கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

சாருகேசி அவர்களுக்கு அஞ்சலி !
Image may contain: 1 person, eyeglasses and closeup
திரு சாருகேசி மறைந்தார் – மூத்த பத்திரிக்கையாளர், எழுத்தாளர், விமர்சகர், மொழிபெயர்ப்பாளர் எனப் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மனிதநேயப் பண்பாளர் மறைவு இயல், இசை,நாடக, பத்திரிகை உலகிற்கு ஈடு செய்யமுடியாத இழப்பாகும்.
13-2-2019 மாலை தமிழ்ப் புத்தக நண்பர்கள் சார்பில் நடத்தப்பட்ட நினைவேந்தல் கூட்டத்தில் டேக் மையம் சாரி, திருப்பூர் கிருஷ்ணன், கீழாம்பூர் சங்கரசுப்ரமணியம், சுஜாதா ரங்கராஜன், யோகா, சீதா ரவி, ராமநாராயணன் மற்றும் சாருகேசி அவர்களின் சகோதரி ஆகியோர் தமது நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஆர் வி ராஜன் தயாரிப்பில் சாருகேசியின் பன்முகத்தன்மையையும், மனிதநேயத்தையும் போற்றும்வகையில் அவரது புகைப்படங்கள் மற்றும் வீடியோக்கள் குறும்படம்போல் ஒளிபரப்பப்பட்டன.
அறுபது ஆண்டுகளில் குழந்தைகளுக்கான மூன்று கதைத் தொகுப்புகள், இரண்டு நகைச்சுவைக் கதைத் தொகுப்புகள், ‘நகை’  என்ற  ஒரு  சீரியஸ் கதைத் தொகுப்பு  ( இதுவே ‘JEWELS’  என்ற  பெயரில்  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது – மொழிபெயர்த்தவர்  திரு C.G.ரிஷிகேஷ்) என எழுதிக் குவித்தவர்.
மற்றொரு புத்தகம் – கட்டுரைத் தொகுப்பு – ‘மம்முட்டி முதல், மன்மோகன்சிங்வரை’. இவரது இயல்பான  நகைச்சுவை  பல கட்டுரைகளில் வெளிப்பட்டுத் தெறிப்பதைக் காணலாம்.
ஆரம்ப காலத்தில் இவரது நகைச்சுவை எழுத்துக்களை ஊக்குவித்தவர் கல்கண்டு திரு தமிழ்வாணன் அவர்கள். பின்னர் கல்கி 
ராஜேந்திரன் அவர்கள், இவரது கதைகள்,  பேட்டிகள், கட்டுரைகள் சிறப்புடன் வெளிவரக் காரணமாயிருந்தார்.
ஆங்கிலத்திலும் எழுதும் திறமையினால்,  தி ஹிந்து, எக்ஸ்பிரஸ், எகனாமிக் டைம்ஸ், ஸ்ருதி, மெட்ராஸ் மியூசிங்ஸ், போன்ற ஏடுகளில் இவரது கட்டுரைகள் வாரம் தோறும் வெளிவந்தன. ’சிறந்த மொழி மாற்று எழுத்தாளர்’ விருதை திரு காஸ்ரீஸ்ரீ வழங்கினார்.
இவரது அண்ணாதுரைபற்றிய  நூல்,  குருபக்தி  போன்றவை புகழ்  பெற்றவை.
Image result for சாருகேசி புத்தகங்கள்Image may contain: 2 people
மஹாசுவாமிகள், சீனப் பயண அனுபவம்  ஆகிய புத்தகங்கள் பல பதிப்புகள் பெற்றவை. 8000 க்கும் மேல் கட்டுரைகள், இருநூறுக்கும் அதிகமான சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கும்  இவர்,  இனி  எழுதப்போவதில்லை,  மொழிமாற்றம் மட்டும் செய்ய  உத்தேசம்  என்று கூட்டம் ஒன்றில்  சொன்னது,  அரங்கத்தில் யாருக்கும் ஏற்புடையதாய் இல்லை !
இது நடந்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.
இனி அவர் சொன்னபடியே எழுதப்போவதில்லை.
தன் புத்தகங்கள் விற்றுவரும் தொகையை. ‘ஆட்டிஸம்’ பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வழங்கிவிட்டார் –
அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பது சிலருக்குச் செய்தியாக இருக்கக்கூடும். ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்த தன் சகோதரனின் உடல் உறுப்புகளைத் தானம்செய்த அருமையான குடும்பம் அவருடையது (Jewels புத்தகத்தின் கடைசி அத்தியாயத்தில் இந்த வேதனையை சாருகேசி விவரித்திருப்பதப் படிக்கும் எவர் மனமும் கசிந்துருகும்). அவரது குடும்பத்தார் அவரை குடும்பத்தின் ‘பீஷ்மர்’ என்று குறிப்பிடுவார்களாம்!
அசோகமித்திரன்பற்றி எழுதிய கட்டுரையை மெட்றாஸ் ம்யூசிங்ஸில் படித்து, அவருடன் பேசினேன். ரத்தினச்சுருக்கமான வார்த்தைகளில் என்ன ஒரு அடக்கமாக மேதமை. அன்று எனக்கு அவரிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருந்தன.
தமிழ்ப் புத்தக நண்பர்கள் கூட்டத்தில் என்னையும் ஒரு புத்தக விமர்சனம் செய்யவைத்து, பாராட்டிய (ஆசீர்வதித்த) அபூர்வ மனிதர் அவர். என் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களுக்கும், மற்றைய இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கும் தவறாமல் நண்பர் ஆர் வி ராஜனுடன் வந்திருந்து வாழ்த்தியவர்.
என் டாக்டர் நண்பனிடம் அவ்வப்போது அவர் உடல்நிலையைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் அவர் யாரும் தன்னை வந்து பார்ப்பதை விரும்பவில்லை என்று அறிந்தேன். தன் சோகங்களை அவர் யாருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பவில்லை –
அவர்தான் சாருகேசி என்னும் மனிதநேயர்.
கோபுலுவின் சித்திரம்போல், எப்போதும் கையில் சிறு பேப்பருடன் இசை, நாடக, இலக்கியக் கூட்டங்களில் அமைதியாய் வளையவரும் சாருகேசி !
சார் – WE WILL MISS YOU FOREVER.
Advertisements

