ஊமைக்கோட்டான் என்கிற ஞானபண்டிதன் (20)- புலியூர் அனந்து

 

நேற்றுவரை ஓடி ஓடி வட்டிமேல வட்டி போட்டு

சேர்த்ததெல்லாம் நீ தானே

ஈரெழுத்து ஓரெழுத்தாகி சேர்த்ததெல்லாம் செத்ததாகி

இன்று  கட்டையாகிக் கிடப்பவனும் நீ தானே !

Related image

 

பயிற்சி மையத்தில் கிடைத்ததுதான் முதல் வெளி அனுபவம். அதற்குமுன் அலுவலகத்தில் சிலரைச் சந்தித்திருந்தேன். அப்போதெல்லாம் சற்று பயம் இருக்கும். செய்யவேண்டியவற்றைச் சரியாகச் செய்கிறோமா என்ற கேள்வி பின்னணியில் எப்போதும் இருக்கும். இங்கே அதெல்லாம் இல்லை. நிதானமாக நடப்பவற்றை வேடிக்கைபார்க்க நல்ல சந்தர்ப்பம்.

எல்லோரும் கிட்டத்தட்ட சம வயதினர். வேறுவேறு பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள்.  அனைவருக்குமே முதல் பயிற்சிமைய அனுபவம் இதுதான். அவரவர் அலுவலக சூழ்நிலையில் இருந்து சற்று விடுபட்டு மீண்டும் பள்ளி, கல்லூரி வாழ்க்கையைப்போல் கவலையற்ற நிலை. எங்கள் வகுப்பிற்கான பொறுப்பில் இருந்த அதிகரிக்கும் இதுதான் முதல் அனுபவம்.

அப்போது சந்தித்தவர்களில் யார் யார் நினைவில் உள்ளார்கள் என்று யோசிக்கிறேன்.

பின்னாட்களில் ஒரு ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியாக, தொடர்ந்து ஒரு பன்னாட்டு நிறுவன இந்தியத் தலைமை அதிகாரியாக செல்வாக்குடன் வாழ்ந்த  கோபதி, வாழ்வின் அர்த்தம்  என்ன என்கிற ஞானத்தைத் தேடி சந்நியாசி ஆன ஞானப்பிரகாசம், ஜாலியாக இருப்பதே லட்சியம் என்று இருந்த சீதாராமன் ….

ஒய்வு பெறுமுன் இங்கே சந்தித்த  சிலருடன் பணிபுரிந்திருக்கிறேன்.  பதவி உயர்வுபெற்று எனக்கு அதிகாரியாக வந்தவர்கள் இருவர்.  ஒருவன் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளுக்காகப் பலமுறை எனது அலுவலகத்திற்கு வந்திருக்கிறான்.  ஒருவன் இன்னொருமுறை பயிற்சி மையத்தில்  ஒரு நிகழ்வில் இருந்தான்.

பெண்கள் என்று பார்த்தால் மூன்று பேர். அதில் ஒருத்தி வேறு மாநிலத்தவள்.  யாருடனும் பழகாமல் எப்போதும் சீரியஸாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு இருந்த  அகிலா இன்னொருத்தி. கலகலப்பாகப் பழகும் மஞ்சுளா என்ற பெண், மூன்றாமவள். அதிகம் பேசிப் பழகும் வாய்ப்பு எனக்கு  இருந்ததில்லை.

அம்மா, பாட்டி தவிர குடும்பத்தில் பெண் என்பவள் என் தங்கைதான். அவளை வீட்டில் எல்லோரும் குழந்தையாகவே பாவித்தார்கள். என்னுடன் வேலைபார்த்த எல்லாப் பெண் ஊழியர்களும் மரியாதைக்கு உரியவர்களாக இருந்தார்கள். வீட்டிலும் அலுவலிலும் திறம்பட கடமையைச் செய்துவந்தவர்கள். வெட்டி வம்பு, பொறாமை எதுவும் கிடையாது.

 பெண்களின்  எண்ண ஓட்டங்கள், விருப்பு வெறுப்புகள்பற்றி எனக்கு எப்போதுமே கவனம் இருந்ததில்லை.

அதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு வந்தது. ஐந்து வருடங்கள் கழித்து அகிலா எங்கள் அலுவலகத்திற்கு மாற்றலாகி வந்தாள். திருமணம் ஆகியிருந்தது.  கணவர் வேலை பார்க்கும் ஊருக்கு அருகில்  என்பதால் விருப்ப மாற்றல் பெற்று வந்துசேர்ந்தாள். அடையாளம் தெரியாதவாறு  குண்டாகி இருந்தாள். திருமணமாகி நான்கு வருடங்களில் இரண்டு குழந்தைகள். கேலியும் கிண்டலுமாகப் பேசுவாள். முன்பு பார்த்த  அகிலாவிற்கு நேர் எதிர்.

ஆனால் தன் சொந்த விஷயத்தைப்பற்றிப் பேசும்போது ஒரே அலுப்பு தெரியும். தனது மாமியார் மற்றும் கணவன் குடும்பத்தைப்பற்றி எப்போதும்  புகார்.    தன் கணவரை ‘அது’ என்றுதான் குறிப்பிடுவாள். ‘அது’ சாமர்த்தியம்  இல்லாத ஜந்து என்பதுபோல் சித்தரிப்பாள்.

மற்றவர்கள் அனுதாபத்தைச் சம்பாதிப்பது நோக்கமாக இருக்கலாம். மற்றவர்கள் அனுதாபப்படுகிறார்களோ இல்லையோ ஒரு வம்பு கேட்டு ரசிப்பது நிச்சயம்.சிலருக்குக் குரூர ‘ஸாடிஸ்டிக்’ மகிழ்ச்சி கூட  வெளிப்படையாகத் தெரியும். இது ஏன் அகிலாவிற்குப் புரியவில்லை என்று யோசிப்பேன்.

“அது சட்டுன்னு ஒரு வேலையை முடிச்சுடாது. சாரே தேவலாம்.” என்று என்னைக்காட்டி ஒருமுறை சொன்னாள். எனக்கு வருத்தப்படுவதா, சந்தோஷப்படுவதா  என்று தெரியவில்லை. வேறு யாரவது  அந்த நிலையில் இருந்தால்,  ஏதேனும் பதிலடி கொடுத்திருப்பார்கள். நான் மௌனமாக இருந்துவிட்டேன்.  

பின்னர் ஒரு விஷயம் காதில் விழுந்தது. அகிலாவின் கணவர் வேலை பார்த்த இடத்தில் மேல் வரும்படி நிறையவாம். ஆனால் அகிலாவின் கணவன் அதில் நாட்டம் இல்லாதவர். சக ஊழியர்கள் கார், வீடு என்றெல்லாம் வாங்கினாலும், இவர் தன் பாதையில் இருந்து விலகியதில்லை.

அவருடன் வேலை பார்த்த ஒரு பெண்மணி அகிலாவிடம்  எச்சரிக்கை செய்திருக்கிறாள். அகிலாவின்  கணவர் ‘யோக்ய சிகாமணி’ ஆக இருப்பது சக ஊழியர்களுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கிறதாம். அவர்கள் கடுப்பாக இருக்கிறார்களாம். இவருக்கு எதாவது பிரச்சினை ஏற்படுத்தவும் செய்யலாம்.

‘ஊரோடு ஒத்துவாழ முடியவில்லை என்றால் இப்படித்தான்’ என்று  அகிலா சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் அங்கலாய்ப்புடன்.

