நூல்வெளி இணையதளம்

இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கு இன்பமுட்டும் இணையதளம் !

சென்னை;சென்னை, ராயப்பேட்டை, ஒய்.எம்.சி.ஏ., மைதானத்தில் நடக்கும் சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில், ‘தினமலர்’ நாளிதழ் அரங்கில், ‘நுால்வெளி டாட் காம்’ என்னும் இணையதளத்தின் துவக்க விழா, 23 ஜூலை நடைபெற்றது.
http://noolveli.com/என்ற இந்த இணையதளத்தில், இலக்கியவாதிகளின் பேட்டிகள், விவாதங்கள், நுால் விமர்சனம், புதிய வரவாக உள்ள நுால்கள், மே லும் குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்களின் விபரங்கள், புதிய எழுத்தாளர்களுக்கான வழிகாட்டுதல்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தகவல்கள் இடம்பெறும். 

“எனக்குத் தோல்வியா”? – மன நல மற்றும் கல்வி ஆலோசகர் மாலதி சுவாமிநாதன்

 

Image result for indian christian school girl falling down in school

அன்று காலை, சூசனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாகவே அமைந்தது. அவள் கோடை விடுமுறை முடிந்து ஒன்பதாவது போகும் முதல் நாள். ஜுன் மாதம்தான், ஆனாலும் அவளுக்குப் பிடித்தாற்போல் மழை பெய்து, எங்கு பார்த்தாலும் எல்லாம் பளிச்சென்று இருந்தது. மேலும், காலைச் சூரியனின் மிதமான ஒளி அழகைக் கூட்டியது! அன்றைய மதிய உணவுக்கு மார்கரெட் பாட்டி அவளுக்குப் பிடித்த எலுமிச்சை சாதத்துடன் மொறு மொறு உருளைக் கிழங்குப் பொரியலும் அத்துடன் மணக்கும் வெள்ளரிப்  பச்சடியும் வைத்திருந்தார்.

தன் வகுப்புக்குச் சென்றவுடன் அவளுக்கு மிகச் சந்தோஷமாக இருந்தது. சூசனின் அம்மா லிடியாவும் டீச்சர். அவர்கள் சொன்னது போலவே கடவுளுக்குப் பிரார்த்தனை செய்து, தன் இடத்தில் உட்கார்ந்தாள். ஜான் தாத்தா அவள் சிறு வயதில் சொல்லி தந்த “நன்றி” வாழ்த்தையும் முணுமுணுத்தாள்.

ஏதோ பாட்டு மனதிற்குள் சிணுங்க, மீண்டும் தனக்குள் உறுதி எடுத்துக் கொண்டாள் “நல்ல மார்க் எடுப்பதற்காக பிரெஞ்ச் எடுத்திருக்கிறேன். தமிழில் முழு மார்க் எடுப்பது ரொம்பக் கஷ்டம். பிரெஞ்ச் எடுத்தால் முழு மார்க் வாங்கலாம்”. இவள் இப்படி உருக, அவளின் அம்மா, பாட்டி, தாத்தா, அப்பா (அலெக்ஸ்), ஹிந்தி டீச்சர் எல்லோரும் இந்த வகுப்பில் பிரெஞ்ச் எடுப்பதை எச்சரித்தார்கள். தன் வயதிற்கு உரியதான “எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்” பன்ச் டயலாக்குடன், “நான் புத்திசாலி, கஷ்டமே இல்லை” என்று பிறர் பேச்சுக்கு இடமில்லாமல் செய்து விட்டாள்.

மதிப்பெண் மட்டுமே சூசனின் குறிக்கோள். அதற்கு ஏற்றாற்போல் மார்க் அதிகம் பெறுகையில், அலெக்ஸ் விதவிதமாக உடைகள் வாங்கித் தந்தார், தாத்தா புது விதமான பேனாக்கள், பாட்டி சிற்றுண்டிகள் செய்து கொடுப்பாள். அம்மாவோ எல்லோரிடமும் சொல்வாள். இந்தப் புகழாரமும், சபாஷ்களும்தான் சூசனுக்கு ஊக்கம் கொடுத்தது. மெதுவாக, மதிப்பெண் இவள் முத்திரையானது.

வகுப்புகளில் சுறுசுறுப்பாகப் பாடங்கள் ஆரம்பித்தது. மாத முடிவில் முதல் வினாடி வினா வைத்தார்கள். மற்ற பாடங்களில் சூசன் ஏறத்தாழ முழு மார்க் எடுத்து விட்டாள். பிரெஞ்சில் ஒற்றை எண்ணாக வாங்கினாள். சூசன் விடவில்லை, நேரம் கூட்டிப் படித்தாள். பிரெஞ்ச் பாடம் படிக்க, தன்னை வற்புறுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவளைப் பொறுத்தவரை எப்பவும் நிறைய மார்க் எடுக்கணும், அப்போதுதான் மதிப்பு. இல்லேன்னா “நானே என்னை மதிக்க மாட்டேன்” என்ற கருத்துடையவள்.

மார்கரெட் வாக்கு கொடுத்தாள், பாஸ் மார்க் எடுத்தால், அவள் சூசனுக்குப் பிடித்த சோமாசி செய்வதாக.

முதல் தேர்வு வைத்தார்கள். இவள் இந்தத் தடவையும் பிரெஞ்சில் மட்டும் ஒற்றை எண் மார்க். “இப்படி மார்க் எடுத்தா யார் மதிப்பார்கள்? தோற்றுவிட்டேன்” என்ற எண்ணம் சூசனுக்கு உறுதியானது.

Related image

தேர்வு முடிந்து, இரண்டு-மூன்று நாளிருக்கும், திடீரென உட்கார்ந்த இடத்தில் சரிந்து விழ, தோழிகள் இவளைக் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார்கள், ஏதும் பதில் சொல்லவில்லை, கண்கள் திறந்துதான் இருந்தது. டீச்சர் வந்து, முதல் உதவி செய்தார்கள். அவர்கள் அறிந்ததே, சூசன் பயந்த சுபாவம் உடையவள் என்று.  எதற்கோ பயந்திருப்பாள் என்று எண்ணினார்கள்.

இரண்டு நாள் கழித்து, மறுபடியும் சரிந்தாள், இந்த முறை, கண்கள் மூடிக்கொண்டது. அம்மாவை அழைத்தார்கள். லிடியா, சூசன் கடிமையாகப் படிப்பதினாலேயே என்று எடுத்துச் சொன்னாள். அடுத்த நாளும் சரிந்ததும் அம்மாவை அவசரமாக அழைத்தார்கள்.  மார்கரெட்டும் வந்தாள். அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். “வீக்” என்று ட்ரிப்ஸ் ஏற்றி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அடுத்த ஐந்து நாளும் இதே போல் சரிய – அம்மா ஓடி வர – மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல; கேசுவால்டி டாக்டர் சூசன் உடம்புக்கு ஒன்றும் இல்லை என்பதை வலியுறுத்தினார். பெரிய டாக்டரை பார்க்கச் சொன்னார்.

அங்கு ஆயா ஒருத்தர்  “இந்த வயசுல பாப்பாவுக்கு என்ன டென்ஷன்?காதலா? மக்கா?” எனக் கேட்டாள். பெரிய டாக்டர், பரிசோதித்து என்னைப் பார்க்கச் சொல்லிக் கூடவே “அவர்கள் சொல்வதைக் கடைப்பிடித்தால், சரியாகி விடலாம்” என்பதைச் சொன்னார். நேரத்தைக் குறித்தும் கொடுத்து விட்டார்.

Related image

என்னைப் பார்க்க நால்வராக வந்தார்கள். சூசன், அவள் அம்மா, தாத்தா-பாட்டி. பாட்டி எல்லோரையும் அறிமுகப்படுத்தியபடி சொன்னார்கள் “என் தயவில் இருப்பதால், நான் விவரத்தைச் சொல்கிறேன்” என்றவுடன் ஜான் , “ஆமாம், லிடியாவுக்கு ஒரு மண்ணும் தெரியாது, அதான் இங்கேயே இருக்க வேண்டியதா போச்சு” என்றார். லிடியா கண்களில் கண்ணீர் தளும்பியவாறு என்னைப் பார்த்தாள். சூசனும் என்னை உற்றுப்  பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நான், சூசனைப்  பார்த்தபடி, மார்கரெட்டிடம் விவரித்தேன் “கண்டிப்பாக நீங்களும் சொல்லலாம். சூசன் ஏதோ சொல்ல விரும்புவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவளே முதலில் சொல்லட்டும்”   என்றவுடன் பாட்டி தன் ஏமாற்றத்தை மறைத்து, “சரி” என்றாள். மூவரையும் வெளியே உட்காரச் சொன்னேன்.

சூசன் முகத்தில் ரிலீஃப் தென்பட்டது. மற்றவர்களிடம் உறுதி அளிப்பதை இவளிடமும் பகிர்ந்தேன். அவளின் அந்தரங்கங்கள் இரகசியமாகவே இருக்கும் என்றேன். தன்னைப் பற்றியும், தனக்கு நேர்ந்ததைப்பற்றியும் சொல்லச் சொன்னேன்.

மிகச் சரளமாக பகிர்ந்து கொண்டாள். அவள் சொன்னதிலிருந்து சூசனுக்குத் தன் மதிப்பீடு, அவள் வாங்கும் மதிப்பெண்களில் அடங்கி இருந்தது என்பதை நன்றாக அறிந்து கொண்டேன். மார்க்கினால் வந்த முத்திரையை இரும்புப் பிடியாகப் பிடித்திருந்தாள். இந்த வகுப்பில் முன் பின் தெரியாத மொழி எடுத்ததும் மார்க் எடுப்பதற்கே.