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

 

இசைப் பிரியர்களுக்கு டிசம்பர் மாதம் எப்படியோ, அப்படியே புத்தகப்பிரியர்களுக்கு ஜனவரி மாதம் – இவ்வருடமும் புத்தகக் கண்காட்சி YMCA மைதானத்தில் கோலாகலமாக நடக்கிறது. இந்த 42 ஆவது கண்காட்சியில் 800க்கும் அதிகமான அரங்கங்கள், இலட்சக் கணக்கான புத்தகங்கள், ஆடியோ புக்ஸ் இத்தியாதிகள்.

எல்லா அரங்குகளிலும் அநேகமாக எல்லா பதிப்பகங்களின் புத்தகங்களும் கிடைக்கின்றன. பெரிய பதிப்பகங்கள் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட அரங்குகளில் விற்பனை செய்கின்றன – எல்லோர் கைகளிலும் ஏதாவது ஒன்றிரண்டு புத்தகங்கள் – மகிழ்ச்சியான வாசகர்கள்!

பிரபல எழுத்தாளர்கள், அரங்குகளில் வாசகர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டும், புத்தகங்களில் கையொப்பம் இட்டுக்கொண்டும், புத்தகங்கள் வாங்கிக்கொண்டும் உலா வருகிறார்கள்!

முகநூல் நண்பர்கள் நேரில் முகம் பார்த்துப் பேசி மகிழ்கிறார்கள்.

ஆங்காங்கே, சிறுசிறு கூட்டங்களில் புதிய புத்தக வெளியீட்டு வைபவங்கள் நடந்தவண்ணமிருக்கின்றன.

ஊடகங்கள், பிரபலங்களையும், வாசகர்களையும் பேட்டி எடுப்பதும், ‘வீடியோவில்’ பிடிப்பதும் இடையிடையே நடந்துகொண்டிருக்கின்றன!

துணை இயக்குனர், எழுத்தாளர் சரசுராம் அவர்களின் ‘ராஜா வேசம்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியீட்டுவிழா அரங்கு 49ல் நடந்தது. இயக்குனர் சற்குணம் வெளியிட முதற்பிரதியை நான் பெற்றுக் கொண்டேன் – மிக்க மகிழ்ச்சியுடன்!

Zero Degree Publishing (எழுத்து பிரசுரம்) அரங்கில் அமர்ந்துகொண்டு, நேரத்தை வீணாக்காமல் ப்ரூஃப் கரெக்‌ஷன் செய்து கொண்டிருந்த எழுத்தாளர் சாருவுடன் சில நிமிடங்கள் – அவரது ‘நாடோடியின் நாட்குறிப்புகள்’ அவர் கையொப்பமிட்டு வாங்கிக்கொண்டேன்!

நற்றிணையில் எம்.எல். (வண்ணநிலவன்), ஆகாயத் தாமரை (அசோகமித்திரன்), மகா நதி (பிரபஞ்சன்), மற்றும் எஸ் ரா வின் சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற ‘சஞ்சாரம்’, சுதாங்கனின் ‘இன்று’ டன் ‘நான்’, ஆ.மாதவனின் ‘மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள்’, ‘சிரிக்க வைக்கிறார் கி.வா.ஜ’, வேணு வேட்ராயனின் ‘அலகில் அலகு’, பரிபாடல் (புலியூர்க்கேசிகன்) என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டன – இது முதல் சுற்று!

இரண்டாவது சுற்றில், ‘கடல்புரத்தில்’, ‘தெரிந்த பாரதம், தெரியாத பாத்திரம்’ (இந்திரா சவுந்தர்ராஜன்), ’முற்றுப்பெறாத தேடல்’ (லா.ச.ரா), சுஜாதாவின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள் (மூன்றாம் தொகுதி), விருட்சத்திலிருந்து, ‘சென்ற நூற்றாண்டின் சிறுகதைகள்’ (அரவிந்த் சுவாமிநாதன்), ‘ஞாயிற்றுக் கிழமை தோறும் தோன்றும் மனிதன்’ (அழகிய சிங்கர்) புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொண்டேன்!

