கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ. பாஸ்கரன்.

dr1

வாணிகப் பரிசிலனோ யான்? 

Related image

மிக அழகிய அரண்மனை அது. மாட மாளிகைகளும், கூட கோபுரங்களும், கோட்டைக் கொத்தளங்களும், சுற்றிச் சுழன்றோடும் நீர்ச்சுனைகளும் கொண்டு, மன்னனின் ரசனைக்கு அத்தாட்சியாக நின்றுகொண்டிருந்தது!..

நீண்ட தூரப் பயணம். முகத்திலும் உடலிலும் களைப்பின் அறிகுறிகள். அரண்மனை வாயிலில் வந்து, நிமிர்ந்து நின்று,  “நான் ஒரு செந்தமிழ்ப் புலவன். அரசரைக் காண வந்துள்ளேன்’ என்கிறான் வந்தவன்.

தோற்றத்திலும், சொற்களின் தோரணையிலும் அவன் புலவன்தான் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை!

கூர்மையானது வாள் மட்டுமல்ல, பார்வையும் கூடத்தான். அங்கிருந்த காவலாளி – அந்தக் கணமே விரைந்து அரசராணையை நிறைவேற்றுகிறான்.

புலவரை மிக்க மரியாதையுடன் விருந்தினர் மாளிகைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். பட்டுப் பீதாம்பரத்தில் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமரவைக்கிறான் – மேலிடத்து உத்தரவு அப்படி!

“யாரங்கே?” – தட்டிய கையொலிக்குப் பணியாரங்களும், பழரசங்களும் புலவன் முன் அணிவகுக்கின்றன!

”அரச மண்டபத்தில் அதிமுக்கியமான நாட்டு நிலவரம் குறித்த ஆலோசனையில் அரசனும், மந்திரியும், சேனாதிபதியும், மற்றும் முக்கிய அதிகாரிகளும் தீவிரமாக உரையாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அரசரது அனுமதி பெற்று விரைந்து வருகிறேன்; அதுவரை சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” – மின்னலென மறைகின்றான் காவலன்.

ஆசனத்தில் அமர்ந்தபடியே, கண்களைச் சுழல விடுகின்றார் புலவர். விருந்தினர் மாளிகையின் பொலிவு அவரை மயக்குகிறது – தன் தோளில் போர்த்தியுள்ள பட்டு வஸ்திரத்தின் விசிறி மடிப்புகளைச் சரி செய்துகொள்கிறார் – அதிலிருக்கும் கிழிசல் வெளியே தெரியா வண்ணம்!

”மன்னா, உன் கொற்றம் வாழ்க! கொடை வாழ்க!! வெகுதூரத்திலிருந்து தங்களைக் காண ஒரு புலவர் வந்திருக்கிறார். விருந்தினர் மாளிகையில் தங்களுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார் மன்னா!”

“அப்படியா, மிக்க நன்று. அமரச் செய்து தாகத்திற்கு ஏதேனும் கொடு”

 “ம்ம், மந்திரியாரே, இந்த ஆலோசனைக் கூட்டம் மிகவும் முக்கியமானது – இடையில் நிறுத்தக் கூடாதது. வந்திருக்கும் புலவருக்குத் தேவையான சன்மானம், பொன், ஆடை ஆபரணங்களை அளித்து, வழியனுப்பி விட்டு வாருங்கள். மற்றுமொரு சமயம் நான் அவரை சடுதியில் சந்திப்பதாகவும் சொல்லுங்கள்.”

’உத்தரவு மன்னா – அப்படியே செய்கிறேன்”

Image result for king and a poet in old tamilnadu

ஒரு பார்வையில், காவலாளிகள் இருவர் பின் தொடர, மந்திரியார் விருந்தினர் மாளிகை நோக்கி நடக்கிறார் – மனம் மட்டும் இங்கேயே மன்னரின் ஆலோசனைக் கூட்டத்தில்!

மந்திரியாரின் நடை, உடை மற்றும் பின் தொடரும் காவலாளிகளைக் கண்டு, மரியாதையுடன் எழுந்து, வணங்கி நிற்கிறார் புலவர்.

மந்திரியார், அகமும், முகமும் மலர வணங்கி, “ வணக்கம் புலவரே, தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! எங்கள் நாட்டில் தங்கள் புனிதப் பாதம் படரக் கொடுத்து வைத்திருக்கின்றோம் – நான் இந்நாட்டின் முதன் மந்திரி!”

”வணக்கம்! மன்னரின் தரும குணமும், தயாள மனமும் கேள்விப்பட்டு அடியேன் வந்துள்ளேன். இந்த இடமும், காவலரின் பண்பும், விருந்தினரை உபசரிக்கும் விதமும் நான் கேள்விப்பட்டதை உறுதி செய்கின்றன! மிக்க மகிழ்ச்சி! மன்னரைக் காணும் ஆர்வத்தில் உள்ளேன் – அவரது செங்கொடையும், கொற்றமும் செழிக்கப் பாடல் இயற்றியுள்ளேன்!”

“மிக்க நன்று. தீந்தமிழையும், தெய்வப் புலவர்களையும் போற்றிப் பாராட்டுவதிலும், வாரி வழங்குவதிலும், வாழ்த்தி வணங்குவதிலும் பேரானந்தம் கொள்பவர் எம் மன்னர்! ஆனால்….. இன்று ஒரு முக்கிய அரசு ஆலோசனைக் கூட்டம்; அரசரால் உங்களை நேரில் காண இயலாது – வருந்துகிறேன். அவர் ஆணைப்படி, இந்தப் பரிசுகளை, எங்கள் நாட்டின் சீராக உங்களுக்களிப்பதில் பெருமையடைகிறேன்!”

புலவர் முகம் மாறுகிறது – கோபமா, வருத்தமா அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியவில்லை!  பரிசு, பட்டம், பதவி என்றால் உடனே ஓடிச் சென்று வாங்கிக் கொள்வதுதானே முறை? அதுவும் அரசனே கொடுக்கும்போது தடை என்ன இருக்கமுடியும்? தொலை தூரத்திலிருந்து, கிழிந்த மேலாடையுடன் உதவி நாடி வந்திருக்கும் புலவன் மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதானே? என்ன தயக்கம்? 

அந்தக் காலத் தமிழன் தன் மீதும், தன் திறமை மீதும் மிகவும் நம்பிக்கையும், உவப்பும் கொண்டவன்.

குமுறுகிறார் புலவர் –

 ‘பெருங்குன்றுகளையும், மலைகளையும் கடந்துவந்து, மன்னரைக் கண்டு, போற்றிப் புகழ்ந்து, மகிழ்வித்துப் பரிசில் பெற வந்திருக்கும் எனக்கு என்ன பரிசு தகுதியானது என்பதனை,என்னைக் காணாமலே, எங்ஙனம் உங்கள் மன்னர் தெரிந்து கொண்டார்? எதற்காகப் பரிசு? நான் புலவன் என்பதாலா? என் புலமை என்னவென்றே அறியாமல் என் திறமைக்குப் பரிசை எங்ஙனம் நிர்ணயம் செய்யமுடியும்? நானென்ன வாணிகப் பரிசிலனா?

