நெருப்பு சுடாது – எஸ் எஸ்

தன் கையில் உள்ள சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான் குமார். கடந்த பத்து நாட்களில் அவனுடைய வேலை இதுமட்டும்தான் என்றாகி விட்டது.  எங்கே போயிற்று அவனுடைய அட்டகாசம்? எங்கே போயிற்று அவனுடைய கம்பீரம்? ஏன் இப்படி மோட்டுவளையைப் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறான்?

Related image

திடீரென்று குரல் கேட்டது. “ குமாரண்ணே! நாயக்கர் வீடு தீப்பிடிச்சுடுச்சு அண்ணே!”

“ நெஜமாவாடா சொல்றே! நம்ம நாயக்கர் வீடா? “ பத்து நாட்கள் ஆடாமல் அசையாமல் இருந்த குமாரை இந்தச் சேதி உலுக்கியது.  அப்படியே நாயக்கர் வீட்டை நோக்கி ஓடினான். “ நளினி! உனக்கு ஒண்ணும் ஆகக்கூடாதே! கடவுளே!” மனதுக்குள் வேண்டிக்கொண்டே ஓடினான்.

பந்தக்கார நாயக்கர் வீடு ஊர்க்கோடியில் உள்ள பெரிய வீடு.  நாட்டு ஓடு போட்டு முன்னாலேயும் பின்னாலேயும் கூரை போட்டு வேய்ந்த பங்களா.  சுற்றிலும் பந்தல் அலங்காரத்துக்குத் தேவையான மூங்கில், துணி வளையங்கள், கயிறு, கூரை வேறு. கோவிந்தசாமி நாயக்கர் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  ‘நளினி! நளினி!’ என்று எரியும் வீட்டைக் காட்டிக் கதறி அழுது உள்ளே பாயத் துடிக்கிறார்.  குமாருக்கு எல்லாம் புரிந்து விட்டது.  நளினி எரியும் வீட்டுக்குள்! யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை, எரியும் வீட்டுக்குள் குமார் பாய்ந்து ஓடுவான் என்று!.

எரியும் வீட்டுக்குள் புகுந்த அவனை புகையும் நெருப்பும், கீழே விழும் கம்புகளும் ஒன்று சேர்ந்து தாக்கின.  தாழ்வாரத்தைக் கடந்து எப்படி உள்ளே வந்தோம் என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை.  கம்பங்கள் படீர் படீர் என்று வெடித்துக்கொண்டிருந்தன.  தென்னை உத்திரம் கீழே விழுந்து விடுமோ என்று பயமாக இருந்தது.  எரியும் மூங்கிலைத் தாண்டி வீட்டிற்குள் போனான்.  பல அறைகள் கொண்ட பழங்கால வீடாகையால் நளினி எந்த அறையில் இருப்பாள் என்று தெரியாமல் ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துத் தேடினான். ‘ நளினி! நளினி!’ என்று கத்திக்கொண்டே அங்கும் இங்கும் ஓடினான்.

நிலைமை நேரத்திற்கு நேரம் மோசமாகிக்கொண்டே வந்தது. நளினியைக் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்று பயந்தான்.  அவளைக் காணவில்லை என்று நினைக்கும்போது அவன் பதட்டம் அதிகரித்தது.  வீட்டின் பின்புறம் ஓடினான்.  அங்கோ முழுவதும் கீற்றுக்கொட்டகை. தீயின் கோர தாண்டவம் அங்கு அதிகமாகவே இருந்தது. முதலில் தீப்பிடித்த இடம் அதுதான் போலும்.  தீயின் நாக்குகள் கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது.  நடுவிலே ஒரு சிமெண்ட் திட்டு. அதன் நடுவே நளினி மயங்கி விழுந்து கிடக்கிறாள்.  தீயின் ஜுவாலைக்கு நடுவே நளினி! குமாருக்கு மூச்சு நின்று விடும்போல இருந்தது. அவன் நரம்புகள் புடைத்தன.

எப்படி அவளை அணுகுவது என்று ஒரு சில செகண்டுகள் யோசிப்பதற்குள் எரியும் தட்டி ஒன்று அவள் மேல் விழுந்தது.  அவ்வளவுதான்.  நெருப்புக்கு ஊடே ஓடினான்.  உடம்பின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் நெருப்பு உக்கிரமாகத் தாக்கியது.  எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அவள் அருகே சென்று எரிந்து கொண்டிருந்த தட்டியைத் தூர எறிந்தான். எரியத் தொடங்கிய நளினியின் புடவையைக் கசக்கி அணைத்தான்.  நல்ல வேளை! அந்தத் தட்டியைத்தவிர வேறு தீயின் நாக்குகள் அவளைத் தொடவில்லை.  ஆனால் புகை மண்டலம் அவளை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி இருந்தது.  அவள் தலைமுடியை அவிழாமல் இறுக்கி முடிந்து அவளை ஆட்டுக்குட்டியைத் தூக்குவதுபோலத் தூக்கினான்.  நிமிர்ந்து பார்த்தால் மேலே இருந்து இன்னும் பல கூரைகள் சரிந்து எரியத் தொடங்கின. அந்த இடம் இன்னும் சில நிமிடங்களில் தீயின் கோரப்பிடிக்குள் சிக்கிவிடும் என்பதை உணர்ந்தான்.

அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு பின்புற வழியில் ஓடலாம் என்று பார்த்தால் அங்கே ஒரே நெருப்புக் கோளம். முற்றிலும் அடைபட்டிருந்தது.  வந்த வழியே திரும்ப வேண்டியதுதான் என்று அந்த நெருப்பு வளையத்தைத் தாண்டி ஓட்டு வீட்டுப் பகுதிக்கு வந்தான்.  ஓடுகள் ஒவ்வொன்றாக அப்போதுதான் வெடிக்கத் துவங்கின.

நடுவில்  சின்ன முற்றம் மாதிரி இடம் வந்ததும் அவன் கால்கள் தடுமாறின.  மூங்கில் கிழித்துத் தோள்பட்டையிலிருந்து  இரத்தம் வேறு கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அப்படியே நளினியைக் கீழே போட்டு அவனும் மயங்கி அவள் மேல் விழுந்தான்.  அந்த அதிர்ச்சியில் நளினியின் மயக்கம் தெளிந்தது. “ யார்.. நான்… எங்கே.. ஐயோ.. நெருப்பு… குமார்… நீங்க எங்கே..  அவளால் யோசிக்கவே முடியவில்லை.  அந்த முற்றத்தைத்தவிர  மற்ற எல்லா இடத்திலும் நெருப்பு சூழ்ந்திருந்தது.

தன்னைக் காப்பாற்ற வந்த குமாரும் மயங்கிக் கிடக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் அவளுக்குத் துக்கம் பீறிட்டது. “ குமார்! குமார்!” என்று அவன் கன்னத்தைத் தடவி அவனை மயக்கத்திலிருந்து எழுப்ப முயற்சித்தாள் . முடியவில்லை. அந்த நேரம் பார்த்து வெடித்த ஓடு அவன் தலையில் வெகு வேகத்துடன் தாக்க ‘ அம்மா’ என்று அலறி எழுந்தான் குமார்.  அவனுக்குச் சுரணையும் வந்தது.  மேலும் பல ஒடுகள்  வெடிக்கும் போல் இருப்பதைப் பார்த்து நளினி குமாரை மெல்ல இழுத்து மேடான மூலைக்குக் கொண்டுபோனாள்.  மடாலென்று முறிந்த உத்திரம் சலசலவென்று ஓடுகளைக் கொட்டி வெளியே செல்லும் வழியைச் சுத்தமாக அடைத்து விட்டது.

“ இனி தப்ப முடியாது குமார்! நாம ரெண்டு பேரும் இங்கேயே சாம்பலாக வேண்டியதுதான்!” நளினி அழுதுகொண்டே கூறினாள். ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு மற்றவர் மீது விழும் தீப்பந்தங்களைத் தட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.  நளினி!  குமார்! என்று இரு குரல்கள் மட்டும் மெல்ல ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@

இதே இடத்தில்தான் பத்து நாட்கள் முன்னே… இருவரும் கிட்டத்தட்ட இதேமாதிரிதான்.. வேறு ஒரு தீ அன்றைக்குக் குமாரைச் சூடேற்றியிருந்தது.

“ நளினி!”

“ குமார்! நீங்களா? நீங்க எப்படி இங்கே!”

“ நளினி! உன்  வீட்டில் யாரும் இல்லே என்று தெரிஞ்சுக்கிட்டுதான் வந்தேன்.  நளினி! ஐ நீட் யு.. ரைட் நௌ ..”

“ குமார்! இது சரியில்லை! யாராவது பார்த்தால்…”

“ என்ன நளினி! இதிலென்ன தப்பு? நம்ம கல்யாணம் நிச்சயமான மாதிரிதானே ! உங்கப்பாதான் ஓகே சொல்லிட்டாரே!”

“ அதுக்காக இந்த நேரத்தில் நீங்க இப்படி வருவது சரியில்லை. கொஞ்ச நாள் பொறுங்க பிளீஸ்..”

“ நோ நளினி!  என்னைத் தடுக்காதே! கிணற்று நீர், ஆக்கப் பொறுத்தவன் இந்தப் பழமொழி எல்லாம் வேண்டாம். எனக்கு நீதான் வேணும். இந்த முற்றத்திலே, முத்தத்திலே ஆரம்பிப்போம்.”

இழுத்து அணைத்து அவள் உதட்டுடன் கலந்து முத்தமிட்டான். முதல் முத்தம் தித்தித்தது.  ஆனால் அதிலே போதை மருந்து வாசனை இருந்தது.  நளினிக்கு மயக்கமே வரும்போல் இருந்தது.

“ குமார்! நீங்க குடிச்சிட்டு வந்திருக்கீங்க ! மரியாதையா வெளியே போயிடுங்க! ஐ ஹேட் யு!”

“ நோ குமார்! ப்ளீஸ் வேண்டாம்! கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் குமார்… ப்ளீஸ்.. தயவு செஞ்சு… இது சரியில்லை…. குமார்.. விட்டுடுங்க… குமார்… நோ… நோ… சே! நீங்க எல்லாம் ஒரு மனுஷனா!”

“ ப்ளீஸ் நளினி! முதல் இரவுக்கு ஒரு சிறு ஒத்திகை. அவ்வளவுதான்.. கமான்..”

எங்கிருந்துதான் அவளுக்கு அவ்வளவு பலம் வந்ததோ தெரியவில்லை. அவனைக் கீழே தள்ளிவிட்டு நின்றாள்.

“ கெட் அவுட் குமார்! குடிச்சிட்டுக் கன்னாபின்னாவென்று நடந்து கொள்ளும் உங்களை லவ் பண்ணினேன்னு நினைச்சா வெட்கமா இருக்கு! மரியாதையா வெளியே போயிடுங்க! இல்லே சத்தம் போட்டு ஊரைக் கூட்டிடுவேன்!”