இவை தவிர, கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா (இ.பா), சிதம்பர நினைவுகள் (கே.வி.ஷைலஜா), பீரோவுக்குப் பின்னால் (பாக்கியம் ராமசாமி), ‘சிவப்பு ரிக் ஷா’ (தி.ஜானகிராமன்), ‘நிறக்குருடு’ (சுதாகர் கஸ்தூரி) ஆகியவையும் நட்புகளுக்குக் கொடுப்பதற்காக!

விருட்சம் அரங்கில் ‘சென்ற நூற்றாண்டின் சிறுகதைகள்’ புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்து ஓரிரு வார்த்தைகள் நான் பேச, சிங்கர் அதை ஓளிப்பதிவு செய்தார். சுற்றிலும் எழுந்த பேச்சு, மைக் அறிவுப்புகள் மற்றும் சப்தங்கள் பதிவு செய்யமுடியாமல் படுத்தவே, பிறகு தனியாக பதிவு செய்து கொள்ளலாம் என முடிவு செய்தோம்! தப்பித்தோம் என பெருமூச்சு விடும் அன்பர்கள், ‘தேடும் புத்தகம் கிடைக்காமல் போகக் கடவது’ என சபிக்கப்படுகிறார்கள்!

புத்தக ஆசையும், வாசிக்கும் காதலும் வாழ்நாள் முழுவதும் கூடவே வரும் போலும் – புத்தகங்கள் உள்ளவரை நாம் தனியாக இல்லை என்ற உணர்வு இருப்பதென்னவோ உண்மை!

வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய அரங்கத்தில் நாள்தோறும் சொற்பொழிவுகள், புத்தக வெளியீடுகள் என நடந்தவண்ணம் இருக்கின்றன!

கண்காட்சியில் சுற்றிய களைப்பு தீர, வெளியே ஸ்டால்களில், காபி, டீ. ஜூஸ், ஸ்னாக்ஸ் கிடைக்கின்றன – எப்போதும்போல் அங்கு எல்லா அரங்குகளையும் விட அதிகக் கூட்டம்!

1977 ல் முதன்முதலில் ஆரம்பித்தது புத்தகக் கண்காட்சி – காயிதே மில்லத் கல்லூரியில் பன்னிரண்டே ஸ்டால்களுடன் – 42 வருடங்களாகப் புத்தகக் கண்காட்சியில், விடாமல் கலந்து கொண்டிருக்கும் திரு பாலசுப்பிரமணியன்பற்றிய முகநூல் பதிவில் ஆர் வி எஸ் (பினாக்கிள் பதிப்பகம்) !

“தமிழர் புத்தகங்கள்” ஓர் அறிமுகம் – தொகுப்பாசிரியர் ‘சுப்பு’ (விஜயபாரதம் பதிப்பகம்) – அருமையான இந்தப் புத்தகத்தை ஒவ்வொரு வாசகனும் படித்துப் பயன் பெற வேண்டுகிறேன்.

புத்தாண்டு மற்றும் பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!!

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

அனுபவம் !

விருட்சம் அழகியசிங்கர், ‘மனதுக்குப் பிடித்த கவிதைகள்’ – தொகுதி 1 ஐ பாரதி பிறந்தநாள் பரிசாகக் கொடுத்தார்! அதில் தனக்குப் பிடித்த கவிதைகளில் ஒரு நூற்றினைத் தொகுத்திருந்தார். நூறு கவிஞர்களின் கவிதைகளை ஒரு சேரப் படிக்கும்போது வித்தியாசமாக இருந்தது. எனக்குக் கவிதை எழுத வருமோ வராதோ, தெரியாது, ஆனால் ரசிப்பேன்! நூறாம் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு கவிதை ‘அனுபவம்’ பற்றியது – ‘நீ மணி; நான் ஒலி!’ – படித்தபோது மனதில் தோன்றியவைகளை எழுதலாம் என்று தோன்றுகிறது! (கவிதையும் கவிஞரும் வியாசத்தின் கடைசியில்!).

அனுபவம் என்பது ‘பட்டறிவு’ – வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள், உணர்வுகள் இவை புதிதாய்த் தோற்றுவிக்கும் ‘அக அறிவு’ அல்லது ‘முன்னமேயே உணர்ந்திருத்தல்’ என்பதாய்க் கொள்ளலாம். இந்த வார்த்தையின் மூல வேர் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வருகிறது. “பவ” என்றால் ‘நிகழ்வது’, ‘ஆவது’ என இருபொருள் – நிகழ்வதை அறிவதும் ஆவதை உணர்வதுமே ‘அனுபவம்’ என்கிறது விக்கிபீடியா!

புரியும்படியாகச் சொல்லவேண்டுமானால், எக்ஸ்பீரியென்ஸ் (EXPERIENCE) தான் அனுபவம்!

ஐம்புலன்களுக்கும் அனுபவம் பெறும் அல்லது தரும் திறமை உண்டு – கேட்பது, பார்ப்பது, சுவைப்பது, உணர்வது என அனுபவம் நம்மை ஆக்ரமிக்கவல்லது.