என்னைச் சிறிது நேரம் பார்த்து, அறிந்து, போற்றி, தினை அளவு பரிசு தந்தாலும் அதனைப் பெரிதாய் எண்ணி மகிழ்வேனே – அதுதானே இனிமையானதும் கூட!’

அரசனைக் காணாமல் பரிசை மட்டும் வாங்கிக் கொள்வதில் விருப்பமற்ற புலவர் – திறமைக்கேற்ற பரிசு, விருது – கொடுப்பவருக்கும், வாங்குபவருக்கும் அந்நாளில் தெரிந்திருந்தது!

 

208 – புறநானூற்றுப் பாடல்

பாடியவர் – பெருஞ்சித்திரனார்
பாடப்பெற்றவர் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி
திணை – பாடான் திணை
துறை – பரிசில்

பாடல்:

குன்றும் மலியும் பல பின் ஒழிய
வந்தனென், பரிசில் கொண்டனென் செலற்கு’ என
நின்ற என் நயந்து அருளி ‘ஈது கொண்டு,
ஈங்கனம் செல்க,தான்’ என, என்னை
யாங்கு அறிந்தனனோ தாங்கு அருங் காவலன்?

காணாது ஈத்த இப்பொருட்கு யான் ஒர்
வாணிகப் பரிசிலன் அல்லென்; பேணி,
தினை அனைத்து ஆயினும், இனிது – அவர்
துணை அளவு அறிந்து, நல்கினர் விடினே.

இந்தப் புறநானூற்றுப் பாடல், அந்தக் காலத் தமிழரின் நேர்மை, தன்னம்பிக்கை, தகுதிக்கேற்ற பரிசு / விருது போன்றவை குறித்துப் பேசுகிறது. – (படித்ததில் பிடித்தது!!)

(பரிசு / விருதுகள் இன்று அளிக்கப்படுவது, பின்னர் ஒரு நிலையில் திருப்பப்படுவது, என்பதைப்பற்றியெல்லாம் யாராவது இன்று குழப்பிக்கொண்டால் அதற்குப் பொறுப்பு நானல்ல – சங்க காலப் புலர்கள்தாம்!)

 

 

 

 

Advertisements

கடைசிப்பக்கம் -டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

 dr1

நில், கவனி, எடுத்துக்கொள்!

 Image result for medical shop atrocities in india

காலையில்  எஃப் எம்மில் டிஎம்ஸ் குரலில் எம்ஜிஆர் பாடிக்கொண்டிருந்தார் – ‘ஏமாறாதே, ஏமாற்றாதே’.

பாட்டை ரசிக்க விடாமல் செல்போன் அலறியது.  பச்சை வட்டத்தில் விரலைத் தேய்த்து, ‘ஹலோ’ – முடிக்குமுன் “சார் நான் …. பேசறேன். என் ரிலேஷன் ஒருத்தருக்குத் திடீரென்று முகம் ஒரு பக்கமாய்க் கோணி, கையும் காலும் ஸ்டிஃப்பா ஒரு பக்கமாய் இழுக்குது. வாயிலிருந்து சலைவா ஒழுகுது’ என்றார் – குரலில் பதட்டம்.
 
‘நினைவு இருக்கிறதா?
 
‘ம்..நல்லா கான்சியஸா பேசறான் – ஆனா பேச்சு குளறுது
 
‘யூரின், மோஷன் போய்ட்டாரா?
 
‘அதெல்லாம் இல்லை சார்
 
‘சரி, உடனே அருகில் இருக்கும் நர்சிங் ஹோமில் அட்மிட் பண்ணுங்க – ஹீ நீட்ஸ் ‘இன் பேஷண்ட்’ ட்ரீட்மென்ட். வலிப்பாக இருக்கலாம். இது தான் முதல் முறையா?
 
‘ஆமாம் சார். ஃபேமிலில கூட யாருக்கும் இல்லை சார்’ என்றது போனில் குரல் பதட்டம் குறையாமல்!
 
இது போன்ற எமர்ஜென்சிகளில், பேஷண்டை நேராய்ப் பார்ப்பதும், அட்மிஷனில் வைப்பதும் இன்றியமையாதவை.
 
அட்மிஷன், முதலுதவி, ஆப்சர்வேஷன் எல்லாம் முடிந்து, நார்மலாக வீடு போய்ச்சேர்ந்தார் – மறுநாள் மாலை கிளினிக்கில் என்னை வந்து பார்ப்பதாக ஏற்பாடு. அதற்கு முன்பாகவே மதியம் மூன்று மணியளவில் மீண்டும் அதேபோன்ற இழுப்பு வந்து விடவே, என் செல்போன் சிணுங்கியது. ‘ நேற்று ஊசியும், ட்ரிப்பும் போட்ட பிறகு சரியாகிவிடவே நாங்கள் வீட்டுக்குப் போய்விட்டோம்; இப்போது திரும்பவும் அதே அட்டாக்’ என்றார் பேஷண்டின் அப்பா.
 
எமர்ஜென்சியாக ஒரு மாத்திரையைக் கொடுக்கச் சொன்னேன். ‘அரை மணியில் குறையவில்லையென்றால் மீண்டும் அட்மிஷன்தான்.  என்னைக் கூப்பிடுங்கள்’ என்றேன்.
 
மாலை 7 மணி சுமாருக்கு என் கிளினிக் வந்தான் அவன். வயது இருபத்தி இரண்டு, தனியார் கம்பெனியில் வேலை; கெட்ட பழக்கங்கள் கிடையாது. ஒல்லியான உடல், முள் தாடி, முகத்தில் ஓரிரண்டு பருக்கள், கண்களில் சிறிது மயக்கம்.
 
‘ஏதாவது மருந்து எடுத்துக் கொள்கிறாயா?’ என்றேன்.
 
‘இல்லை’. 
 
பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முகம் ஒரு பக்கமாய்க் கோணியது, உடல் பைசா கோபுரம் போல சாய்ந்தது, உட்கார்ந்திருந்த ஸ்டூலிலேயே  கைகளும் கால்களும் விரைத்துக் கொண்டு, கோணலாகப் பறக்கும் பறவை போல் இறுகினான். கோணிய வாயிலிருந்து எச்சில் வழிந்தது. ‘ம்..ம்ம்..ஆஆ..ஐயோ’ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அரற்றினான். நினைவு தப்பவில்லை! 
 
‘என்ன செய்யிது?
 
‘இழுக்குது’ வாய் குளரியபடி சொன்னான்.
 
இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்களில் ஓரளவுக்கு நார்மலானான். நடந்து, பாத்ரூம் சென்று வந்தான். இன்னும் சிறிது விரைப்பு கால்களில் இருந்தது.
 
மீண்டும் ‘வேறு ஏதாவது மருந்து எடுத்துக்கொண்டாயா? ஆல்கஹால்?’ என்றேன்.
 
‘ அந்தப் பழக்கம் இல்லை சார். இரண்டு நாள் முன்பு நைட் டுயூட்டியில்  கையில் ஒரு காயம் பட்டது. அதற்கு வலி மருந்தும், ஆண்டிபயாடிக்கும் எடுத்துக் கொள்கிறேன்’ 
 
இது வலிப்பு இல்லை. சில மருந்துகளால் வரும் ஒருவகை நரம்பு இழுப்பு – EXTRAPYRAMIDAL REACTION – வாந்தி மாத்திரைகள், சைக்கியாட்டிரி மருந்துகள் ஒவ்வாமையினால் வரக்கூடும். 
 