சில வருடங்களில் ஒரு புகாரின் அடிப்படையில் கணவருக்கு மாற்றலானதும் அகிலாவும் இரண்டாவது விருப்ப மாற்றல் (பெரும் முயற்சிக்குப்பின்) வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டாள். 

அந்த இடைக்காலத்தில் அவள் புலம்புவது சகஜமாயிற்று. முதலில் காதுகொடுத்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஊழியர்கள் நாளடைவில் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தார்கள்.  ஒருமுறை உதவி மேலாளர், “புலம்பாமல் போய் வேலையைப் பாருங்கள்.” என்று கோபித்துக்கொள்ளும் அளவிற்குப் போய்விட்டது. 

அப்போது அலுவலகத்தில் இன்னும் ஒரே ஒரு பெண் ஊழியர்தான் இருந்தார், அவருக்குத்தான் பெரிய தலைவலி. அவருக்குத்தான்  அகிலாவின்  புலம்பல்கள் அதிகம் செவிமடுக்க நேரிட்டது. எந்த ஒரு உணர்ச்சியும் காட்டாத ஒரு முகபாவத்துடன் மௌனமாக இருக்கக் கற்றுக்கொண்டார். அந்தப் பெண்மணிதான் அனுதபத்துக்குரியவள் என்று தோன்றும்.

அகிலா மாற்றலானதும் எல்லோரும் பெருமூச்சு விட்டார்கள்.

பல வருடங்கள் கழித்துக் கிடைத்த சில தகவல்கள்.

முதல் தகவல்:

அகிலாவின் கணவர்  வேலை பார்த்துவந்த  அலுவலகத்தில் லஞ்ச ஒழிப்பு சோதனைகள் நடந்தது. பெரிய அளவில் ஒரு மோசடி வெளிப்பட்டது.  பல ஊழியர்கள் வெகு நாட்கள் சஸ்பென்ஷனில் இருந்தார்கள். இருவருக்கு  வேலை போய்விட்டது. (அதில் எச்சரிக்கை செய்யவந்த பெண்மணியும் ஒருத்தி.)  ஒருவர் சிறைத் தண்டனை பெற்றார்.

வழக்கு விசாரணை சமயத்தில் ஒரு வக்கீல் தெரிவித்த அபிப்பிராயம் எனக்கு விநோதமாகப்பட்டது. ..

(செய்யவேண்டிய வேலைகளைச் செய்வதற்கே ஐம்பதும் நூறும் தினம் கிடைக்கிறதே, இவர்கள்  ஏன் பெரிய ஊழலில் ஈடுபடவேண்டும்? என்றார் அவர். அதிக வாடகை கேட்கும் ஆட்டோ ஓட்டியிடம் “வழக்கமாக இருபது ரூபாய்தான் அதிகம் கொடுப்பேன் – நீங்கள் ஐம்பது கேட்கிறீர்களே?” என்பதுபோல.)

மற்றுமொரு தகவல்:

பெரும்பாலும் ஆரோக்கியமாகவே இருந்துவந்த அகிலாவிற்கு அடிக்கடி மருத்துவமனையில் சேர்க்கும் அளவிற்கு உடல்நலம் குன்றியது. விடுப்பு எடுக்கக்கூட வழியில்லாமல் வேலையையே விடும்படி ஆகிவிட்டது. நாற்பது வயதிற்குள்ளாகவே இறந்தும் போய்விட்டாள்.

மூன்றாவது தகவல் :

Image result for office in tamilnadu+ corruption charge+ suicide

வேலை போன அந்த ‘எச்சரிக்கை’ப்  பெண்மணி தற்கொலை செய்துகொண்டாள்.

திருப்தியுடன் வாழப் பணம் தேவைப்படுகிறது. அந்தப் பணமே எல்லா மகிழ்ச்சிகளுக்கும் காரணமாக இருக்கமுடியாது. சில சமயம் அந்தப் பணமே எமனாக உருப்பெறலாம்.

மேலே சொன்ன பாட்டில் வருவதுபோல் ‘சேர்த்தது’ எல்லாம் ‘செத்த’பின் பயன்படாது.

ஒரே மரணச் செய்திகளாகப்  போய்விட்டது. கொஞ்சம் சோக மனநிலையை  மாற்ற ஒரு ஜோக். பிரபல பெண் எழுத்தாளர் ஒருவர் வெளியூரில் ஒரு கூட்டத்தில் பேசிவிட்டு சென்னை திரும்பினார். அவர் பேசிய அரங்கம்  சுடுகாடாக இருந்த இடம் என்று கேள்விப்பட்டுக் கோபத்துடன் கூட்டம் ஏற்பாடு செய்தவர்களிடம் அது குறித்துக் கேட்டாராம்

“அதனால் என்ன மேடம். இங்கு வரணும்னு என்று ஒருத்தொருத்தன் உயிரையே  விடறான்.” என்று பதில் வந்ததாம் .

(அட, இதுவும் சுடுகாடு..சாவு என்று ஆகிவிட்டதே..!

போதும் ….. நடு நடுவில் ஜோக், குட்டிக் கதை சொல்லும் டெக்னிக் பலருக்குக் கைவந்திருக்கிறது. எந்தக் குழுவிலும் ரசிக்கும்படியாக பேசுபவர்கள் பலர் இந்த டெக்னிக் பயன்படுத்துவார்கள்.  ஆனால்   நமக்குச் சரியாக வராதுபோல் தெரிகிறது. விட்டுவிடலாம். இனி நேரடியாகவே சொல்வோம்…..)

மேலும்….

உலகம் இனியது! – – தில்லைவேந்தன்

Images of children from India, Bangladesh and other select countries. Many are tribal, rural or similar.:

 

சிந்தை முளைக்கும் என்பாடல்
சிறகை விரித்துப் பறக்கட்டும்
நொந்து வடிக்கும் கண்களுக்கும்
நொடிந்த உள்ளப் புண்களுக்கும்
முந்தி அமைதி தருகின்ற
மூவா மருந்தாய் இருக்கட்டும்
இந்த உலகம் இனியதென
எடுத்துச் சொல்லிச் சிறக்கட்டும்.

வாழ்வு போர்செய் களமென்றும்
வறண்ட பாலை நிலமென்றும்
சூழும் துன்பச் சிறையென்றும்
சொல்லி வருந்தல் முறையன்று.
வீழும் விதைதான் மரமாகும்
வீழும் மழைதான் குளமாகும்
ஊழும் வினையும் என்செய்யும்
ஊக்கம் உழைப்பும் பொன்செய்யும்.

என்ன இருந்தும் எவையிருந்தும்
எதுவும் கூட வருவதில்லை.
மின்னி மறைந்தே போவதற்குள்
வெற்று நினைவாய் ஆவதற்குள்
சின்னஞ் சிறிய உதவிகளைச்
சிரித்தே பிறர்க்குச் செய்திடுவோம்
அன்ன வற்றில் வருநெகிழ்ச்சி
அளவே இல்லாப் பெருமகிழ்ச்சி.

சிரிப்பே இல்லா முகம்கண்டால்
சிரிப்பை அள்ளித் தந்திடுவோம்
கரிப்பென்று இகழ்ந்து பேசாமல்
கடலுள் முத்தைக் கண்டெடுப்போம்.
வரப்பு, வேலி பயிர்களுக்கே
வாழ்வில் உறவுக்கு அவையேனோ?
விரிப்பாம் பரந்த வானம்போல்
மேன்மை மேவி விளங்கிடுவோம்!