படிப்பறிவைவிட, பட்டறிவு எப்போதுமே உயர்ந்ததாகப் படுகிறது. தனது அனுபவத்தினால் ஒன்றைச் செய்து முடிப்பவர், புதிதாய்ப் படித்து வரும் இளைஞரை விடச் சிறிது நன்றாகவும், நேர்த்தியாகவும் அந்த வேலையைச் செய்யக்கூடும். இதற்கு அவரது வயது மற்றும் அனுபவத்தினால் கிடைத்த திறமை காரணமாக இருக்கும். ஆனாலும், இன்றைய இளைஞர்களில் சிலர் இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்கக்கூடும். ‘அனுபவம்’ ஒரு மனிதனை எப்படிப் புடம் போட்டு, முழுமையாக்குகிறது என்பதற்காக இதைச் சொன்னேன். (‘பெரிசுங்க எல்லாம் எப்பொவும் இப்படித்தான் பேசும்’ என்ற இளசுகளின் முணுமுணுப்பு காதில் விழுகிறது!)

குலம், தவம், கல்வி, குடிமை, மூப்பு எல்லாம் இருந்தாலும், உலகம் அறியாமை – அனுபவ ஞானம் இல்லாமை – என்பது நெய்யில்லாத வெண்சோற்றைப் போன்றதாகும் என்கிறது ‘பேதமை’ அதிகாரத்தின் பாடல் ஒன்று (நாலடியார் – 333 ஆம் பாடல்)!

அனுபவம் நம்மையறியாமலே நம்முடன் சேர்ந்துவிடுகிறது – நல்ல அனுபவங்கள் மனதுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. கெட்ட அல்லது தீய அனுபவங்கள் மனதுக்கு வருத்தத்தை அளிக்கின்றன. எந்த அனுபவமானாலும், அது ஏதோ ஒன்றை மனிதனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கத் தவறுவதில்லை! கற்றுக்கொள்ள மறுப்பவன் முன்னேற்றம் காண்பதில்லை! கற்றுக்கொண்டு அனுபவசாலியானவன் ஞானத்தை அடைகின்றான்!

நம் அனுபவம் மட்டும் அல்ல – நம்மைச் சுற்றியுள்ள அனைவரின் அனுபவங்களும் நம்மை செம்மைப்படுத்துகின்றன. பிறருக்கு ஒரு நன்மையோ அல்லது தீமையோ நிகழும்போது, அந்த அனுபவத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வதுதான் புத்திசாலித்தனம். நெருப்பு சுடும் என்பதை நாம் சுட்டுக்கொண்டுதான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை – பிறர் அனுபவத்திலிருந்தும் அறிந்துகொள்ளலாம். வாழ்க்கையில் அனுபவங்களைவிட வேறு சிறந்த ஆசான் இல்லை!

கண்ணதாசனின் அர்த்தமுள்ள இந்துமதம் முழுவதும் அனுபவங்களின் படிப்பினைகள்தான் – வாழ்வின் அனைத்து அனுபவங்களையும், இந்து மத சித்தாந்தங்களுடன் இணைத்து அவர் சொல்லியிருக்கும் கருத்துக்கள் என்றென்றும், எல்லோருக்கும் பொருந்தி வருபவை!

‘பரமசிவன்  கழுத்திலிருந்து பாம்பு கேட்டது
‘கருடா செளக்கியமா?’
‘யாரும் இருக்குமிடத்தில் இருந்து கொண்டால்
எல்லாம் செளக்கியமே’ கருடன் சொன்னது,
அதில் அர்த்தம் உள்ளது!

அவரது இந்தப் பாடல் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடுதானே!

அனுபவங்கள் வாழ்க்கையைச் செப்பனிடுகின்றன – அனுபவங்களால் ஞானம் பெற்றவர்கள்தானே பட்டினத்தாரும், பத்ரகிரியாரும்?

எல்லாவற்றுக்கும் அனுபவம் தேவை என்கின்றன ‘வேலை வாய்ப்பு’ விளம்பரங்கள்!

அனுபவம் நிராகரிக்கப்படும் ஒரே விளம்பரம் “மணமக்கள்” தேவை என்னும் மேட்ரிமோனியல் விளம்பரம் மட்டுமே!

இப்போது அந்தக் கவிதையும் கவிஞரும்!

கவிதை:
பிறப்பின் வருவது யாதெனக் கேட்டேன்
பிறந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்
படிப்பெனச் சொல்வது யாதெனக் கேட்டேன்
படித்துப் பாரென இறைவன் பணித்தான்;
……………….

வறுமை என்பது என்னெனக் கேட்டேன்
வாடிப் பாரென இறைவன் பணித்தான்
இறப்பின் பின்னது ஏதெனக் கேட்டேன்
இறந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்;

‘அனுபவித் தேதான் அறிவது வாழ்வெனில்
ஆண்டவனே நீ ஏன் எனக் கேட்டேன்
ஆண்டவன் சற்றே அருகு நெருங்கி
அனுபவம் என்பதே நான்தான்’ என்றான்!
-கவிஞர் – கண்ணதசன்.

அனுபவமே ஆசான். அனுபவமே கடவுள்! அனுபவமே நீயும். அனுபவமே நானும்!!

டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

dr1

கஸ்டமர் சர்வீஸ்!!

துணி வாங்கித் தைக்கிற காலமெல்லாம் போய், இப்போது ‘ரெடி மேட்’ டிரஸ் வாங்கி அணிவது பழகிவிட்டது. இரண்டுக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே செலவுதான் – உடனே அணிந்து கொள்ளும் வசதி, தையற்கடையில் ’காஜா’ பையனை முறைத்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டாம் என்கிற நிம்மதி, அளவு சரியாக இல்லையெனில், திருப்பிக் கொடுக்கும் சுதந்திரம் – இவையே ரெடிமேட் பக்கம் சாய வைக்கிறது!