இவன் எடுத்துக்கொள்ளும் மருந்துகளில் இப்படி வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை – இருந்தாலும் மருந்துகளைக் காட்டச் சொன்னேன். சீட்டுக் கொண்டுவரவில்லை – பெயரும் தெரியாது!  அட்மிட் செய்யச் சொன்னேன் – எல்லா மருந்துகளையும் நிறுத்தச் சொல்லி, சிம்பிள் செடேஷன் கொடுத்து ஆப்சர்வேஷனில் வைத்தேன்.
 
டியூட்டி டாக்டரிடம் சொல்லி, அவன் கைப் புண்ணுக்கு எடுத்துக் கொள்ளும் மருந்தினைப் போனில் சொல்லச் சொன்னேன் – குழப்பத்துடன் காத்திருந்தேன்.
 
டாக்டரின் போன் என் குழப்பத்தைப் போக்கியது – ஆனால் அதிர்ச்சியூட்டியது. 
 
அவன் எடுத்துக்கொள்ளும் மருந்து ‘ஹேலோபெரிடால்’ – மனநிலைப் பிறழ்வுகளுக்குக் கொடுப்பது – ANTIPSYCHOTIC – ‘இவன் ஏன் இதனை எடுத்துக்கொள்கிறான்?
 
கொஞ்சம் ஷெர்லாக் ஹோம் வேலை செய்து பார்த்ததில் விடுகதை முடிச்சு அவிழ்ந்தது!
 
நடந்தது இதுதான்:
 
கையில் சின்னக் காயம் பட்டது. அருகிலிருந்த 24 மணிநேர மருத்துவ மனையில் முதலுதவி செய்து கொண்டு, டாக்டர் எழுதிக் கொடுத்த மாத்திரையை பக்கத்திலிருந்த மருந்துக் கடையில் வாங்கிப் போட்டுக்கொண்டு, வேலையில் தொடர்ந்தான்- அப்போது  விடியற்காலை இரண்டு மணி. மறுநாள் காலை இந்த இழுப்பு வந்தது. முதலுதவியில் சரியானது. புண்ணுக்கான மருந்தைப் பற்றி பேச்சே இல்லை! மறுபடியும் வலி மாத்திரையைப் போட்டுக் கொண்டார் – இழுப்பு வந்தது.  
 
எல்லாம் சரி – ஹேலோபெரிடால் எப்படி வந்தது? 
 
இங்குதான், நம் மக்களின் அறியாமையும், மருந்துக் கடைகளின் அலட்சியமும் தெரிய வருகிறது. டாக்டர் எழுதிக் கொடுத்த வலி மருந்தின் பெயருக்கும், ஹேலோபெரிடால் மருந்தின் ‘ட்ரேட்’ பெயருக்கும் ஸ்பெல்லிங்கில் மிகச் சிறிய வித்தியாசம்தான் – தூக்கக் கலக்கத்தில் கடைப்பையன் மாற்றிக் கொடுத்த மருந்தை இருவருமே சரி பார்க்கவில்லை – தவறான மருந்தால் வந்தது வினை!
 
‘இனி ஹேலோபெரிடால் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது, அது உங்களுக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. மருந்து வாங்கியவுடன் பெயர்களைச் சரி பார்த்து, வேண்டுமானால் மருத்துவரிடம் திரும்பவும் சென்று காண்பித்து, பிறகு உட்கொள்ளவும்’ என்ற அறிவுரையுடன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். ஒரு வாரம் சென்று தன் அப்பாவுடன் வந்து நன்றி சொல்லிப் போனான் அந்த நல்ல பிள்ளை!
 
இப்படித்தான் ஒரு முறை மருந்துக் கடைக்காரர்  முகத்தில் பருவுக்குக் கொடுத்த மருந்துக்கு பதில், பைல்ஸுக்குப் போடும் மருந்தைக் கொடுத்துவிட, முகமெங்கும் சிவந்து, கோபமில்லாமலே என்னை முறைப்பதைப்போல் பார்த்தார் ஒரு வழக்கறிஞர்.  
 
கடையில் வாங்கிய மருந்து, டாக்டர் கொடுத்த மருந்துதானா என்பதை, ஒரு முறைக்கு இருமுறையாகச் சரி பார்ப்பதே இன்றைய நிலையில் தேவை!
 
 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

dr1

சைக்கிள் காலம்!

Image result for குரங்குப் பெடல் சைக்கிள்

Image result for குரங்குப் பெடல் சைக்கிள்

அப்போது எனக்கு பத்து வயதிருக்கலாம் – கமலீஸ்வரன் கோயில் தெரு குள்ள ஸ்ரீதர் வாடகை சைக்கிளில் ரவுண்டு அடித்துக்கொண்டிருந்தான் – குரங்குப் பெடல் இல்லை – சீட்டில் உட்கார்ந்து!

அவன் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தது, எங்கள் வீட்டில் இருந்த பச்சைக்கலர் ஹெர்குலெஸ் சைக்கிள் மாதிரி இல்லை. சின்னதாக நா..னே காலூன்றிக் கொள்ளுமளவுக்கு – (அந்த நீண்ட ’ஏ’காரம் என் குட்டை உருவத்தைக் குறிக்க!) – சிறுவர் சைக்கிள்!

தேய்ந்த பிரேக்குகள், துருவேறிய வீல் கார்டு, பெடலில் தொங்கும் நடு ரப்பர்க் கட்டை, 45 டிகிரியில் வானம் பார்த்த மரக்கட்டை சீட்டு, வளைந்த ஹாண்டில் பார், வாய்பிளந்த பிரேக் லீவர்கள்  – முதன் முதலில் இந்த சைக்கிளை ஓட்டிய பையனுக்கு இப்போது குறைந்தது ஐம்பது வயாதாகியிருக்கலாம்!

ஏக்கமாயிருந்தது – ஸ்ரீதர் கொஞ்சம் பெரியவன், வயதில்!  ஒரு ரவுண்டு கேட்டால் தரமாட்டான். பாட்டியும் காசு தரமாட்டாள் (ஒரவருக்கு பத்தோ, இருபதோ பைசாதான்) – “விழுந்து அடி பட்டுண்டா யாரு டாக்டர் வீட்டுக்கு அலையறது?”

சின்ன வயது சைக்கிள் அனுபவம் பற்றி ஒவ்வொருவரிடமும் நிச்சயம் ஒரு கதை இருக்கும் – சைக்கிள் அன்றைய வெகுஜன சினேகிதன்! எல்லோர் வீட்டிலும் ஒரு சைக்கிள் – அவசரத்துக்கு சட்டென்று ஒரு சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு, பக்கத்துத் தெரு பொட்டிக்கடைக்குப் போய் ஒரணாவுக்குத் தக்காளியோ, வெங்காயமோ வாங்கி வர சைக்கிளை விட வேறு டிரான்ஸ்போர்ட் ஏது?