 

 

உள்ளக் குமிழி- வளவ. துரையன்

Image result for மகிழ்ச்சி

மகிழ்ச்சியை
நிலையென்றெண்ணி
திளைத்தாடும்
மனத்தினைக்
கரை போட்டுத்தடுத்துவிடு

ஓடும் மழை நீரின்
ஒழுங்கான குமிழியாய்
உள்ளத்தில் தோன்றினாலும்
உள்சென்று ஆழத்தில்
உயறைபனியாய் ஆனது

நட்பு கொண்டு வந்து
சேர்த்ததோ
நாடிய உறவுதான்
அள்ளித் தந்ததோ
எப்படியோ
வந்துவிட்டது தூறல்

பாம்பின் நிழலில்
பதுங்குவது தெரியாமல்
மனம் பரவசத்தில்
துள்ளிக் கொள்கிறது

பூக்கள் மலர்வது
பறிப்பதற்கு மட்டுமன்று

 

 

இயந்திரமும் மனிதன் தான் ! குறும்படம் – 3.0 ?

மனிதன் இயந்திரமாவதைப்  பார்த்திருக்கிறோம். ஒரு குட்டி ரோபோட் எப்படி மனிதனாகிறது என்பது இந்தக் குறும்படத்தைப் பார்த்தாலே புரியும்.  நல்ல கற்பனை!

 

குவிகம் கதைப்போட்டி முடிவு

 

Image may contain: 3 people, people sitting and people standing

Image may contain: 2 people, people standing and people sitting

Image may contain: 3 people, including Kalavathi Bhaskaran, people smiling

Image may contain: 6 people, including Shenba Bala Chandran, people smiling, people standing

 

பரிசு பெற்ற கதைகள்

முதல் பரிசு:  இலையுதிர்காலம் –  ஹேமா

இரண்டாம் பரிசு:  ஊமைக்காயம் – ந. பானுமதி

மூன்றாம் பரிசு: எங்கம்மா போன? – அருணா கதிர் 

 

மற்ற பரிசு பெற்ற கதைகள் 

அரும்பு –  வேதகௌரி
இரவின் விடியல் –  பாத்திமா பைஸல்
எங்கே அவள்? – ஷெண்பா
என் காதல் அவன் ராகத்தில்.!!  – மதி நிலா
கண்நீர் கேணி  – ரா.ஹேமலதா
கருவேப்பிலைத் தாய் – யாஸ்மின் ரியாஸ்தீன்
கலைகின்ற மேகத்திலும் ஒரு காட்சி தரிசனம்  – ஆனந்தி
கனன்றிடும் பெரும்நெருப்பு  – சுதா ரவி
குட்டி  – அன்னபூரணி தண்டபாணி
குறையொன்றுமில்லை.  – இன்னிலா
சாவித்திரிபாய்  – பத்மகுமாரி
தனிமை – மணிமாலா மதியழகன்
திருமாங்கல்யம்  – பொற்கொடி
மௌன மொழி  – Dr. நித்யா மனோஜ்
யார் தந்த சாபம்? –  அய்ஷீ
வானவில் வர்ணங்கள் –  லதா ரகுநாதன்

 

அனைத்தையும் குவிகம் பதிப்பகத்தில் வெளியிட்ட “எங்கம்மா போனே?” என்ற புத்தகத்தில் படிக்கலாம் !!

 

எங்கம்மா போன? – அருணா கதிர்

 

குவிகம் பெண்கள் சிறுகதைப்  போட்டியில் மூன்றாவது பரிசு பெற்ற  கதை 

Image result for kakka muttai

 

“டேய்..டேய். எந்திரிங்கடா. டே தம்பி” என கால்களால் எத்தி எழுப்ப நினைத்தவன், அந்த இரு சிறுவர்களும் சுருண்டு படுத்திருந்த நிலைகண்டு மனமிரங்கி, முதுகில் தட்டி உலுக்கினான். “முகம் கழுகிட்டு வாங்க.பெரியய்யா விழிக்காரு” என்றபடிக்கு சிமெண்ட் தொட்டியில் நிரம்பியிருந்த தண்ணீரை கைகாட்டிச் சென்றான். திடீரென உறக்கம் கலையப் பெற்றிருந்த சேகர் மெதுவாகக் கண்விழித்துப் பார்த்தான். எங்கே படுத்திருக்கிறோம் என்று புரிபடவே சில நொடி பிடித்தது. அவன் அருகில் வாயில் விரல் போட்டவண்ணம் படுத்திருந்த தம்பியை மெல்ல எழுப்பினான், “குமாரு.. டே குமாரு. எழுந்திரிடா.” என்றவன், மெல்ல சிமெண்ட் தொட்டியை அடைந்தான்.

வாய் கொப்பளித்து, முகத்தை கழுவிக்கொண்டிருக்கும் தே, காலையில் எழுப்பியவன் திரும்ப வந்திருந்தான், “இன்னும் மேக்கப் முடியலையாடா. சுறுக்க வாங்க” என்று சேகரையும், குமாரையும் தரதரவென இழுத்துச் சென்றான். குமார் இன்னமும் தூக்க கலக்கத்திலேயே நடந்துவர, சேகரின் புலங்கள் விழித்திருந்தன. சுற்றத்தை கவனித்து, உள்வாங்கிக்கொண்டே நடந்தான். நேற்று இரவு படுத்திருந்த கொட்டகை, பழைய சாமானங்கள் அடுக்கும் குடோன் என புரிந்தது. நிறைய தட்டுமுட்டு சாமானங்களும், தேங்காய் நார் மூட்டைகளும் கிடந்ததை கவனித்தான். கொட்டகையை அடுத்து பெரிய தென்னத் தோப்பு ஒன்று வந்தது. அதன் மையப்பகுதியில் பெரிதாக நிழல் பரப்பிக்கொண்டு வீற்றிருந்த மாமரத்தின் கீழே சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். கட்டை நாற்காலியில் கொஞ்சம் தோரனையாக வீற்றிருந்தவர் முன்பு, சேகரும், குமாரும் நிறுத்தப்பட்டனர்.

“இவனுகதானா”என்று வெள்ளை மீசை பெரியவர் வினவினார். இழுத்துவந்தவன், பவ்யமாக தலையசைத்தான்.

“டே, உண்மைய சொல்லணும். உங்க அம்மா எங்க போனா? உங்ககிட்ட ஏதும் சொல்லிட்டு போனாளா? என்ன தெரியுமோ சொல்லுங்க, உங்களை விட்டர்றேன்.” என்று கண்களைக் குறுக்கிக் கொண்டு மொழிந்தார். சேகரும், குமாரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னால், பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்துகொண்டிருந்த சமயம், காலையில் எழுப்பியவன் வழிமறித்தது சேகரின் நினைவில் ஓடியது.

“டே, ஆனந்தி பசங்க நீங்கதானடா” என்றான்.

சேகர் ஆமாம் என்று தலை அசைக்க, “உங்க அம்மா பண்ணை வீட்டில இருக்காவ, உங்களை அங்க கூட்டிட்டு வரசொன்னாவ.. வா” என்று பதிலுக்கு காத்திராமல், அவனது பைக்கில் குமாரை லாவகமாக ஏற்றி அமர வைத்திருந்தான். சேகருக்கு முதலில் எதுவுமே புரியவில்லை. தன் ஒன்பது வயது மூளையில் “ஏதோ சிக்கல்” என்று மட்டும் உதித்தது. சேகரை விடவும் இரண்டு வயது இளையவனான குமார், வண்டி சவாரியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்க, சேகர் குழப்பத்துடனேயே இருந்தான்.