“ இவ்வளவு நடந்தப்புறம் உன்னை சுவைக்காமப் போக நான் என்ன மடையனா!” என்று  கத்திக்கொண்டே அவள்மீது பாயப்போனான்.

“ இதுக்கு மேலே ஒரு அடி எடுத்து வைச்சீங்கன்னா என்னை உயிரோடவே பார்க்க முடியாது.”

அவள் குரலில் இருந்த விபரீத ஒலி அவனை பயமுறுத்தியது.  அவளை ஒரு நிமிஷம் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு விடுவிடுவென்று வெளியே ஓடிவிட்டான்.  அன்று வெளியே போன குமாரைத் திரும்ப சந்திக்க மறுத்து விட்டாள் நளினி. அவர்கள் திருமணப் பேச்சு ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே முற்றுப்புள்ளி போட்டுவிட்டாள்.  ‘குமாரைத்தான் கல்யாணம் செய்து கொள்வேன்’ என்ற தன் பெண் ‘அவனை இந்த ஜென்மத்தில் மட்டுமல்ல, ஏழேழு ஜென்மத்திலும் கல்யாணம் செஞ்சுக்க மாட்டேன்’ என்று சொல்வதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்டார் கோவிந்தசாமி நாயக்கர். அவனுக்காகப் பெண் கேட்டு வந்த அவனது பெற்றோரிடம்  அவனை மணக்க முடியாது என்று அவளே நேரில் சொல்லி விட்டாள்!”

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

“ நளினி எழுந்திரு! நெருப்பு இந்த முற்றத்துக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடி எப்படியாவது நாம தப்பிக்கணும்.”

“ குமார்! நீங்க ஏன் எனக்காக இந்த நெருப்பில் வந்து மாட்டிக் கொண்டீர்கள்?”

“ நளினி! நீ நெருப்பில் இருக்கிறாய் என்று தெரிந்து என்னால் சும்மா இருக்க முடியுமா? என் உயிரைக் கொடுத்தாவது உன்னைக் காப்பாத்தறதுதான் என் கடமை!”

“ ஐயோ குமார்! உங்கள் உண்மையான அன்பைப் புரிஞ்சுக்காம நான் உங்களைப் பலமா காயப்படுத்திட்டேன். அதுக்குத்தான் இந்த தண்டனை.  நீங்க எப்படியாவது தப்பிச்சுப் போயிடுங்க!”

“ தப்பு உன்மேலே இல்ல நளினி! என்னோடதுதான்! இல்லேன்னா அன்னிக்குப் போதை மருந்து சாப்பிட்டிருப்பேனா? உங்கிட்ட தகாத முறையில் நடந்திருப்பேனா?”

“ என்னது? போதை மருந்தா?”

“ ஆமா நளினி! நம்ம காதலை நண்பர்கள்கிட்டேசொல்லி ஒரு ட்ரீட் கொடுத்தேன். அதில ஒரு துரோகி எனக்கு வைத்திருந்த  ஜூஸிலே போதை மருந்தைக் கலந்து கொடுத்திட்டான்.  அதனால்தான் அப்படி நடந்துக்கிட்டேன். என்னை மன்னிச்சுடுன்னு நான் எழுதிய லெட்டர், நேரில் வந்து  சொன்னது எதையுமே நீ காதில் போட்டுக் கொள்ளவே இல்லை!”

“ ஐயோ குமார்! உங்க சின்னத் தப்புக்குப் பெரிய தண்டனை கொடுத்திட்டேனே! என்னை மன்னிக்க மாட்டீங்களா?”

அதற்குள் தீயின் நாக்குகள் அந்த முற்றத்தைச் சுற்றிப் பரவத் தொடங்கியது. எரியும் தீ நாக்குகளுக்கு நடுவே அவர்கள் இருவரும்.

“ குமார்! எனக்கு ஒரு வரம் தருவீர்களா?”

“ வரமா! நானா! இப்போதா?”

“ ஆமாம் குமார்! இப்போதேதான்! நாம ரெண்டுபேரும் எழுந்திரிச்சுத் தப்பிச்சுப் போக முடியாத சூழ்நிலை! எந்த நிமிஷத்திலும் தீயின் நாக்குகள் நம்மை சாப்பிடப்போகின்றன!  என் ஆசை .. வரம்… என்னன்னா,  நான் சாகும்போது உங்கள் மனைவியாக சாக விரும்புகிறேன்! மஞ்சள் கயிறு இல்லை! மாலைகள் இல்லை! நம்மை சுத்தி இருக்கும் அக்னி சாட்சியா என்னை மனைவியா ஏத்துக்கங்க குமார்!”

“ நளினி!”

Related image

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார்கள். அவன் தீப்புண்களுக்கு உதட்டால் ஒத்தடம் கொடுத்தாள். நெருப்பின் சூடு அவளை அணுகாமல் அவள் உடலைத் தன் உடலால் போர்த்தினான்.! அவளது கண்ணீர் அவன் காயங்களுக்கு மருந்தாயிற்று. ‘இதுதான் மாலை’  என்று இருவரும் தங்கள் கரங்களை மற்றவர் கழுத்தில் மாற்றி மாற்றிச் சுற்றினர்.  ‘இதுதான் தாலி’ என்று அவள் கழுத்தில் மூன்று முறை முத்தமிட்டான்.  காற்றில் நெருப்பு எரியும் ஓசை நாதஸ்வரமாக ஒலிக்கிறது.  வெடிக்கும் ஓடுகள் மேளசத்தம்!  ‘கெட்டிமேளம்! கெட்டிமேளம்!’  அக்னியை வலம் வருவதற்குப் பதிலாக அக்னியே அவர்களை வலம் வந்தது.  ‘இப்போது நமக்கு முதல் இரவு! ஏன் உன் உடம்பு இப்படி சுடுகிறது? பயமா? வெட்கமா?’

“ இவ்வளவு வெளிச்சத்துக்கு நடுவில்… குமார்! எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது! நம்மைச் சுற்றியுள்ள நெருப்பு விளக்கை அணையுங்களேன்! குமார்! ப்ளீஸ்.. குமார்!”

“ நளினி!”

அவர்கள் தலைக்கு மேலே பெரிதாக எரியும் திரைச்சீலைகள் அந்த புது மணத் தம்பதிகளை நெருப்புப் போர்வை போர்த்தி அழகு பார்க்கத் துடிக்கின்றன.

அதற்குப் போட்டியாக, தூரத்தில் தீயணைக்கும் வண்டியின்                             ‘ கணகண’வென்ற ஓசை ஒலிக்கின்றது.

யார் முந்துவார்கள்?

புத்தகக் கண்காட்சி 2017

எழுதப் படிக்கத்தெரிந்த அனைத்து மக்களும் வரவேண்டிய இடம் !!!

வாருங்கள்! புத்தகங்களை வாங்கிப் படியுங்கள்! எழுத்தாளர்களையும் பதிப்பாளர்களையும் ஆதரியுங்கள்!

நண்பர் அழகியசிங்கரின்  விருட்சம் அரங்குக்கு வாருங்கள்!

pic3

சரித்திரம் பேசுகிறது! –யாரோ

அசோகருக்கு அப்புறம் …

 

அசோகர் வில்லனாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தாரென்றாலும் சரித்திரத்தில் அவர் ஒரு ஹீரோ தான்.

ரஜினி வில்லனாக வந்து ‘தலைவா’ ஆனதைத்தான் நாம் பார்த்திருக்கிறோமே!

அடுத்த 500 வருடங்கள் இருண்ட காலத்தில் உருண்டாலும் …

சரித்திரம் உறங்கி விடவில்லை.

அந்நேரத்தில் உலகில் மற்ற பல சாம்ராஜ்யங்கள் சக்கைப் போடு போட்டன.

தமிழகத்தில் சேர சோழ பாண்டியர்கள் வீரம் வளர்த்து – சங்கத் தமிழ் வளர்த்து – காவியங்கள் படைத்துப் பொற்காலத்தை உருவாக்கினர்.

ரோமாபுரியில் சீசர்கள் மூன்று கண்டங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தி- கலாச்சாரத்தைப் பெருக்கி வெற்றி நடை போட்டனர்.

இயேசுநாதர் கொள்கைக்காக உயிர்த்தியாகம் செய்து பின் உயிர்த்து எழுந்து உலகுக்கு ஒளியூட்டினார்!

புத்த மதம் பரவினாலும் ஹிந்து மதமும் பரவிப் பறந்தது,

மகாயான புத்த பிக்ஷுக்கள்

 

அசோகருக்குப் பின்?

நடந்தது என்ன?

பெரும்பாலான சரித்திரக் கதாசிரியர்கள் நேராக குஷானர்களைப் பற்றிச் சொல்லி… உடனே குப்த சாம்ராஜ்யம் என்று குடு குடுவென்று ஓடி விடுவார்கள்..

நாம் சற்று நிறுத்தி யோசிப்போம்!

சின்னஞ்சிறு செய்திகளை அசை போட்டுச் சுவைப்போம்.

சரித்திரத்தின் நிழலில் …நின்று நிதானமாக…கதைப்போம்.

Image result for king ashoka family tree

அசோகர்:

வருடம்: 232 BC

பாடலிபுத்திரம் பெரும் சோகத்தில் மூழ்கியிருந்தது.

தக்ஷசீலத்திலிருந்து செய்தி பறந்து வந்தது.

சக்கரவர்த்தி அசோகர் காலமானார்.

அவரது உடல் வெகு வேகத் தேரில் பாடலிபுத்திரம் வந்தது.

அசோகரது மகன் கூனாலா மற்றும் அவன் மகன் சம்ப்ரதி – உஜ்ஜயினியில் இருந்தனர்.

அவர்களுக்கும்  செய்தி சேர அவர்களும் பாடலிபுத்திரம் விரைந்து வந்தனர்.

அசோகரது மற்றொரு பேரன் தசரதா அசோகரது இறுதி யாத்திரையை நிர்வகித்தான்.

அசோகரின் உடலில் மயில்படமிட்ட மௌரியக் கொடி சுற்றப்பட்டு, அலங்காரம் செய்யப்பட்டு அரண்மனை உப்பரிகையில் வைக்கப்பட்டது.

மகத மக்கள் அரண்மனை வாயிலில் பெருந்திரளாகக் கூடித் தங்கள் கண்ணீர் அஞ்சலியைச் செலுத்தினர்.

அடுத்த நாள் மாலை ஆதவனின் தங்கக் கிரணங்கள் மெல்ல மறையும் நேரம். அசோகரின் உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது.

சாம்பல் காசியில் கங்கையில் கரைக்கப்பட்டது.