ஆறாம் கிளாஸில் என்னுடன் படித்த நடராஜனுக்கு இரண்டு காலிலும் போலியோ – மெடல் காலிபர்ஸ் காலை இறுக்க, சின்ன சைக்கிளில் ஒரு மாதிரி கோணலாய் உட்கார்ந்து பெடலடித்தபடி வருவான். ஹாண்டில்பார் பிடிகளிலும், சக்கர கார்டுகளிலும் கலர்க் கலராய்க் குஞ்சலங்கள் ஆடிவரும் – போலியோ குறையை அந்தச் சின்ன சைக்கிள் நட்புடன் தீர்த்து வைத்தது!

 

என் தாத்தா சைக்கிளோட்டி நான் பார்த்ததில்லை. எத்தனை மைல்களானாலும் நடராஜா சர்வீஸ்தான்! ஆனால் அப்பா, மார்கெட், சலவைக்கடை, ஆபீஸ் – எங்கும் சைக்கிளில்தான் செல்வார் – அம்மாவைவிட அவரது ஹெர்குலஸ் சைக்கிள்தான் அவருக்கு மிகவும் நெருக்கம்! மடித்துக் கட்டிய வேட்டியுடன் லாவகமாக முன்பக்கமாக நொடியில் ஏறிச் செல்வார்! நாளொன்றுக்கு முப்பது கிமீ சலிக்காமல் எழுபது வயது வரை சைக்கிளில் பவனி வந்திருக்கிறார். காலை நடையை விட இது சிறந்த உடற்பயிற்சி அவருக்கு!

’சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக்கொள்வது’ ஒவ்வொரு சம்மரிலும் நடக்கும் ஒரு விவகாரம்! ஒருவர் சைக்கிளைப் பிடித்துக் கொண்டு பின்னால் ஓடிவர, கற்றுக்கொள்பவர் நேராகப் பார்த்துக்கொண்டு, ஹாண்டில்பாரை பாலன்ஸ் செய்துகொண்டு, பெடலை மிதிப்பது எந்த நாட்டியத்தை விடவும் நளினமானது, கீழே விழும் வரையில்! உடன் வருபவர் மூச்சுத் திணறி பாதியிலேயே நின்றுவிட, பேச்சுக்குரல் இல்லாததால் ஓட்டுபவர் திரும்பிப் பார்க்க, பயத்தில் பாலன்ஸ் தவறி விழுந்து தெருவில் சில்லறை பொறுக்குவதும், விழுப்புண்கள் பெறுவதும், சைக்கிள் சரித்திரத்தில் திரும்பத் திரும்ப வருவன!

படிப்படியாக இரண்டு வருடங்களில் நானே சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டதில் எனக்குக் கொஞ்சம் பெருமைதான்! சைக்கிள் ஸ்டாண்ட் போடுவதில் தொடங்கி, சாயாமல் தள்ளிக்கொண்டு போவது, இடது காலைப் பெடல் மீது வைத்துக்கொண்டு,வலது காலால் தரையில் உந்தி உந்தி சில நிமிடங்கள் கால் தரையில் படாமல், சைக்கிள் பெடல் சவாரி செய்வது, கொரங்கு (?குரங்கு) பெடல் அடிப்பது என்று சுயப்பயிற்சி! பிளாட்பாரமோ, மைல் கல்லோ – அதன் மீது காலூன்றி முதலில் பாரில், பின்னர் சீட்டில் அமர்ந்து சைக்கிள் சவாரி!

இதற்குள் சுள்ளி பொறுக்கிச் சென்ற செல்லாத்தாவின் பின்புறம் சைக்கிளால் மோதி – ப்ரேக் பிடிக்காமல் – கெட்ட வார்த்தையில் வாங்கிய திட்டு, மாது மாமாவின் புது வெள்ளை வேட்டியில் முன்சக்கரம் பட்டு அழுக்கானதற்கான  திட்டு, கட்டியிருந்த நாலு முழ வேட்டி, சைக்கிள் செயினில் மாட்டிக் கிழிந்து, எண்ணை/கிரீஸ் கறையில் கலர் மாறியது, தெரு முனையில் திரும்பிய குதிரை வண்டியைப் பார்த்து மிரண்டு, இடதுபுறம் சைக்கிளோடு சரிந்து, தெருவோரச் சாக்கடையில் சங்கமித்தது எல்லாம் சைக்கிள் கால வரலாற்று உண்மைகள்!

இரண்டு கைகளையும் விட்டு, சிட்டுக்களுக்கு முன்னால் சீன் போட்ட மறு நிமிடம், ஹாண்டில்பார் நொடிந்து ‘தடால்’ என கீழே விழுந்து தரை பெருக்காத வாலிபர்கள் குறைவு!

அந்தக்காலத்தில்,இரவு நேரத்தில் விளக்கில்லாமல் சைக்கிளில் போவது குற்றம். அதற்கான விளக்கை தினமும் துடைத்து, மண்ணெண்னை விட்டு ரெடி செய்வது ஒரு வேலை! பின்னால் வந்த முன்னேற்றம், சக்கரத்தில் உராய்ந்தபடி டைனமோவும் – அதனால் பிரகாசமாய் எரியும் கூம்பு வடிவ எலெக்ட்ரிக் லைட்டும்!

நாணல் படத்தில் விளக்கு இல்லை என நாகேஷை நடுரோட்டில் போலீஸ்காரர் நிறுத்த, மெதுவாய் அவரைச் சுற்றி வந்து, தோள்மீது கைபோட்டு சைக்கிளை நிறுத்துவார் – “பிளாட்ஃபாரமும் இல்லே, லைட் போஸ்ட்டும் இல்லே; நடு ரோட்டுல நிக்கச் சொன்னா, எப்படி சைக்கிள நிறுத்தறது? அதான் இப்படி…” என்பார்!

தமிழ் சினிமாக்களில் காதல் சொல்லும் சைக்கிள்கள் – நீதிக்குப் பின் பாசம் (எம்ஜிஆர் – சரோஜாதேவி), கல்யாணப் பரிசு (ஜெமினி – சரோஜாதேவி). அண்ணாமலை (ரஜினி, குஷ்பு) ! சைக்கிள் ஓட்டும் போதுதான் தத்துவப் பாட்டும் வரும் – பாவமன்னிப்பு (சிவாஜி). ஏழ்மையின் சின்னமும் சைக்கிள்தான் (நிறைய படங்கள்).

தபால்காரர், பால்காரர், பேப்பர் போடுபவர் எனப் பலரின் உற்ற தோழன் சைக்கிள் வண்டிதான்!

இரண்டு, மூன்று சக்கர சைக்கிள், சர்க்கஸ் பஃபூன் ஓட்டும் ஒரு சக்கர சைக்கிள், இரண்டுபேர் பெடல்செய்து போகும் மூன்று சக்கர சைக்கிள் எனப் பல ரகங்கள்.

முன்பக்க பார் இல்லாத லேடீஸ் சைக்கிள் பிரத்தியேகமாக பெண்களுக்கானது – ஓர் ஆண் அதை ஓட்டும்போது, பெண்ணுக்கான நளினத்துடன் ஓட்டுவதைப் போல் தோன்றுவது விந்தையானது!