சூசன் மெல்லிய குரலில் கைகளைப் பிசைந்தபடி கடந்த முப்பத்தைந்து நாட்களைப்பற்றி மேலும் விவரித்தாள். மார்க் எடுக்கவே எடுத்த மொழி சற்றும் புரியவேயில்லை. இவ்வளவு நாள் இல்லாத ஒன்று ஆரம்பித்தது – பிரெஞ்ச் புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்பொழுது தூக்கம் வந்து விடுமாம். அம்மாவோ, பாட்டியோ, இவளை எழுப்பி விடுவார்கள். கண் விழித்ததுமே கவலை சூழ்ந்து  ‘தப்பு பண்ணி விட்டோம். இனிமேல் தோல்வி தான்’ என்றே மனம் அலறும். இதுவரையில் எல்லோரும் இவளைப் புத்திசாலி என்றே எண்ணியிருந்தார்கள். பிரெஞ்சினால் படிப்பில் முதல் முறை ஒற்றை எண் மார்க் எடுத்ததில் சபாஷ்கள் இல்வாமல் ஆனது சூசனை மிகவும் துன்புறுத்தியது.

இப்படி, நம்மால் நம்மை மாற்றிக் கொள்ள முடியாது, உதவி கேட்டால் தம் மதிப்பீட்டுக்கு பங்கம் என்று எண்ணுவோரைக் கல்வி மன நலத் துறையில் “பிக்ஸட்”(Fixed) மனப்பான்மை உடையவர் என்போம். தோல்விக்கு அஞ்சி, புகழைத்  தன் உயிர் மூச்சாகக் கருதுபவர்கள், முயற்சிக்கலாம் என்பதை விட்டுவிடுவார்கள். நான் புத்திசாலி, அதனால்  ‘தெரியவில்லை’ என்பதற்கு இடமே இல்லை என்றும் இருப்பார்கள். கஷ்டம் வந்து விட்டால்,  ‘என்னால் முடியாது’  என்று தளர்ந்து விடுவார்கள். தோல்வியைச் சந்தித்தால்,  ‘நான் முட்டாள் ‘ என்று முடிவும் செய்து கொள்வார்கள்.

வகுப்பில் தான் சரிந்து விழுந்ததையும் சூசன் விவரித்தாள். முதல் முறை, பிரெஞ்சு பரீட்சையை முக்கால்வாசிதான் எழுதினாள். அடுத்த முறை,  கடைசிக் கேள்வி படித்தவாறு சரிந்து விட்டாள். ஈடு செய்ய எழுதிய பரீட்சைகளிலும் ஐந்து நிமிடமாவது சரிந்து விழுந்து விடுவாள். சரிந்தாலும், நினைவு இருக்கும், கண்மூடிச் சரிந்த நேரங்களிலும் பக்கத்தில் பேசுவதும் அவளுக்கு நன்றாகக் கேட்கும்.

அவள் சரிந்து விழுந்த ஒவ்வொரு முறையையும் அவளை நினைவூட்டி வர்ணிக்கச் சொன்னேன். பிரெஞ்ச் வகுப்புக்கு முன்னேயோ, வகுப்பின்போதோதான் சரிந்து விழுந்தாள். மூன்று வாரமாக இதனாலேயே அந்தப் பாடங்களும் தவறியது. அம்மாவை அவசரமாக அழைத்த நாட்களில் அவளை யாரும் எதுவும் கேட்காமல் இருந்தார்கள். ஆயா சொன்ன “காதலா”? “மக்கா?” அவமானமாகக் கருதினாள்.

வெளிப்படையாகத் தன் நிலைமையைப்பற்றி சொன்னதும், நான், சூசனிடம்  “இது சரியாகும் என்று தோன்றுகிறதா?” என்று கேட்டேன். கொஞ்சம் யோசித்து “நீங்க என்ன நினைக்கிறீர்கள்? பண்ண முடியும் இல்ல?” பிக்ஸட் மனப்பான்மை உடையவர் போலவே பதிலளித்தாள். “என்னுடன் ஒத்துழைத்தால், முடியும்” என்று உறுதியாகக் கூறினேன். பொதுவாக, இவ்வளவு முன்கூட்டி இப்படிப் பேசுவது என் பழக்கமில்லை. சூசனிடம் அவசரம் இருந்தது. அன்று புதன் கிழமை , வர வாரங்களில் இன்னொரு தேர்வு (படிப்புக்கும், இந்த நிலைமைக்கும்). அதற்குள் அடுத்த கட்டம் வரவேண்டும் எனக் கணக்கிட்டேன்.

நலமாகும் பணியைத்  தொடக்கினோம். சூசனை அவள் மனதில் தோன்றும் முதல் அச்சத்தைச் சொல்லச் சொன்னேன். தான் எடுத்த பிரெஞ்ச்தான் என்றாள். இதையே ஆராய்ந்தோம். அவள் பிரெஞ்ச் தேர்வு செய்த காரணத்தை விவரித்தாள். இதன் எழுத்து வடிவம் ஆங்கிலத்துடன் ஒத்துப் போகிறது  என்றும்  கூறினாள். இதைப் பற்றி மேலும் அலசியதில், இவள் எந்த ஒரு முன்னேற்பாடும் இல்லாமல் மொழியைத்  தேர்வு செய்துவிட்டாள் என்று   புரியவந்தது.

சந்தேகங்களைத் தெளிவு பெறாத நிலைமையும் இதில் சிக்கிக் கொண்டதால் இதையும் ஆராய்ந்தோம். சந்தேகங்களை மூடி மறைப்பதே அவள் இந்தக் கட்டத்திற்கு வருவதற்கு ஒரு காரணமானது. சூசன், டீச்சரிடம் சந்தேகங்களை எழுப்பினால் தன்னை முட்டாள் என்றே எண்ணி விடுவாரோ என அஞ்சினாள். சக மாணவரிடம் இதே திரையினால் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். மொழியைத் தானே தேர்வு செய்ததால் வீட்டிலும் சொல்ல வாய் வரவில்லை. இதெல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாக அவளுக்குச் சற்றும் பிடிக்காத ஒற்றை எண்களையும், தோல்வியையும் தந்தது.

உதவி கேட்பதும், தெளிவு பெறுவதும் அவசியம் என்று சூசனுக்குப் புரியவந்தது. உதவி கேட்பதால் தைரியம் கூடவே வளர வாய்ப்பும் உள்ளது. சந்தேகங்களைத் தெளிவு பெறுவதால் தேர்வு செய்த மொழியும் புரிய ஆரம்பிக்கும். அடுத்தவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வதில், அச்சம், பயம் நீங்கி மன உறுதி வளரும் என்பதும் புரிந்தது.

இதனால் சூசனுக்கு வேறு  ஒரு  ‘விடுதலை’யும் கண்ணுக்குத் தென்படுகிறது என்றாள். தன் அப்பா புகைபிடிப்பதை அம்மாவிடமிருந்து மறைத்தது அவளை நச்சரித்தது.  அப்பா ஏதேனும் வாங்கிக்  (மன்னிக்கவும், லஞ்சம்) கொடுத்து அவளைச் சொல்ல விடாமல் செய்தார். ஒற்றை எண் மார்க் எடுக்கையில் ஏனோ இந்த விஷயத்தை மறைத்தது தன் குற்ற உணர்வை அதிகரித்தது என்றாள். மேலும், எல்லோரும் அம்மாவை இவள் முன்னாலேயே “மக்கு” என்பதால் தானும் அம்மாவை உதாசீனப்படுத்தியதும்  இவள்  மனதை வாட்டியது. அம்மாவிடம் சொல்லி விடலாம் என்று மனம் தயாரானது. அத்துடன் அவர்களை மதிக்க என்ன செய்யவேண்டும் என்பதையும் தேட ஆரம்பித்தாள்.

அடுத்த நாள், ஸ்கூல் செல்ல வேண்டாம் என்ற முடிவை மாற்றி இவற்றைப் பயிலப் போகவேவேண்டும் என்று சூசன் உறுதியாக இருந்தாள். லிடியாவும், மார்கரெட்டும் அனுமதித்தார்கள். இவள் அடிக்கடி சரிவதினாலே ஸ்கூலில்   ‘உடம்பு நன்றாகிய பின் வா’ என்றார்கள். வீட்டிலும் இதை  ஏற்றுக்கொண்டார்கள். சூசன், தன்னைச் சுதாரிக்கப் பொறுப்பு எடுத்துக்கொண்டதால் அம்மாவும் பாட்டியும் தங்கள் முடிவை மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

சரிந்து விழுவதற்கு  ‘கிர்ரக்’ எனப் பெயர் சூட்டினோம். ‘கிர்ரக்’ வந்தால், உடம்பில் ஒவ்வொரு அசைவையும் உடன் தோன்றும் உணர்வுகளையும் கவனித்து எழுதி வரச் சொன்னேன்.

அடுத்த நாள் சூசன் ஸ்கூலுக்குத் தைரியமாகச் சென்றாலும் உள்ளுக்குள் சரிந்திடுவோமோ என்ற நினைப்பு இருந்தது. விழவில்லை. மூன்று முறை  ‘கிர்ரக்’ வரும் போல இருக்கையில் அவள் தன்னைத் துல்லியமாகக் கவனித்து சமாளித்து விட்டாள். எழுதியும் வைத்தாள். ஆனால் வீடு திரும்பியவுடன் சரிந்து விழுந்தாள். வீட்டில் விழுந்தது இதுவே முதல் முறை.  லிடியா பதறி அவசரமாக என்னைக் கைபேசியில் அழைத்தாள். சூசனிடம் கைபேசியைக் கொடுக்கச் சொன்னேன். அன்று மாலை வரச் சொன்னேன். வந்து விவரித்ததும், அவளும் புரிந்து கொண்டாள், ‘கிர்ரக்கை’ வென்றதை ஒரு வெற்றி என்று. வகுப்பில் தன் நிலைமையைச் சுதாரிக்கத்  தெரிந்த சூசனுக்கு, வீட்டிலும் செய்யலாம் என்பதை நான் சொல்லாததால் செய்யவில்லை. ‘கிர்ரக் ‘ கிற்கு அடிமையானாள்.