ரெடி மேட் டிரஸ்களில் வேறு வகைப் பிரச்சனைகள் – வேண்டும் கலரில் அரைக் கை சட்டை இருக்காது – பிடித்த கலரில் சைஸ் கிடைக்காது – பிராண்ட் வித்தியாசத்தில் ஒரு சைஸ் கூடவோ அல்லது குறையவோ இருக்கும் – ட்ரயல் ரூம் கண்ணாடி குடு குடுப்பைக் காரனையோ, சட்டைப் பட்டன்களுக்கிடையே மூச்சு முட்டிப் பிதுங்கும் சதையையோ காட்டி பயமுறுத்தும். பேண்ட் இன்னும் மோசம் – நம்ம இஞ்சி இடுப்புக்குச் சரியான சைஸ் கிடைக்காது – கிடைத்தாலும் உயரம் சரியாக இருக்காது. ஆல்டர் செய்தால், பேண்ட் ஷேப் மாறி, பைஜாமா ஆகிவிடும் – பிடிக்கக் கூடாத இடத்தில் பிடிக்கவும், பிடிக்க வேண்டிய இடத்தில் லூசாகவும் இருந்து, வித்தியாசமாக நடக்க வைக்கும்! சாமுத்ரிகா லட்சணங்கள் சரியாக இல்லாதது நம் குற்றம் அல்லவே?

ஆறு மாதங்களுக்கு முன் யாரோ கொடுத்தார்கள் என்று – சட்டைத் துணியா, அல்லது பேண்டுக்கா என்று சரியாகச் சொல்ல முடியாதபடி ஒரு மெடீரியல், ஜிப்பா, பைஜாமாவுக்குச் சரியாக இருக்கும் என்றான் என் டிரைவர்! – வீட்டில் இருந்த துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு பாண்டி பசாரில் பெரிய ஷோ ரூம் சென்றேன்.
இந்தத் துணியில், ஒரு ஜிப்பாவும், ஒரு ஆஃப் ஸ்லாக்கும் தைக்கலாம் என்றார் அங்கிருந்த டெய்லர். சரி, வந்ததுதான் வந்தோம், இரண்டு பேண்ட் தைத்துக் கொள்ளலாம் என, துணி செலெக்ட் செய்து அளவும் கொடுக்கத் தயாரானேன்! சில தெளிவான இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன்ஸ் கொடுத்தேன் – சட்டைக்கு ஒரு பாக்கெட், ஏரோ கட்டிங், பேண்டுக்கு ஒரு பின் பாக்கெட், எட்டு லூப்புகள், இத்தியாதிகள். விரைவாக கழுத்து, இடுப்பு, வயிறு, தோள், கால் என்று இன்ச் டேப் தழுவ, அளவுகளைக் குறித்துக்கொண்டு, மஞ்சள் கலர் அட்டையில் ஆர்டர் எண், சார்ஜ் எல்லாம் எழுதி, துணிகளின் மூலையிலிருந்து ஒரு குட்டி முக்கோணம் கட் செய்து, அட்டையுடன் ஸ்டாப்ளர் போட்டுக் கொடுத்தார். ONLY CASH, CARDS NOT ACCEPTED என்ற வாசகத்துடன் அட்டை என்னைப் பார்த்து சிரிப்பதுபோல இருந்தது!

ட்ரையல் எல்லாம் வேண்டாம் (என்னா ஒரு நம்பிக்கை?), குறித்த தேதிக்கு வந்து வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி, திரும்பி விட்டேன்!

வழக்கம்போல் குறித்த தேதிக்கு இரண்டு மூன்று நாட்கள் தள்ளிச் சென்றேன் – ஏதோ அவசரம், போட்டுப் பார்த்து ஆல்டரேஷன் சொல்ல நேரமில்லை. வாங்கி வந்து விட்டேன் – அந்தப் பிரபல ஷோ ரூமின் மேல் இருந்த நம்பிக்கையால் கூட இருக்கலாம்!

மறுநாள் நிதானமாகப் போட்டுப் பார்த்தபோது வெறுத்துப் போனேன் – இடுப்பில் நிற்காமல் நழுவியது பேண்ட் – உயரம் அதிகமாக, அந்தக் காலத்து ரஞ்சன் குதிரையேற்றப் பேண்ட் போல், மேலே பேகியாகவும், கணுக்காலருகே சுருக்கங்களுடன் சூடி போலவும் வினோதமாக இருந்தது! நல்லவேளை, ஜிப் வேலை செய்தது!

சட்டையின் கை, முழங்கை தாண்டி, கர்மவீரரை நினைவு படுத்தியது! காலர் நாய்க்குட்டியின் காதுகளைப் போல் இரண்டு பக்கமும் தொங்கியது. ”கொஞ்சம் லூசா (சட்டைதான்) தைத்துக் கொள், வளர்ர பிள்ளை” (நீ வளராவிட்டாலும், துணி சுருங்கும் என்பது அவள் சொல்லாதது!) என்பாள் அம்மா! அது இந்த டெய்லருக்கு எப்படித் தெரியும்? அறுபது வயதுக்கு மேல வளர்வேனா? குழம்பினேன்!!

