உறுபங்கம் – நாடகம்

Image result for urubhanga drama by bhasa in tamil

“உறுபங்கம்” அல்லது (உறூபங்கா) என்ற நாடகம் கிபி இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது  என்றாலே நமது மதிப்பில் அது எகிறுகிறது அல்லவா?

மஹாகவி பாஸா என்பவர் எழுதியது ‘உறுபங்கா’ என்ற நாடகம் . மகாபாரதத்தின் கிளைக்கதை.

போர்க்களத்தின் ஓரத்தில் துரியோதனன் பீமனால் தொடை பிளந்து கிடக்கும் காட்சி.

அதற்குப்பின் நிகழும் காட்சிகள்தான் நாடகமே.

இதன் சிறப்பு அம்சம் என்னவென்றால் , இந்த நாடகம் துரியோதனனை நாயகனாக வரிக்கிறது.

வித்தியாசமாக இருக்கவேண்டும்  என்பதற்காக எழுதப்பட்டதா அல்லது   அந்தக் காலத்து மனோகரால் அமைக்கப்பட்டதா  என்பது  தெரியவில்லை.

துரியோதனன் மற்போரில் பீமனை அடித்துக் கீழே தள்ளிவிடுகிறான். அவன் நினைத்திருந்தால் பீமனைக் கொன்றிருக்க முடியும். ஆனாலும் யுத்த தர்மத்தின்படி கிழே விழுந்தவனை எழுந்து போரிட வா என்று காத்திருக்கிறான்.  பீமன் யுத்த நெறிகளுக்கு மாறாக துரியோதனனைத் தொடையில் பிளந்து  வெற்றி  கொள்கிறான். வெற்றி பெற்ற பீமனைப் பாண்டவர்கள் இழுத்துச் சென்று விடுகிறார்கள்.

அதன்பின் துரியோதனின் செயல்களும் உரையாடல்களும் அவனைத் துன்பயியல் நாடகத் தலைவனாக மாற்றுகின்றன.

மல்யுத்தத்தில் நடந்த அநீதியைக் கண்ட பலராமர் பொங்கி பீமனை அழிக்க எண்ணும்போது துரியாதனன் அவரைத் தடுக்கிறான். பாண்டவர் தவறு எதுவும் இல்லை, அனைத்தும் கிருஷ்ணன் எண்ணப்படியே நடக்கின்றன என்றும் கூறுகிறான்.

Image result for urubhanga drama by bhasa in tamil

தன் மகனை மடியில் வைத்துக் கொஞ்ச தொடையில்லையே என்று  வருந்துகிறான். கண் இல்லாத தன் தந்தை தாயின்  கதி இனி என்னாகுமோ என்று  கலங்குகிறான். போரில் நடைபெற்ற கொடுமைகளை  எண்ணி வேதனைப்படுகிறான்.

அந்தக்கால மரபுப்படி துன்ப இயல் நாடகத்தை அப்படியே முடித்துவிடக் கூடாது.

அதனால் முடிவில் அஷ்வத்தாமன் மேடைக்கு வந்து  பாண்டவர்களை எப்படியாவது கொல்வேன் என்று துரியோதனன் முன் சபதம் எடுக்கிறான். துரியோதனன் மகனை அடுத்த மன்னனாக்கி நாடகத்தை முடிக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் கன்னடம் வங்காளம் போன்ற மொழிகளில் “உறுபங்கம்” நாடகமாக  வந்து மக்களின் பாராட்டைப் பெற்றது.

Advertisements

பலப்பல பிறவிகள் வேண்டும்..! – கோவை சங்கர்

Worship Lord Muruga on Skanda Sashti to get his direct blessings and achieve whatever you want in life.!

பலப்பல பிறவிகள் வேண்டும் முருகா – உன்
பாதம் தொழுது நான் மகிழ்வதற்கே..!