இதையும் சுதாரிக்க, தன்னைப்பற்றியும் புரிந்து கொள்ள, அடுத்த கட்டமாக சூசனை படிப்பைத் தவிர எந்த எந்தச் செயல்களில் பாராட்டு வருகிறதோ அதைக் குறித்து எழுதச் சொன்னேன். எந்தச் செயல்கள் செய்தால் சந்தோஷம் வருகிறது என்பதைத் தனியாக பட்டியலிடச் சொன்னேன். இரண்டையும், நாள் தோறும் கவனித்து ஒரு வாரத்திற்குச் செய்ய முடிவெடுத்தோம்.

தோசை வட்டமாக வந்தது, சபாஷ் கிடைத்தது, சாப்பாட்டு நேரம் எல்லாம் எடுத்துவைத்து, சுத்தம் செய்தது தனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது என்றாள். மேலும், பக்கத்து வீட்டு ராணி அக்காவுக்குக் கோலம் போட்டுக்கொடுப்பது (இவர்கள் பழக்கமில்லை, ஆர்வத்தினாலும், ஆசையாலும் அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டாள்) மன நிறைவைக் கொடுத்தது. அதே போல், மேல் வீட்டுப் பாட்டிக்குத் துணி மடித்துக் கொடுப்பது, தன் சர்ச்சில் சுத்தம் செய்வதும் மனதிற்கு இதமாக இருந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவர்கள் வீட்டில் வேலை செய்யும் ஆயா பூவும் விற்பாள். ஆயாவுக்குத் தெரியாமல் அவள் வேலை செய்யும் நேரம் பார்த்து சூசன் ஒரு  நாலைந்து  முழம் பூ தொடுத்து வைத்து விடுவாள். தினம் ஆயா “யார் செய்தது” என்று தேடுவாள். பூ தொடுத்ததைப் பார்த்து ஆயா சந்தோஷப்படுவது சூசனுக்குப்  பேரின்பம் தந்தது.

இதைத் தவிர, ராணி அக்கா சமைக்கும்போது  அவள்  குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக்  கொடுக்கவோ, விளையாடவோ செய்தாள். இப்படிச் செய்யச் செய்ய சூசன் தன்னை அறியாமலேயே தன் முத்திரையை விஸ்தாரப்  படுத்திக் கொண்டாள்.

மதிப்பெண் மட்டும் அல்ல, மற்ற அடையாளங்களும் உண்டு என்பதை அனுபவிக்க ஆரம்பித்தாள்.

குடும்பத்தினரும் இதற்கு ஏற்றாற்போல் சூசன் எப்படிச் செய்கிறாள், அணுகுகிறாள் என்பதை மட்டுமே குறித்துப்  பேசுவதும் பழக்கமாகியது.

இத்துடன், தினம் பிரெஞ்ச் படிப்பு புரிய, பயிற்சி பெற, சந்தேகங்களை யாரிடம் தெளிவு செய்தாள் என்பதையும் ஒரு கால அட்டவணை சொல்லியது. இந்தப் பாடத்திற்கு தினம் ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. சூசன் தன் வகுப்பு டீச்சரிடமோ, பக்கத்துத் தெரு வாத்தியாரிடமோ கற்றுக் கொண்டாள். மெதுவாக முன்னேறினாள். சரிந்து விழவில்லை. இன்று வரையில்.

சூசன் என்னிடம் கேட்டாள் “என்னைப்போல் பல பேர் இருப்பார்களா?” மார்க்கும், சபாஷில் மட்டும் ஊக்கப் படுபவர்கள் உண்டு என்றேன். சூசன் பரிந்துரைத்தாள் “நான் உங்களிடம் வந்தேன். இது போல் எவ்வளவு பேரால் முடியுமோ, தெரியவில்லை. நீங்கள் எடுத்துச் சொல்லலாமே”. எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதற்குப் பல வழிகள் தென்படும் என்றே இதை எழுத ஆரம்பித்தேன்.

“இப்படி மட்டும்” என்றால் முற்றுப் புள்ளியே!
“இப்படியும்” என்பது முன் ஆரம்பம்!
கடிவாளங்களை அகற்றுவோம்,
சிறகுகளை விரிப்போம்!
***********************************************************************

 

 

 

 

 

 

 

ஸ்ரோடிங்கரின் பூனை

குவாண்டம் மெக்கானிக்ஸ் நிபுணர் – நோபல் பரிசு பெற்றவர் ஸ்ரோடிங்கர்.

அவர்  சொன்ன பௌதிகத் தத்துவம் புரிந்ததோ இல்லையோ அவருடைய பூனைக் கதை மிகவும் பிரபலம். அவருடைய 126வது பிறந்த நாளை கூகுளும் கொண்டாடியது.   குவாண்டம் மெக்கானிக்ஸில் அணுவைப் பற்றியும் மற்றும் புரோட்டான் , எலெக்ட்ரான் பற்றிச் சொல்லும்போது அவை எப்படி இருக்கும் , எந்த மாதிரி செயலாற்றும் என்பது அவை இருக்கும் இடத்தைப் பொறுத்தே அமையும்; அவற்றைப் பார்க்காமல்   சும்மா  சொல்லமுடியாது என்பது அவரது விளக்கம்.

அதெப்படி என்று கேட்டவருக்கு அவர் அந்த பூனைக்  கதையைச் சொன்னார்.

ஒரு பூனையைப் பிடித்து ஒரு  பெட்டிக்குள் வையுங்கள். அதில் ஒரு ரேடியம் போன்ற கதிர்வீச்சு வரும் பொருளை வையுங்கள்.    அந்தக் கதிர்வீச்சை அளக்கும் இயந்திரத்தையும் வையுங்கள்.  அத்துடன்   ஒரு சுத்தியலையும்  இணைத்து வையுங்கள். அந்த சுத்தியல் அசைந்தால் ஒரு விஷ வாயு உள்ள பாட்டில் உடைந்து விஷம் வெளிவருமாறு செய்யுங்கள்.

அந்த ரேடியம் போன்ற  பொருள் கதிர்  வீச்சை  வெளியிடும் போது அந்தக் கருவியின் முள் அசைந்து ,  அது  சுத்தியலை அசைத்து, விஷ வாயு பாட்டிலை உடைத்து விஷம் வெளியே   வரும். அப்போது விஷ வாயு தாக்கிப் பூனை இறந்துவிடும்.

இதில் சஸ்பென்ஸ் என்னவென்றால் கதிர்வீச்சு எப்போது துவங்கும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அது துவங்கினால்  முன்னால் சொன்ன மாதிரி  தொடர் விளைவுகள் நடக்கும்.

இந்த சமயத்தில் அந்தக் கதிர்வீச்சுப் பொருளில் இருக்கும் அணுக்கள்   ஒரு சூப்பர் பொசிஷன்ல இருக்கும்னு பௌதிகம் சொல்கிறது. அதாவது அந்த அணுக்கள் கதிர்வீச்சை  வீசின மாதிரியும் வீசாதது மாதிரியும் இருக்கும்.  கதிர்வீச்சு வந்ததா இல்லையா என்பது அந்த அணுக்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால்தான் தெரியும்.

இது எப்படி என்றால்,  அந்தப் பூனை உயிருடன் இருக்கிறதா  இல்லையா என்பது மாதிரி.

அதற்கு முன்னாடி அந்தப் பூனையும் சூப்பர் பொசிஷன்ல இருக்கும். அதாவது அந்தப் பூனை  உயிருடன் – உயிரற்ற  ஆகிய இரண்டும் சேர்ந்த நிலையில் இருக்கும்.  அது உயிருடன் இருந்திருக்கலாம். அல்லது இறந்திருக்கலாம்.  அதில் எது சரி என்று  எப்போது தெரியும் ? பொட்டியைத் திறந்து பார்த்தால்தான் தெரியும்.

இதுதான் ஸ்ரோடிங்கர், அணுவில் உள்ள புரோட்டான் , எலெக்ட்ரான் ஆகியவை செல்லும் அலைபோன்ற பாதையை  விளக்கக் கூறிய கதை!

புரியவில்லை என்றால் நாம அடுத்த கதைக்குப் போவோம் !

கால் சுண்டுவிரல் – அழகியசிங்கர்

காஞ்சிபுரத்தில் நடைபெறவிருக்கும் ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்திற்கு, நானும் பத்மநாபனும் போகத் தயாராக இருந்தோம்.  பத்மநாபனுக்கு வண்டி ஓட்ட வராது.  நான்தான் காஞ்சிபுரத்தில் பேசப் போகிறேனென்றாலும், கூட யாராவது வந்தால் பேச்சுத்துணைக்கு நன்றாக இருக்குமென்று தோன்றியது.  இலக்கியத்தில் ஆர்வமுள்ள பத்மநாபன் என்னுடன் வருவதாகச் சொன்னது எனக்கு மகிழ்ச்சி.  
ஆனால் அவனை கே கே நகரிலிருந்து வண்டியில் அழைத்துக் கொண்டு, மாம்பலம் ரயில்வே நிலையத்தில் வண்டியை வைத்துவிட்டு, காஞ்சிபுரம் பஸ்ஸிற்கு கோட்டைரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, எக்ஸ்பிளேனேடில் வண்டியைப் பிடிப்பதாகத் திட்டம்.

நான் அவன் வீட்டிற்குப்போய் அவனை இழுத்து வந்தேன்.  வரும் வழியில், சரவணா ஒட்டலில் டிபன் சாப்பிடலாம் என்றான்.  ‘சரி’ என்றேன். அன்று முழுவதும் நான்தான் அவனுக்கும் சேர்த்துச் செலவு செய்வதாகச் சொன்னேன். அதற்குச் சம்மதித்துத்தான் வருவதாக ஒப்புக்கொண்டான். எனக்கு இலக்கியக் கூட்டம் நடக்குமிடத்தில் பேசுவதற்குப் போய்வரச் செலவாவது தருவதாக 400-க்கும் மேற்பட்ட கூட்டம் நடத்தியவர் கூறியிருந்தார்.  அவர் கொடுப்பதாகச் சொன்ன தொகையில் இரண்டு பேர் போய் வரலாம்.