 

மறுபடியும் அரசாட்சி உரிமை யாருக்கு?

எல்லாத் தலைமுறைகளிலும் இந்த பிரச்சினை கடினமான ஒன்று தானே!

இந்தக் கேள்வி இல்லை என்றால் சரித்திரம் என்றுமே சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்காது!

அசோகருக்கு மூன்று மகன்கள்.

முதல் மகன் ‘மகேந்திரா’.

இரண்டாவது மகன் ‘டிவாலா’.

மூன்றாவது மகன் ‘கூனாலா’.

மகள் ‘சங்கமித்ரா’.

மகேந்திரன், சங்கமித்ரா இருவரும் மகாராணி தேவியின் மக்கள்.

இருவரும் பாடலிபுத்திரத்தை விட்டு விலகி சாமான்ய குடி மக்களாக வாழ்ந்தனர்.

அசோகர் புத்தமதத்தைத் தழுவிய போது – அசோகர் இருவரையும் சந்தித்து:

“மகேந்திரா, சங்கமித்ரா … நீங்கள் இருவரும் நமது பிரதிநிதியாக இருந்து புத்த மதத்தை உலகெங்கும் பரப்ப வேண்டும். இலங்கைக்குச் செல்லுங்கள். திரும்பி வந்து மௌரிய அரசாட்சியை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும்” என்று பணித்தார்.

மகேந்திரன்:

“தந்தையே…மகிழ்ச்சி.. ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள்.. புத்தரின் போதனைகள் எங்கள் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்திருக்கின்றது. ஆகவே அரசாட்சியில் என் மனம் ஈடுபடவில்லை. என்னை வற்புறுத்த வேண்டாம்’

அசோகரின் கண்களில் நீர் கசிந்தது.

‘அரசு வேண்டும் என்பதற்காக கொலைகள் மலிந்திருக்கும் இந்தக் காலத்தில்..இப்படி ஒரு தியாகமா? எனக்குப் பெருமை சேர்த்தீர்கள்”

மகேந்திரன் – சங்கமித்ரா சென்ற பின் அசோகரது இரண்டாவது மகன் ‘டிவாலா’ – அசோகருடைய பிரியமான மகன். மகாராணி ‘கருவாக்கி’ யின் மகன். தக்ஷசீலத்திற்கு அவன் ஆளுனராக இருந்து வந்தான். அசோகர் அவனை தனக்குப் பின் அரசன் என்று எண்ணி மகிழ்ந்திருந்தான். அவனது அகால மரணம் அசோகரை உலுக்கி விட்டது.
அவன் மகன் தசரதா ஒரு இளைஞன்.

கூனாலா அசோகரின் மூன்றாவது மகன். மகாராணி பத்மாவதியின் மகன்.

பத்மாவதி முன்னமே இறந்து விட்டதால் மகாராணி ‘அசந்திமித்ரா’ கூனாலாவை வளர்த்தார்.

(ராணிகளுக்குத் தான்  பஞ்சமே இல்லையே!)

அசந்திமித்ராவின் மறைவிற்குப் பின் ஒரு ‘மோகக் கதை’ விரிந்தது.

காமத்தின் சக்தி அபரிமிதமானது.

அசந்திமித்ரா அசோகரை அன்புடன் ‘கவனித்து’ இன்பம் அளித்தாள்.

அவள் மறைவு அசோகரை பெரிதும் வாட்டியது.

ராணியின் பணிப்பெண் ‘திஷ்யரக்ஷா’ அழகி.

அழகுடன் இளமை சேர்ந்தால் அதன் விளைவை சொல்லவும் வேண்டுமோ?

அந்தப்புரம் அழகு ராணிகளால் நிரம்பி வழிந்தாலும் புது மலர் போல் இருந்த பணிப்பெண் அசோகரது கண் பார்வையில் பட்டாள்.

வயது கூடியிருந்தாலும் அசோகரது ஆசை அடங்க வில்லை.

என்ன தான் புத்த பக்தராக இருந்தாலும் –ஆசையை அடக்கலாம் … ஆனால் மோகத்தை?.

மன்றம் வந்த தென்றல் அவள்… அசோகரின் மஞ்சத்தில் விழுந்தாள்.

மோகத்தின் உச்சியில் அசோகர் கூறினார்:
’இளம் பூவே…உன்னை என் ராணியாக்குகிறேன்’

திஷ்யரக்ஷா அசோகரின் ஆசைக்கிழத்தியாக இருந்தபோதும் அவள் இளமை அவளை சும்மா விடவில்லை.

கண்கள் அலை பாய்ந்தது.

பருவம் பாய் விரித்தது.

இளவரசன் கூனாலா முப்பது வயதுக் காளை.

திடகாத்திரமான தோள்களும் – விரிந்த மார்பும் –சிங்கம் போல் நடையும்!.

அவனது உடலின் வெகு அழகிய அங்கம் – அவனது கண்கள்!

தாமரைக் கண்கள் என்று இதிகாச நாயகர்களின் கண்களைப் பற்றிக் கூறுவதை அன்று அவள் உணர்ந்தாள்.

அந்தக் கண்களில் ‘அவள்’ விழுந்தாள்.

மகேந்திரன் , டிவாலா இருவரும் அரசுரிமையிலிருந்து மறைந்து விடவே கூனாலாவுக்குத்தான் மௌரிய அரியணை என்பது நிச்சயமானதே!

கூனாலாவுக்கு நான்கு வருடங்களுக்குமுன் திருமணமாகி மூன்று வயது ஆண் குழந்தை இருந்தது.

‘அதனால் என்ன?’

‘நானும் அவன் காதலியாகிறேனே’- என்றாள் திஷ்யரக்ஷா..

மயங்குகிறாள் ஒரு மாது.

‘ஒரு கிழவனுக்கு ராணியாக இருப்பதை விட ஒரு அழகிய வாலிபனுக்கு வைப்பாட்டியாக இருந்து சுகம் அனுபவிப்பதே மேல்’ – என்று எண்ணினாள்.

பாடலிபுத்திரத்தின் அரண்மனைப் பூங்கா.

தென்றல் மலர் செடிகளில் ஊர்ந்து வந்தது.

கூனாலா ஒரு ஆலமரத்தின் அடியில் பஞ்சணை ஒன்றில் அமர்ந்து இன்பம் ததும்பும் பாடல் பாடிக்கொண்டிருந்தான்.

முறைப்படி சங்கீதம் பயின்றவன்.

அவனது குரல் இனிமை விவரிக்கத்தக்கதல்ல.

அனுபவித்தால் தான் விளங்கும்.

அந்த தேவ ராகம் கேட்டு திஷ்யரக்ஷாவின் உடல் மோக ராகத்தில் துடித்தது..

அவனை நெருங்கி மயக்கம் தரும் பார்வையை வீசினாள்.

வெட்கத்தை விடுத்தாள்.

இச்சையை உரைத்தாள்.

கூனாலா அவள் அழகை ரசித்திருந்தாலும் அவள் தந்தையின் காமக்கிழத்தி என்பதை உணர்ந்திருந்தான். மேலும் அவள் ஒரு பணிப்பெண் என்பதையும் கூறி,

“இந்த கேடு கெட்ட எண்ணத்தைக் கை விடு. இனி நான் உன்னை என் கண்களால் காண்பதில்லை’ – என்று கடிந்து கொண்டான்.

மோகத்தில் இருந்த திஷ்யரக்ஷா மனதில் காயப்பட்டாள்.

நீலாம்பரியானாள்.

அவன் படையப்பா அல்லன்.

அவனது தாமரைக் கண்களைப் பார்த்தாள்.

மோகம் மறைந்து கோபம் அவளை ஆட்கொண்டது.

‘இந்தக் கண்கள் என்னைக் காணாவிடில் அது இருந்துதான் என்ன பயன்?’.

ஆத்திரம் பொங்கியது.

விஷப் பொடியை எடுத்து வெகு விரைவாக கூனாலா எதிர்பாராத வேளையில்  அவன்  கண்களில் அப்பினாள்.

இளவரசன் துடிதுடித்தான்.

அந்த தாமரைக் கண்கள் கருகின.

பார்வை அந்தக் கண்களை விட்டுப் பறந்தது.

பாவையும் அந்த அரண்மனையை விட்டுப் பறந்தாள்.

கூனாலா பாடலிபுத்திரத்தை விட்டு விலகி இருந்தான்.

ஆண்டுகள் 3 உருண்டோடியது.

கூனாலா ஒரு இசைக்கலைஞனாக மாறுவேடம் தரித்து அசோகரது அரண்மனைக்கு வந்தான்.

அரச மண்டபத்தில் ஒரு இசைக் கச்சேரி நடத்தினான்.

அசோகர் அந்த தேவகானத்தில் மெய் மறந்தார்.

‘கலைஞரே- தாங்கள் வேண்டும் பரிசு யாது?’

கலைஞருக்கு வேறு என்ன..ஆட்சி தானே வேண்டும்!!

கூனாலா தன் வேடத்தைக் கலைத்து:

‘தந்தையே! மௌரிய அரசாட்சி வேண்டும்’ என்றான்.

அசோகர் அவனது நிலை பார்த்து மனமிரங்கினார்.

ஆனால் – கனமான மனத்துடன்:

‘மகனே கூனாலா! உன் நிலை கண்டு என் மனம் பச்சாதாபம் கொள்கிறது.

ஆனால் கண்கள் அற்ற உனக்கு அரசுரிமை தர இயலாது’

கூனாலா: ‘அரசே! நான் எனக்காக இதைக் கேட்கவில்லை. என் மகனுக்காகக் கேட்கிறேன்’

அசோகர்: ‘எப்பொழுது?’

கூனாலா:’ சம்ப்ரதி’- என்றான்!!

சம்ப்ரதி என்றால் ‘இப்பொழுது’ என்று பொருள்.

அசோகர் ஒத்துக்கொண்டார்.

அதிலிருந்து கூனாலாவின் மகன் பெயர் சம்ப்ரதி என்று வழங்கப்பட்டது.

மன்னர் நினைத்தார்- தான் இன்னும் பத்து-இருபது ஆண்டுகள் ஆள்வோம்- அதற்குள் – 5 வயது பாலகன் சம்ப்ரதி அரசனாக வயது அடைவான்.

ஆனால் விதி தன் முடிவுகளை யாரையும் கேட்டு எடுப்பதில்லை.

அசோகர் தக்ஷசீலத்திற்குச் சென்ற சமயம்… காலமானார்.

சாணக்கியருக்குப் பிறகு அவர் அளவுக்குத் திறமை கொண்ட மந்திரிகள்/அரசியல் ஆலோசகர்கள் இல்லை. எனினும் சாணக்கியரின் புகழ் மந்திரிகளுக்குப் பெரும் ஊக்கத்தையும் சக்தியையும் கொடுத்திருந்தது.