அழகின் திருவுருவம் முருகா – என்
கனவிலும் நினைவிலும் நீதானே மருகா
உன்முகத்தைப் பார்க்கையிலே சூழலையும் மறக்கின்றேன்
தித்திக்கும் மதுவுண்ட வண்டாக ஆகின்றேன்!

நீநினைவில் நின்றாலே குழப்பமில்லை
மனதினிலே ஒருபோதும் கலக்கமில்லை
வஞ்சகரை யெதிர்த்திடவே தயக்கமில்லை
எதிரிக்கென் முன்வரவே துணிச்சலில்லை..!

பேச்சிலே கடுமையிலை நோக்கிலே கொடுமையிலை
நெஞ்சிலே கோபமிலை மனதினிலே தாபமிலை
அமைதியாய் இருக்கின்றேன் வெற்றி வடிவேலா
இன்பத்தில் திளைக்கின்றேன் சக்தி சிவபாலா..!

OM SUR INDIA.

அம்மா கை உணவு (8) -கலந்த சாதக் கவிதை ! – சதுர்புஜன்

நம் வீடுகளில் அன்றாடமோ அல்லது விசேஷ நாட்களிலோ தயாரிக்கும் உணவு வகைகளை வரிசைப்படுத்தி அவற்றின் மகிமைகளை வியந்து எளிய தமிழில் பாடப்படும் கவிதைப் பாடல்கள் இவை. இது ஒரு அறுசுவைத் தொடர். ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு கவிதைப் பாடலை வாசகர்களுக்கு வழங்கி மகிழ்கிறேன்.

  • கொழுக்கட்டை மஹாத்மியம் மார்ச் மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
    இட்லி மகிமை ஏப்ரல் மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
    தோசை ஒரு தொடர்கதை மே மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
    அடைந்திடு சீசேம் ஜூன் மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது
    ரசமாயம் ஜூலை மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
    போளி புராணம் ஆகஸ்ட் மாதம் 2018 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
    அன்னை கைமணக் குறள்கள் செப்டம்பர் மாதம் 2௦18 குவிகம் மின்னிதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது

Related image

கலந்த சாதக் கவிதை !

வாழ்க்கை என்பது வரப்பிரசாதம் – அது
இன்பமும் துன்பமும் கலந்த சாதம் !
வாய்க்கு வாய் ருசியோ ருசிதான் – அது
வாழும் விதத்தில் இருக்குது மனிதா !

குழந்தை பருவம் இனிக்கும் காலம் – நமக்கு
இயற்கை வழங்கிய இனிப்பு சாதம் !
மழலை பேசியும் மரங்களில் ஏறியும்
மண்ணில் புரண்டும் மகிழும் காலம் !

வளரும் பருவம் வசந்த காலம் – அது
உப்புகாரம் ஏறிய எலுமிச்சை சாதம் !
சுறுசுறுவென்றும் விறுவிறுவென்றும்
துள்ளித் திரியும் இளமைக் காலம் !

காளையர் கன்னியர் காதல் காலம் – அது
மனதில் வெடிக்கும் அப்பளம், வடகம் !
நன்றாய்ப் பொரிந்தால் நல்லது நடக்கும்
சரியில்லையென்றால் சோகத்தில் முடியும் !

நடுவிலே வந்ததோர் பெற்றோர் காலம் – அது
நெடுநாள் நிற்கும் புளியஞ்சாதம் !
பொறுக்கி எடுத்து கடலைகள் தின்போம் !
பொறுப்புகள் சுமக்கும் கமகம காலம் !

அனைத்தையும் சமன்செயும் கடைசிக் காலம் – அது
குளிர்வித்து அமைதி தரும் தயிர் சாதம் !
அப்போதும் நமக்கு ஊறுகாய் வேண்டும் –
தொட்டுக்கத் தொட்டுக்கத் தொடரும் காலம் !