ஒரு வழியாக நாங்கள் போய்ச் சேர்வதற்குள், இலக்கியப் பத்திரிகைகள் பற்றியும், எழுத்தாளர்களைப் பற்றியும், நாங்கள் பணிபுரியும் இடங்கள் பற்றியும், எங்கள் குடும்பங்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டு வந்தோம்.  ஒருமுறைகூட பத்மநாபன் என் எழுத்தைப்பற்றி ஒன்றும் சொன்னதில்லை.  இதற்குச் சில காரணங்கள் இருக்கும். முதலில் நானும் அவனும் ஒரே இடத்தில் பணி புரிகிறோம். அதனால், என்னை ஒரு படைப்பாளி என்று பார்ப்பதைவிட, அவனுடன் பணிபுரிகிறேன் என்ற எண்ணம்தான் மேலோங்கி இருக்கும்.

என் வீட்டிலுள்ளவர்கள் என்னை எப்போதும் எழுதுகிறேன் என்பதற்காகப் பாராட்டுவதில்லை.  அதேபோல், அவனும்… இன்னும் அவனைப்போல் வேறு சில நண்பர்களும்.  என் மனைவி அடிக்கடிச் சொல்வாள்.  எனக்குத் தெரிந்த விஷயத்தைத்தான் நீங்கள் எழுதுகிறீர்கள்.  எனக்குப் படிக்கப் போரடிக்கிறது. இதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியாது.  என் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு எழுத்தாள நண்பர், உன் வாழ்க்கையில் நடைபெறும் சம்பவங்களை நீ எளிதில் எழுதிவிடலாம்.  ஆனால் கற்பனையாக எழுதுவதுதான் கடினம் என்பார்.  அவர் கருத்தை நான் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.  நம்முடைய அனுபவம் எழுதுவதற்கு எளிதாகத் தோன்றலாம்.  ஆனால் எல்லா அனுபவத்தையும் நாம் படைப்பாக்க முடியாது.  ஒரு அனுபவத்தை அப்படியே எழுதுவதாகத் தோன்றினால், உண்மையில் அது அனுபவத்தை எழுதுவது கிடையாது.  மேலும், ஒரு அனுபவத்தில், ஒரு எழுத்தாளனுக்குக் கிடைப்பது ஒரு பார்வை மட்டுமில்லை.

காஞ்சிபுரத்தை நாங்கள் அடைவதற்குள் கூட்டம் தொடங்கி விட்டது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக வந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகையின் விமர்சனக் கூட்டம் அது.  முதலில் பேச ஆரம்பித்தவர்கள் அப் பத்திரிகைகயைப் பலவாறு பாராட்டிப் பேசினார்கள்.  காலை கூட்டம் முடிந்தபிறகு, எல்லோருக்கும் சாப்பிடுவதற்குப் பொட்டலம் ஏற்பாடாயிற்று.  இலக்கியக் கூட்டத்திற்காக ஒரு ஓட்டல் இலவசமாக ஏற்பாடு செய்திருந்தது.  கூட்டம் நடைபெற ஒரு பள்ளிக்கூடம் இலவசமாக இடமும் தந்திருந்தது.

 இதை நடத்தும் இலக்கிய அன்பர், அது எத்தனையாவது கூட்டம் என்ற தகவலுடன், அக் கூட்டத்திற்கு யார் யாருக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பி யார் யார் வர மறுத்தார்கள் என்பதைப் பெருமையாகத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தார்.  பின் கூட்டம் நடைபெறுவதற்கு நன்கொடை வழங்கியவரின் பட்டியலை வாசித்தார்.  தமிழ்நாட்டில்  வெளிவரும் சஞ்சிகைகள், புத்தகங்கள் ஒரு பக்கத்தில் குவிக்கப்பட்டிருந்தன.  பத்மநாபன் எழுந்துபோய் என் பேரைச் சொல்லி கிரெடிட்டில் புத்தகங்கள் சிலவற்றை எடுத்தக் கொண்டான்.

மதியம் பேச ஆரம்பித்தவர்கள், இலக்கியப் பத்திரிகையைத் தாக்கிப் பேச ஆரம்பித்தார்கள். அதற்குச் சாதியம் பூசத் தொடங்கினார்கள்.  மரியாதைக்குரிய படைப்பாளிகளை திட்டத் தொடங்கினார்கள். எனக்கு இருப்புக்கொள்ளவில்லை.  கூட்டம் ஏதோ திசையில் போகத் தொடங்கியது.  நான் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு இன்னும் வரவில்லை.  ஆனால் நேரம் அதிகமாகிக்கொண்டிருந்தது.  பத்மநாபனும் நெளிந்தான்.  வந்தது வேஸ்ட் என்றான்.  கூட்டத்தில் ஒரு சாரர் தாக்கத் தொடங்க, பத்திரிகையிலிருந்து வந்திருந்தவர்கள் அதற்குப் பதில் அளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.  எதற்கு இதுமாதிரியான கூட்டம் என்று தோன்றியது.  மணி ஏழு.  எனக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை.  கூட்டம் நடத்துபவரிடம் சென்று,  “நான்  போய்வருகிறேன்” என்றேன்.  “இல்லை நீங்கள் பேசிவிட்டுத்தான் போகவேண்டும்”  என்று என்னைப் போகவிடாமல் தடுத்தார்.

என்முறை வந்தபோது, மணி எட்டாகிவிட்டது.  நான் அவசர அவசரமாகப் பேசினேன்.  பிறகு கூட்டம் நடத்துபவரிடமும், இலக்கியப் பத்திரிகையைச் சேர்ந்தவர்களிடமும் சொல்லிக்கொண்டு வேகமாக அந்த இடத்தைவிட்டு பத்மநாபனும், நானும் நகர்ந்தோம்.

போகும் அவசரத்தில், கூட்டம் நடத்தும் இலக்கிய அன்பர் பஸ்ஸிற்காக எனக்கு எந்தப் பணமும் தரவில்லை.  அவ்வளவு தூரம் வந்து கூட்டத்திற்குப் பேச சம்மதித்து, அவசரமாகப் பேசிவிட்டுப் போவது, எனக்கு ஏன் என்று தோன்றியது.  பத்மநாபன் கிட்டத்தட்ட திருப்தியற்ற நிலையில் இருந்தான்.  ‘எதற்கு வந்தோம் என்று தோன்றுகிறது’ என்றான்.  ‘நியாயம்தான்’ என்றேன்.

வீட்டிற்கு வந்தபோது இரவு 11க்கு மேல் ஆகிவிட்டது.  அன்றையப் பொழுதை என்னால் மறக்க முடியாது.  ஒருநாள் இப்படி வீணாகிவிட்டதே என்று நினைத்தேன்.  குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை இதுமாதிரி போவதை நான் விரும்புவதில்லை.  வாரத்தில் ஒருநாள் தான் குடும்பத்துடன் இருப்பதற்கு நமக்குக் கிடைக்கிறது.  அந்தப் பொழுதைக் குடும்பத்துடன் கழிக்காமல், இலக்கியம் என்ற பெயரால், அடிதடி சண்டை நடக்கும் இடத்திற்கு ஏன் போனோம்?

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் ஒரு தகவலை என் பெண் தெரிவித்தாள். ‘எழுத்தாளர் சகாதேவன் மனைவி இறந்துவிட்டார்’  என்ற தகவல்தான் அது.  கேட்டவுடன் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. சகாதேவனுக்கு வயது எண்பது இருக்கும்.  அவர் உடல்நிலைதான் சரியில்லாமல் இருந்தது.  அவர் மனைவி எப்படி இறந்திருக்க முடியும்?

சகாதேவனுக்கு மூன்று பெண்கள், ஒரு பையன்.  சகாதேவன் சகோதரர்கள் எல்லோரும் சென்னையில் இல்லை.  சகாதேவன் வேலையிலிருந்து பணிமூப்புப் பெற்றவுடன், தனியாகத் திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள ஒரு சந்தில் முதன்முதலில் ஒரு வீட்டில் குடிவந்தார்கள். அப்போதெல்லாம் அந்தப் பக்கம் போகும்போதெல்லாம் நான் அவர்களைப் பார்ப்பது வழக்கம்.  ஆனால், அவர் மனைவி அவர்கள் குடியிருப்புக்குச் சொந்தமான வீட்டுக்காரியுடன் சண்டை போட்டதால், அந்த இடத்தைவிட்டு வேறு இடம் போக வேண்டுமென்று சொன்னதால், மடிப்பாக்கத்திற்குப் போய்விட்டார்கள்.

அதன்பின் சகாதேவன் வீட்டிற்குப் போவது எனக்குக் குறைந்து விட்டது.  சகாதேவனைப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்களை அவர் சுவாரசியமாகச் சொல்வார்.  ஒருமுறை அவருக்குச் சர்க்கரை வியாதி இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார்.  அதைப்பற்றிச் சொல்லும்போது, சற்று மனம் வருத்தப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.  அவர் அடிக்கடி மருத்துவரைப் பார்த்துச் சர்க்கரை அளவைச் சோதித்து மருந்து சாப்பிடும்படி இருந்தது.

சகாதேவன் அரசாங்க உத்தியோகம் பார்த்துப் பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகே எழுதத் தொடங்கினார்.  அவர் முதல் நாவல், ‘இரண்டும்கெட்டான்’ ஒரு  ஓட்டல் சர்வரைப் பற்றியது.  தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் சிறந்த நாவலாகப் பலரால் போற்றப்பட்டது.  அதன்பின் அவர் எழுதிய நாவல்களைப் பலர் கண்டு கொள்ளவில்லை.  அந்த முதல் நாவலை ஒரு சிறு பத்திரிகை திரும்பவும் மறு பிரசுரம் செய்திருந்தது.  அதைப் பிரசுரம் செய்த சிறுபத்திரிகை ஆசிரியரைப் பார்க்கும்போது, ‘ஏதோ நூலக ஆர்டர் கிடைத்ததால் அது பிழைத்தது.  இல்லாவிட்டால் சிரமம்’ என்றார் வருத்தத்துடன்.