அசோகருக்குப் பின் நிலைமைக்குத் தீர்வு காண மகா மந்திரி துடித்தார்.

நிலைமை என்ன?

சம்ப்ரதி 5 வயது பாலகன். தசரதா 20 வயதினன்.

தசரதா தான் அரசனாக எண்ணம் கொண்டிருந்தான்.

அசோகர் சம்ப்ரதியைப் பிற்கால அரசன் என்று அறிவித்திருந்தான்.

தசரதா: தாத்தாவின் ஆட்சிக்குப்பிறகு யார் அரசாள்வது என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும்.

மகா மந்திரி: ‘நாட்டை இரண்டாகப் பிரிக்க வேண்டும்’

‘என்ன’ – இரு இளவரசர்களும் ஒரே நேரம் கூவினர்.

அவர்கள் முகம் சிவந்தது.

குரல்கள் கர்ஜித்தது.

‘நிறுத்துங்கள்!’ மந்திரியின் குரல் இடியென முழங்கியது.

‘நான் சொல்வதை முழுதாகக் கேளுங்கள் முதலில்’.

‘நீங்கள் இருவரும் இந்த ராஜ்யத்தை அரசாளத் தகுதி உள்ளவர்கள்தான்!’

மந்திரிக்குத் தன் வார்த்தைகளிலே நம்பிக்கை இல்லை – இருப்பினும் நம்பிக்கை இருப்பது போல் பேசினார்.

‘ஒரு சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி ஆள்வதென்றால் எவ்வளவு கடினம் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

சக்கரவர்த்தியின் மூத்த மகன் மகேந்திரன் புத்த பிக்ஷு ஆகி விட்டார். – ஆகவே அவர் அரசராக வாய்ப்பில்லை.

தசரதா.. உனது மாமன் ஜாலுக்கா காஷ்மீர் பகுதிக்குத் தானே மன்னன் என்று பிரகடனம் செய்து விட்டான்.

வீரசேனன் காந்தாரத்தை நம்மிடமிருந்து பிரித்து அதை அரசாளத் துவங்கிவிட்டான்.

விதர்பா நாடும் மௌரிய அரசிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடாயிற்று.

மகாமேகவாகனா அரச குடும்பம் கலிங்கத்தை நம்மிடம் இருந்து பறித்து விட்டது.

தென்னிந்தியாவில் இப்பொழுது நமக்கு ஒரு பகுதியும் இல்லை.

தனநந்தன் காலத்திலிருந்து மகத நாட்டில் எவ்வளவு செல்வம் கொழித்திருந்தது!!

அந்த செல்வத்தைப் பற்றி தமிழ் நாட்டில் புறநானூறில் எப்படி எழுதியிருந்தனர்.

ஆனால் – அசோக சக்கரவர்த்தி காருண்ய குணத்தால் – அரசின் அனைத்து செல்வங்களையும் மடங்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் தானம் செய்துவிட்டார். கஜானா காலி!”

பெருமூச்சு விட்டார்.

இளவரசர்கள் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

மந்திரி தொடர்ந்தார்:

இவர் என்னதான் சொல்கிறார்? என்று இளவரசர்கள் இருவரது முகமும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது.

‘பாடலிபுத்திரம் மற்றும் அருகிலிருக்கும் பகுதிக்கு தசரதா அரசனாகட்டும். உஜ்ஜயினி ,தக்ஷசீலம் பகுதிகளுக்கு சம்ப்ரதி அரசனாக இருக்கட்டும். பத்து வருடம் கழிந்து – சம்ப்ரதி – அசோகா சக்கரவர்த்தி ஆணையின்படி அரசனாகட்டும்.”

அதன் படியே நடந்தது.

அசோகருக்கு பின்னர் வந்த இவர்கள் அவர் அளவுக்குத் திறமை பெற்றவர்கள் அல்ல என்பதாலும், அசோகர் படைவீரர்களை கலைத்துப் புத்தமதப் பிரச்சாரத்திற்கு அனுப்பிவிட்டதாலும் வலிமையின்றி இருந்தார்கள். மேலும் புத்த மதத்திற்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டதால் பிராமண அறிஞர்கள் அரசைக் கவிழ்க்க நேரம் பார்த்து வந்தனர்.

ஆக்கல் ஒன்று இருக்குமானால் அழிவு ஒன்று இருக்கத்தானே வேண்டும்?

சரிவு துவங்கியது!

இனியும் சரித்திரம் பேசட்டும்.  

Image result for king ashoka family tree
Reference:

https://www.facebook.com/thehistoryofindia/posts/456085961070198:0

http://nationalviews.com/chakravartin-ashoka-samrat-dasrath-maurya-kunala-samprati

 

மணிமகுடம் – ஜெய் சீதாராமன்


அத்தியாயம் 06.                                          கொல்லிமலை

chapter-6-final

கொல்லிமலைப் பகுதியையும் சுற்றுவட்டாரத்தையும், இந்த வரலாறு நடந்த சுமார் எண்ணூறு வருடத்திற்குமுன், வல்வில்ஓரி என்னும் மன்னன் அரசாண்டு வந்தான். அவன் மிகச் சிறந்த கொடை வள்ளல். வீரத்திலும் சிறந்து விளங்கினான். போரில் பல நாடுகளை வென்று அதிபதியானான். அவன் வீரத்தைப் பற்றி இதிகாசங்களிலும் அங்கு வழங்கி வரும் நாட்டுப் பாடல்கள் மூலமாகவும் தெரிந்துகொள்ளலாம். வில்லம்புக் கலையில் அவனை மிஞ்ச ஒருவரும் இல்லை என்று அவைகளில் பேசப்படுகிறது. அவன் வில்லிலிருந்து கிளம்பிய ஒரே அம்பு, ஒரு சிங்கத்தையும், மானையும், கரடியையும் கடைசியாக ஒரு காட்டு எருமையையும் கொன்றது என்பதை அதன் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம். அந்த வம்சத்தில் உதித்தவன் தற்போதைய கடம்பூர் குறுநில மன்னன் சம்புவரையர். அவன் மகன், இளவரசன் கந்தமாரன் தஞ்சையில் தங்கியிருந்த மாளிகைக்கு நமது நண்பர்கள் இருவரும் வந்து சேர்ந்தனர்.

கந்தமாரன் இருவரையும் வரவேற்றான். வந்தியத்தேவனைக் கட்டித் தழுவி “நண்பா, நலமா? கடம்பூர் மாளிகை தீக்கிரையான பின் புது மாளிகையைப்பாலாற்றுக்கு வடக்கே வல்லத்திற்கு அருகாமையில் கட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறோம். இனி நாமிருவரும் அடிக்கடி சந்திக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது” என்று நாத்தழுதழுக்கக் கூறினான்’.

அதற்கு வந்தியத்தேவன் “நான்கூட வல்லத்தில் மாளிகை கட்டும் வேலையை ஆரம்பித்துள்ளேன். நான் இங்கே உன்னைப் பார்க்க வந்தது, வேறு காரியத்திற்காக உன் உதவியை நாட” என்றான்.

“என்ன உதவி வேண்டுமானாலும் கேள். தயங்காமல் அதை செய்து முடிப்பது நண்பனான என் தலையாய கடமை” என்றான் கந்தமாரன்.

வந்தியத்தேவன் நடந்த சம்பவங்களைக் கூறிச் சித்திரங்களில் கணித்தவற்றை விளக்கினான். பிறகு “நண்பா, உன் பூர்வீகமான கொல்லிமலையில் பெரியகோவிலூர்அரப்பள்ளீஸ்வரர் சிவன்கோவிலில் அடுத்த பௌர்ணமித் திங்களன்று நடுநிசியில் ஆபத்துதவிகள் கூட்டம் நடைபெறவிருக்கிறது. அது கருத்திருமன் இலங்கையிலிருந்து கொண்டு வந்திருக்கும் பாண்டிய புராதனப் பொக்கிஷங்களான மணிமகுடம் இரத்தின ஹாரம் பற்றிய ரகசியமாகும். மாவீரன் ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்ற அவர்களைப் பழி தீர்க்க, அவர்களின் உயிர் நாடியான பொக்கிஷங்களை சோழ குலம் அடைய வேண்டும். அவை ஈழத்தில் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் இருப்பிடத்தைப் பற்றிய ரகசியத்தைத்தான் அவர்கள் விவாதிக்கப் போகிறார்கள். எப்படியாவது அதைப்பற்றி அறிந்து, இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடித்து, அடைந்து, சோழர்களிடம் சேர்ப்பிக்க இது நமக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு. இதைத் தவறவிடக் கூடாது. எனவே உன் உதவியை நாடி வந்திருக்கிறேன்” என்று கூறி முடித்தான்.

“சோழ வம்சத்தை பூண்டோடு அழிக்க சபதமெடுத்திருக்கும் சதிகாரர்கள் எங்கள் பூர்வீக வட்டாரத்திற்குள் இருந்துகொண்டே செயல்படுவது என் இரத்தத்தைக் கொதிக்க வைக்கிறது.  இருக்கட்டும்! என் உதவி என்றும் உனக்கு உண்டு. நானே உன்னுடன் கொல்லிமலைக்கு வந்து என்னாலான அனைத்தையும் அவசியம் செய்கிறேன். ஆனால் அந்த இடத்திற்கு அதிபதியான என்னை மக்கள் பார்த்துவிட்டால் ஊரைக்கூட்டிக்கொண்டாட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இந்த செய்தி சதியாளர்களுக்கு எட்டிவிடக்கூடும்! நமது காரியமும் கெட்டுவிடும். ஆகையால் நாம் மாறுவேடத்தில் செல்லுவது உசிதம்” என்று கந்தமாரன் கூறினான்.

உடனிருந்த திருமலை “வந்தியத்தேவா, நான் இங்கிருந்து கோடிக்கரை செல்லுகிறேன். அங்கு என் குருவிற்காக ஒரு மரக்கலம் எப்போதும் தயார் நிலையில் இருக்கும். ஈழத்திற்கு விரைவாகச் செய்திகள் அனுப்பவும் மற்ற தேவைகளுக்கும் அவைகளைப் பயன்படுத்துவார். மதுரை சோழர்களிடம் வீழ்ந்தபின் மாதோட்டத்திற்கு ராமேஸ்வரம் மூலமாக செல்வதே உசிதமான வழி என்றாலும் கோடிக்கரை மூலமாய் மாறுவேடங்கள் தரித்துச் செல்வதே உகந்தது. உன்னைப் பத்திரமாய் அங்கு கொண்டு சேர்ப்பது என் தலையான கடமை. நான் என் குருவிடம் செய்திகளைத் தெரிவித்துவிட்டு அங்கு உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்” என்று கூறி திருமலை அவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினான்.