வாழ்க்கை என்பது வரப்பிரசாதம் – அது
இன்பமும் துன்பமும் கலந்த சாதம் !
வாய்க்கு வாய் ருசியோ ருசிதான் – அது
வாழும் விதத்தில் இருக்குது மனிதா !

ஊமைக்கோட்டான் என்கிற ஞானபண்டிதன் (15) – புலியூர் அனந்து

Related image

அக்கம்பக்கம் பார்க்காதே .. ஆளைக் கண்டு மிரளாதே
இடுப்பை இடுப்பை வளைக்காதே … ஹாண் டில் பாரை ஒடிக்காதே

கையக் கைய வளைக்காதே… கண்ணைக் கண்டு மிரளாதே
பையப் பைய ஒதுங்கதே… பள்ளம் பார்த்துப் போகாதே.

காலையில் பயிற்சி வகுப்பிற்குச் செல்லவேண்டும். அண்ணனுக்கு வேறு வேலை இருந்தாலும் என்னைப் பயிற்சி மையத்தில் விட்டுவிட்டுப் பிறகு தனது ‘ஜோலி’யைப் பார்க்கப் போவேன் என்று சொன்னான். அந்த வார்த்தை ஜோலி மிகப் புதியதாகப்பட்டது அதிலும் என்னோடு கூடவே வளர்ந்த அண்ணன் ‘ஜோலி, நாஷ்டா, கிருஷ்ணாயில், பேஜார், கலீஜ், ரவுசு’ என்றெல்லாம் சகஜமாகப் பேசுவது வேடிக்கையாக இருந்தது. ஊருக்கு வந்தபோதெல்லாம் அவன் இந்தச் சொற்களை உபயோகிக்க மாட்டான். ஆனால் சென்னையில் தன்னோடு பழகும் மக்களோடு இப்படித்தான் பேசி வந்தான்.

நான் கண்விழிக்கும்போதே ‘ரூம் மேட்’ வேலைக்குச் செல்லத் தயாராக இருந்தார். தண்ணீர் வரும் நேரம், அந்தக் கட்டிடத்தில் இருக்கும் மற்றவர்கள் தயாராக வேண்டிய நேரங்கள், தனது தேவை எல்லாம் கலந்து குளிக்கப்போகும் நேரம் கிட்டத்தட்ட முடிவு செய்யப்பட்டவை என்று தோன்றியது. அவர் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வழியில் ‘நாஷ்டா’வை முடித்துக்கொண்டு அலுவலகம் போக வேண்டும்.

நான் ஒரு புதுச் சேர்க்கை. எனக்குக் குளியல் வகையறாவிற்கு ‘டைம் ஸ்லாட்’ பிடிக்கவேண்டுமாம். எப்படியோ ஏற்பாடாயிற்று. இருவரும் கிளம்பி காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு நடந்து ரயில் நிலையம் போனோம். ரூம் மேட் சைக்கிளிலேயே ஆபீஸ் போகிறார். அண்ணனுக்கு ஸ்டேஷனுக்கு நடைதான் இன்றைய நேரக் கணக்கில் பயணச்சீட்டு (எனக்கு மட்டும்தான்) எடுக்க ஆகும் நேரத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டி இருந்தது. பள்ளியில் படித்த காலமும் தூரமும் மற்றும் காலமும் வேலையும் கணக்குகளுக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை.

இன்னுமொரு புதுத் தகவல் ஒன்றும் சொன்னான் அண்ணன். சென்னையை விட பம்பாயில் இன்னும் ஓட்டம் அதிகமாம். இயல்பாகவே ஓட்டத்திற்கும் நடைக்கும் இடைப்பட்ட வேகத்தில் செல்வார்களாம். அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் எந்த விஷயத்திலும் நேரம் குறிக்கப்பட்டு இருக்குமாம். வீடு எவ்வளவு தூரம் என்றால் ஸ்டேஷன்லிருந்து எட்டு நிமிடம் என்பார்களாம். எப்படி வந்தாய் என்றால் 9.17 தாணா பாஸ்ட் என்பார்களாம். விடுமுறை நாளன்று கூட மதியம் 42  நிமிடங்கள் தூங்குவேன் என்பார்களாம்.