ஒருசமயம் அவரை நான் பார்க்கும்போது, அவருடைய சகோதரர் இறந்துபோன தாக்கத்தால் அவர் எழுதிய கவிதைகளைக் காட்டினார்.  அன்று அவர் வீட்டில் நான் சாப்பிட்டேன்.  பாலக்காட்டு சமையல்.  ருசியாக இருந்தது.  அவர் மனைவிக்கு எழுத்துமீது எந்த நம்பிக்கையும் கிடையாது.  ‘ஒரு பைசாவுக்கும் போகாத என்ன எழுத்து’ என்பார்.  அவருக்கும் ஒரு குறை.  ‘நீங்கள் எல்லோரும் உங்கள் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள், உங்கள் நண்பர்களைப் பற்றி உங்களுக்குச் சாதகமானவற்றைப் பற்றி எழுதுகிறீர்கள்.  என்ன இருக்கிறது அதில்’  ,என்பார்.  ‘இரண்டும்கெட்டானில் ‘வரும் வரதனை எனக்குத் தெரியும்.  இங்க வந்து நிற்பான் என்பார்.  அவரும் அவர் மனைவியும் சண்டை போடும்போது, சகாதேவன் பேசாமலிருப்பார்.  வெற்றிலைச்சாறு வாயில் ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும்.  ‘நான் ஏதாவது பேசினால், இன்னும் சத்தம் போடுவாள்.  அவள் குறையைச் சொல்லிவிட்டுப் போகட்டுமென்று விட்டுவிடுவேன்’ என்பார் வேடிக்கையாக.

அவர் மனைவி இறந்த செய்தியை என்னால் நம்ப முடியாமலிருந்தது.  “என்னிக்குச் செத்துப் போனா? “என்று என் பெண்ணிடம் கேட்டேன்.  “இன்று காலைதான்.  நீங்க கூட்டத்துக்குப் போனவுடனே செய்தி வந்தது” என்றாள் பெண். எனக்குச் சற்று வருத்தமாக இருந்தது.  இந்தப் பாழாய்ப்போன கூட்டத்திற்குப் போகாமலிருந்தால், சகாதேவன் வீட்டிற்குப் போயிருக்கலாம்.

சகாதேவன் வீட்டில் போன் இல்லையென்பதால், எப்படித் தொடர்புகொண்டு பேசுவதென்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.  வழக்கம்போல், அலுவலகம் சென்றேன்.  செவ்வாய்க்கிழமை  முன்னதாக வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பி, அவர் வீட்டுக்குச்சென்று துக்கம் விசாரிக்கலாமென்று தீர்மானித்தேன்.  முன்னதாகவே அலுவலகத்தில் ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக வருவதற்கு விண்ணப்பம் செய்திருந்தேன்.

சகாதேவனைப் பார்க்க அவர் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.  அவர் வீட்டில் ஒரே கூட்டம். பேய் அமைதி.  சகாதேவன் தாடியை மழிக்காமல் கோரமாகக் காட்சி தந்தார்.  துக்கம் அவர் முகத்தில் அறைந்திருந்தது.  அவர் பக்கத்தில் போய் அமர்ந்தேன்.  “நேற்று நீ வருவாய் என்று எதிர்பார்த்தேன்.  மாமி காரியம் நேற்றுதான் நடந்தது” என்றார். “எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டதே?” என்றேன் சற்று வருத்தத்துடன். “இந்துவில் செய்தி கொடுத்திருந்தேன்” என்றார்.  “யாரும் வரவில்லையா?”  என்று கேட்டேன் ”  “இல்லை” என்றார்.  இது எனக்குச் சற்று வருத்தமாக இருந்தது. அவருடன் பழகிய இலக்கிய நண்பர்கள் அவரைப் பார்க்க வரவில்லை.  

அவர் அவர்களுக்குத் தொலைபேசியில் யார் மூலமோ தகவலை அறிவித்தும் இருந்தார்.  “நான் தினமணியில் இந்தச் செய்தியைக் கொண்டு வருகிறேன்” என்றேன். அப்போது அவருடைய பெரிய பெண்  ;வீல்’ என்று பெரிதாகக் கத்தினாள். அவள்  என்னைவிடப் பெரியவள்.  அந்த ‘வீல்’ சத்தம் அடிவயிற்றிலிருந்து என்னை என்னமோ செய்தது.  அதுவரையில், சகாதேவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, மாமி இல்லாததை உணரவில்லை.  ஆனால் அந்தக் கத்தல், மாமி அங்கில்லை என்ற உணர்வைப் பலமாக உண்டாக்குவதுபோல் இருந்தது.

“மாமி எப்படிப் போனாள்? நல்லாதானே இருந்தாள்” என்று கேட்டேன்.

“மாமிக்கு ஒருவாரமா உடம்பு சரியில்லை.  கால் வீங்கி இருந்தது.  உதவிக்கு என் சிஸ்டர் பையன் இருந்தான். சனிக்கிழமை டாக்டர்கிட்டே போய் மருந்து வாங்கிச் சாப்பிட்டாள்.  அவன் ஏதோ ஊசி போட்டான்.  ராத்திரி சீக்கிரமாத் தூங்கப் போயிட்டா. காலையில் எழுப்பறேன் எழுந்திருக்கவே இல்லை” என்றான்

சகாதேவன்  அவர் பக்கத்தில் படுத்திருந்த மனைவி இறந்ததுகூடத் தெரியாமல் இருந்திருக்கிறாரே என்று தோன்றியது.  நான் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டேன்.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் குளித்துவிட்டு, அலுவலகம் கிளம்பினேன்.   முதலில் தினமணி அலுவலகத்துக்குச் சென்றேன்.  அங்கு செய்தியைப் போடும்படி கேட்டுக்கொண்டேன்.  பொதுவாக இலக்கிய ஆசிரியர்கள் பற்றிய குறிப்புகள், இலக்கியக் கூட்டங்களைப் பற்றிய அறிவிப்பைத் தினமணி அக்கறையுடன் செய்துவருகிறது.  எழுத்தாளர்களுக்குள்ளே நடைபெறும் சந்திப்புகளை ஒரு பரிவர்த்தனைபோல் செயல்பட்டு வருகிறது. செய்தியை அடுத்தநாள் வெளியிடுவதாகச் சொன்னார்கள்.

நான் தினமணி அலுவலகத்திலிருந்து என் அலுவலகம் கிளம்பினேன்.  எனக்கு சகாதேவன் நினைவாக இருந்தது. யாருடனும் அவர் இல்லாமல், தனியாகவே இருந்து பழக்கப்பட்டவர் சகாதேவன். உண்மையில், அவர் மனைவியின் வீம்புக்காகத்தான் அவர் தனியாக இருக்க நேரிட்டது.  இல்லாவிட்டால், அவர் அவருடைய பெண்கள் வீட்டிலோ, பிள்ளை வீட்டிலோ இருந்து விடுவார்.  அவர் மனைவியால் யார் வீட்டிலும் அனுசரித்து இருக்க முடியாது.  அவர் தனியாகக் குடும்பம் நடத்த, அவர்களுடைய பெண்களும், பிள்ளையும் பலவிதத்தில் உதவி செய்தார்கள்.  ‘இன்னும் சில தினங்களில் போன் வந்துவிடும்’  என்று சகாதேவன் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  இனி அவர்  தனியாக இங்கே இருக்க முடியாது.  அவர் பையன்  இருக்கும் மும்பைக்குப் போய்விடுவார். கிட்டத்தட்ட இலக்கியத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்த  கொஞ்சநஞ்ச தொடர்பும் போய்விடும்.  எண்பது வயதில் அவரால் எதுவும் எழுத முடியாமல் போய்விட்டது.  இனி தொடர்பு இருந்தாலென்ன இல்லாவிட்டாலென்ன?

Image result for chennai man in scooter and a car close by in chennai

சிக்னலுக்காக அண்ணா சாலையில் நான் வண்டியுடன் இருந்தபோது, சகாதேவனைக் குறித்துப் பலவாறு யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  நான் வண்டியில் ஓரிடத்தில் நிற்கும்போது காலை அகலமாக வைத்துக்கொண்டு நிற்பது வழக்கம்.  பச்சை சிக்னல் வந்தவுடன், நான் திடீரென்று வண்டியைக் கிளப்பினேன்.  பின்னால், ஒரு மாருதி கார் என் காலை பதம் பார்த்தது.  குறிப்பாகக் கால் சுண்டுவிரலை அது பதம் பார்த்தது.  நான் துடித்துப்போய்விட்டேன்.  ‘ஆ’ என்று பெரிதாகக் கத்திவிட்டேன்.

Image result for கால் விரல்கள்

காரிலிருந்த பெண், என்னைப் பார்த்து ‘சாரி’ என்றாள்.  நான் வலி பொறுக்கமுடியாமல் வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு வந்து அடுத்த சிக்னலில் நின்றிருந்தேன்.  அந்த மாருதி காரும் என்னைத் தொடர்ந்து என் பக்கத்தில் வந்து நின்றது.  அதை ஓட்டிக்கொண்டு வந்த பெண்ணைப் பார்த்தேன்.  நடுத்தர வயது.  பார்க்க அழகாகவே இருந்தாள்.  திரும்பவும் என்னைப் பார்த்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டாள்.  நான் ‘பரவாயில்லை’ என்றேன்.