இந்த தோப்பின் ஓரத்தில் இருந்த பண்ணைவீட்டிற்கு தருவிக்கப்பட்ட தினத்தில் இருந்து இரண்டு நாட்களாக, ஆள்மாற்றி ஆள் வந்து, “உங்கம்மா எங்க?” என்று கேட்டவண்ணம் இருந்தனர்.

“தெரியலைன்னே. வீட்டிலன் இருப்பாங்க. இல்லைன்னா ஏ.எம் குடோனில பீடி சுத்த போயிருப்பாக..” என்று தனக்குத் தெரிந்த விவரத்தை மறைக்காமல் சேகர் வந்த தினத்தன்றே சொல்லியிருந்தான். ஆனாலும் விடாப்பிடியாக தினமும் யார்யாரோ வந்து விசாரித்தவண்ணமே இருந்தனர். இன்று, இந்த பண்ணை வீட்டின் பெரியவர் முறை.

வெகு நேரம் வெயிலிலேயே நிற்கவைத்திருந்தார். “சார், என்னாச்சு சார்? ஏன் எங்க அம்மாவை தேடறீங்க? அவங்க வீட்டிலதான் சார் இருப்பாங்க. வீடு எங்க இருக்குன்னா..” என சேகர் வாயெடுக்கும் முன்னர், “வீட்டில இருந்தா இன்னேரம் உங்களைத் தேடி வந்திருக்க மாட்டாளாடா? அதெல்லாம் வீட்டில பார்த்தாச்சு, உங்கம்மா அங்க இல்லை.”

“எதுக்கு சார், எங்கம்மாவை தேடறீங்க”

“தேடாம என்னடா பண்ண சொல்லற? இருவது லட்ச ரூவா சரக்கு, பீடில சுத்தித்தர்றேன்னு வாங்கிட்டுப் போன உங்கப்பன் செத்துப் போயிட்டான். இழவு விழுந்த வீட்டில உடனே கேட்க வேண்டாம்னு இவ்வளவு நாளும் பொறுமையா இருக்கேன். உங்கம்மாவைக் கேட்டா தெரியவே தெரியாதுங்கறா. சரக்கும் கைக்கு வரலை, பணமும் வரலை. உங்கப்பன் அடக்கம் பண்ண செலவுக்குன்னு வாங்கின இருவதாயிரம் ரூபாவும் வரலை. உங்கம் இன்னைக்கு தரறேன் நாளைக்கு தர்றேன்னு இழுத்தடிக்கறா. சரி, பசங்கமேல இருக்கற பாசத்தில் காசை குடுத்திருவான்னு உங்களை புடிச்சுட்டு வந்தா, அவ ஆளு எஸ்கேப்பு. எங்க போனான்னே தெரியலை” என்று பொறருமிய வெள்ளை மீசை, கண்களால் ஜாடை செய்து, குமாரை அருகில் அழைத்தான்.

“உன் பேர் என்னடா?”

“எஸ்.செந்தில் குமார்.” என்று பள்ளியில் சொல்லிக் கொடுத்ததைப்போல் கைகளை மார்பின் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டு மொழிந்தான் குமார்.

“என்ன படிக்கற?”

“ரெண்டாப்பு”

“உங்கம்மாவை எப்படா பார்த்த?”

அருகில் நின்றிருந்த அண்ணனை ஒருமுறை பார்த்த குமார், “அம்மா அன்னைக்கு காலையில் ஸ்கூல்ல எங்களை விட்டுட்டு, பிரின்சிபல் சாரைப் பார்க்கப் போனாக, அப்போ டாடா காட்டினப்போ பார்த்தேன் மாமா” என இன்னமும் மழலையின் சாயல் மாறாத குரலில் மொழிந்தான்.

“பிரின்ஸிபளை எதுக்கு பார்க்க போனா?” என்று கேட்ட கேள்விக்குக் குமாரிடம் பதிலில்லை.

“சார், ஸ்கூல்லை ஒரு பையன் இவனை அடிச்சுட்டான் சார், இவனும் திரும்பதத் தள்ளி விட்டுட்டான், அந்த பையனுக்குக் கீழ விழுந்து கைல அடிபட்டு ரத்தம் வந்திருச்சு சார். அம்மாவைகக் கூட்டிட்டு வந்தாதான் கிளாஸ்குள்ள விடுவேன்னு சொல்லிட்டாக. அதான் போயிருப்பாக” என்று திருதிருவென விழித்த குமாருக்குப் பதிலாக சேகர் மொழிந்தான்.

“டே கதை சொல்லறதை நிறுத்துங்கடா.. பரணி, இவனுகளுக்கு சாப்பிட ஏதாவது குடுத்து, குடோன்ல போடு..” என்று மேலோட்டமாக மொழிந்த வெள்ளை மீசை, அவ்விடம் விட்டு அகல முயல, “சார், முழுபரிட்சை நடக்குது சார். ஏற்கனவே ஒரு பரிட்சைக்கு போகலை, லீவ் எடுத்தா அடுத்த கிளாஸ் அனுப்பமாட்டாங்க சார்.” என்று தயங்கிக் தயங்கி சேகர் சொல்ல, அவனை நின்று நிதானமாக கவனித்தார் பெரியவர்.

கலைந்த தலைமுடியும், கசங்கிய சட்டையும், அழுது வீங்கிப் போயிருந்த கண்களும் என்னவோ செய்திருக்க வேண்டும். “டே, பரணி, இதுகள வீட்டில விட்டிரு.. எதுக்கும் ஒருகண்ணு வை, அவ அம்மா மாதிரியே ஓடிறப் போறானுக..” என்றபடிக்கு அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தார். பரணி என்று அழைக்கப்பட்டவன், சிறுவர்கள் இருவரையும் தன் பைக்கில் ஏற்றிக் கொண்டு, நெறிசலான எந்த குடியிருப்புப் பகுதியில் இறக்கிவிட்டான்.

“அண்ணே எங்க அப்பா என்ன சரக்குன்னே வாங்கினாரு. நான் வேணும்னா வீட்டில தேடிப் பார்க்கவாண்ணே” அக்கரையாக வினவிய சேகரின் தலையில் மெல்ல தட்டினான் பரணி.

“உங்கப்பா என்ன வேலை செஞ்சான்னு தெரியுமாடா?”

“ம்ம்.. புகையில் குடோனுக்கு அப்பாவும் அம்மாவும் வேலைக்குப் போவாங்க. ஏ.எம் குடோன். கடைவீதி கிட்ட இருக்கே அது..”

“அது, ஊருக்குக் தெரிஞ்சு செஞ்ச வேலை, ஊருக்குத் தெரியாம என்ன வேலைப் பார்த்திட்டு இருந்தான் தெரியுமா? கஞ்சா அடைக்கறது, பீடிக்குள்ள கஞ்சா அடைச்சு லாவகமா சுருட்டி கடைக்கு சப்ளை செஞ்சுட்டு இருந்தான்.” என்று பேசிக் கொண்டே வண்டியை செலுத்தியவன், நீலவண்ண பெயிண்ட் அடித்த சிறிய இரும்புக் கதவின் முன் நிறுத்தினான்.