வந்தியத்தேவன் “கந்தமாரா! பௌர்ணமிக்கு இன்னும் நான்கு நாட்கள் இருக்கின்றன. கொல்லி மலைக்குச் செல்ல எத்தனை நாட்கள் தேவை?” என்றான்.

கந்தமாரன் “மூன்று நாட்கள் தேவை. நாளை விடியற் காலையில் நாம் கிளம்ப வேண்டியிருக்கும். இன்று இரவு என்னுடனையே நீ தங்கலாம்” என்றான்.

கந்தமாரனும், வந்தியத்தேவனும்  மாளிகைக்குள் சென்றார்கள்.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, பெரியபுராணம் போன்ற காவியங்களில் வெகுவாகப் போற்றப்படும் கொல்லிமலை, இராமாயண இதிகாசத்தில் சுக்ரீவனின் பொறுப்பில் இருந்த தேன் நிறைந்த மதுவனமாக  இடம் பெற்றிருந்தது! அதன் உச்சியிலிருந்த, ‘அரப்பள்ளீஸ்வரா சதகம்’ போன்ற பாடல்களில் போற்றப்பட்ட பெரியகோவிலூருக்கு பௌர்ணமித் திங்களுக்கு முதல் நாள் பொழுது சாயும் நேரத்தில் வந்தியத்தேவனும் கந்தமாரனும் வந்துசேர்ந்தார்கள். அன்று இரவு நடுஜாமம்தான் பௌர்ணமித் திங்கள் என்று அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்! அவர்கள் தலையில் முண்டாசுடனும், முகத்தில் அடர்த்தியான மீசையுடனும், நெற்றியில் பட்டை விபூதியுடனும், அரையில் வெள்ளை நிற உடுப்புடனும் காணப்பட்டர்கள். உள்ளே அவர்களின் உடன்பிறவா கத்தியையும், தேவைப்பட்டால் உபயோகிக்க மறைத்து வைத்திருந்தார்கள்.

குதிரைகளை இருவரும் ஒரு மரத்தில் கட்டினார்கள்.

கந்தமாரன் “வந்தியத்தேவா, அதோ பார்த்தாயா, அரப்பள்ளீஸ்வரர் சிவன் கோவிலை! இன்று பிரதோஷ நாள். கோவில் மக்களால் நிரம்பியிருக்கிறது. அவர்கள் வெளியேறி கதவு மூடப்பட்டதும் நாம் உள்ளே செல்லலாம். உள்ளே போக வேறு வழி இருக்கிறது” என்று கூறி வந்தியத்தேவனைக் கோவிலுக்கு அருகாமையில் உள்ள ஆற்றின் கரை ஓரமாக அழைத்துச் சென்றான்.

“இதுதான் ‘ஐயாறு’.  நாம் செல்ல வேண்டிய பாதை அதோ” என்று ஒரு ஒற்றை அடிப்பாதையைச் சுட்டிக் காட்டினான் கந்தமாரன்.

ஒருமுறை சுற்றிலும் நோட்டம்விட்டு ஒருவரும் அருகில் இல்லாததை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு அவ்வழி நடக்கலானான். வந்தியத்தேவன் அவனைத் தொடர்ந்தான்.

“நண்பா, இந்தப் பாதையின் முடிவிலே பார்த்தவர்களைப் பரவசப்படுத்தும் ‘ஆகாய கங்கை’ நீர்வீழ்ச்சி இருக்கிறது. உன்னை ஒரு நாள் அங்கு அழைத்துச் செல்லுவேன்” என்றான் கந்தமாரன்.

ஒற்றை அடிப் பாதை சரிவாகக் கீழ் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது. பள்ளத்தாக்கு போலும்! குறிப்பிட்ட ஒரு கரடு முரடான இடம் வந்ததும் கந்தமாரன் பாதையைவிட்டு விலகி, மலைக் காட்டுக்குள் செடி கொடிகளை விலக்கிக்கொண்டு வந்தியதேவனுடன் முன்னேறினான். சிறிது தூரம் நடந்தபின் திடீரென்று நின்றான். சற்றுத் தொலைவிலுள்ள ஓர் பெரிய பாறையை சுட்டிக்காட்டினான். கீழே ஓர் குகைத் துவாரம் தென்பட்டது.
“வந்தியத்தேவா, ஒரு காலத்தில் சித்தர்கள், புத்த மதத்தினர்கள் மற்றும் சமணர்களும் இந்த இடத்தின் அமைதியைக் கண்டு இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து இங்கே தங்கினார்கள். அவர்களால் உபயோகப்படுத்தப்பட்ட குகைகள் ஆங்காங்கே இருக்கின்றன. இது ஒரு சமணர் குகை. வா” என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

கந்தமாரன் கையில் கொண்டுவந்திருந்த மூட்டையை அவிழ்த்து பக்கத்தில் கிடந்த கட்டையை எடுத்துத் தீப்பந்தம் ஏற்றினான். அங்கு சமணர்கள் கல் படுக்கைகள் இருந்தன. ஒரு தியானக் கோலத்தில் அமர்ந்திருந்த தீர்த்தங்கரர் சிலை இருந்தது. குகைக்குள் குனிந்து தரையைச் சுற்றிலும் ஆராய்ந்தான். தரையில், பாதி கரியாய் தீய்ந்திருந்த சில கட்டைகளைக் கண்டான். ‘ஓகோ!அப்படியா!’ என்று தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டு “வந்தியத்தேவா, வந்த வேலை முடிந்தது! வா, எங்களது முன்னோர் மாளிகைக்குச் செல்லலாம்” என்றான்.

குகைக்கு வெளியே வந்து கொண்டிருக்கும் போது இதுவரை இருளில் மறைந்திருந்து அவர்கள் செய்கைகளை நோக்கிக் கொண்டிருந்த மனிதன் ஒருவன் பயங்கரமாகக் கத்திக் கொண்டே கந்தமாரன் மேல் பாய்ந்தான். நிலை தடுமாறிய கந்தமாரன் ஒன்றும் புரியாமல் தரையில் அலறிக்கொண்டு விழுந்தான். அவன் கையில் பிடித்திருந்த தீப்பந்தம் தரையில் விழுந்தது. வந்தியத்தேவன் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அணையப் போகும் தீப்பந்தத்தைப் பாய்ந்து சென்று கைப்பற்றினான். ஆனால் அதற்குள் தீப்பந்தம் உயிரை விட்டிருந்தது. தீபம் அணைந்தது! எங்கும் காரிருள்! தடால் என்று ஒரு சத்தம்! ‘ஐயோ’ என்று ஓர் அலறல்! மறுபடி நிசப்தம்! சிறிது நேரம் கழித்துத் தீப்பந்தம் மறுபடியும் ஏற்றும் ஓசை! வெளிச்சத்தில் கையில் தீப்பந்தத்துடன் தெரிந்த வந்தியத்தேவன் கீழே நோக்கினான். அங்கே அவர்களைத் தாக்கியவன் மயக்கமாகிக் கிடந்தான். அவன் தலையிலிருந்து உதிரம் தரையில் வழிந்து கொண்டிருந்தது.. சுதாரித்துக் கொண்டு எழுந்த கந்தமாரன்,

“வந்தியத்தேவா, என்ன நேர்ந்தது?” என்று வினவினான்.

“இந்த மனிதன் நாம் இங்கு வந்தபோது குகையில் மறைந்திருந்தான் போலும்! சதிகாரக் கும்பல்களில் இவனும் ஒருவனாக இருக்கலாம்! சமயம் பார்த்து நம் இருவரையும் தீர்த்துக்கட்ட உன் மேல் பாய்ந்திருக்கிறான். நான் அவன் மண்டையில் அணைந்த தீப்பந்தத்தினால் அடித்ததால் மயங்கிக் கிடக்கிறான். அவனது முகத்தைப் பார்! இதற்கு முன் எங்கேயோ பார்த்தது போல் தோன்றுகிறது” என்றான் வந்தியத்தேவன்.
கந்தமாரன் அவன் முகத்தை நோக்கியதும் வியப்படைந்தான்.

“வந்தியத்தேவா, இவன் பெயர் இடும்பன்காரி. நீ கூடப் பார்த்திருக்கலாம். கடம்பூரில் எங்கள் அரண்மனைச் சேவகனாய் வேலை பார்த்தவன். ஆதித்த கரிகாலன் மறைவிற்குப் பின் திடீரென்று மாயமாய் மறைந்துவிட்டான். பாண்டியர் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று இப்போது தெரிகிறது. எங்கள் அரண்மனையில் இருந்துகொண்டு ஒற்றன் வேலை பார்த்திருக்கிறான்” என்று கந்தமாரன்இடும்பன்காரியின் மூக்கில் விரலை வைத்துப் பார்த்தான்.

“வந்தியத்தேவா, நமக்கு மீண்டும் ஒரு சிக்கல். இவன் உயிர் பிரிந்துவிட்டது, இவன் இங்கு இறந்ததை சதியாளர்கள் அறிந்தால், எச்சரிக்கை அடைந்துவிடுவார்கள். இன்றைய கூட்டத்தில் அந்த ரகசியம் விவாதிக்கப்படாமலே போகலாம். உடனே உடலை அவர்கள் கண்களில்படாதவாறு அப்புறப்படுத்த வேண்டும்” என்று கந்தமாரன் கூறினான். இருவரும் அவனை அருகில் இருந்த புதர் ஒன்றின் பின்னால் மறைத்து வைத்தார்கள். சரகுகளைக் கொண்டு தரையில் இரத்தக் கறைகளை முடிந்தமட்டும் சந்தேகம் வராதபடி மூடினார்கள். ஒற்றையடிப் பாதையில் மறுபடி ஊருக்குத் திரும்பினார்கள்.

கோவில் கூட்டம் அதற்குள் நன்றாகக் குறைந்திருந்தது. நேராக கந்தமாரன் அவர்களின் பூர்வீக மாளிகைக்கு வந்தியத்தேவனைக் கூட்டிச் சென்றான். அதற்குள் நன்றாக இருட்ட வேறு ஆரம்பித்திருந்தது.

கந்தமாரன் மறுபடி சுற்றிலும் ஒருவரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு படியில் ஏறிக் கதவை லேசாகத் தட்டினான். கதவிலிருந்த குட்டிக் கதவு உள்ளிருந்து சிறிது திறந்தது. ஒருவன் தலையை வெளியே நீட்டி “யார் அங்கே?” என்றான்.

“சகாதேவா, நான்தான் உங்கள் இளவரசர்” என்று கந்தமாரன் தன்  மீசையைச் சட்டென்று விலக்கி அவனிடம் காண்பித்துவிட்டு மறுபடியும் அணிந்து கொண்டான்.