இது சரியில்லை – கொள்ளைப் பணம் கொடுத்து துணி வாங்கி, அதற்கு மேலும் தையல் சார்ஜ் கொடுத்து …. சிவப்புத் துணியைப் பார்த்து மிரண்டு முட்ட வரும் காளை போல, கோபத்துடன் மறுநாள் சென்றேன்.

அன்று அந்தப் பழைய டெய்லர் லீவு – அவர் ’பாஸ்’, வாரம் இரண்டு முறை வருவாராம் – மற்ற நாட்களில் ஃபேக்டரியை – துணி தைக்கும் இடம் – பார்த்துக் கொள்ளுவாராம். ஐந்தரை அடி உயரத்தில், முன் தலை வழுக்கையுடன், சரியான அளவில் பேண்டும், சர்டும் போட்டு, (இவருக்கு மட்டும் பார்த்து, பார்த்துத் தைப்பார் போல – மைண்ட் வாய்ஸ்!) முக மலர்ச்சியுடன் வர வேற்றார். அதற்குள் ட்ரயல் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த மற்றொரு பெரிசு, ‘பர்ஃபெக்ட் ஃபிட்டிங்” என்று கூறி என் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கொண்டது!

விபரம் கேட்டு,” சாரி சார். தப்பாகத்தான் தைத்திருக்கிறார்கள் – மீண்டும் அளவு எடுத்து, சரி செய்து தருகிறேன்” என்றார். ”இடுப்பில் ஒரு இன்ச் (பேண்ட் இடுப்புக்குத்தான்!) குறைத்து, உயரம் சரி செய்து விட்டால் போதும் – சட்டையின் கை நீளம் குறைத்து, உடம்பைப் (சட்டைக்குத்தான்!) பிடித்து விட்டால் சரியாயிருக்கும்” என்றார். அவரது நிதானம், தவறுக்குப் பொறுப்பேற்று, அதைச் சரி செய்ய எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி எல்லாம் என் கோபத்தை வீழ்த்தின.
வேறு ஒரு மஞ்சள் அட்டையில், அதே நம்பருடன் ‘ஆல்ட்ரேஷன்’ என்று எழுதி என்னிடம் கொடுத்தார்.

இரண்டு நாளில் சொன்னதைப்போல, சரி செய்தும் கொடுத்தார்!

அன்று என்னால் தாமதமாகி விட்டதால், அவருக்கு மதியம் ப்ரேயருக்குச் செல்ல முடியவில்லை – வருத்தமாக இருந்தாலும், “நம்ம சர்வீஸ், கஸ்டமர் எல்லாம் முக்கியம்தானே” – அவர் அருகிலிருந்த மற்றொரு சிப்பந்தியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது.

வெளியே வானத்தில் கருமேகம் மூட்டமாய் இருந்தது – சின்னச் சின்னதாய்த் தூறத் துவங்கியது.

.

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

dr1

கோழைகளின் சரணாலயம் “தற்கொலை”

தினமணி.காம் மின்னிதழில் என்னுடைய “தற்கொலை எனும் வியாதி” வியாசம் வெளியான சமயம், ஈரோடு பக்கத்திலிருந்து மிரட்டும் குரலில் ஒரு போன் கால் வந்தது – ‘தற்கொலைகள் தூண்டப்படுகின்றன – சமூகமே அதற்குப் பொறுப்பு. நீங்கள் வியாதி என்கிறீர்களே?’ அமைதியாக நான் சொன்னேன், “யார் தூண்டினாலும், மனதில் நோய் உள்ளவர்களே பெரும்பாலும் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகிறார்கள் – அதற்கான மருத்துவ ஆதாரங்கள் வலுவாக உள்ளன”. போன் உடனே அமைதியான வேகம், மறுமுனையின் கோபம், வெறுப்பு – ஏதோ ஒன்றை உணர்த்தியது!

 

Related image

சமீபத்தில் வாசித்த இரண்டு ‘தற்கொலை’ சிறுகதைகளைப் பார்ப்போம்.

கதை 1:

கு.அழகிரிசாமியின் ‘குமாரபுரம் ஸ்டேஷன்’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் உள்ள (விகடன் பிரசுரம்) ”கற்பக விருட்சம்” கதை.

எஸ் எஸ் எல் சி பரீட்சையில் பெயில் ஆகிவிடும் ஒரு ஏழை மாணவன், தற்கொலை செய்துகொள்ள முடிவெடுக்கிறான் – கோவில் பட்டராக இருக்கும் அவனது அப்பா, இவன் பாஸ் செய்து, ஏதாவது ஒரு கடையில் வேலை செய்துகொண்டே, தட்டச்சு பயின்று பின்னர் பெரிய வேலைக்குப் போவான் – என்ற எதிர்பார்ப்பில் இருக்கிறார். மொத்த குடும்பமும் – அப்பா, அம்மா, தங்கை – இவனது கையை எதிர்பார்த்து நிற்கிறது.