“நான் வேணா வீட்டில இருக்கான்னு தேடிப் பார்க்கவாண்ணே”

“இன்னமுமா தேடாம இருப்பாங்க, அதெல்லாம் தேடியாச்சு.. ஒண்ணும் அகப்படல. இந்த பாரு ஒழுங்கா ஸ்கூலுக்குப் போனமா, பரிட்சை எழுதனுமான்னு இருக்கணும். உங்கம்மா மாதிரி ஊரைவிட்டு ஓடலாம்னு ப்ளான் பண்ண அவளோ தான் பார்த்துக்க. பெரியவர் ஏதோ நல்ல மூட்ல இருந்ததால உங்களை விட்டுட்டாரு. ஒருகண்ணு எப்பவும் உங்க மேல இருக்கும். ஜாக்கிரதை.. தினமும் உங்களை செக் பண்ண நான் வருவேன்.” என்று மிரட்டிவிட்டே சென்றான். அவன் சென்ற திக்கை வெறித்துக் கொண்டு நின்ற சேகர், ஒருகையால் குமாரை பிடித்துக் கொண்டு மூடியிருந்த இரும்புக் கதவின் மேல் கைவைக்க, “டிர்ர்ர்ர்” என்ற சத்தத்துடன் திறந்து கொண்டது.

பெரிய அறையினை இரண்டாகத் தடுத்து ஒருபக்கம், படுக்கை அறையாகவும், மற்றொன்றில் சமையல்கட்டும் கொண்டிருந்த சிறிய வீடு. பகல் வேளையில் விளக்கு எரிந்தால் மட்டுமே வெளிச்சம் கிடைக்கும் வண்ணம் பார்த்து கட்டப் பட்டிருந்தது. விளக்கை எரியவிட்ட சேகரையும் குமாரையும் வீடு முழுக்க கலைந்து கிடந்த சாமானங்கள் வரவேற்றன. “அதெல்லாம் தேடியாச்சு” என்று பரணி கூறிய வார்த்தைகள் மீண்டும் காதுகளில் ஒலித்தது.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, சாமனங்களை ஒதுக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் கைகளை, குமார் பிடித்துக் கொண்டான். “அப்பா சாமிக்கிட்ட போன மாதிரி, அம்மாவும் நம்மளை விட்டு போயிருச்சான்னா? அம்மா எங்கன்னா போச்சு?” என்று சேகரை கட்டிக் கொண்டு விம்மியவனை தேற்றவழி தெரியாமல் உடன் சேர்ந்து கண்கலங்கினான் சேகர்.

அழுது கொண்டே தூங்கிவிட்டிருந்த தம்பியை ஓரமாக படுக்க வைத்துவிட்டு, பக்கத்து வீட்டு, ராதா அத்தையின் கதவைத் தட்டினான். “எங்கடா போனீங்க.ரெண்டு நாளா ஆளையே காணோம்? வீட்டுக்கு வேற யார் யாரோ வந்து போனானுவ?” என்று உரிமையுடன் வினவினான் அம்மாவின் சினேகிதி ராதா.

“அத்தை, எங்கம்மா எங்க போனாங்கன்னு தெரியுமா? உங்ககிட்ட ஏதாச்சும் சொல்லிட்டு போச்சா?”

“இல்லையே சேகரு. ரெண்டு நாளா பீடி சுத்தக்கூட வரலை.. வீடும் பூட்டியே இருக்கவும் நீங்க எல்லாருமே எங்கையோ போயிருக்கீங்கன்னுல்ல நினைச்சேன். எங்கடா போனீங்க?” என்று ராதா கேட்டுக் கொண்டே இருக்க, “நான் வர்றேன்த்தை..” என்றபடிக்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் சென்றிருந்தான்.

தம்பி இன்னமும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, மீண்டும் வீட்டினுள் முடங்கியவன், மீதி சாமானங்களை பத்திரமாக அதனிடத்தில் வைக்கத் துவங்கினான். ஒன்பது வயது மனம் கலங்கிப் போயிருந்தது. தந்தை கணேசன் இறந்து முழுதாக ஒருமாதம் கூட ஆகவில்லை. அதற்குள் அம்மாவையும் காணவில்லை.

“ஊர்ல எல்லாரும் சொல்லற மாதிரி நீ ஓடிப் போயிட்டியாம்மா? இனிமே திரும்பி வர மாட்டியாம்மா? நீயில்லாம நாங்க என்னம்மா பண்ணுவோம்”என்று முனுமுனுத்தவனின் கண்களில் தாரைத் தாரையாக கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. கலைந்து கிடந்த பாத்திரங்களின் மத்தியில் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டான்.

சமையல் சாதனங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய அலமாறியை அப்போது தான் கவனித்தான். சமையல் சாதனங்கள் கொண்ட அலமாரியின் மேல் ஷெல்ஃபில் இருந்த முருகர் படத்தினைக் காணவில்லை. பரணியின் ஆட்கள் சரக்கு தேடும் போது, கீழே தள்ளிவிட்டிருக்கலாம் என எண்ணியவனின் கண்கள் தரையில் துளாவ, படம் அங்கும் இல்லை. கூடத்தில் பாடபுத்தகங்கள் வைக்கும் மூலையின் மேலே “யாமிருக்க பயமேன்” என்ற வாசகத்துடன் பழனியாண்டவர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். கண் இமைக்காமல் அந்தப் படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சேகர், அதன் கீழே குமார் எழுதிப் பழகவென தொங்கவிடப் பட்டிருந்த கருப்பு சார்டினை ஊன்றி கவனித்தான்.

“தினமும் பள்ளி செல்ல வேண்டும்”

“குமார் தமிழ் நீதிக்கதைகள் படித்தல் வேண்டும்” என்று அம்மாவின் கையெழுத்தில் கிறுக்கப் பட்டிருந்த வாசகங்களை கவனமாக திரும்ப வாசித்தான். படிக்கப்படிக்க இன்னமும் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

கீழே விழுந்திருந்த போதும் இன்னமும் ஓடிக் கொண்டிருந்த கடிகாரம் எட்டு முறை அடித்தது. ஒருமுடிவுடன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு எழுந்த சேகர், குளித்து பள்ளிக்குத் தயாரானான். “அத்தை, இன்னைக்கு எனக்கு முழுப்பரிட்சை. நான் ஸ்கூலுக்குப் போய்ட்டு வந்துடறேன். அதுவரைக்கும் குமாரை கொஞ்சம் பார்த்துக்கறீங்களா?” தம்பியை குளிப்பாட்டி ராதா அத்தையின் வீட்டில் கொண்டு விட்டான்.

ஓரே ஓட்டமாக பள்ளியை எட்டியவன், பரிட்சை ஹாலிற்குச் செல்லாமல், நேரே தலைமை ஆசிரியரை தேடிச் சென்றான். இவனது வருகையை ஒருவாறு அவர் எதிர்பார்த்தது போல் தோன்றியது.

“குட்மார்னிங்க சார். எங்க அம்மா உங்களைப் பார்க்க.” என்று அவன் இழுக்கும் முன்னரே, தலைமை ஆசிரியர், மேஜையின் மேல் வைத்திருந்த அந்த காகிதங்களை இவனிடம் நீட்டினார். “சாதாரணமா இப்படி செய்யறதில்லை. முழுப்பரிட்சை முடியாம, டி.சி குடுக்கக் கூடாது. இருந்தாலும் உங்க அம்மா அன்னைக்கு அவ்வளவு கெஞ்சி கேட்டதால இதை செய்யறேன். நீ நல்லா படிக்கற பையன், உனக்கு நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நல்லா படி. தம்பியையும் அம்மாவையும் பார்த்துக்கோ. ஆல் த பெஸ்ட்” என்றார்.

சேகரின் மூளை கொஞ்சம் தெளிவது போல் இருந்தது. “சார் எங்கம்மா வேற ஏதாவது சொன்னாங்களா சார்?” என்றான் தயக்கத்தினூடே.