“வணக்கம் இளவரசே!” என்று கந்தமாரனை வேற்று உடையில் பார்த்த அதிர்ச்சியில் சற்றே லயித்த சகாதேவன் கதவை முழுவதுமாகத் திறந்து வெளியில் வந்தான்.கந்தமாரன் கால்களில் விழப்போன அவனை தன் இரு கைகளாளும் தூக்கி நிறுத்திய கந்தமாரன் ‘உஷ்..’ என்று உதட்டில் கையை வைத்து அவனை எச்சரித்து வந்தியதேவனுடன் உள்ளே சென்றான்.

உள்ளே ஓசைப்படாமல் நுழைந்தனர் நண்பர்கள் இருவரும்.
“சகாதேவா, எங்களுக்கு உண்ண உணவு ஏதாவது இருக்கிறதா?”
“இதோ ஒரு நொடியில் சமைத்துவிடுகிறேன்” என்றான் சகாதேவன்.
“வேண்டாம் சகாதேவா. பழங்கள் இருந்தால் போதுமானது” என்று கந்தமாரன் கூற, “நமது தோப்புகளிலிருந்து நிறைய காய்கனிகள் சந்தைக்கு எடுத்துச் செல்ல தோட்டத்தில் குவித்திருக்கிறார்கள்.இதோ எடுத்து வருகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு சகாதேவன் சென்றான்.

அவன் அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றதும், சந்தேகமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நண்பனை நோக்கிய கந்தமாரன்,
“வந்தியத்தேவா, சகாதேவன் எங்கள் வம்சத்தைப் பரம்பரை பரம்பரையாய் பாதுகாத்துவரும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். தனிக்கட்டை. மிகவும் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவன். நாம் பழங்களை விரைவில் உண்டுவிட்டு நமது அடுத்த காரியத்தில் இறங்க வேண்டும். கோவிலிலிருந்து எங்கள் வம்ச முதல்வன் வல்வில்ஓரியினால், சுமார் எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் தோண்டப்பட்ட ஒரு பெரிய சுரங்கப் பாதை, மலை அடிவாரத்திற்குப் பக்கத்திலுள்ள ராசிபுரம்வரை செல்லுகிறது. நாம் தற்போது பார்த்த குகையில் வாழ்ந்த சமணர்கள் ஒரு சிறு பாதையை உருவாக்கிப் பெரிய சுரங்கத்தில் இணைத்திருக்கிறார்கள். இது எங்களுக்கு மட்டும் தெரிந்த ரகசியமாக இருந்தது. ஆனால் எப்படியோ பாண்டிய சதிகாரர்கள் இதை அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதை அவர்கள் சதித்திட்டக் கூட்டங்களுக்கு உபயோகப்படுத்துகிறார்கள் போலும்! எனினும் கவலையில்லை. இந்த மாளிகையிலிருந்து கோவிலுக்குச் செல்ல எங்களுக்கென்று ஒரு பிரத்யேகமான சுரங்கமும் உள்ளது. அது சகாதேவனைத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரியாது. அதில்தான் உன்னைக் கோவிலுக்குள் அழைத்துச் செல்லப்போகிறேன்” என்றான் கந்தமாரன்.

வாழைப்பழம், மாதுளை, பலா போன்ற பழங்களை ஒரு பெரிய தட்டிலும் தேன், தேங்காய்பால், தண்ணீர் முதலியவைகளை குடுக்கைகளிலும் எடுத்து வந்து அவர்களுக்கருகில் வைத்துவிட்டு, சகாதேவன் கைகட்டிப் பக்கத்தில் நின்றான்.

கந்தமாரன் “சகாதேவா, நீ உடனடியாக ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும். எங்கள் குதிரைகள் கோவிலுக்கருகில் மரத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளை இங்கு கொண்டுவந்து கொள், இனிப்புத் தீனி முதலியவைகளைக் கொடுத்து நன்கு இளைப்பாற்று. காலையில் நாங்கள் உணவு உண்டபின் எங்கள் பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும். முதலில் தந்தை படுக்கும் அறையில் உள்ள சுரங்கப் பாதையில் நாங்கள் கோவிலுக்குச் செல்ல ஏற்பாடு செய்” என்று உத்தரவு பிறப்பித்தான்.

(தொடரும்)

 

 

கவிதை ஒரு அலையே! இலையே!! சிறையே !!! -ஈஷ்வர் கிருஷ்ணன்

பத்மநாபன் எதையோ தேடுகிறார்? – அழகியசிங்கர்

Image result for heart attack in a small town hospital in tamilnadu

 

பத்மநாபன் அந்த ஊருக்கு வந்ததிலிருந்து சுரம், தலைவலி என்று எதுவும் வந்ததில்லை. அடிக்கடி வயிறு வலிக்கும். அதுவும் அஜீரணத்தினால். ஆனால் ஒருமுறை சுரம் வந்துவிட்டது. அவரால் நம்ப முடியவில்லை. அவர் பள்ளிக்கூடம் படித்த நாட்களில்தான் ஒவ்வொரு வருடமும் அவருக்கு மே மாதத்தில் சுரம் வந்துவிட்டுப் போகும். அதன்பின் அவருக்கு சுரம் அடித்ததே இல்லை. வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்தாத அஜீரண தொந்தரவுதான் அடிக்கடி அவருக்கு இருக்கும். அன்று சுரம் வந்தவுடன், அவருக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அந்த ஊரில் அவர் மருத்துவமனைக்குச் சென்றதில்லை. டாக்டர் என்று யாரையும் பார்த்ததில்லை. சென்னையிலும் பெரும்பாலும் அவர் டாக்டரைப் பார்ப்பதில்லை.

அந்த ஊரில் அவருக்குத் தெரிந்த ஒரு நண்பர் சிவாதான். இருவரும் இலக்கியம் பேசும் நண்பர்கள். சிவாக்கும் அவருக்கும் பலமடங்கு வயது வித்தியாசம். ஆனால் இலக்கியம் பேசும்போது வயது வித்தியாசம் தெரியாது. பார்ப்பதற்கு இளம் வயதுக்காரராக இருந்தாலும், சிவா எப்போதும் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பார். அவரைத்தான் பத்மநாபன் போனில் கூப்பிட்டார். சுரம் என்றார். சிவா பத்மநாபனைப் பார்க்க வரும்போது ரசக் கரைசலை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். பத்மநாபன் நெகிழ்ந்து விட்டார்.

தனியாக ஒருவர் இருக்கும்போது, இது மாதிரியான உதவிகள் நிச்சயமாக தேவையாக இருக்கும்.
“என்ன சார், என்னமோ மாதிரி ஆகிவிட்டீர்கள்,” என்றார் சிவா..
“நீங்கதான் ஏதாவது ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போக வேண்டும்,”என்றார் பத்மநாபன்.

அந்த ஊரில் நெடுக பல மருத்துவமனைகள் உண்டு. அலுவலகத்திற்கு லீவு சொல்லிவிட்டு சிவாவுடன் கிளம்ப ஆயுத்தமானார் பத்மநாபன்.
சிவா மகாதான தெருவில் உள்ள ஒரு இருதய நோய் சம்பந்தமான மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப் போனார். சாதாரண சுரத்திற்கு ஏன் இங்கு அழைத்துப் போகிறார் என்று யோசித்தார் பத்மநாபன்.
அந்த மருத்துவ மனையில் ஒரே கூட்டம். டோக்கனை வாங்கி வைத்துக்கொண்டு பத்மநாபன் அமர்ந்திருந்தார். கூட்டம் நகர்வதாகத் தெரியவில்லை. பொறுமை எல்லை மீறிப் போய்விட்டது.

“சிவா போய்விடலாமா” என்று கேட்டார் பத்மநாபன்.
“வேண்டாம், சார்,” என்றார் சிவா.
இருவரும் இன்னும் சிறிது நேரம் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். கூட்டமோ வழிந்து கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் இதய நோயாளிக்காரர்கள். சாதாரண சுரத்திற்கு இங்கு ஏன் வந்தோம்?

ஒரு வழியாக டாக்டரைப் பார்க்க அனுப்பினான் அங்குள்ள ஊழியர்.
உள்ளே நுழைந்து டாக்டர் எதிரில் அமர்ந்தாலும், டாக்டர் பத்மநாபனைப் பார்க்கவில்லை. போன் மேலே போன். பேசிக்கொண்டே இருந்தார். சுரவேகத்தோடு பத்மநாபன் டாக்டரைக் கடுப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சிவா மேலும் கோபம். ஏன் இங்கே அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்?

அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. உள்ளே அவசரமாக டாக்டரைப் பார்க்கக் கணவன் மனைவி இருவர் வந்தார்கள். ரொம்ப அவசரம். கணவன் மார்பைப் பிடித்துக்கொண்டு கத்திக் கொண்டிருந்தான். “டாக்டர் தாங்க முடியலை டாக்டர். வலி தாங்க முடியலை,” என்று மார்பைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

எல்லோரும் பதட்டமாகியிருந்தோம். டாக்டர் அவனைப் பார்த்து, “சட்டையைக் கழட்டுங்க..” என்றார். அவனால் சட்டையைக் கூட கழட்ட முடியவில்லை. “டாக்டர் வலி அதிகமாக இருக்கிறது,”என்று அவன் இன்னும் கத்தினான்.

பத்மநாபனுக்கும், சிவாவிற்கும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது. சிறிது நேரத்தில் கத்தினவன் கீழே விழுந்துவிட்டான். உடனே பரபரப்பு கூடி விட்டது.

இந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவுடன் பத்மநாபனும், சிவாவும் அந்த இடத்தைவிட்டு வாசலுக்கு ஓடி விட்டார்கள். சிவா அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததால் வாந்தி எடுத்தார். “என்ன சிவா, வாந்தி எடுக்கிறீங்க?”என்று பத்மநாபன் கேட்டார்.

“என்னால தாங்க முடியாது சார்,” என்றார் சிவா.
“வேற ஆஸ்பத்திரிக்குப்   போகலாம்…ரொம்ப காலியா இருக்கிற ஆஸ்பத்திரியா  பாருங்க…சாதாரண சுரத்திற்குப் பார்க்கிற டாக்டராகப் பாருங்க…”
“அந்த ஆளுக்கு என்ன ஆயிருக்குமோ…உயிரோடு இருப்பாரா…செத்துப் போயிருப்பாரா…”
“சிவா..அந்த ஆராய்ச்சியெல்லாம் நமக்கு எதுக்கு…மேலும் அவர் இறந்தாலும் நாம் அதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டாம்..”என்றார் பத்மநாபன்.

பின் அங்கிருந்து ஒரு சாதாரண டாக்டரைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு பத்மநாபனைக் கொண்டுவந்துவிட்டுப் போய்விட்டார் சிவா.
கொஞ்சம் நேரம் கழித்து சிவாவிடமிருந்து போன் வந்தது. “சார், அந்த ஆள் போயிட்டான்..”என்றார் சிவா.