சைக்கிள்கள் ஒரு தலைமுறையின் கலாச்சாரத்தைச் சொல்கின்றன. இன்றும் கிராமங்களின் முக்கியமான போக்குவரவு சாதனமாக இருப்பது சைக்கிள்கள்தான். காரியரில் தேங்காய்க் குலை, வைக்கோல் பிரி, கோழிகள் அடைத்த கூடை என வரப்புகளில் வளைந்து, வளைந்து சைக்கிளை ஓட்டிச்செல்வது அழகாய் இருக்கும்!

ஒலிபெருக்கி அலற, சுற்றிலும் காகிதத் தோரணங்கள் தொங்க, 24 மணி நேரம் இடைவிடாத சைக்கிள் சவாரி, ஊர்ப் பக்கங்களில் பிரபலம்.

நேரத்திற்குக் குழாய் வைத்த எவர்சில்வர் கேனில் டீயுடன் வரும் சைக்கிளுக்கு மவுசு கொஞ்சம் கூடதான்!

இன்று சைக்கிள் ஓட்டுவது ஒரு பயிற்சியாகச் செய்யப்படுகிறது! சுரங்கத்தில் வேலை செய்பவரைப்போல முன் விளக்குடன் ஒரு ஹெல்மெட், ஸ்போர்ஸ் ஷூவுடன் இருபது, முப்பது கிமீ சைக்கிள் சவாரி செய்யும் இளைஞர்கள் (ஞிகளும்) இப்போது நகர்ப்புறங்களில் அதிகம் காணப்படுகின்றனர்!

வீட்டுக்குள் காலைப் பயிற்சி சக்கரமில்லாத ‘ஸ்டாடிக்’ சைக்கிளில் தொடங்குகிறது – அது வெளியில் சைக்கிளில் சுற்றுவதற்கு ஈடாகுமா?

 

 

 

 

 

 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

மனமென்னும் குரங்கு!

 

dr1

 

 

Image result for மனம் ஒரு குரங்கு

அந்தப் பெண்ணிற்கு சுமார் முப்பத்தைந்து வயதிருக்கும். படிய சீவப்படாமல், விரல்களால் கோதிவிட்டாற்போல் ஒதுக்கப்பட்ட சுருட்டைத் தலைமுடி. கண்களைச் சுற்றிக் கருவளையம். கணவன் கைத்தாங்கலாய்ப் பிடித்துக்கொண்டபடி உடன் வர, சின்னச் சின்ன அடிகளாய் வைத்து, பாலன்ஸ் செய்தபடி நடந்து வந்தாள். – தயக்கத்துடன் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் உடல் குலுங்கியது. எங்கே விழுந்து விடுவாளோ என்ற பயம் கணவனின் இறுகிய கைப்பிடியில் தெரிந்தது. அருகிலிருந்த ஸ்டூலில் அமர்ந்து சிறிய பெருமூச்சுடன் ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டாள் – எதிரே கணவன் அமர்ந்தான்.
 
“என்ன ப்ராப்ளம்?” என்றேன்.
 
”ஒரு மாதமாக இப்படி நடப்பதற்கு சிரமப்படுகிறாள். காரணம் தெரியவில்லை – பொது மருத்துவர், ஆர்த்தோ, நியூரோ மற்றும் ஆயுர்வேதம், யுனானி எல்லோரையும் பார்த்து விட்டோம். அநேகமாக எல்லா டெஸ்டுகளும் எடுத்து விட்டோம் – எல்லாம் நார்மல்!”
 
“கீழே விழுந்தார்களா? ஜுரம், ஜலதோஷம் ஏதாவது?”
 
“அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை – திடீரென்று இப்படி ஆகிவிட்டது – தெய்வக் குற்றமோ எனப் பரிகாரமெல்லாம் கூடச் செய்துவிட்டோம்”
 
எனக்குத் தெரிந்த அளவில் இந்த நடை எந்த வியாதியுடனும் பொருந்திப் போகவில்லை. இரத்தப் பரிசோதனைகள், ஸ்கான்கள் என எல்லா டெஸ்டுகளும் முகத்தில் அறைந்தாற்போல ’நார்மல்’ என்றன!
 
மீண்டும் நடக்கச் சொன்னேன் – இம்முறை கணவனின் உதவியில்லாமல்  நடந்தாள் – அதே நடை, எப்போதுவேண்டுமானாலும் விழுந்துவிடக்கூடிய அபத்திரமான குலுங்கும் நடை – கிட்டத்தட்ட முகமது பின் துக்ளக் படத்தில் சோ நடப்பதைப் போல – ஆனாலும் விழுந்துவிடவில்லை.
 
என் மனதின் மூலையில் சன்னமாகப் ‘பட்சி’ கூவியது.
 
”கவலைப்படாதீர்கள் – சீரியஸாகத் தெரியவில்லை – என் சைக்காலஜிஸ்ட்டைப் பாருங்கள்” என்றேன்.
 
”சைக்கியாட்ரி டாக்டரா?” சிறிது அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார் கணவர்.
 
“சைக்கியாட்டிரிஸ்ட் இல்லை, சைக்காலஜிஸ்ட் – மருந்து கொடுக்கும் மருத்துவர் இல்லை – உளவியல் நிபுணர்”
 
மனமும், அதன் தன்மைகளும் வியக்க வைப்பவை. உடலை இயக்க வல்லவை! மகிழ்ச்சியில் சுதந்திரமாகப் பறக்கும் மனது, காயப்படும்போது இறுக்கத்தில் உடலைக் கட்டிப்போடும் – மனவலியின் வெளிப்பாடு உடல் உபாதைகளாக முன்னிருத்திக் கொள்ளும் வலிமை உடையது!
 
நோய்களைவிட, அவற்றால் ஏற்படும் மன இறுக்கமும், உளைச்சலும் தீவிரமானவை. நோய்க்கான சிகிச்சை இந்த மனவலியைத் தீர்க்காமல் முழுமையடைவதில்லை.
 
விவேகானந்தர் இதையே ‘நீ என்னவாக நினைக்கின்றாயோ, அதுவாகவே ஆகின்றாய்’ என்றார். ஆழ்மனதை கட்டுப்படுத்தி, மயக்க மருந்துகள் ஏதுமின்றி அறுவைச் சிகிச்சை செய்து கொண்ட மகான்களைப் பற்றி நாம் அறிவோம்.
 
மனதால் ஒரு நோயை உருவாக்க முடியும் – அதே போல மனக்கட்டுப்பாடு ஒரு நோயின் வீரியத்தைக் குறைக்கவும் முடியும் என்பது உளவியல் ரீதியாக நிரூபிக்கப் பட்டுள்ளது.
 
ஒரு நிலையில் நில்லாமல் தாவும் குரங்கு மட்டுமல்ல; சமயத்தில் உடல் நலத்தையே தன் கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் ரிங்க் மாஸ்டரும் ஆகும் மனது!
 
மனது இறுக்கமாய் உள்ளபோது, பசியில்லை, உறக்கமில்லை, உடலில் பல வலிகள், எளிதில் எரிச்சலடைவது போன்ற பல உபாதைகள் – மனதால் உடலுக்கு வரும் நோய்கள் – PSYCHO SOMATIC DISORDERS – தீவிரமானவை, சிகிச்சைக்கு அடங்காதவை!
 