“உங்க பாட்டி வீடு திட்டக்குடில இருக்கறாதாகவும், இனிமே அங்க போய் படிக்கப் போறீங்கன்னு சொன்னாக. யார் வந்து கேட்டாலும் திட்டக்குடி போயிட்டோம்னு சொல்ல சொன்னாங்க. வேற எதும் சொல்லலியே சேகர்” என்றார். சிறிது நேரம் புரியாமல் விழித்தவன், தலைமை ஆசிரியருக்கு நன்றி உரைத்துவிட்டு, மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான்.

ராதா அத்தையின் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த குமார், சேகரின் தலையைக் கண்டதும் ஓடிவந்தான்.

“சேகரு, உன்னை தேடிட்டு ஒரு ஆள் வந்துட்டுப் போனான்ப்பா.” என்று வீட்டின் வாசலில் பாத்திரம் துலக்கிக் கொண்டிருந்த ராதா தகவல் கூறினார்.

“யாருத்தே”

“அந்த பைக்ல கூட்டிட்டு வந்த மாமா”என்று ராதாவிற்கு பதிலாக குமார் பதிலளித்தான்.

“என்ன கேட்டாரு”

“நீ எங்கன்னு கேட்டாரு. ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்க பரிட்சை எழுதன்னு சொன்னேன். உங்கம்மா வந்தாளான்னு கேட்டாரு, இல்லைன்னேன். சாயந்தரமா வர்றதா சொல்லியிருக்காரு” என்று சொல்லிக் கொண்டே இட்லிபானையை சுரண்டிக் கொண்டிருந்தாள். தம்பியை இழுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குள் வந்தவன், நேரே, குமாரின் புத்தகப்பையினை திறந்து, அவனது தமிழ்புத்தகத்தில் நீதிக்கதைகள் பக்கத்தினைப் பிரித்தான். மூன்று கதைகள் இருந்தன, முயலும் ஆமையும், காகமும் நாகமும், வேடனும் புறாவும் என்ற தலைப்பில் இருந்த கதைகள் மூன்றையும் வாசித்தான். அதில், காகமும் நாகமும் கதையில், நாகப்பாம்பின் புத்திற்குள், காகம் ராணியின் தங்கமாலையை உள்ளே போடுவது போன்ற படம் அச்சடிக்கப் பட்டிருக்க, அதன் அருகில் பெருக்கல் குறி காணப்பட்டது.

அண்ணன் தன் பாடபுத்தகத்தை புரட்டுவதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த குமாரை வெளியே அழைத்து வந்தான். குமாருக்கு விளையாட சில சமையல் பாத்திரங்களையும், கரண்டியையும் எடுத்துப் போட்டு, “வாசல்ல உட்காந்து ட்ரம்ஸ் விளையாட்டு விளையாடு. அண்ணா படிக்கனும்” என்று அமரவைத்தான்.

அடுத்த அரைமணி நேரம், குமாரின் டிரம்ஸ் வாசிப்பிற்குத் தகுந்தாற் போல் தானும் தட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

மாலை சூழ்ந்ததும் குமாருக்கு முக்கு கடையில் இரண்டு புரோட்டா வாங்கிக் கொடுத்து, தானும் உண்டுமுடித்தான். “தூங்கு குமாரு.நாளைக்கு சீக்கரமா எந்திரிக்கனும்” என்று அம்மா வேணும் என்று சினுங்க ஆரம்பித்திருந்தவனை சமாதானம் செய்து, உறங்கச் செய்தான். வாசலில் பரணி வந்து இருவரையும் பார்த்துவிட்டுச் சென்றிருக்க, சேகர் அயர்வுடன் குமாரின் அருகில் சுருண்டான்.

மூன்று மணி வரையிலும் உறக்கம் வராமல் விட்டத்தை வெறித்துக் கொண்டிருந்தவன், மெல்ல எழுந்து, புத்தகப்பையை ஒரு தோளிலும், அசதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த தம்பியை மறு தோளிலும் போட்டுக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளிப்பட்டான்.

வீட்டில் இருந்து இரண்டு மையில் தூரத்தில் ரயிலடியை நோக்கி சீராக நடந்தவன், நான்கு மணிக்கு சென்னை செல்லும் ரயிலில் இரண்டு டிக்கெட்டுகளுடன் அமர்ந்திருந்தான். மெல்ல பொழுது விடியத் துவங்கும் போது, ரயில் அந்த ஊரில் இருந்து சென்னை நோக்கி வெகுதொலைவு வந்துவிட்டிருந்தது.

அதே நேரம், ஆந்திர மாநிலத்தில் பெயர் தெரியாத கிராமம் ஒன்று, காலை நேரத்தின் பரபரப்பு ஏதுமின்றி சோம்பலாக விடிந்தது. அந்த சிறிய ஓட்டு வீட்டின் அருகில் டீக்கடையில் ஜரூராக வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆனந்தி, பாய்லர் துலக்கிக் கொண்டு அருகே அமர்ந்திருந்த தன் சின்னம்மாவிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

“இன்னையோட நாலு நாள் ஆச்சு சின்னம்மா,,இதுகளை இன்னமும் காணம் பாரேன்.”

“ஆமாடீ இப்போ புலம்பு. எந்த அம்மாவாவது பெத்த புள்ளைகளை அம்போன்னு விட்டுட்டு ஓடிவருவாளா? வர்றதுன்னு ஆச்சு, அதுகளையும் கூட்டிட்டு வர்றதுக்கு என்ன?”

“புரியாம பேசற சின்னம்மா நீ. நான் என்ன வேணுமின்னா விட்டுட்டு வந்தேன். அதுக்கிட்ட சொல்லிக்க கூட நேரமில்லை சின்னம்மா. இருவதாயிரம் கடனுக்கு வட்டி அஞ்சாயிரம் ஆயிருச்சுன்னு தினமும் கதவை தட்டறான். கடன் வாங்கி ஒருமாசம் கூட ஆவலை. இன்னும் பத்து மாசம் போனா ஒரு லட்சம் குடுன்னு கேட்பான். நான் எங்க போவேன். சரக்கு எங்க, சரக்கு எங்கன்னு தினமும் ஓரே ரகளை”

“அதுக்கு, ஊரை விட்டு ஓடு வந்துருவியா ஆனந்தி. ஏதாவது வித்துகித்து கடனை அடைக்கப்பார்ப்பாளா?”

“என்னத்தை விக்க, ஒரு பொட்டு தங்கம் கிடையாது. விக்கனும்னா என்னைத் தான் விக்கனும். அடுத்து அப்படித்தான் நூல்விட்டு பார்பானுவ எடுப்பட்டவுனுக.” என்று இன்னும் நிறைய கெட்ட வார்த்தைகள் கொண்டு அர்ச்சித்தவள், கண்களை கவனமாக ரோட்டில் பதித்திருந்தாள்.

“ஏண்டி, இங்க இருக்கேண்ணு உன் பசங்களுக்குத் தெரியுமா? எப்படி வருவானுக. உனக்கே நான் இந்த ஊர்ல இருக்கன்னு ஒரு மாசத்துக்கு முந்தி தான் தெரியும்.”

“அதெல்லாம் வருவானுக சின்னம்மா. சேகரு கையில் அகப்படற மாதிரி ஒரு இடத்தில உன் விலாசம் எழுதி வச்சிட்டு தான் வந்திருக்கேன்.”

“இந்த விலாசம் எழுதியிருந்தா, சேகரு படிக்கறதுக்கு முந்தி, அந்த கோஷ்ட்டி கையில் சிக்கியிருக்குமே ஆனந்தி.”