அலுவலகத்தை அடையும்வரை என் சிந்தனை முழுவதும் கால் சுண்டுவிரலில் வியாபித்திருந்தது.  சுண்டுவிரலைப்பற்றி நான் இதுவரை கவனம் இல்லாமலிருந்ததும், அது குறித்து கவனம் கார் ஏறியது மூலம் ஏற்பட்டதாகத் தோன்றியது.  பிறந்ததுமுதல் இன்றுவரை நான் கால் சுண்டுவிரலைப்பற்றி ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக்கொண்டதில்லை என்பதுதான்.  அது எப்படி என்று எனக்குப் புரியவில்லை.  கண்கள் என்னைப் பெரிதும் பாதித்தது உண்டு.  உடல் உறுப்புகள் எல்லாவற்றிலும் ஏதாவது உபத்திரவம் ஏற்பட்டால், நம் கவனம் அதன் மீது செல்லாமலிருந்ததில்லை.  எப்படி இந்தக் கால் சுண்டுவிரலைப்பற்றிக் கவனிக்காமலிருந்தேன் இதுவரை.  கால் சுண்டுவிரல் மீது கார் ஏறினது கூட, அதன் மீது கவனம் வைத்துக்கொள் வைத்துக்கொள் என்று ஞாபகப் படுத்துவதற்காகத்தானா? புரியவில்லை.

அலுவலகத்தில் நான் காலை நொண்டியபடி வந்தேன்.  அதைக் கவனித்த மாலதி என்கிற அலுவலகப் பெண்மணி, “என்ன சார், ஆச்சு உங்கள் காலுக்கு” என்று விசாரித்தாள்.

அவளிடம் கேட்டேன், “நீங்கள் கால் சுண்டுவிரலை ஒரு பொருட்டாக எண்ணியதுண்டா?” என்று.

அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  நான் அவளிடம் விளக்கினேன். என் கால் சுண்டுவிரல் மீது ஒரு அழகான பெண்,  பெண், அவள் மாருதி காரை ஏற்றிவிட்டாள்.  எனக்கு வலி தாங்கமுடியவில்லை என்றேன்.

மாலதி அதைக் கேட்டுச் சிரித்தாள்.

“அந்தப் பெண் இரண்டு முறை என்னைப் பார்த்து,  சாரி என்று சொன்னாள்.  காரை ஏற்றியவுடன் நான் பெரிதாகக் கத்தினேன்,” என்றேன்.

மாலதியுடன் அதைக்கேட்ட மற்றவர்களும் சிரித்தார்கள்.  அன்று முழுவதும், கால் சுண்டுவிரல் வலியைக் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

கதம்பச் செய்திகள்

நமது நாட்டின் புதிய குடியரசுத் தலைவர் திரு ராம் நாத் கோவிந்த் ,  துணை  குடியரசுத் தலைவர் திரு எம் வெங்கைய நாயுடு. 

 

ரோஜர் பெடரர் – இன்றைய டென்னிஸின் கடவுள் என்று அன்பாய் அழைக்கப்படும் பெருமை வாய்ந்தவர். சமீபத்திய விம்பிள்டன் நாயகர். 19  முறை கிராண்ட் ஸ்லாம் வெற்றி பெற்று உலக சாதனையைப் படைத்தவர்.

Related image

Related image

 

டீச்சர்  : பசங்களா! நல்லா  தெரிஞ்சுக்கோங்க! அணிலுக்கு முதுகில ஏன் மூணு கோடு இருக்கு தெரியுமா?  ராமருக்குப் பாலம் கட்ட அணில் உதவிச்சாம்; அதனால ஆசையா ராமர் அணிலோட முதுகைத் தடவிக்கொடுத்தாராம். அன்னிலேர்ந்து அணிலுக்கு முதுகில மூணு கோடு அமைஞ்சுடிச்சாம்.   

மாணவன்: சும்மா ரீல் விடாதீங்க டீச்சர்!  அப்படின்னா சீதை வரிக்குதிரை மாதிரி இல்ல இருப்பாங்க!

டீச்சர்: ????

 

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

 

தமிழ் நாட்டு மக்களின் ஒட்டு  மொத்த கவலை :   BIG BOSS  ஓவியா  

 

Oviya in Bigg Boss Tamil

“கண்டதை “எழுதுகிறேன் – ரகுநாதன்

Image result for chennai passport issue process

 

ஜூலை மாதம், 2012இல் என் பாஸ்போர்ட்டை ரின்யூ பண்ணிக்கொள்ளப்போனபோது ஒரு கற்பனை கலந்த நிஜக்கதையை எழுதியிருந்தேன். நினைவு வைத்து இன்னும் சிலாகிப்பவர்களுக்கு மணிப்பூரிலோ அல்லது ஜெயலக்‌ஷ்மியிலோ லாட்டரி அடிக்கட்டும். புதிதாகப்படிப்பவர்களுக்கு…….ஆல் த பெஸ்ட்!!

அந்தப் பெரிய, இல்லை, மிகப்பெரிய கட்டிடத்தில் விழி பிதுங்கும் கூட்டம் எப்போதும். க்யுவானது மாடிப்படியில் எல்லாம் அசௌகரியமாக இறங்கி கார் பார்க் வரை நீளும். வர்ஜ்யா வர்ஜ்யமில்லாமல் ஜனங்கள் அல்லாடும். ரொம்பத் தெரிந்தவர் போல ராயசமாக சில ட்ராவல் ஏஜெண்டுகள் நடமாடுவார்கள். அவ்வப்போது நீண்ட காரில் வந்திறங்கும் சினிமா அல்லது அரசியல் VIP ஐ, க்யூவில் காத்திருக்கும் ஜனங்களே வழி அனுப்பி முன்னே செல்லுவதைக் கண் கொட்டாமல் பார்க்கும். மேலே போனாலோ, இன்னும் கூட்டம். பல வித வியர்வை நாற்றங்களின் density ஐ துல்லியமாக உணரும்படி இடிபாடுகள், நெருக்கங்கள். மைசூர் மகாராஜா லெவலுக்கு பந்தா பண்ணும் காரியாலய ஆசாமிகள், அவர்களின் மேலதிகாரிகள்.

பந்தாவாக வெளிநாட்டுக்கு ட்ராலியில் சாமானைத் தள்ளிக்கொண்டு போகிற சந்தோஷத்துக்காக அதற்கு ஒரு மாசம் முன்பு இந்த மாதிரி சாஸ்திரி பவனில் பாஸ்போர்ட் ஆபீசில் மன்னாட வேண்டும்.

அதெல்லாம் அந்தக்காலம்.

இப்போது எப்படி?

நேற்று Passport Seva Kendra என்னும் TCS நடத்தும் ………………….. ஆப்பிசுக்குப் போய்விட்டு வந்தேன்.

எனக்கு ஸ்ருதியை மறக்க முடியவில்லை. ஸ்ருதி கமலஹாசன் இல்லை, ஸ்ருதி கார்மேகம் !

யார் இந்த சுருதி கார்மேகம் ?

சற்றுப்பொறுங்கள்.

ஒவ்வொரு முறையும் immigration இல் கட்டுக்கட்டாய் நான்கு புத்தகங்கள் இணைத்த பாஸ்போர்ட்டைக்  காட்டும்போது அவன் என்னை ஏதோ ஒரு மரியாதையுடன் பார்ப்பதும், நான் சும்மா உள்ளுக்குளே ஊறும் பெருமிதத்தை மறைத்துக்கொண்டு சாதாரணமாகப் பார்ப்பதும் முதலில் கொஞ்சம் கித்தாய்ப்பாக இருந்தாலும் போகப்போக ஆயாசமாகிவிட்டது. எவன் அந்த கனமான பாஸ்போர்ட் கட்டை ஒவ்வொருமுறையும் எடுத்து, காட்டி, மறுபடி உள்ளே வைக்க ஸ்ரமப்பட்டு ..பேஜார். மறுபடி பாஸ்போர்ட்டில் பக்கங்கள் தீர்ந்துவிட்ட நிலையில் புது புஸ்தகத்துக்கும் நேரிலேயே போய் தேவுடு காக்கவேண்டும் என்று அறிந்தபோது அலுத்துக்கொண்டேதான் போனேன்.

கையில் வைத்திருந்த அப்பாயின்ட் மெண்ட் லெட்டருடன் ஆபீஸ் வாசலில் ஒரு நீல உடையணிந்த  சொர்ணாக்காவால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டேன்.

‘ எப்ப அப்பாயிண்டு”

“ மூணு மணிக்கு”

“அப்பா இனாத்துக்கு இவ்ளோ சுருக்கா வந்தே?

“ இல்ல ஒரு ஜாக்கிரதைக்கு..”

“இன்னா ஜாக்கிரதையோ போ! சரி, உள்ளார அங்க போய் ஒக்காரு. ரெண்டே முக்காலுக்கு கூவுவாங்க அந்த மைக்குல”

அக்கா சொன்ன அந்த “அங்கே” வில் சுமார் இருநூறு பேர்.

அது சரி, எப்படியும் ஒரு மணி நேரம் ஆகுமே என்று ஓரமாக இருந்த அழுக்கு டேபிள் போட்ட காபி கார்னரில் ஒரு காபி வாங்கிக்கொண்டு பேன்க்கு அடியில் நின்றேன். காபியை வாய்க்கு அருகில் கொண்டு போகும்போதே, “ஒன்ன உக்காரச்  சொன்னா சும்மா தொர கணக்கா நின்னுக்கினு இருக்கியே. போப்பா ஒக்காரு” என்று மறுபடியும் சொர்ணாக்கா.

சுடசுடக் காபி  கையில் கொட்ட ஓடிப்போய் உட்கார்ந்தேன்.

சரியாக ரெண்டே முக்காலுக்கு “ மூணு மணி அப்பாயிண்டேல்லாம் க்யூவுல வாங்க” என்று சொர்ணாக்கா கத்த, ஓடிப்போய் நின்றோம். ஐந்தே நிமிடங்களில் க்யூ நகர்ந்து சொர்ணாக்காவை நெருங்கினேனே.