பல காரணங்களால் நான்கு வருடங்கள் தாமதமாக படிப்பதால், வகுப்பில் இவனே பெரியவன். எதிர்வீட்டுக்குப் புதிதாய்க் குடிவந்த சுகன்யா, இவனிடம் சந்தேகம் கேட்டுப் படிக்கிறாள் – அவளைப்பற்றிய எண்ணங்கள் அவனுள் ஒரு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. இன்று ரிசல்ட் வந்துவிட்டது – அவள் தேறி விட்டாள், இவன் தேறவில்லை! இந்த எண்ணம் அவனை மிகவும் துன்புறுத்துகிறது – சுகன்யா மீது கோபமாக மாறுகிறது – அதுவே வெறுப்பாக மாறித் தற்கொலை முடிவுக்குத் தள்ளுகிறது!

வீட்டின் வறுமையும், தங்கையின் திருமணமும் இவனை வருத்தம் கொள்ள வைக்கின்றன; ஆனாலும், எதிர்வீட்டு சுகன்யா பாஸ் செய்து விடுவது இவனுக்கு அவமானமாக இருக்கிறது – இவர்களையெல்லாம் எதிர்கொள்வதைவிட, மரணத்தை எதிர்கொள்வது இவனுக்கு எளிதாகத் தோன்றுகிறது.

இருட்டிய பிறகு ரயில் முன்னால் விழுந்து தற்கொலை செய்துகொள்ள சைதாப்பேட்டை ஸ்டேஷனில் வந்து அமர்ந்திருக்கிறான். ரயில்வே சிப்பந்திகள், வந்து, போகும் பயணிகள் எல்லோரையும் பார்த்து, ஒரு வித பயத்துடன் இருட்டுவதற்காகக் காத்திருக்கிறான்.

இந்த தாமதிக்கும் நேரம், அவனை மரண பயமும், வாழ்க்கை பயமும் மாறி மாறி ஆட்கொள்கின்றன. தற்கொலைக்குப் பிறகு தன் குடும்பம் என்னாகும் என்று நினைத்துப் பார்க்கிறான் – அழகிருந்தாலும், தேறிவிட்டாலும், பாடம் கற்றுக்கொண்டதற்கு ஒரு முறை கூட நன்றி சொல்லாத சுகன்யாவுக்காக உயிரை விடுவதா? என்று தெளிந்து, தன் முடிவை மாற்றிக் கொள்கிறான் –

மிக அழகான இந்தச் சிறுகதையில், அழகிரிசாமி படிப்படியாக தற்கொலைக்கான காரணங்களையும், பின்னர் அவை எவ்வளவு முட்டாள்தனமானவை என்றும் சொல்லிச் செல்கிறார் – உயிரைவிட எதுவும் பெரியதில்லை – எல்லாவற்றையும் எதிர்த்து நின்று ஜெயிப்பதுதான் வாழ்க்கை என்று அழகாக நிறுவுகிறார்.

கதை 2.

சுந்தர ராமசாமியின் “கோழை” சிறுகதை சதங்கை இதழில் டிசம்பர் 1971 இல் வெளிவந்தது – காலச்சுவடு அக்டோபர் 2017 இல் மீண்டும் பிரசுரித்துள்ளது.

மீண்டும் மீண்டும் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயன்று தோற்கிறான் கதையின் நாயகன் – தாங்க முடியாத துக்கமும், நிவர்த்திக்கும் மார்கமும் தெரியாதபோதெல்லாம் கடல் நினைவுக்கு வந்து, தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறார்! போகும் முன் முகத்தில் தாடி, பார்க்கும் பெண்களைச் சகோதரியாய் நினைப்பது, இரத்த பந்தங்களை ’நன்றாக அழுங்கள்’ என்று மனதாற சபிப்பது – இவை ரெகுலராக நடக்கும்!

இம்முறை நிச்சயமாக தற்கொலை என முடிவுசெய்து, பஸ்ஸில் போகும்போது, விலைமாது ஒருவரும் உடன் பயணிக்கிறார். இவர் அவளைப் பார்த்திருக்கிறார். அவளுக்கும் இவரைத் தெரியும் பார்த்திருக்கும் அளவில்!

கன்னியாகுமரிக் கடலில் ஒரு மணல் மேட்டின் மீது நின்றுகொண்டு, தானே பேசிக்கொண்டும், அழுதுகொண்டும் நிற்கிறார். அப்போது அவளும் அங்கே சற்று தூரத்தில் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறாள். வழக்கம்போல் திரும்பி விடுகிறார் – இம்முறை அப்பெண் தற்கொலை செய்து கொள்வதாக நினைத்து, பயந்து ஓடிவந்து விடுகிறார்! அந்தப் பெண்ணே இவரிடம் வந்து பேசுகிறாள் – அவளது மனதில் இருக்கும் வாழ்க்கை குறித்த தெளிவு இவரிடம் இல்லை எனபது வெளிப்படுகிறது. திரும்புவதற்குக் கூட இவர் கையில் பணம் இல்லை – அவள் காசைக் கொடுத்து வீட்டுக்குப் போகச் சொல்லி, “எங்கு பார்த்தாலும், உங்களைத் தெரியும் என்ற வகையில் நான் புன்னகைக்க கூட மாட்டேன்” என்று கூறிச் செல்கிறாள். “இனி இந்த இடத்திற்கு வரக்கூடாது” என்றெண்ணித் திரும்புகிறார் அந்தக் கோழை!