ஹிப்னாடிஸம் – (மெஸ்மெரிஸம்) – என்பது ஒரு வகை மனோவசியக் கலை! ஃப்ரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஜீன் மார்டின் ஷார்கோ இந்த மனோவசிய முறையில் பல நரம்பு சம்பந்தமான நோய்களை குணப்படுத்தமுடியும் என்றார்.
 
சைக்காலஜிஸ்ட் ரிப்போர்ட் என் சந்தேகத்தை உறுதிப் படுத்தியது. தீவிர மன இறுக்கத்தாலும், உளைச்சலாலும் அந்தப் பெண் பாதிக்கப் பட்டிருப்பது தெரியவந்தது. அதன் வெளிப்பாடுதான் இந்த விநோதமான நடை! ஒரு வகையான மனோவியாதி.
 
நடந்தது இதுதான் – அவசரத் தேவைக்காகக் கடனாக வாங்கி எடுத்து வந்த பணம் – ரூபாய் ஐம்பதாயிரம் – வரும் வழியில் பஸ் பிரயாணத்தில் தொலைந்து விடுகிறது. கண்டிப்பான கணவன், மாமியார் மற்றும் பணத்தின் அவசரத் தேவை எல்லாமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அந்தப் பெண் மனதை உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகின்றன – தன் இயலாமை, பொறுப்பற்ற தன்மையாகத் தன்னையே குத்திக் காட்டும் குற்ற உணர்ச்சியாக விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது – மனக் குரங்கு, இப்போது ரிங்க் மாஸ்டராகி விடுகிறது – உடலை நோய்வாய்ப்பட வைக்கிறது – வினோதமாக நடக்க வைக்கிறது!
 
இதைத்தான் கண்ணதாசன் ‘ மனித ஜாதியின் துயரம் யாவுமே மனதினால் வந்த நோயடா ‘ என்றான்!
 
இரத்தப் பரீட்சைகள், எக்ஸ்ரே, ஸ்கான் இவற்றால் இந்த மனம் என்னும் ரிங் மாஸ்டரை வெளிப்படுத்த முடியாது.
 
நடந்தவற்றைக் கூறி, கவுன்சலிங் மூலம் வாழ்வின் அநித்தியங்களையும், தவிர்க்கமுடியாத துயரங்களையும் விளங்க வைத்த பிறகு, சிறிது சிறிதாக அவள் நார்மலாக நடக்க ஆரம்பித்தாள் – மனது அமைதியானது!
 
ஒரு வகுப்பில் இந்த கேஸ் ஹிஸ்டரியைக் கூறி, மாணவர்களைக் கேட்டேன்:
‘இதற்கு என்ன தீர்வு – எப்படி சிகிச்சை அளிக்க முடியும்?”
ஒரு நீண்ட அமைதி.
பின் பெஞ்சிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“யாராவது ஒரு ஐம்பதாயிரம் ரூபாயை அவளிடம் கொடுத்து விடலாம்!”
மனம் ஒரு குரங்கு – ஒத்துக்கொள்கிறீர்களா?!!
Image result for மனம் ஒரு குரங்கு
 
 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

 

dr1

அசோகமித்திரனின் கட்டுரைகள்

Image result for ashokamitran essays

காலச்சுவடில் நாகேஷ் மறைவுக்கு அஞ்சலிக் கட்டுரைஎழுதியிருந்தார் அசோகமித்திரன். கிட்டத்தட்ட அதேசமயம் தி நகர் டாக் பத்திரிகையில், தன் தி நகர்நினைவுகளையும் பதிவு செய்திருந்தார்.

ராமகிருஷ்ணாபள்ளி நாட்களுடன், பனகல் பார்க், பாண்டி பசார்,டாக்டர் சாரி கிளினிக், சிவா விஷ்ணு கோயில் என என்நினைவுகளும் அவர் எழுத்துக்களுடன் பயணித்தன.

கிழக்குப் பதிப்பகம் அவரது கட்டுரைகளை வரிசைப்படுத்தி, இரண்டு குண்டு வால்யூம்களாக வெளியிட்டுள்ளது. ஒவ்வொருவரும் அவசியம் படிக்கவேண்டிய கட்டுரைக் கலெக்‌ஷன் அவைஅவரதுவிசாலமான பார்வை, எளிமையான வார்த்தைக் கோர்வைகள், அகில உலக ஞானம், பரந்துபட்ட வாசிப்பு,அன்றாட வாழ்க்கையின் சுவாரஸ்யங்களை அணுகும்முறை, சமூக அக்கறை, தீவிர கவனிப்பு, இடையே  இழைந்தோடும் மெலிதான அங்கதம்வாசகனின் தோள்மீது கைபோட்டு அழைத்துச் செல்லும் நட்பான எழுத்துக்கள்அவரை அறிந்தவர்களுக்கு அவருடன்பேசிச் செல்லும் அனுபவத்தைக் கொடுக்கக் கூடியவை!

அவரது சமீபத்திய, தமிழ் தி இந்து வில் வெளியான புகைப்படம் போல் ஒரு வாழ்க்கை” ஓர் ஆத்மார்த்தமானகட்டுரை. ஜுரத்தில் அழிந்துவிட்ட பழைய நினைவுகள்,அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் வாழ்க்கை, தன்கதைகளில் வாழும் யதார்த்தம், வரலாற்றைப் பழங்குப்பையாக (பழைய காகிதங்கள்,நூற்றுக்கணக்கில் புத்தகங்கள், டயரிகள், குறிப்புகள்,பழைய பத்திரிகை இதழ்கள்) ஜானகிராமனிடம் (பழையபேப்பர்காரன்?) போட்டுவிட்ட மனவலி, பழைய பிலிம்சுருள்கள், புகைப்படங்களை குப்பையில் போட்டுவிட்ட வருத்தம்எல்லாம் வாழ்க்கைச் சித்திரங்களாகக் கண்முன் விரிகின்றன! (எழுதுவதைத் தவிர, அந்தக் காலத்தில் கையில் காமெராவுடன் போட்டோக்கள்எடுப்பது அசோகமித்திரனுக்குப் பிடித்த பொழுதுபோக்கு என்பது பலருக்குச்  செய்தியாக இருக்கலாம்!).

நடைவெளிப் பயணம்’ – அசோகமித்திரன் குங்குமத்தில்எழுதிய 40 கட்டுரைகளின் தொகுப்பு.  இவை  சமகாலத்தவை; அல்லது நான் வாழ்ந்த காலத்தவை.  இந்த 83 ஆண்டுகளை நான் புரிந்துகொள்ளும்  முயற்சியில் இக்கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டவை. இவை  படிப்போருக்கு ரசமாகவும் இருந்து, நம் காலத்தையே புரிந்து கொள்வது எவ்வளவு கடினமானது என்றும்  நினைக்க வைத்தால் என் முயற்சி பயனில்லாமல்போகாதுஎன்கிறார் முன்னுரையில்! ஒவ்வொரு  கட்டுரையோடும், தான் படித்து ரசித்த புத்தகம்  ஒன்றினை வாசகனுக்கு அறிமுகப் படுத்தும் சிறு குறிப்பு ஒன்று பெட்டிச் செய்தியாக எழுதுகிறார்எளிமையான,ஆனால் ஆழமான குறிப்புகள்வாசிக்கத் தூண்டும்அறிமுகங்கள்!