“ மூணு மணிதானே, தொ, அங்கே போ”

வரிசையாக கவுனடர்களில் பெண்கள். லெட்டரைச்சரி பார்த்து லொட்டென்று ஒரு டோக்கன் பிரிண்ட் பண்ணித்தந்து அதோ அங்கே என்று விரட்டுகிறார்கள்.

இங்கே perspective மாறுகிறது.

நீங்கள் சந்திப்பது உலகத்தின் எந்த ஏர் போர்ட்டிலும் காணக்கூடிய ஒரு நீள அறை. முழுவதுமாக குளிரூட்டப்பட்ட சில். கூடவே உறுத்தாத சத்தத்துடன் fan. வரிசையாக சாய்வு நாற்காலிகள். எதிரே சுவரில் ஏழெட்டு பெரிய திரை மானிட்டர்களில் டோக்கன் நம்பர், கவுண்டர் நம்பர் என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

இடது பாக்க ஓரத்தில் Costa Coffee போல ஒரு சின்ன pattisseri. அதில் Bounty, Trax சாக்லேட்டுகளுடன் பெப்சி. சகாய விலைதான்!

அதன் சுத்தத்தைப்பார்த்து ஜனங்கள் கிட்டவே போகவில்லை.!

பத்தே நிமிடத்தில் அந்த ஒர டேபிளில் இருந்த ஒருவர் என் பெயரைக்கூப்பிட்டு “ சார். மாடில A 6 கவுண்டருக்கு போங்க என்றார்.

A 6 என்பது ஒரு சின்ன cubicle. அதன் டேபிள் பின்னால் லட்சணமாக ஒரு பெண் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தது.

 

 

 

 

 

 

முன்னால் நேம் ப்ளேட்டில் ஸ்ருதி கார்மேகம்.

சிரித்து, தயவு செய்து உட்காருங்கள் என்றது தீர்க்கமான ஆங்கிலத்தில்.

உட்கார்ந்தேன்.

“கொஞ்சம் நாற்காலியை பின்னுக்கு தள்ளிக்கொள்ளுங்கள்”.

“இன்னும் இன்னும்”.

“கொஞ்சம் நேரே என்னைப்பாருங்கள்”

என்னது இது என்று நான் குழம்பிக்கொண்டிருக்கையில் க்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்ற சப்தத்துடன் ஒரு கலாஷ்னிகோவ் போல ஒரு கருப்பு குழல் அவள் டேபிளில் இருந்து எழ அதன் வாய் ஒரு முறை திறந்து அதனில் இருந்து ஒரு காமரா “தொபக் என்று வெளியே தலை நீட்டியது.

“ஒ இதா” என்று தில்லு முல்லு தேங்காய் சீனிவாசன் போல ரிலாக்ஸ் ஆகி லேசாகச்சிரித்துக்கூட வைத்தேன்.

“ப்ளீஸ்! சிரிக்கக்கூடாது, இது பாஸ் போர்ட்டுக்கு ” என்று அதட்டியது.

விர்ர்ர்ர் கிளிக் என்று போட்டோ. எப்போதும் போல கேனத்தனமாக இருந்ததை எண்ணி பெருமூச்சு விட்டேன்.

லதா சிரிப்பாள். உடனே Germany க்கு போன் போகும்.

“ இன்னிக்கு அப்பா போட்டோ எடுத்துண்டா. அதுல..” என்று நான் கிழிபடுவேன். ISD யில் குடும்பமே சிரிக்கும்.

ஸ்ருதி இப்போது என்னுடைய folder திறந்து பேப்பர்களைஎல்லாம் பார்த்து செக் பண்ண ஆரம்பிக்க, நான் அவளையே பார்த்தேன்.

லட்க்ஷணமான முகம். Well carved features! சின்னதாக பொட்டு. காதில் வைர கடுக்கன் ஸ்டைல் ஸ்டட். அலட்சியமாக வாரப்பட்ட, ஆனால் அடர்த்தியான தலை முடி. மாறவே மாறாத ஒரு புன்னகை உதட்டில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

நிரஞ்சனாவை விட அழகில் ஒரு மாற்றுக்கம்மி என்றாலும் எனக்கென்னவோ சட்டென்று தோன்றியது , இந்தகுழந்தை ஏன் என் இரண்டாவது மருமகளாக வரக்கூடாது?

சிரித்துக்கொண்டே என் எண்ணத்தை நகர்த்தி சுற்று முற்றும் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஸ்ருதி நிமிர்ந்து “ நான் உங்க details படிக்கிறேன், confirm பண்ணுங்க என்றது.

பண்ணினேன்.

இப்போது “ உங்க கையைக்கொடுங்க என்றது.

நீட்டின கையை புஷ்பமாகப்பற்றி அருகில் இருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் சமாச்சாரத்தில் வைத்து “ your prints” என்றது. இன்னொரு கையும் அப்படியே பண்ணிவிட்டு “ ரிலாக்ஸ் “. மறுபடி சிரித்து Thats all sir. நீங்க இப்போ கவுண்டர் Bக்கு போகணும். அங்கே Officer ஆதரைஸ் பண்ணிட்டா நீங்க வீட்டுக்கு போகலாம். பாஸ்போர்ட் Speed Post ல வந்திடும்.” தாங்க யூ பார் யுவர் சப்போர்ட்” என்றது மோகனமாக. அதே அழகுச்சிரிப்பு.

எவ்வளவு ப்ளஸண்டாக இருக்கிறாள் என்று என்னால் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அடுத்த பாராவில் நான் விவரிக்கப்போகும் ஸ்ருதி வழி காட்டின சம்பவம் தவிர மற்ற விவரங்கள், வெறும் விவரங்களே. இதோ இன்று பாஸ்போர்ட் வீட்டுக்கு வந்து விட்டது. ஸ்ருதியை மட்டும் மறக்க முடியவில்லை.

B கவுண்டர் எங்கோ இடுக்கில் நம்பர் சீரீஸ் தவறி வைக்கப்பட்டுவிட்டது போலும். கண்டு பிடிக்க முடியாமல் நான் மறுபடி A 6கே வந்து ஸ்ருதியிடம், கேட்டேன்.

“ B கவுண்டரே இல்லியேம்மா”

“ ஒரு நிமிஷம் சார். நானே வந்து வழி காட்டறேன்”.

ஸ்ருதி குனிந்து டேபிள் டிராயரை மூடினாள். பேப்பர்களை நகர்த்தி டேபிளை கொஞ்சம் சரி செய்தாள். பட்டனை அழுத்தி காமரா குமிழை உள்ளே அமர்த்தினாள். scanner ஐ மூடி printer ஐ switch off பண்ணிவிட்டு குனிந்தாள்.

நான் காத்திருந்தேன்.

நிமிர்ந்தவள் கைகளில் crutch. கையிடுக்கில் வைத்துக்கொண்டு முழங்காலுக்கு கீழ் மொண்ணையாக இருந்த வலது காலை எத்தி எத்தி நகர்ந்து என்னைப்பார்த்தாள்.

வெளிறிய என் முகத்தைநோக்கி அதே சிரிப்புடன், “ ஸ்கூட்டர் ஆக்சிடெண்ட் , போன வருஷம் தீபாவளி அன்னிக்கு”

“Come with me “

நான் உறைந்து போய் பின் தொடர்ந்தேன்.

காரில் வீட்டுக்கு வரும்போது அவள் வீட்டில் தத்துக்கொடுக்க சம்மதிப்பார்களா என்று யோசித்ததை என் முட்டாள்தனம் என்பீர்கள்!

நடிப்பு ரொம்ப ஈஸி – பாம்பே கண்ணன் (புதுத் தொடர்)

அத்தியாயம் 1

நடிப்பது என்பது என்ன ?

இதற்கு ஏதாவது விளக்கம் உள்ளதா ?

Acting Is Behaviour.  Acting Is Enactment. Acting Is Communication . என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்கள் .

நடிப்பது என்பது ஒரு விதமான பாவனை, நடத்தை.

நடிப்பது என்பது ஒரு விஷயத்தை பாவித்துக் காட்டுவது.

நடிப்பது என்பது ஒரு தகவல் தொடர்பு என்றும் கூறலாம்.

இப்படி பலவிதமான விளக்கம் கூறி அது என்ன எப்படி என்று ஆரம்பத்திலேயே உங்களை யோசிக்க வைப்பது அல்ல இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

நடிப்பது உங்களுக்குப் பார்க்கும்போது சில சமயம் வியப்பாகவும் சில சமயம் மிகவும் சுலபமாகவும் தோன்றும்.

சுலபமாகக் தோன்றும் ஒரு நடிப்பு

உண்மையிலேயே சுலபம்தானா?

சுலபம்தான் ரொம்ப ஈஸிதான் என்று உங்களைச்   சொல்ல வைக்கும் ஒரு முயற்சிதான் இந்தக் கட்டுரை.

Image result for cinema shooting in chennai

நடிப்புபற்றி மேல் நாடுகளில் பலவிதமான ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபட்டுப் பலவிதமான வடிவங்களை அதற்குக் கொடுத்து வெகு விவரமாக எழுதியுள்ளனர்.

அதன் இரண்டு பிரபலமான வடிவங்கள் ஒன்று
STANISLAVISKI STYLE

மற்றொன்று
BRECHT STYLE .

இவற்றைப்பற்றி விவரமாக அறியத் துவங்கினால் உங்களைக் கொஞ்சம் குழப்பத்திலும் ஆழ்த்தலாம்.

நமது அமைப்பில் நடிப்புபற்றிப்  புரிந்து கொள்ளவும், இந்தக் கலையில் திறமைசாலியாக மாறவும் தற்சமயம் இந்த இரண்டு கலாசாரங்களைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு மிகவும் எளிதான முறையில் நடிப்புபற்றிப் பல விளக்கங்களை அளிப்பதும் சந்தேகங்களுக்குப் பதில் தருவதும் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

இந்தப்   பயிற்சியை எவ்வளவு எளிதாக்க முடியுமோஅவ்வளவு எளிதாகவும் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகக் கற்றுக்கொள்ள வைப்பதும் தான் எனது ஆசை.