அண்ணன் சைக்கிள் வாங்கிக் கொண்டால் சௌகரியமாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. சைக்கிள் என்று பேச்சு வந்ததும், பெரியப்பா வீட்டு பழைய கலாட்டா எங்கள் இருவருக்கும் ஒரே சமயத்தில் நினைவிற்கு வந்தது.

பெரியப்பாவிற்கு பெரிய குடும்பம். திருச்சி அருகே நல்ல வேலையில் இருந்தார். மிகவும் கண்டிப்பும் கோபமும் நிறைந்தவர், அவர் அனுமதியின்றி வீட்டில் எதுவும் நடக்காது. அதிலும் காசு விஷயத்தில் அவர் சர்வாதிகாரி. முதல் நான்கு குழந்தைகளும் மகன்கள். பல குடும்பங்களில் இருப்பதுபோலவே முதல்வர் மிகவும் சாது. இரண்டாமர் தடாலடி. எங்கோ யாரையோ நட்பாக்கிக்கொண்டு சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டுவிட்டார் அந்த இரண்டாமவர்.

வீட்டில் சைக்கிள் கிடையாது. பெரியவருக்கு சைக்கிள் கற்க ஆசை. பெரியம்மாவிடம் எப்படியோ வாடகை சைக்கிள் எடுத்துக்கொள்ள கால் ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு விட்டார்கள். முதல்வருக்கு இரண்டாமவர் சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக் கொடுக்க மற்ற இரு தம்பிகளும் கூடக் கூட ஓடிவந்தார்கள். இடையிடையே இரண்டாமவர் ரவுண்டு அடிப்பார்.

சைக்கிள் பழக்குவதில் இரண்டு விதம் உண்டு. எம்ஜியார் சரோஜாதேவிக்குப் பாட்டுப் பாடி சொல்லித்தருவதுபோல் எல்லாம் சினிமாவில்தான் சாத்தியம். முதலில் ஏறி அமர, ஓட்ட, பிறகு இறங்க என்றெல்லாம் முறையான வகை உண்டு. சைக்கிளில் உட்கார வைத்துத் தள்ளிவிட்டுப் பிடித்துக்கொண்டே கூட ஓடிவந்து நடுவில் பிடியைவிட்டு என்று இன்னொரு வகை

பெரியண்ணனை உட்காரவைத்துத் தள்ளிவிட்டு, பிடித்துக்கொண்டே ஓடி வந்த தம்பி பிடியை விட்டுவிட்டார். பெரியவரும் சைக்கிளை வேகமாக ஒட்டிக்கொண்டு போக, ஒரு கட்டத்தில் திரும்பினால் அதிர்ச்சி. கூட யாரும் இல்லை. தடுமாறி விழ இருந்தவர் சைக்கிளை விட்டுவிட்டுகிக் குதித்துவிட்டார். சைக்கிள் போன வேகத்தில் ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து பலத்த சேதம். பயிற்சி இந்த விபத்தோடு முடிந்தது. சைக்கிள் ஓட்டும் நிலையில் என்ன, தள்ளிக்கொண்டு போகும் நிலையிலும் இல்லை. நான்கு பேரும் ஒருவழியாகத் தூக்கிக்கொண்டுபோய் வாடகை சைக்கிள் கடையில் வைத்தார்கள்.