“அவ்வளவு கூட யோசிக்கமாட்டனா. அதெல்லாம் சேகரு மட்டும் கண்டுபிடிக்கர மாதிரிதான் வச்சிருக்கேன். எனக்கு என்ன பயம்னா, நான் போயிட்டேங்கற துக்கத்தில எங்க நான் எழுதிவச்சதை கண்டுபிடிக்காம போயிருவானோன்னு தான்.ஆனா சேகரு விவரமானவன், சின்னதுக்கு அவ்வளோ சாமர்தியம் பத்தாது. ஆனா சேகரு கெட்டி. கண்டுபிடிச்சிடும்.” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஆனந்தியின் முகம் பெறுமையில் மிளிர்ந்தது.

“என்னமோ நீயும் படத்துல நடக்கறாப்ல கதை சொல்லற. பார்க்கலாம் உன் மகனுக வரானுகளான்னு” என்று சின்னம்மா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே,

“இதோ வர்றானுகள்ல” என்று கையில் பிடித்திருந்த டீ கோப்பைகளை மேடையில் வைத்துவிட்டு, புழுதி பறந்த சாலையில் கடந்து சென்ற பேருந்தில் இருந்து, குமாரை ஒருகையில் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கிய சேகரை நோக்கி தடதடவென ஓடினாள் ஆனந்தி.

சேகருக்கு அம்மா ஓடிவருவது தெரிந்து, தம்பியை முன்னே ஓடவிட்டு, பின்னாலேயே தானும் வேகமாக நடந்தான்.

“கண்ணு ராசா” என்று மாறி மாறி இருவரின் முகத்திலும் முத்தம் பதித்தவள், குமாரை நெஞ்சுடன் அணைத்துக் கொண்டாள். அருகில் நின்றிருந்த சேகரின் கண்களை கள்ளச் சிரிப்புடன் ஏறிட்டாள். “கண்டுபிடிச்சிட்ட என் போலீசு.” என்று பெரிய மகனை இறுக்கமாக அணைத்து முத்தமிட்டாள்.

“அம்மாவைக் காணோம்னு ரொம்ப தவிச்சுப் போயிட்டீங்களாடா. கண்கொத்தி பாம்பு மாதிரி எங்க போறோம் வற்றோம்னு ரொம்ப கவனமா பார்த்தானுகடா. என்னால அவனுகளை ஏமாத்திட்டு உங்களை கூட கூட்டியார முடியலை. ஒருதடவை தான் சான்ஸு. தப்பிக்கபாக்கறோம்னு தெரிஞ்சுது கொன்னுடுவானுக.. அதான் சேகரு அப்படி யோசிச்சேன். அம்மாவை மன்னிச்சிருடா.”

“சே, போம்மா, எங்கிட்ட ஜாடையாவாது சொல்லிய இருக்கலாம்ல.. கொஞ்ச நேரம் நீ நெஜம்மாவே போயிட்டன்னு நினைச்சு பயந்துட்டேன்ம்மா.”

“இல்லடா கண்ணு, உனக்கு தெரிஞ்சா, அவனுக மிரட்டி கேட்டா எங்க சொல்லிடுவியோன்னு பயந்துட்டேன். அதான் உனக்கு மட்டும் புரியற மாதிரி எழுதிவச்சிருந்தேனே”

“ம்ம்ம்ம் முருகர் படம் சமையல் அலமாரில இல்லாம இருக்கறதைப் பார்த்து தான் கண்டுபிடிச்சேன். ஒரு பொருள் எடுத்த இடத்தில எப்பவுமே வைக்கற நீ, படத்தை மாத்தி வச்சது ஏன்னு யோசிச்சேன்”

“என் அறிவாளி போலீஸ். சரி, ஸ்கூலுக்குப் போனியா? ஹெட்மாஸ்டரைப் பார்த்தியா?” என்று ஆனந்தி வினவ, கையில் பிடித்திருந்த புத்தகப்பையினுள் கைவிட்டு, இருவரது டி.சியையும் வெளியே எடுத்துக்காண்பித்தான்.

“ஏம்மா இனிமே இந்தூர்ல தான் இருக்கப் போறமா?” என்று சேகர் வினவியதை ஆனந்தி காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. நேரே சின்னம்மாவின் வீட்டிற்குச் சென்றவள், தயாராக வைத்திருந்த தன் பேக்கினை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு வெளிப்பட்டாள்.

“ஏண்டி, இப்போ தான வந்தானுக, அதுக்குள்ள இழுத்துகிட்டு ஓடனுமா.ரெண்டு நாள் இருந்துட்டு அப்பறமா போகலாம்ல.” என்று சின்னம்மா எவ்வளது தடுத்தும் ஆனந்தி கேட்கவில்லை.

“சரி எங்க போறேன்னு எங்கிட்ட கூட சொல்லக்கூடாதாடீ.”

“எங்க போறேன்னு எனக்கே தெரியாதப்போ உனக்கு என்ன சொல்லறது சின்னம்மா.. எங்க போனாலும் என் பையனுகளோட நான் சந்தோஷமா இருப்பேன். அவ்வளோ தான் சொல்ல முடியும் இப்போதைக்கு” என்றவள், இருமகன்களையும் பிடித்துக் கொண்டு, பயணமானாள்.

வெளிக்காற்று சுகமாக முகத்தில் பட, சட்டென குமார் உறங்கி விட்டிருந்தான். “ஏம்மா வெளியூர் போனா கையில பணம் வேணாமா? அதுக்கு சின்னப்பாட்டி வீட்டிலையே இருக்கலாம்ல.” என்று மெல்லிய குரலில் சேகர் வினவினார். அவனது தலையை மெதுவாக வருடிய ஆனந்தி அந்த சிறிய பேக்கினுள் கைவிட்டு, மஞ்சள் பை ஒன்றினை எடுத்துக் சேகரின் கையில் வைத்தாள்.

அதனுள் இரண்டு பெரிய நோட்டுக்கட்டுகள் தட்டுப்பட்டன. “ஏதும்மா இது?” என்று கண்களை அகல விரித்தவனிடம், “நாகப்பாம்பு குடுத்துச்சு.” என்று சொல்லி கண்சிமிட்டினாள்.

“பொந்துக்குள்ள இருந்துச்சா?”

“ம்ம்ம் மழைக்கு பாம்பு வந்தப்போ செவுத்தை அடைச்ச பொந்துக்குள்ள உங்கப்பா சரக்கு வித்த பணத்தை பத்திரப்படுத்தி வச்சிருக்காரு. உனக்கு விலாசம் எழுதி உள்ள போட நான் தோண்டினப்போ இது கிடைச்சிது.”

“இதை அவனுக்கிட்ட குடுத்திருந்தா பிரச்சனை முடிஞ்சிருக்குமேம்மா.எதுக்கு இவ்வளோ கஷ்டம்.”

“உங்கப்பா எவ்வளோ வாங்கினாருன்னு தெரியலை சேகரு. இதுல இருக்கறது வெறும் ஒரு லட்சம் தான். மீதிப்பணம் எங்கண்ணு தொல்லை பண்ணுவானுக.. அதான். நாம புதுவாழ்க்கையைத் தொடங்க இது போதும்னு கிளம்பிட்டேன். சின்னதா ஒரு சாப்பாட்டு வண்டி போடலாம். உன்னை பக்கதில இருக்கற பள்ளிக்கூடத்தில சேர்த்துவிடரேன். படிச்சு பெரிய போலீஸ் ஆகனும்” என்று கண்களில் மின்னலடிக்க ஆனந்தி சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். தடதடவென ஓடிக் கொண்டிருந்த ரயில், மெல்ல விடிவெள்ளி பூத்திருந்த இரவுக்குள் பயணிக்கத் துவங்கியிருந்தது.