முன்னுரைகள் பற்றி…. என்ற கட்டுரையில்:

அந்த நூலுக்கு அது எழுதப்பட்ட நாளிலிருந்து இருபதுஆண்டுகள் கழித்தும், அந்த முன்னுரை பொருத்தமாக இருக்குமா என்று எண்ணிப் பார்ப்பது நல்லது. அப்படிஎண்ணிப் பார்ப்பதற்குக் கதை எழுதுவதைவிட இன்னும்தீவிரமான கற்பனை தேவை 

எழுபதுகளிலேயேஒரு பிரசங்கம்கட்டுரையில் இன்றுஅதிக அளவில் பேசப்படுகின்ற பெண்ணீயக் கருத்துக்களை முன்வைத்து எழுதியிருப்பார்சமரசம் எதுவுமில்லாமல்!  

2016, செப் 22 அவரது பிறந்த நாளன்று அவர் எனக்களித்த பரிசு அவரதுபார்வைகள்” – கட்டுரை நூல்! முழுவதும்எழுத்தாளர்களைப் பற்றிநேர்கொண்ட பார்வையுடன்  மனிதர்களை’ அலசியிருப்பார்.

அசோகமித்திரனின் எழுத்துக்கள் எளிமையாய்த்தோன்றும். ஆனால் அவை  தீவிரமானநுணுக்கமான எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்புகள்

Related image

அவர் எழுத்துக்களைப் போலவேஅவரும் எளிமையானவர்!

 

கடைசிப் பக்கம் – டாக்டர் பாஸ்கரன்

சிறுகதைகள் 

dr1

Image result for சிறுகதை

 

குவிகம் சார்பில் திருரகுநாதன் ஜெயராமன் ’சிறுகதைகள் – அன்றும்இன்றும்’ என்ற தலைப்பில் பேசினார் – ரஸமான, ரசிக்கத் தகுந்த பேச்சு!

சிறுகதைகள் எப்போதுமே வாசகரை வசீகரிப்பவை. அந்தக் காலம் முதலே மதன காமராஜன் கதைகள், விக்கிரமாதித்தியன் கதைகள், பஞ்ச தந்திரக் கதைகள் மிகவும் பிரபலம். 1942 ல் அல்லயன்ஸ் (அமரர்)குப்புசாமி ஐயர் அவர்கள் ‘கதைக் கோவை’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார் என்பது பலருக்குத் தெரிந்திருக்காது!

Image result for சிறுகதை

பின்னர் புதுமைப்பித்தன், ந.பிச்சமூர்த்தி, சு.செல்லப்பா, க.நா.சு, கு.அழகிரிசாமி, லாசரா, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், இந்திரா பார்த்தசாரதி  (இன்னும் பலர் பெயர் விட்டுப் போயிருக்கலாம்) போன்றோர் சிறுகதை இலக்கியத்தைத் தங்கள் அரிய படைப்புகள் மூலம் செம்மையாக்கினர். பின்னர் கல்கி, தேவன், சாவி, ரா.கி.ரங்கராஜன், ஜ.ரா.சு., சுப்ரமணிய ராஜு, மாலன், சுஜாதா, ஐராவதம் போன்றோர் பல மாற்றங்களைப் புகுத்தினர். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், பிரபஞ்சன், இவர்கள் இன்றைய சூழலுக்கேற்ற கதைகளைப் படைக்கின்றனர். ஆர்.சூடாமணி, சிவசங்கரி, அனுராதா ரமணன், இந்துமதி, வாஸந்தி, அம்பை போன்ற எழுத்தாளர்கள் தங்கள் சிறுகதைகள் மூலம் குடும்பம், சமூகம் இவற்றில் பெண்களின் நிலை குறித்து விசனப்பட்டு, பெண்கள் உரிமை, விடுதலை என குரல் எழுப்பியுள்ளனர். நான் குறிப்பிட்டுள்ள எழுத்தாளர்கள், சிறுகதை எழுதுபவர்களில் நூற்றில் ஒரு பங்கு இருக்குமா என்பதே சந்தேகம் – எல்லோரிடமும் சிறுகதைகள் இருக்கின்றன – எல்லோரும் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்!

சிறுகதைக்கு இலக்கணம் என்ன? இந்தக் கேள்விக்கு விடையளிப்பது  என்பது குருடர்கள் யானையைப் பார்த்த கதை போல்தான்!

கதையின் நீளம் என்ன? சின்னச் சின்ன கதைகள் (தேவன் போல்) அரைப்பக்கம் முதல் பதினைந்து இருபது பக்கங்களுக்கு சிறுகதைகள் நீள்கின்றன!

கதைக்கு ஓர் ஆரம்பம், உடல், முடிவு அவசியம். இன்றைய நவீன சிறுகதைகளில் ஒரு நிகழ்வு அல்லது ஒரு சிறிய எண்ணம் சுவைபட  சொல்லப்பட்டு, மற்றவற்றை வாசகர்களின் கற்பனைக்கு விட்டுவிடும் அதிசயம் நடக்கிறது!

சுஜாதாஅவர்களின் ‘புதிய எழுத்தாளர்களுக்கு 11 யோசனைகள்’  கட்டுரை பல விதங்களில் சிறுகதைக்கான தேவைகளைச் சொல்லுகிறது!

பிரபல ஆங்கிலச் சிறுகதை எழுத்தாளர் ஓஹென்றி மற்றும் ஜெஃப்ரிஆர்ச்சர் போன்றோரின் கதைகள் பிரபலமானதற்குக் காரணங்கள், அவற்றின் சுவாரஸ்யமும், எதிர்பாராத முடிவுகளும்தான்!

திரு ரா கி ரங்கராஜன் எழுதியுள்ள ‘எப்படிக் கதை எழுதுவது?’ என்ற புத்தகத்தில், சிறுகதையின் முடிவை முன்னமேயே தீர்மானம் செய்து, பிறகு அதற்கேற்றார்போல்  கதை புனையச் சொல்கிறார் – எதிர்பாராத திடீர் முடிவுக்கு இது உதவும்!

வெறும் சுவாரஸ்யம் மட்டுமே சிறுகதைக்குப் போதுமா? தொடக்கம் முதல், இறுதி வரை வாசகரைக் கட்டிப் போடுவது சுவாரஸ்யமான நடையும், அடுத்தடுத்து வரும் காட்சியமைப்புகளும்தான். ஆனாலும், அந்தக் கதையை மனதில் நிறுத்துவது, அதன் கருப்பொருளும், அது சொல்லும் சங்கதியும்தான் என்பது என் எண்ணம்.

பிறமொழி சிறுகதைகள் பலவும் இப்போது மொழி பெயர்க்கப்பட்டுத் தொகுப்புகளாகக் கிடைக்கின்றன. மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, மராட்டி, வங்காளம் எனப் பல தொகுப்புகள் – இந்திய கலாச்சாரம் பேசுகின்றன!

இந்திய மொழிகளில் வெளி வந்துள்ள நல்ல சிறுகதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஆங்கில மொழிமாற்றம் செய்து, இரண்டு தொகுப்புகளாகக் கொண்டுவந்துள்ளனர் – தொகுத்தவர் குஷ்வந்த் சிங். தமிழிலிருந்து அண்ணாதுரை, கருணாநிதி, அம்பை ஆகியோரது சிறுகதைகள் அவற்றில் இடம்பெற்றுள்ளன!

