தாக்க முயன்றானா? சொல்லுங்கள்! உடனே இவனை எமலோகத்திற்கு அனுப்புகிறேன்!” என்றான்.

ஆதித்த கரிகாலன் முதலில் கட்டுண்ட வந்தியத்தேவனைப் பார்த்துப் பின் தண்ணீரை நோக்கினான். இரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்த இடத்தில், செத்த புலி திடீரென அடியிலிருந்து தண்ணீர் மட்டத்திற்கு மேல் வந்து மிதந்தது. வேல் புலியின் கழுத்திலே நீட்டிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அதற்குள் எங்கிருந்தோ வந்த பறவைகள் கூட்டம் புலியை மொய்க்க ஆரம்பித்தன. நடந்ததை புரிந்து கொண்ட கரிகாலன் காவலர்களை நோக்கி வந்தியத்தேவனின் கட்டுக்களை அவிழ்க்குமாறு கட்டளையிட்டு, மெல்ல எழுந்து எல்லோரையும் விலக்கி வந்தியத்தேவன் அருகில் செல்லத் தலைப்பட்டான். உடன் வந்த காவலர்கள் தலைவன் விரைந்து சென்று வந்தியத்தேவனின் கட்டுக்களை அவிழ்த்துவிட்டு மன்னிப்புக்கோரும் பாவனையில் தலைதாழ்த்திச் சொல்லிவிட்டு தன் வீரர்களுடன் சிறிது தூரம் தள்ளிச் சென்றான்.

IMG_5184

அதற்குள் வந்தியத்தேவனின் அருகில் வந்து   அவனை அணைத்துக் கொண்டு “நண்பா! யார் நீ? எங்கிருந்து வருகிறாய்?” என்று கரிகாலன் கனிவுடன் கேட்டான்.

“பெயர் வந்தியத்தேவன்..”என்று ஆரம்பித்த வந்தியத்தேவன் முடிக்கவில்லை. அதற்குள் கரிகாலன்,

“ஆகா!வல்லவரையன் வந்தியத்தேவனா? உன்னைப் பற்றி ஏற்கெனவே எனக்குத் தெரியும்! கந்தமாறன் என்னிடம் உன் வீரத்தைப் பற்றிப் புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறான். அதை, அறிமுகமாகுமுன்பே, என் முன்னாலேயே நிரூபித்துவிட்டாயே! குறி தவறாமல் வேலை புலி மேல் பாய்ச்சி என் உயிரைக் காப்பாற்றிவிட்டாய் அல்லவா!” அதிலும் என்ன ஒரு வேகம்.. என்னவொரு குறி.. அபாரம் நண்பா.. அபாரம்!” என்றான்.

“இளவரசே!தக்க சமயத்தில் சந்தர்ப்ப இடத்திற்கு என்னால் வந்ததினால் இதை சாதிக்க முடிந்தது. என்னுடைய இடத்தில் யாராய் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்” என்றான் வந்தியத்தேவன்.

“நல்ல அறிவும், வீரமும் உள்ள உன்னிடம் மிகுந்த பணிவும் காணப்படுகிறது. அது உன் மேல் எனக்கிருக்கும் நம்பிக்கையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது நண்பா!” என்று கரிகாலன் பதில் கூறினான்.

“வீரமும், விவேகமும் பணிவும் என் பெற்றோர்கள் சின்ன வயதிலேயே எனக்குப் புகட்டியிருக்கும் விஷயங்கள். ஆனால் அவர்கள் இப்போது உயிருடன் இல்லை இளவரசே..!” என்று சொல்ல ஆரம்பித்த வந்தியத்தேவன் முடிக்கவில்லை.

IMG_5179

கரிகாலன் அவன் பேசுவதைத் தடுத்து “ஆம்! நண்பா அறிவேன். ம்.. கவலையை விடு. நீ இழந்த வாணகப்பாடியை மறுபடியும் அடையலாம்! நீ மேலும் என் பொருட்டு சாதிக்க வேண்டிய காரியங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன! வா. பாசறைக்குச் சென்று மற்றவைகளைப் பற்றிப் பேசலாம்” என்று வந்தியதேவனின் தோள்களில் கையைப் போட்டு, குதிரைகளினருகே சென்று வீரர்களிடம் ‘போகலாம்’ என்பதை கையை உயர்த்தி, மறுபடியும் முன்னால் தாழ்த்தி செய்கை மூலம் உணர்த்தினான். அனைவரும் புரவிகளில் ஏறிப் பாசறைக்கு விரைந்து சென்றனர்.

இப்படியாக ஆரம்பித்த அவர்களின் சந்திப்பு அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த வந்தியத்தேவனின் தீரமான வீரச்செயல்களாலும் யாரையும் ஈர்த்துச் சிரிக்க வைக்கும் வாக்குச் சாதுர்யங்களினாலும், கரிகாலனின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானான். அவன் இட்ட பல வேலைகளை வெற்றிகரமாக முடித்துக் கொடுத்தான். கரிகாலனின் சகோதரி இளைய பிராட்டி, குந்தவையின் காதலைப் பெற்றான். பிற்காலத்தில் ராஜராஜன் என்று சரித்திரத்தில் புகழ் பெறப்போகும் கரிகாலனின் சகோதரன் அருள்மொழியின் ஒப்பிலா நட்பைப் பெற்றான்.