இந்திய சமையல் செய்யும் ரோபோ

நூற்றுக்கும் மேலான இந்திய சமையல்வகைகளை ரோபோ மூலம் செய்யும் இயந்திரத்தை பெங்களூரைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானிகள் தயார்செய்திருக்கிறார்கள் !

மெஷினும் நாம் வாங்கும் விலையில் !

நம்முடைய சொந்த சமையல் குறிப்பைக் கொடுத்தாலும் அது செய்யுமாம்.

மொத்தத்தில் அவர்கள் சொல்வது, உங்கள் அம்மாவின் சமையல் குறிப்பை அப்படியே சமைத்துத்தரும் இந்த மெக்கானிக்கல் சமையற்காரர்!

அசத்தல் இல்லே?

பாருங்கள் வீடியோவை !

(கொடுமை என்னவென்றால் டெமோவில அதுகூட உப்புமாதான் பண்ணுது!!)

 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

சாருகேசி அவர்களுக்கு அஞ்சலி !
Image may contain: 1 person, eyeglasses and closeup
திரு சாருகேசி மறைந்தார் – மூத்த பத்திரிக்கையாளர், எழுத்தாளர், விமர்சகர், மொழிபெயர்ப்பாளர் எனப் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மனிதநேயப் பண்பாளர் மறைவு இயல், இசை,நாடக, பத்திரிகை உலகிற்கு ஈடு செய்யமுடியாத இழப்பாகும்.
13-2-2019 மாலை தமிழ்ப் புத்தக நண்பர்கள் சார்பில் நடத்தப்பட்ட நினைவேந்தல் கூட்டத்தில் டேக் மையம் சாரி, திருப்பூர் கிருஷ்ணன், கீழாம்பூர் சங்கரசுப்ரமணியம், சுஜாதா ரங்கராஜன், யோகா, சீதா ரவி, ராமநாராயணன் மற்றும் சாருகேசி அவர்களின் சகோதரி ஆகியோர் தமது நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஆர் வி ராஜன் தயாரிப்பில் சாருகேசியின் பன்முகத்தன்மையையும், மனிதநேயத்தையும் போற்றும்வகையில் அவரது புகைப்படங்கள் மற்றும் வீடியோக்கள் குறும்படம்போல் ஒளிபரப்பப்பட்டன.
அறுபது ஆண்டுகளில் குழந்தைகளுக்கான மூன்று கதைத் தொகுப்புகள், இரண்டு நகைச்சுவைக் கதைத் தொகுப்புகள், ‘நகை’  என்ற  ஒரு  சீரியஸ் கதைத் தொகுப்பு  ( இதுவே ‘JEWELS’  என்ற  பெயரில்  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது – மொழிபெயர்த்தவர்  திரு C.G.ரிஷிகேஷ்) என எழுதிக் குவித்தவர்.
மற்றொரு புத்தகம் – கட்டுரைத் தொகுப்பு – ‘மம்முட்டி முதல், மன்மோகன்சிங்வரை’. இவரது இயல்பான  நகைச்சுவை  பல கட்டுரைகளில் வெளிப்பட்டுத் தெறிப்பதைக் காணலாம்.
ஆரம்ப காலத்தில் இவரது நகைச்சுவை எழுத்துக்களை ஊக்குவித்தவர் கல்கண்டு திரு தமிழ்வாணன் அவர்கள். பின்னர் கல்கி 
ராஜேந்திரன் அவர்கள், இவரது கதைகள்,  பேட்டிகள், கட்டுரைகள் சிறப்புடன் வெளிவரக் காரணமாயிருந்தார்.
ஆங்கிலத்திலும் எழுதும் திறமையினால்,  தி ஹிந்து, எக்ஸ்பிரஸ், எகனாமிக் டைம்ஸ், ஸ்ருதி, மெட்ராஸ் மியூசிங்ஸ், போன்ற ஏடுகளில் இவரது கட்டுரைகள் வாரம் தோறும் வெளிவந்தன. ’சிறந்த மொழி மாற்று எழுத்தாளர்’ விருதை திரு காஸ்ரீஸ்ரீ வழங்கினார்.
இவரது அண்ணாதுரைபற்றிய  நூல்,  குருபக்தி  போன்றவை புகழ்  பெற்றவை.
Image result for சாருகேசி புத்தகங்கள்Image may contain: 2 people
மஹாசுவாமிகள், சீனப் பயண அனுபவம்  ஆகிய புத்தகங்கள் பல பதிப்புகள் பெற்றவை. 8000 க்கும் மேல் கட்டுரைகள், இருநூறுக்கும் அதிகமான சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கும்  இவர்,  இனி  எழுதப்போவதில்லை,  மொழிமாற்றம் மட்டும் செய்ய  உத்தேசம்  என்று கூட்டம் ஒன்றில்  சொன்னது,  அரங்கத்தில் யாருக்கும் ஏற்புடையதாய் இல்லை !
இது நடந்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.
இனி அவர் சொன்னபடியே எழுதப்போவதில்லை.
தன் புத்தகங்கள் விற்றுவரும் தொகையை. ‘ஆட்டிஸம்’ பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வழங்கிவிட்டார் –
அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பது சிலருக்குச் செய்தியாக இருக்கக்கூடும். ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்த தன் சகோதரனின் உடல் உறுப்புகளைத் தானம்செய்த அருமையான குடும்பம் அவருடையது (Jewels புத்தகத்தின் கடைசி அத்தியாயத்தில் இந்த வேதனையை சாருகேசி விவரித்திருப்பதப் படிக்கும் எவர் மனமும் கசிந்துருகும்). அவரது குடும்பத்தார் அவரை குடும்பத்தின் ‘பீஷ்மர்’ என்று குறிப்பிடுவார்களாம்!
அசோகமித்திரன்பற்றி எழுதிய கட்டுரையை மெட்றாஸ் ம்யூசிங்ஸில் படித்து, அவருடன் பேசினேன். ரத்தினச்சுருக்கமான வார்த்தைகளில் என்ன ஒரு அடக்கமாக மேதமை. அன்று எனக்கு அவரிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருந்தன.
தமிழ்ப் புத்தக நண்பர்கள் கூட்டத்தில் என்னையும் ஒரு புத்தக விமர்சனம் செய்யவைத்து, பாராட்டிய (ஆசீர்வதித்த) அபூர்வ மனிதர் அவர். என் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களுக்கும், மற்றைய இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கும் தவறாமல் நண்பர் ஆர் வி ராஜனுடன் வந்திருந்து வாழ்த்தியவர்.
என் டாக்டர் நண்பனிடம் அவ்வப்போது அவர் உடல்நிலையைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் அவர் யாரும் தன்னை வந்து பார்ப்பதை விரும்பவில்லை என்று அறிந்தேன். தன் சோகங்களை அவர் யாருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பவில்லை –
அவர்தான் சாருகேசி என்னும் மனிதநேயர்.
கோபுலுவின் சித்திரம்போல், எப்போதும் கையில் சிறு பேப்பருடன் இசை, நாடக, இலக்கியக் கூட்டங்களில் அமைதியாய் வளையவரும் சாருகேசி !
சார் – WE WILL MISS YOU FOREVER.