சிறுவயதில் படித்த ஓஹென்றியின் ‘THE GIFT OF THE MAGI’ ஒரு நல்ல சிறுகதைக்கு உதாரணம் – குறைந்த வருமானம், கைக்கும் வாய்க்கும் சரியாக இருக்கும் கணவன் மனைவி – மனைவிக்கு நீண்ட அழகிய கூந்தல்; ஆனால் அதனைப் பராமரிக்கத் தேவையான சீப்பு (DRIER OR STRAIGHTENER) வாங்க வசதியில்லை! கணவனின் அழகான கைக்கடிகாரம் – ஸ்ட்ராப் மாற்ற வசதியில்லாமல் பெட்டியில்! கிருஸ்துமஸ் பண்டிகைக்கு பரிசுகள் வாங்கப் பணம் இல்லை. அன்புக்கும், காதலுக்கும் குறைவே இல்லை. பண்டிகைக்கு முதல் நாள் மனைவி அழகிய ஸ்ட்ராப் வாங்கி வந்து, கடிகாரத்தைக் கேட்கிறாள் – கட்டி அழகு பார்க்க!

‘உனக்கு ஏது பணம்?’

’பராமரிக்க முடியாத என் முடி எதற்கு? முடியை வெட்டி, விற்று உன் வாட்ச்சுக்கு ஸ்ட்ராப் வாங்கினேன்’

அங்கே ஒரு மெளனம் விழுகிறது.

கையைத் தலைக்குத் தாங்கலாக வைத்துக்கொண்டு, கணவன் சொல்கிறான் ‘உன் அழகிய கூந்தலுக்காகத்தான் இந்த சீப்பை வாங்கி வந்தேன் – கையில் கட்டிக்கொள்ள முடியாத வாட்ச்சை விற்று!’

இருவருக்கும் இப்போது அந்தப் பரிசுகள் தேவைப்படாது!

எனக்குப் பிடித்த, மறக்க முடியாத சிறுகதை இது – இதுதான் சிறுகதை இலக்கணமோ?

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.   

dr1

அப்பாவின் (நினைவில்) கடைசிப்  பக்கம்!

விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு வந்த போன் கால், அப்பா தூக்கத்திலேயே எங்களை விட்டுப் பிரிந்ததைச் சொல்லியது.

உழைப்பும், நேர்மையும், தளரா மனமும் கொண்டு, சந்தித்த அத்தனை சோகங்களையும், இடர்களையும் கடந்து, தன் குழந்தைகளுக்காகவே வாழ்ந்த, அப்பா, மறைந்தார்.

மிகக் குறைந்த வருமானம் – பெரிய குடும்பம் – வாழ்க்கையில் எதிர்நீச்சல் மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது. குழந்தைகள் படிப்பு மட்டுமே முக்கியம் எனத் தன் உடலை வருத்தி அவர் எதிர்கொண்ட கஷ்டங்கள் கண்ணில் நீர் நிரப்புவன.

குழந்தைகள் பெரியவர்களாகி நல்ல நிலைக்கு வந்த பிறகு கூட, ‘தன் கையே தனக்குதவி’ என்று, அறுபதையும் தாண்டி, தன் வேலையில் தொடர்ந்தார். தன் அன்றாட செலவுகளுக்குக் கூடப்  பிறர் கையை எதிர்பார்க்காத மன உறுதி!  ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடும் பக்குவம்!  தனக்கு வந்த எந்தப் பொருளையும் – தங்க மோதிரங்கள், வேட்டிகள், சட்டைகள் – அவர் உபயோகப்படுத்தியதாக எனக்கு நினைவில் இல்லை.

நான்கைந்து சட்டைகள், வேட்டிகள், காலுக்கு செருப்பு, ஒரு கைக் கடிகாரம் இவையே அவரது தேவைகளாக இருந்து வந்தன. தன் தேவைகளை மிகவும் சுருக்கிக் கொண்டு, சில அத்தியாவசியங்களுடன், சுறுசுறுப்பாகச் சுற்றி வந்தவர் அவர்.

அவரது போராட்ட வாழ்க்கையே ஒரு பாடம் – அதிலிருந்து முக்கியமான இரண்டு பக்கங்களை இங்கு சொல்வது சரியாக இருக்கும்!

வாழ்க்கையின் ஆதாரம் ‘கர்ம யோக’மே – BE FAITHFUL TO YOUR DAILY ROUTINE – என்ன வந்தாலும், எது நடந்தாலும், தன் தினசரி கடமைகளை – ஆபீஸ் போகும்போதும் சரி, பின்னர் அதை நிறுத்தியபோதும் சரி – தவறாமல் செய்து விடுவார். சாத்திரம், சம்பிரதாயம், நேரம், காலம், மகிழ்ச்சி, வருத்தம் எதுவும் அவரது செயல்பாடுகளை மாற்றிவிட முடியாது. உழைப்பு ஒன்றே வாழ்வின் ஆதாரம் என்பதைத் தானே ஓர் உதாரணமாய் இருந்து உணர்த்தியவர் என் அப்பா!.  நேரத்திற்கு, அளவான உணவு – ஒரு வேளை சாப்பாடு, ஒருவேளை டிபன், இடையே இரண்டு முறை காபி அவ்வளவுதான். அமிர்தமே கிடைத்தாலும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் சாப்பிடமாட்டார் – அவ்வளவு கட்டுப்பாடு!

தேவைக்கு அதிகமான எதையும் – பொருளோ, பணமோ – உபயோகிக்க மாட்டார். ஆரம்பக்  காலத்தில் இல்லாமை, பின்னர் வாழ்க்கையில் எல்லாம் இருந்தது – அப்போதும், அதே அளவான, பேராசைப் படாத மனம்! தன் பிள்ளைகளே ஆனாலும், எதையும் வேண்டும் என்று கேட்காத குணம். பீரோ நிறைய அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட துணிகள் – புதுமணம் மாறாமல் – அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்தன! உழைத்து, சம்பாதித்துச் சேர்த்த பணம் முழுவதும், குழந்தைகள்  பேரிலேயே சேமிப்புப் பத்திரங்களாக வைக்கப்பட்டிருந்தன! தனக்கென்று எதையுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல், அனைத்தையும் தன் பாசம், ஆசிகளுடன் சேர்த்து எங்களுக்கு வைத்துவிட்டுத் தான் மட்டும் தூக்கத்திலேயே எங்களைப் பிரிந்துவிட்டார்.

எங்களுக்குச் சிறந்த கல்வியும், நிறைந்த அன்பும், பாசமும் கொடுத்து வளர்த்து, தன்னையே தன் உழைப்பாலும், உண்மையாலும் உயர்த்திக் கொண்டு, வாழ்ந்து மறைந்த என் தந்தை ஓர் உன்னதமான மனிதர்!

மீண்டும் பிறந்தால், இவரே என் தந்தையாய் இருக்கவேண்டும் – படைத்தவன் முன் நான் வைக்கும் வேண்டுகோள் இது மட்டுமே!