பெரிய பெரிய விளக்கங்கள் கொடுத்து படிப்பதை சுவாரஸ்யமில்லாமல் செய்து விடக் கூடாது அதே சமயம் எளிதாகத் தோன்றக்கூடிய ஒரு முயற்சியைக் கடினமாக்கி விடக்கூடாது.

சரி யாரெல்லாம் நடிகர்களாக ஆகலாம் ?

வெறும் பயிற்சியினால் மட்டும் நடிகராகிவிட முடியுமா?

எந்த வயதில் நடிக்க ஆரம்பிக்கலாம்?

நடிப்பதற்கு அழகு முக்கியமா?

இப்படிப்  பல  கேள்விகள் உங்கள் மனதில் தோன்றலாம்.

இந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில்கள் பல இடங்களில் இந்தத் தொடரில் புதைந்து உள்ளன.

அதற்கான உதாரணக்  காட்சிகளுடன் கவனமாக  ஒரு அத்தியாயமாகப் பிரித்துப்  புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

செயல்முறை விளக்கங்களுக்கு நேரிடையாகத்தான் சந்திக்க வேண்டும்

Image result for start camera action

நம் எல்லாருக்குமே நடிப்பது என்பது  மிகவும் சுலபமான ஒன்றாகவே தோன்றும்.

இதை நான் ஏன்   சொல்கிறேன் என்றால் ,  நம்மில் பலர் ஏதாவது ஒரு நாடகத்தையோ சினிமாவையோ பார்த்துவிட்டு வந்தால் உடனே அதில் சிலர் பேசும் வசனத்தையோ அல்லது சிலரது நடிப்பையோ நாமும் செய்து காட்ட விரும்புகிறோம் அல்லது செய்கிறோம்.

இன்னும் சொல்லப்  போனால் , “என்ன பெரிசா நடிக்கறாங்க ?ரெண்டு டைலாக், இதை நான் ரொம்ப சுலபமா பேசிடுவேன் “என்று நடித்தும் காண்பிப்போம்.

ஒரு நகைச்சுவைக்  காட்சியைப் பார்த்தால் அதே நகைச்சுவைத் துணுக்கை நாம் பல முறை சொல்லிக் காண்பிப்போம்.

ஆனால் இது ஒரு  மிமிக்ரி  போன்றதுதான்.

நாம் இதையே ஒரு காமிரா முன்னாலோ அல்லது மேடையில் ரசிகர்கள் முன்னாலோ முதலில் செய்ய வேண்டியிருந்தால் நாம் திறமையாகச்  செய்திருப்போமா என்பது ஒரு கேள்விக்குறி.

இது உங்கள் திறமைக்கு சவால் . இது தான் ஒரிஜினல் நடிப்பு .அங்கே உங்களைச்சுற்றிப்  பல விஷயங்கள் உள்ளன.

வசனம், காட்சி அமைப்பு , இயக்குனர், காமிரா, ஒலி, ஒளி, பார்வையாளர்கள் என பலர் உங்கள் கவனத்தைக் கலைக்கக்   கூடும். மேலும் திறமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற சவால் வேறு. இதில் நீங்கள் வெற்றிகரமாக வெளிவரும்போது ஒரு சிறந்த நடிகராக மாறுகிறீர்கள்.

இதைத்தான் சத்யஜித்ரே அவர்கள் தனது “ அபினேத்ரி” என்ற ஒரு தொலைக்காட்சிப்   படத்தில் மிக நேர்த்தியாகச்   சொல்லியிருப்பார்.

இந்தப்    படத்தில் , ஓர் இயக்குனர் தனது படப் பிடிப்பிற்காக ஒரு கிராமத்திற்கு வந்திருப்பார். வந்த இடத்தில் கதாநாயகியாக நடிக்க வேண்டிய நடிகை படப்பிடிப்பிற்கு வந்திருக்க மாட்டார்.

படத்தை அன்று தொடங்க வேண்டிய கட்டாயம்.அந்தக் கிராமத்தில் தனது நண்பரின் வீட்டிற்குச் செல்லும் இயக்குனர். நண்பரிடம் தனது நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லும்போது நண்பரின் மனைவியைப் பார்க்கிறார். ஆச்சரியப்பட்டுப் போகிறார்.

கற்பனையில் சித்தரித்துவைத்த நாயகியை  நூறு  சதவிகிதம் நண்பரின் மனைவியிடம் பார்க்கிறார்.

நண்பரிடம் தயங்கித்  தயங்கி , அவரது மனைவியைத்  தன்  படத்தில் நடிக்க வைக்கமுடியுமா எனக் கேட்க, நண்பர் மனைவியைக்  கலந்து ஆலோசிக்க …..

நண்பருக்கோ ஏகப்பட்ட பணக் கஷ்டம். தேவை..!

இருவரும் சம்மதிக்கின்றனர்.

மறுநாள்-படப்பிடிப்பு நாள்

ஒப்பனை செய்யப்படும்போதே,   நண்பரின் மனைவிக்குக்   கைகால்கள் நடுங்கத் துவங்குகின்றன. ஒப்பனை முடிந்தது. படப்பிடிப்புத் தளம். ஒரே ஒரு வரி வசனம் தரப்படுகிறது.

விளக்குகள் பளீரென எரிகின்றன  

கேமரா இயங்கத்  துவங்குகிறது. ‘ ஆக்ஷன் ’ என்கிறார் இயக்குனர்.

நண்பரின்  மனைவிக்கு வேர்த்துப் போகிறது . நாக்கு மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக்கொள்கிறது. வார்த்தைகள் வரவில்லை. கைகளும் முகமும் இயங்க மறுக்கின்றன.

20க்கும்  மேற்பட்ட டேக்குகள் . களைத்து, சலித்துப்  போகிறார் இயக்குனர்.

நண்பரின் மனைவிக்குச்  சுத்தமாக நடிக்க வரவில்லை.

சாதாரண ஏழை மனைவி பாத்திரம்தான். ஆனால் நடிக்க முடியவில்லை.. படப்பிடிப்பு ரத்தாகிறது.

இயக்குனர் விதியை நொந்தபடி  நண்பரின் மனைவியை வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்.

இத்துடன் கதை முடிந்ததா?

இல்லை!

மறுநாள் காலை.

இயக்குனர் நண்பரைச்   சந்திக்கச்   செல்கிறார்.

அதற்குமுன் , அந்த வீட்டிற்கு மளிகை கடன் பாக்கியை வசூல் செய்ய ஒருவர் வருகிறார்.

அவரைத்  தூரத்தில்  கண்டவுடன் , நண்பரின் மனைவி வேகமாக ஓடி வந்து., கணவனைப்  படுக்கையில் படுக்க வைத்து, போர்வையை எடுத்து போர்த்திவிட்டுக் கலங்கிய கண்களுடன் அவரை வரவேற்கிறாள்.

தன கணவன் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதால் தன்னால் இந்த மாதக் கடனைத் திருப்பித்தர இயலவில்லை என்பதை மிகத்  தத்ருபமாக முகத்தில் சோகத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கண்களில்                         ( கிளிசரின் இல்லாமலே )  கண்ணீரை வரவழைத்து நாடகமாடி  வந்தவரை நம்ப வைக்கிறார்.

வந்தவர் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லிவிட்டு , கடனைப்   பிறகு பெற்றுக்கொள்வதாகக் கூறி விடைபெற்றுச் செல்கிறார்.

இதைப்பார்க்கும் இயக்குனர் ஸ்தம்பித்துப் போய் நிற்கிறார்.  ஒரே ஒரு வசனம் பேசத் திணறிய  இவளா இவ்வளவு வசனம் பேசுகிறாள். என்ன ஏற்ற இறக்கங்கள் ! என்ன முகபாவங்கள் ! மற்றவரைக்   கலங்கச் செய்யும் நடிப்பு ! எப்படி இவளால் முடிந்தது?

இந்த நடிப்பு யார் சொல்லித்  தந்தது? 

யார் எழுதிக் கொடுத்த வசனம் ?

அவள்தான் நடிகை.

( அந்த டெலி பிலிமை இங்கே பார்க்கலாம் )

இந்தக் கதையை நான் இங்கே ஏன் சொல்கிறேன் ?

நம்மில் பலரும் இப்படிப்  பல சந்தர்ப்பங்களில் அருமையாக நடித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். 

அலுவலகத்தில் முதலாளி முன் லீவு  கேட்கும்போது.

முதலாளி அடிக்கும் அரதப்  பழைய ஜோக்கிற்குச்   சிரிக்கும்போது.

மனைவியின் சமையலைப்  ( சிலசமயம் ) பாராட்டும்போது.

புது மனைவியை நமக்குப் பிடித்த நடிகையோடு ஒப்பிடும்போது.

காதலியிடம் எந்தக் கெட்ட  பழக்கமும் இல்லை என்று கூறும்போது.

சாலையில் போலீஸ்காரரிடம் மாட்டிக்கொள்ளும்போது.

நண்பர்களுடன் சினிமாவிற்குப் போய்விட்டு வீடுதிரும்பும்போது.

இப்படி இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இதே போன்ற நிகழ்வுகள் நமக்குக் காட்சிகளாக அளிக்கப்படும்போது நாம் எப்படி நடிக்கப் போகிறோம் என்பதற்கு உங்களுக்கு உதவவே இந்தத்  தொடர் எழுதப்படுகிறது.

மேலும் இப்படிப்பட்ட காட்சிகளை நீங்கள் உங்கள் வாழ்வில் மற்றவர்களிடம் பார்க்கும்போது அது உங்கள் நடிப்பிற்கு எப்படி உதவும் என்பதை விளக்குவதே என் நோக்கம்.

( தொடர்ந்து பேசுவோம் )