Related image


கடைக்காரர் கண்டபடி திட்டிவிட்டு ரிப்பேருக்காக ஆறு ரூபாய் கொடுக்கவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். நாலணா வாங்கி வந்ததே பெரும்பாடு. ஆறு ரூபாய்க்கு என்ன வழி? வீட்டிலிருந்து கொண்டு வருகிறோம் என்று சொல்லி நால்வரும் கிளம்பினார்கள். ஆனால், காசு கைக்கு வரும்வரை நால்வரில் ஒருவர் கடையிலேயே இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார் கடைக்காரர். பிணையாக உட்கார நால்வருக்கும் வெட்கம். நான் மாட்டேன் … நீ உட்கார் என்று நால்வருக்குள் தகராறு. கடைசிப் பையனை மண்டையில் தட்டி உட்கார வைத்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போனார்கள் மூவரும்.
பெரியம்மா மூலமாக பெரியப்பாவிடம் நைஸாக விஷயத்தைச் சொல்ல, மூவரையும் ஆளுக்கு ஒரு தூணில் கட்டி அடி வெளுத்துவிட்டார். கோபம் அடங்கி காசைக் கொடுக்க, அண்ணன்கள் மூவரும் தம்பியை விடுவிக்க திரும்பவும் கடைக்குப் போனார்கள்.. தேம்பிக்கொண்டே “அப்பா இப்படி சாத்துவார்னு தெரிஞ்சிருந்தா நானே கடையில உட்கார்ந்துருப்பேனே…” என்று மூன்றாமவர் சொன்னதுதான் நிகழ்வின் உச்சம்.

எப்போது குடும்பங்கள் கூடினாலும், இந்தக் கதையைச் சொல்லிச் சிரித்துக்கொள்வோம்.

பயணச் சீட்டு வாங்கியாகி விட்டது. அண்ணனுக்கு சீசன் டிக்கட். ரயிலேறி வேறு ஸ்டேஷனில் இறங்கி அங்கிருந்து பயிற்சி மையத்திற்குத் திரும்பவும் நடை. நேரமும் அலுவலக நேரம். ரயில் தள்ளுமுள்ளுகள் பயங்கர சோதனை. அண்ணனுக்கு பழக்கமாயிருந்தது. எனக்கு ஒத்துவரவே இல்லை.

ஒருவழியாகப் பயிற்சி மையம் சென்றோம். கொடுத்த கடிதத்தை வாங்கிக்கொண்ட அலுவலர் தங்க இடம் வேண்டுமா என்று கேட்டார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். பாத் ரூம் மற்றும் ரயில் பயண அனுபவங்கள் என்னை ஆம் என்று தலையாட்ட வைத்தது. மையத்தின் அருகிலேயே அதிக வாடகையில்லாத நல்ல ஏற்பாடு என்று புரிந்தது.

மாலையில் அண்ணன் திரும்பிவந்து என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போகலாம் என்று தீர்மானித்தோம். பெட்டி படுக்கையோடு இரவே  புதிய அறைக்கு வந்துவிட முடிவு செய்தோம்.

இப்போது பயிற்சி மையத்தில் புதிய மனிதர்கள், புதிய சூழ்நிலை , புதிய அனுபவம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளத் தயாரானேன்.

                         இன்னும் வரும் 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

dr1

கஸ்டமர் சர்வீஸ்!!

துணி வாங்கித் தைக்கிற காலமெல்லாம் போய், இப்போது ‘ரெடி மேட்’ டிரஸ் வாங்கி அணிவது பழகிவிட்டது. இரண்டுக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே செலவுதான் – உடனே அணிந்து கொள்ளும் வசதி, தையற்கடையில் ’காஜா’ பையனை முறைத்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டாம் என்கிற நிம்மதி, அளவு சரியாக இல்லையெனில், திருப்பிக் கொடுக்கும் சுதந்திரம் – இவையே ரெடிமேட் பக்கம் சாய வைக்கிறது!