கேட்டவுடன் சொரேரென்றிருந்தது பத்மநாபனுக்கு. அவர் கண் முன்னால ஒரு 40 அல்லது 42 வயதுக்குட்பட்ட ஒருவர் மார்பு துடித்து இறந்தும் விட்டார். அப்போது அந்த மனிதன் துடித்த துடிப்பு. கத்திய கத்தல் அவர் காதில் இப்போதும் ரீங்காரம் இட்டுக்கொண்டிருந்தது. காலையில் நடந்த சம்பவமே பத்மநாபன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

தனியாக இருப்பதால்தான் இதுமாதிரியான பிரச்சினை. குடும்பத்தோடு இல்லாமலிருப்பது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

சுரம் வேகம் தணிந்து விட்டதா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். பின் கடைக்குச் சென்று ஒரு தர்மாமீட்டரை வாங்கிக்கொண்டு வந்தார். தர்மாமீட்டரை எடுத்து வாயில் இடுக்கிக்கொண்டு சுரம் எந்த அளவிற்கு இருக்கிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுரம் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. இந்தத் தர்மாமீட்டரெல்லாம் பயன்படுத்திப் பல ஆண்டுகளாயிற்று.

பத்மநாபன் தன்னையே கேட்டுக்கொண்டார். ‘நான் என்ன பயந்தாங்கொள்ளியா?’ என்று.
‘ஆமாம்.’ என்று தனக்குள் பதிலும் சொல்லிக்கொண்டார்.

எந்த மனிதன்தான் பயம் இல்லாமல் இருக்க முடியும்?கடந்த 4 ஆண்டுகளாக அவர் தனியாக இங்கு இருக்கிறார். குடும்பம் சென்னையில். அப்பாவிற்கு 85 வயது. மனைவி இன்னொரு வங்கியில் பணிபுரிகிறாள். அவளால் அவருடன் அவர் இருக்குமிடத்திற்கு வந்திருக்க முடியாது.

முதலில் இந்தத் தனிமை வாசம் அவருக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. கடந்த 25 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அவர் தனியாக இருந்ததில்லை. தனிமை என்றால் என்ன என்பதைக் கூட அவர் யோசித்ததில்லை. இந்த ஊருக்கு வந்தபிறகு தனியாக ஒரு வாழ்க்கை நடத்த வேண்டியதை நினைத்து அவருக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அலுவலகத்திற்கு அவசரம் அவசரமாக ஓடி திரும்பவும் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் பொழுது போய்விடும். அவர் தனியாக வீடு மாதிரி எடுத்துத் தங்கியிருந்தார்.

இரவு படுத்துக்கொள்ளும்போது முதன் முதலாக அவருக்குப் பயமாக இருந்தது. இதுவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. 50 வயதில் தனக்குப் பயமா? அவர் இருக்குமிடம் கோயில் இருக்கும் தெருவில். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவருக்கு அந்தப் பயம் போய்விட்டது. எப்போதும் சனிக்கிழமை சென்னைக்கு ஓடிவிடுவார். திரும்பவும் ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு கிளம்பி இந்த ஊருக்கு வந்துவிடுவார்.

பெரும்பாலும் அவருக்குப் பொழுதுபோக்கு புத்தகம் படிப்பது. ஆனால் என்ன, நேரம் இருப்பதில்லை. அவரைச் சுற்றிலும் யாரும் புத்தகம் படிப்பவர்கள் இல்லை. ஏன் அலுவலகத்தில் யாரும் பேப்பரைக் கூடப் படிப்பதில்லை.

அவரால் ஒரு நிமிஷம்கூட புத்தகம் அல்லது பேப்பர் படிக்காமல் இருக்க முடியாது. இது ஒரு வியாதியா என்று கூட யோசிப்பார். இந்தத் தருணத்தில்தான் சிவாவின் நட்பு கிடைத்தது. சிவா ஒரு சிவில் இன்ஜினியர். தனியாக வீடு கட்டிக்கொடுக்கும் பணி. எப்போதும் அவர் சுலபமாக இருப்பதுபோல் பத்மநாபனுக்குப்படும். புத்தகம் படிப்பதுதான் சிவாவிற்கு வேலை. தடித்தடியாய் புத்தகங்களைப் படித்துக்கொண்டிருப்பார். பின் அதைப்பற்றிப் பேச பத்மநாபனை நாடி வருவார்.

காலையில் மரணம் அடைந்தவரைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டிருந்தார் பத்மநாபன். பொழுது இருட்டத்தொடங்கிவிட்டது. அப்போதுதான் காலையில் நடந்த சம்பவம் அவரைத் தூங்கவிடாமல் பண்ணிக்கொண்டிருந்தது. இறந்து போனவரின் முகம் அவர் ஞாபகத்தில் வந்துகொண்டிருந்தது. அவர், மனைவியைத் தாங்கிப்பிடித்துக்கொண்டு போட்ட சத்தம், அவர் மனதில் அலறிக் கொண்டிருப்பதாகப் பட்டது.

பத்மநாபன் எந்த நிகழ்ச்சி நடந்தாலும் பலவிதமாக முடிச்சுப் போட்டுக்கொண்டிருப்பார். இப்படி முடிச்சுப் போடுவது ஆபத்து என்று உணர்ந்திருந்தார்.

என்ன படித்திருந்தால் என்ன? மரண பயம் எளிதில் போவதில்லை..50 வயது..தனிமை. பத்மநாபன் இன்னும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். சம்பத் என்ற எழுத்தாளர் எழுதிய இடைவெளி என்ற நாவல் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அவர் புத்தகம் அச்சாகி வருவதற்குமுன் இறந்துவிட்டார். அந்தப் புத்தகம் முழுவதும் மரணத்தைப் பற்றியே சம்பத் எழுதியிருப்பார். அவருடைய மரணம்கூட ஒரு நாடகம் மாதிரி எதிர்பாராதவிதமாக நடந்துவிட்டது.

காலையில் கூட மரணம் ஒரு நாடகம் நடத்திவிட்டுச் சென்றதாகத் தோன்றியது. எச்சரிக்கை கொடுத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறதோ என்றுகூட யோசிக்க ஆரம்பித்தார். காலையில் நடந்த நிகழ்ச்சி மரணத்தைப் பற்றிய ஞாபகப்படுத்தும் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றியது. ஜாக்கிரதை என்று மரணம் மிரட்டிவிட்டுச் சென்று விட்டதா?

பத்மநாபனுக்கு இரவெல்லாம் தூக்கம் வரவில்லை. பொதுவாக தூங்கும்போது விளக்கெல்லாம் அணைத்துவிட்டுத் தூங்குவார். ஆனால் அன்று அவர் எல்லா விளக்குகளையும் எரியவிட்டுத் தூங்க முயற்சி செய்தார். எப்படியோ தூங்கி விட்டார்.

அடுத்தநாள் அவருக்கு சுரம் அளவு குறைந்துவிட்டது. அலுவலகத்தை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்துவிட்டார். அன்று சனிக்கிழமை. எப்போதும் அவருக்கு சனிக்கிழமை என்றால் மகிழ்ச்சியான நாள். அன்றுதான் அவர் சென்னைக்கு ஓடும் நாள். ஓடிவிட்டார் சென்னைக்கு. திரும்பவும் திங்கள் வந்தபோது அவருக்கு மரணத்தைப் பற்றிய காட்சி மறந்துவிட்டது.
சிவா அவரைப் பார்க்க வந்தபோது அப்போது நடந்த நிகழ்ச்சியை சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். சிவா ஓடிவந்து வாந்தி எடுத்ததைக் கிண்டல் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவருக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பம் அங்கிருந்தது. அந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் பஸ்ஸில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும்போது வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.
“உணர்ச்சி வசப்பட்ட நிலையில் அப்படி ஆகிவிடுகிறது. அன்று என்னால் தாங்க முடியவில்லை,”என்றார் சிவா.
“மரணம் மிரட்டிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறது,”என்றார் பத்மநாபன்.

இந்தச் சம்பவம் நடந்து பல நாட்கள் ஓடிவிட்டன. பத்மநாபன் மறந்து விட்டார். அவர் அலுவலகத்தில் மகாதேவன் என்று ஒருவர் இருக்கிறார். பார்ப்பதற்கு நீலு என்ற நடிகர் மாதிரியான தோற்றத்தில் இருப்பார். வளவளவென்று பேசிக்கொண்டிருப்பார். அவருடைய சில செய்கைகள் பத்மநாபனுக்கும் எரிச்சலாக இருக்கும். அலுவலகத்தில் அவருக்கு கெட்ட பெயர். அதைப்பற்றியெல்லாம் அவர் கவலைப்பட மாட்டார். அவருக்கு 2 பெண். ஒரு பையன். ஒரு பெண் இன்ஜினியரிங் காலேஜில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பாட்டும் பாடுவாள். கர்நாடக சங்கீதத்தில் ஒரு திறமை உண்டு.

pic2

அந்தப் பெண்ணிற்குக் கும்பகோணத்தில் ஒரு பாட்டுக் கச்சேரி நடத்த வேண்டும் என்பது அவருடைய நெடுநாள் விருப்பம்.
அதற்கும் ஏற்பாடு செய்துவிட்டார். அந்தப் பெண்ணின் கல்லூரியில் உள்ள ஒரு பேராசிரியரைப் பேச ஏற்பாடு செய்தார். பெண்ணிற்குப் பாட்டுச் சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிரியையைப் பேசக் கூப்பிட்டார். 90 வயதான ஒரு மிருதங்க வித்வானையும் பேசக் கூப்பிட்டார். பின் ஒரு பத்திரிகை அடித்து எல்லோருக்கும் வினியோகம் செய்தார்.

“பத்மநாபன் வந்திடுங்க..சாப்பாடெல்லாம் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்,” என்றார் மகாதேவன் ஒருநாள் பத்மநாபனைப் பார்த்து.

அந்த நாள் வந்தது. பந்தநல்லூரிலிருந்து கும்பகோணம் 30 கிலோமீட்டர் தூரம். பஸ்ஸில் 1 மணிநேரம் பயணம். அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்புவதற்கு நேரம் ஆகிவிட்டது. 7.30 மணியிருக்கும். பஸ்ஸைப் பிடித்துக்கொண்டு கும்பகோணம் போய்ச் சேருவதற்குள் நேரம் அதிகமாகிவிட்டது. கச்சேரி நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார். மகாதேவனின் பெண் பாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

மகாதேவன் இவரைப் பார்த்தவுடன், வேகமாக ஓடி வந்தார். “என்ன ரொம்ப நேரம் ஆகிவிட்டதே?” என்று விஜாரித்தார். “டிபனெல்லாம் தீர்ந்து விட்டது…காப்பி சாப்பிடுங்க…ராத்திரி சாப்பாடெல்லாம் ரெடியாய் இருக்கும்..சாப்பிட்டுவிட்டுப் போங்க,” என்றார்.