இந்த நிலை வெகுகாலம் நீடிக்கவில்லை. காரணம் கரிகாலன் தன் பதினெட்டாம் வயதில் பாண்டியர்களுடன்  நடத்திய போரில் வீரபாண்டியனின் தலையைக் கொய்து வெற்றி பெற்றான். கோபம் அடைந்த பாண்டியனைச் சேர்ந்த ஆபத்துதவிகளான வீரபாண்டியனின் மகள் நந்தினி மற்றும் ரவிதாசன், கருத்திருமன் போன்றோர் கரிகாலனையும் சோழர் குலத்தையும் வேரோடறுத்துப் பாண்டிய நாட்டை மீண்டும் ஸ்தாபிக்க சபதம் எடுத்தனர்.

வந்தியத்தேவன் கரிகாலனைச் சேர்ந்த சில காலத்தில் இந்தச் சதிச்செயலைப் பற்றிய செய்தியை ஓரளவு புரிந்து கொண்டான். கரிகாலனை கண்ணும் இமையுமாக கண்காணித்து வந்தான். ஆனால்.. விதி வலியது. சதிகாரர்கள் வெற்றி பெற்று கரிகாலனை மர்மமான முறையில் கொன்றார்கள். கரிகாலனைக் கொன்ற பழி வந்தியத்தேவன் மேல் விழும்படியான சூழ்நிலையை வேறு உருவாக்கியிருந்தார்கள். பழி அவன் மேல் விழுந்தது. வல்லவரையன் தஞ்சைப் பாதாளச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டான். உண்மையான குற்றவாளி அவன் அல்ல என்ற உண்மை நிரூபிக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டான்.

சுந்தர சோழருக்குப் பிறகு உத்தம சோழர் அரச பதவியை ஏற்றார். வந்தியத்தேவன் செய்த சேவைகளைப் பாராட்டி வாணகப்பாடியை திரும்பவும் பெற்று வல்லத்து குறுநில மன்னன் ஆகினான். மேலும் ஈழத்தின் புது சேனாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டான். பதவியை ஏற்குமுன் வல்லத்து மாளிகைகளை நிர்மாணம் செய்வதில் தற்சமயம் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வல்லத்திலிருந்து குடந்தை வழியாகத்தஞ்சை செல்லும் போதுதான் அந்தத் துயரச் சம்பவம் நடந்தது.

தொடரும் 

 

தலையங்கம் – ஸ்வாதி கொலையில் ஊடகங்கள்

 

P. Ramkumar (24), the suspected assailant in the Swathi murder case

ஜூன் 24, வெள்ளிக்கிழமை. இன்போசிசில் பணிபுரியும் ஸ்வாதி என்ற இளம்பெண்  நுங்கம்பாக்கம் இரயில் நிலையத்தில் ஒரு கொலையாளியால் தாக்கப்பட்டு கொடூர  மரணம் அடைந்தார். அவர் அடிபட்டுக் கிடக்கும் காட்சியைப்  புகைப்படத்திலும்  வீடியோவிலும் பார்த்துத்  துடிக்காத மனித இதயமேகிடையாது. .

காவல் துறை  முதலில்  மெத்தனமாகச் செயல்பட்டது. உயர்நீதிமன்றம் முடுக்கிவிட்ட பிறகு அபார திறமையுடன் செயலாற்றி ராம்குமார் என்ற இளைஞனைக் குற்றவாளி எனக் காவல்துறை பிடித்திருக்கிறார்கள்.  பிடிபடும் போது   அவன் கழுத்தில் வெட்டிக்கொண்டது பதட்டத்தை மேலும் அதிகப் படுத்தியது..

நேரடியாகப் பார்த்த சாட்சியம் குறைவாக இருப்பதால்,  பிடிபட்டவன் தான் குற்றவாளி என்று நிரூபிக்கவேண்டிய பொறுப்பு காவல் அதிகாரிகளுக்குச் சற்று அதிகமாகவே இருக்கிறது.

ஜாதிகள் வேறு இதில்  குறுக்கிடுவது  அனைவருக்கும் வேதனையைத் தருகிறது.

ஊடகங்களும்  முகநூல்களும் இணைய தளங்களும்  வாட்ச் அப்புகளும் இந்த வழக்கில்  மட்டுமல்ல இதைப்போன்ற மற்ற பரபரப்பான – முக்கியமான விவகாரங்களில் தங்கள் மூக்கை அதிகமாக  நுழைத்து பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பி மக்களைத் தவறான பாதையில் திசை திருப்புகிறார்கள்.

தீர்ப்புக்கள் நீதிமன்றத்தில் தான் எழுதப்படவேண்டும். ஊடகங்கள் அதில் புகுந்தால் நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் ஆபத்து.

இந்தப் போக்கு மிகவும் கண்டிக்கத் தக்கது.

இதைத்  தடுக்கப் புதிய சட்டம் வரவேண்டும்.

வரும்.

 

1எடிட்