ரெடி மேட் டிரஸ்களில் வேறு வகைப் பிரச்சனைகள் – வேண்டும் கலரில் அரைக் கை சட்டை இருக்காது – பிடித்த கலரில் சைஸ் கிடைக்காது – பிராண்ட் வித்தியாசத்தில் ஒரு சைஸ் கூடவோ அல்லது குறையவோ இருக்கும் – ட்ரயல் ரூம் கண்ணாடி குடு குடுப்பைக் காரனையோ, சட்டைப் பட்டன்களுக்கிடையே மூச்சு முட்டிப் பிதுங்கும் சதையையோ காட்டி பயமுறுத்தும். பேண்ட் இன்னும் மோசம் – நம்ம இஞ்சி இடுப்புக்குச் சரியான சைஸ் கிடைக்காது – கிடைத்தாலும் உயரம் சரியாக இருக்காது. ஆல்டர் செய்தால், பேண்ட் ஷேப் மாறி, பைஜாமா ஆகிவிடும் – பிடிக்கக் கூடாத இடத்தில் பிடிக்கவும், பிடிக்க வேண்டிய இடத்தில் லூசாகவும் இருந்து, வித்தியாசமாக நடக்க வைக்கும்! சாமுத்ரிகா லட்சணங்கள் சரியாக இல்லாதது நம் குற்றம் அல்லவே?

ஆறு மாதங்களுக்கு முன் யாரோ கொடுத்தார்கள் என்று – சட்டைத் துணியா, அல்லது பேண்டுக்கா என்று சரியாகச் சொல்ல முடியாதபடி ஒரு மெடீரியல், ஜிப்பா, பைஜாமாவுக்குச் சரியாக இருக்கும் என்றான் என் டிரைவர்! – வீட்டில் இருந்த துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு பாண்டி பசாரில் பெரிய ஷோ ரூம் சென்றேன்.
இந்தத் துணியில், ஒரு ஜிப்பாவும், ஒரு ஆஃப் ஸ்லாக்கும் தைக்கலாம் என்றார் அங்கிருந்த டெய்லர். சரி, வந்ததுதான் வந்தோம், இரண்டு பேண்ட் தைத்துக் கொள்ளலாம் என, துணி செலெக்ட் செய்து அளவும் கொடுக்கத் தயாரானேன்! சில தெளிவான இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன்ஸ் கொடுத்தேன் – சட்டைக்கு ஒரு பாக்கெட், ஏரோ கட்டிங், பேண்டுக்கு ஒரு பின் பாக்கெட், எட்டு லூப்புகள், இத்தியாதிகள். விரைவாக கழுத்து, இடுப்பு, வயிறு, தோள், கால் என்று இன்ச் டேப் தழுவ, அளவுகளைக் குறித்துக்கொண்டு, மஞ்சள் கலர் அட்டையில் ஆர்டர் எண், சார்ஜ் எல்லாம் எழுதி, துணிகளின் மூலையிலிருந்து ஒரு குட்டி முக்கோணம் கட் செய்து, அட்டையுடன் ஸ்டாப்ளர் போட்டுக் கொடுத்தார். ONLY CASH, CARDS NOT ACCEPTED என்ற வாசகத்துடன் அட்டை என்னைப் பார்த்து சிரிப்பதுபோல இருந்தது!

ட்ரையல் எல்லாம் வேண்டாம் (என்னா ஒரு நம்பிக்கை?), குறித்த தேதிக்கு வந்து வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி, திரும்பி விட்டேன்!

வழக்கம்போல் குறித்த தேதிக்கு இரண்டு மூன்று நாட்கள் தள்ளிச் சென்றேன் – ஏதோ அவசரம், போட்டுப் பார்த்து ஆல்டரேஷன் சொல்ல நேரமில்லை. வாங்கி வந்து விட்டேன் – அந்தப் பிரபல ஷோ ரூமின் மேல் இருந்த நம்பிக்கையால் கூட இருக்கலாம்!