பாட்டு கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது. அந்தப் பெண் ‘தம்’ கட்டிக்கொண்டு பாடுவதாகத் தோன்றியது. பின் ஒரு இடைவேளை. மேடையை எல்லோரும் பேசுவதற்காகத் திருத்தம் செய்தார்கள்.

ஒவ்வொருவராக மேடையில் இருந்தவர்கள் அந்தப் பெண்ணின் பாட்டுத் திறமையை மெச்சிப் பேசினார்கள். பேராசிரியர் பேசும்போது, “வித்யா பாட்டில் மட்டுமல்ல…படிப்பிலும் நெம்பர் ஒன்..”என்று உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசினார். 90 வயது மிருதங்க வித்வான் தள்ளாடித் தள்ளாடி மேடையில் வாழ்த்தினார். மேலும் மிருதங்க வித்வான் பென்சன் வாங்கிக்கொண்டு கும்பகோணத்தில் அந்த வயதிலும் தனிமையில் இருப்பதைப் பற்றியும் சொன்னார்.

ஒருவழியாக எல்லோரும் பேசி முடித்தப்பின், திரும்பவும் வித்யா பாட ஆரம்பித்தாள். மேடையில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் கீழே வந்து அமர்ந்தார்கள். வித்யா துக்கடாக்கள் பாட ஆரம்பித்தாள். சம்போ…சிவ சம்போ…என்ற பாட்டை உருக்கமாகப் பாட ஆரம்பித்தாள். அந்தப் பாட்டு எமனை அழைக்கும் பாட்டு என்று பத்மநாபனுக்குத் தோன்றியது.

திடீரென்று ஒரு சத்தம். வித்யாவின் கல்லூரிப் பேராசிரியர் நாற்காலியிலிருந்து கீழே சாய்ந்து விட்டார். வித்யா இதைப் பார்த்துவிட்டுப் பாடுவதை நிறுத்திவிட்டாள். மகாதேவன் அவசரம் அவசரமாக ஓடிவந்து பேராசிரியரைப் பிடித்துக் கொண்டார். பேராசியர் மயங்கியே விழுந்துவிட்டார். பாட்டு முழுவதும் நின்றுவிட்டது. பின் ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக்கொண்டு பேராசிரியரைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்றார்கள். மகாதேவனுக்குத் துணையாக பத்மநாபனும் சென்றார்.

அவசரம் அவசரமாக ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்கள். மருத்துவ மனையில் அவசரப் பிரிவில் பேராசிரியரை அழைத்துக்கொண்டு போனார்கள். சிறிது நேரத்தில் பேராசிரியரைப் பரிசோதித்த டாக்டர், “அவர் எப்போதோ இறந்து விட்டார்,”என்று சொன்னார்.

எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி. பத்மநாபனுக்குத் திகைப்பாக இருந்தது. இருப்புக் கொள்ளவில்லை. மகாதேவனிடம் சொல்லிக்கொண்டு அவசரம் அவசரமாக ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக்கொண்டு பஸ் ஸ்டாண்டிற்குச் சென்றார். பின் அங்கிருந்து ஒரு பஸ்ஸைப் பிடித்து அவர் ஊருக்குப் பயணமானார். வீடு போய்ச் சேர இரவு 11 ஆகிவிட்டது.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் பத்மநாபனுக்குப் படபடவென்றிருந்தது. ஒரு பாட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்போது இது மாதிரி மரணம் அவர் எதிர்பார்த்ததில்லை. அந்தப் பெண்ணைப் புகழ்ந்து பேசிய பேராசிரியர் முகம் அவர் முன்னால் மிதந்துகொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. பத்மநாபனுக்கு ஒரு கேள்வி உள்ளுக்குள் எழுந்து கொண்டிருந்தது. ஏன் இதுமாதிரியான நிகழ்ச்சி நடக்க வேண்டும். அதுவும் அவர் முன்னிலையில்.. மரணம் திரும்பவும் ஒரு நாடகத்தை நடத்துகிறதா? அல்லது அவரை எச்சரிக்கை செய்கிறதா?

பத்மநாபன் உறுதியாக இதற்கெல்லாம் பயப்படக்கூடாது என்று நினைத்தார். ஆனாலும் தூக்கம் வரவில்லை. பேராசியர் பற்றிய எண்ணத்தை முதலில் நிறுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தார்.
ஏன் நாம் இந்தக் கச்சேரிக்குப் போனோம் என்று யோசித்தார் பத்மநாபன். அன்று மானேஜர் அந்தக் கச்சேரிக்கு வரவில்லை.

அன்று இரவும் அவருக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. சென்னைக்கு இப்போதே ஓடவேண்டும் என்று தோன்றியது. அலுவலகத்திற்குப் போக வேண்டாமென்றும் பட்டது. மரணம்தான் முக்கியம். என்ன பெரிய வேலை என்றெல்லாம் நினைக்கத் தொடங்கினார். 50 வயதில் இதெல்லாம் எதற்கு? பதவி உயர்வு பெற்று எதற்கு இதுமாதிரி அவதிப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். எல்லாம் தனக்குள். தனக்குள். அன்று இரவும் லைட்டெல்லாம் போட்டுக்கொண்டு முழித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அடுத்தநாள் அவர் அலுவலகத்திற்குப் போகும்போது அவர் முகமே சரியில்லை.

மகாதேவனும் வந்திருந்தார். அவர் சாதாரணமாக இருந்தார். “யாரும் சாப்பிடவில்லை. எல்லா சாப்பாடும் வீணாகப் போய்விட்டது..”என்றார். என்ன மனிதர் இவர். சாப்பாடு வீணாகிப் போனதைப் பற்றிப் பேசுகிறார். ஒரு மரணம் அவர் முன்னால் நடந்ததைப் பற்றிச் சற்றுக்கூடக் கவலைப்படாத மாதிரி இருக்கிறாரே.. அந்தப் பெண் வித்யாவிற்கு எப்படி இருந்திருக்கும்.. தன் முதல் கச்சேரி அரங்கேறும்போதே இப்படி ஒரு அசம்பாவிதம் நடந்துவிட்டதே என்றெல்லாம் யோசித்திருக்குமோ?
அன்றும் சனிக்கிழமை. அந்த முறை சென்னை போனால், ஒரு வாரமாவது அங்கிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. மரணத்தின் நாடகத்தைத் தன்னால் மறக்க முடியாது போல் இருந்தது.

மகாதேவனைப் பார்த்து, இளங்கோ என்ற கடைநிலை ஊழியர், “என்ன மகாதேவன், சார்.. உங்க பெண் கச்சேரியில ஒரு பேராசிரியரை நிரந்தரமா ஊருக்கு அனுப்பிட்டீங்க போலிருக்கு..”என்று இடிஇடியென்று சிரித்தபடி கேட்டான்.

மகாதேவன் அதைக் கேட்டுச் சிரித்தார்.

பத்மநாபனுக்கோ ஒருவாரம் லீவு எடுத்துக்கொண்டு போகவேண்டும்போல் தோன்றியது. சிறிது நேரத்தில் வட்டார அலுவலகத்திலிருந்து மேலாளருக்குப் போன் வந்தது. “ஒருவாரம் பத்மநாபனுக்கு சென்னையில் டிரெயினிங்,”என்று.
ஆச்சரியமாக இருந்தது பத்மநாபனுக்கு.

 

டாக்டர் பாலமுரளி கிருஷ்ணா

நன்றி: ஹிந்து

 

அவரது மிக பிரபலமான நகுமோமு என்ற பாடல் இதோ!

அவரது பாடலைக் கேட்க ஒரு நாள் போதுமா?

(சரி, இந்த தேவ கானத்தை எஸ் பி பாலசுப்ரமணியம் பாடியிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? கேட்கவேண்டுமா?

 

சென்னை: பிரபல கர்நாடக இசைக்கலைஞர் பாலமுரளி கிருஷ்ணா (வயது 86) சென்னையில் காலமானார்.

ஆந்திரா மாநிலம் கிழக்கு கோதாவரி மாவட்டத்தில் உள்ள சங்கரகுப்தம் கிராமத்தில் பாலமுரளி கிருஷ்ணா பிறந்தார். இவர் 6 வயதில் கச்சேரி செய்து தனது இசைப்பயணத்தைத் தொடங்கியவர். கர்நாடக சங்கீதத்தின் அச்சாணிகளில் ஒருவர்.

அவர் தெலுங்கு பக்த பிரகலாதாவில் நாரதராக நடித்து, அத்துடன் நடிப்புத் தொழிலுக்கு முழுக்குப் போட்டவர். சதி சாவித்திரி என்ற படத்தில் பாடியிருக்கிறார்.

ஜி‌ வி அய்யர் சம்ஸ்கிருதத்தில்  தயாரித்த ஆதி சங்கராச்சார்யா , ராமனுஜாச்சார்யா , மாத்வாச்சார்யா படத்துக்கு இசை அமைத்தார். ஹம்ஸகீதே என்ற கன்னடப் படத்திற்கு இசை அமைத்ததற்காகத் தேசிய விருது பெற்றார். மாத்வாச்சார்யா படத்திற்கு இசைக்கான தேசிய விருதைப் பெற்றார்.

அவரது  முதல்  தமிழ் சினிமா பாடல் ஸ்ரீதரின் கலைக்கோயில் படத்தில் 1964இல் பாடிய “தங்க ரதம் வந்தது வீதியிலே” என்ற பாடல் தான். அதைக் கேட்கவேண்டுமா?  கீழே உள்ள ஆடியோ பட்டனை கிளிக் செய்யுங்கள்!

 

 

 

கவிக்குயில் படத்தில் அவர் பாடிய “சின்னக் கண்ணன் அழைக்கிறான்” பாடல் மிகப்  பிரபலம் ஆகும். இதேபோல் திருவிளையாடல் படத்தில் பாடிய” ஒரு நாள் போதுமா” உள்ளிட்ட பாடல்கள் மிகவும் பிரபலம் ஆகின.

இதுவரை தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் பல பாடல்கள் பாடியுள்ளார். 400-க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களுக்கு பாலமுரளி கிருஷ்ணா இசை அமைத்தும் உள்ளார்.

ஸரஸ்ரீ  மற்றும் சுமுகம் ராகங்களை அறிமுகம் செய்தார்.

எண்ணற்ற கீர்த்தனைகளையும் தில்லானாக்களையும் வடிவமைத்தவர்.

மத்திய அரசின் பத்ம விபூஷண் உள்ளிட்ட பல்வேறு விருதுகள் வாங்கியவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதேபோல் பிரான்ஸ் நாட்டின் செவாலியே விருதும் பாலமுரளி கிருஷ்ணாவுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.