மறுநாள் நிதானமாகப் போட்டுப் பார்த்தபோது வெறுத்துப் போனேன் – இடுப்பில் நிற்காமல் நழுவியது பேண்ட் – உயரம் அதிகமாக, அந்தக் காலத்து ரஞ்சன் குதிரையேற்றப் பேண்ட் போல், மேலே பேகியாகவும், கணுக்காலருகே சுருக்கங்களுடன் சூடி போலவும் வினோதமாக இருந்தது! நல்லவேளை, ஜிப் வேலை செய்தது!

சட்டையின் கை, முழங்கை தாண்டி, கர்மவீரரை நினைவு படுத்தியது! காலர் நாய்க்குட்டியின் காதுகளைப் போல் இரண்டு பக்கமும் தொங்கியது. ”கொஞ்சம் லூசா (சட்டைதான்) தைத்துக் கொள், வளர்ர பிள்ளை” (நீ வளராவிட்டாலும், துணி சுருங்கும் என்பது அவள் சொல்லாதது!) என்பாள் அம்மா! அது இந்த டெய்லருக்கு எப்படித் தெரியும்? அறுபது வயதுக்கு மேல வளர்வேனா? குழம்பினேன்!!

இது சரியில்லை – கொள்ளைப் பணம் கொடுத்து துணி வாங்கி, அதற்கு மேலும் தையல் சார்ஜ் கொடுத்து …. சிவப்புத் துணியைப் பார்த்து மிரண்டு முட்ட வரும் காளை போல, கோபத்துடன் மறுநாள் சென்றேன்.

அன்று அந்தப் பழைய டெய்லர் லீவு – அவர் ’பாஸ்’, வாரம் இரண்டு முறை வருவாராம் – மற்ற நாட்களில் ஃபேக்டரியை – துணி தைக்கும் இடம் – பார்த்துக் கொள்ளுவாராம். ஐந்தரை அடி உயரத்தில், முன் தலை வழுக்கையுடன், சரியான அளவில் பேண்டும், சர்டும் போட்டு, (இவருக்கு மட்டும் பார்த்து, பார்த்துத் தைப்பார் போல – மைண்ட் வாய்ஸ்!) முக மலர்ச்சியுடன் வர வேற்றார். அதற்குள் ட்ரயல் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த மற்றொரு பெரிசு, ‘பர்ஃபெக்ட் ஃபிட்டிங்” என்று கூறி என் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கொண்டது!

விபரம் கேட்டு,” சாரி சார். தப்பாகத்தான் தைத்திருக்கிறார்கள் – மீண்டும் அளவு எடுத்து, சரி செய்து தருகிறேன்” என்றார். ”இடுப்பில் ஒரு இன்ச் (பேண்ட் இடுப்புக்குத்தான்!) குறைத்து, உயரம் சரி செய்து விட்டால் போதும் – சட்டையின் கை நீளம் குறைத்து, உடம்பைப் (சட்டைக்குத்தான்!) பிடித்து விட்டால் சரியாயிருக்கும்” என்றார். அவரது நிதானம், தவறுக்குப் பொறுப்பேற்று, அதைச் சரி செய்ய எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி எல்லாம் என் கோபத்தை வீழ்த்தின.
வேறு ஒரு மஞ்சள் அட்டையில், அதே நம்பருடன் ‘ஆல்ட்ரேஷன்’ என்று எழுதி என்னிடம் கொடுத்தார்.

இரண்டு நாளில் சொன்னதைப்போல, சரி செய்தும் கொடுத்தார்!

அன்று என்னால் தாமதமாகி விட்டதால், அவருக்கு மதியம் ப்ரேயருக்குச் செல்ல முடியவில்லை – வருத்தமாக இருந்தாலும், “நம்ம சர்வீஸ், கஸ்டமர் எல்லாம் முக்கியம்தானே” – அவர் அருகிலிருந்த மற்றொரு சிப்பந்தியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது.

வெளியே வானத்தில் கருமேகம் மூட்டமாய் இருந்தது – சின்னச் சின்னதாய்த் தூறத் துவங்கியது.

.