இந்த இரு கதைகளும் தற்கொலைக்குப் பின் உள்ள மன இயல் ரீதியான போராட்டங்களைச் சுவையுடன் சொல்கின்றன.

சமீபத்தில் படித்த டொரதி பார்கர் (DOROTHY PARKER – 1893-1967) கவிஞரின் “தற்கொலை” பற்றிய கவிதை ஒன்று – முடிந்த வரை தமிழ்ப் ’படுத்தி’. இருக்கிறேன்.

சவரக் கத்திகள் வலி கொடுக்கும்

ஆறுகள் மிகவும் ஈரப்பதத்துடன் குளிர் கொடுக்கும்

அமிலங்கள் கறை படியும்

மருந்துகள் சதைகளைப் பிடிக்கும்

துப்பாக்கிகள் சட்டத்திற்கெதிரானவை

சுருக்குகள் அவிழ்ந்து விடும்

விஷ வாயுக்கள் துர்நாற்றம் தாங்கமுடியாது

அதனால்

நீ வாழ்ந்துவிட்டுப் போவதே மேல்!

(ஒரிஜினல் ஆங்கில மூலம் வேண்டுவோர் டாக்டர் ஜி.லக்‌ஷ்மிபதி அவர்களின் “HOW TO BE MIDDLE CLASS AND HAPPY” –புத்தகத்தின் 53 ஆம் பக்கம் பார்த்துக்கொள்ளவும் !)

ஜெ.பாஸ்கரன்.

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

நெட் வைத்தியம்!

dr1

 

அறுபத்தி இரண்டு வயதுப் பெண்மணி – மினிமம் படிப்புவசதியானமத்தியதரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதை கழுத்துப் பவுன்  தாலிச்சரடு சொல்லியது.

உடன் வந்திருந்த கணவர் நெற்றியில் கோபிச் சந்தனம், முன் தலையில் முடி நரைத்த கிராப்பின் தலையில் ஒரு சின்ன ‘கொத்தாகத்   தனித்துத்தெரியும் மாடர்ன் குடுமிஅரசு உத்தியோகத்திலோபிரைவேட்கம்பெனியிலோ ஹெட் கிளார்க்குக்கு மேல் உயரம் காணாத முகம்!

தெரிந்தவர் யாரோ சொல்லி,என்னைப் பார்க்க வந்ததாகத் தெரிவித்தார்கள்.

வந்த பெண்மணி, “கைகால் குடைச்சல்இடுப்பு வலி” என்றவுடன்வழக்கமான கேள்விகளுடன், ‘சுகர்’ உண்டாஎன்றேன்.

உண்டு” – தலையாட்டியவாறேகோபிச் சந்தனத்தைப் பார்த்தார். “கண்ட்ரோல்ல இருக்கு”  

என்ன மருந்து எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்?”

மருந்தெல்லாம் கிடையாது – நிறுத்தி இரண்டு வருஷம் ஆச்சு

…” ஆச்சரியம் என்னையும் மீறி முகத்தில் சுருக்கங்களாய் விழுந்தது.

மூணு வர்ஷமா சுகர் நூற்றி சொச்சத்திலேயே இருந்தது – ஏறவும் இல்லேஇறங்கவும் இல்லே

சரிநல்ல கண்ட்ரோல்தானேபிறகென்ன?”

அம்மணி அய்யாவைப் பார்க்கஅவர் தலையைக் குனிந்துகொண்டார்.

இவர்தான்,  இங்கிலீஷ் மருந்தெல்லாம் பழக்கம் ஆயிடும் – சைடுஎஃபெக்டெல்லாம் வரும்நிறுத்திடுன்னார்.  நிறுத்திட்டேன்.” (ஏனோ,கிணற்றுக் கயிற்றில் அந்தரத்தில் தொங்கும் குடம் நினைவுக்கு வந்துதொலைத்தது!)

நல்லதுதான் – டயட்வாக்கிங்எக்சர்சைஸ் ன்னு கண்ட்ரோல்ல இருக்கீங்கபோல

இல்லேவேற மருந்து சாப்பிடறேன்

கோபிச் சந்தன முகத்தில் மருட்சியுடன் ஒரு பிரகாசம்!

நாவ இலெகொய்யா இலெமாவிலைசிறுகுரிஞான் இலெஆவாரம்பூ –எல்லாத்தையும்முந்தின நாள் இரவே கொதிக்கிற தண்ணீல போட்டுமறுநாள் குடிக்கணும்

வேப்ப இலை கெடையாதா?” – நான்.

ம்..ஹூம்ரொம்ப கசக்கும்!”

ம்ம்… சில பேர் வெந்தயம் சாப்பிடறாங்களே?”

அதுவும் உண்டுநல்ல தண்ணீல ஊற வெச்சுவெந்தயத்த வெறும்வயத்துலெ அப்படியே சாப்பிடுவேன்!”

இதெல்லாம் யார் கொடுத்தாங்க?”

கூகிள் பாத்துதான் சார்” – முதன் முறையாக வாயைத் திறந்தார் கோபிச்சந்தனம்.

வெரிகுட்எந்த மருந்தானா என்னசுகர் கண்ட்ரோல்ல இருந்தாவே போதும்லேடஸ்ட் ப்ளட் சுகர் என்ன?”

ப்ளட் டெஸ்டே வேண்டாம்னுட்டார் இவர்இரண்டு வருஷமாச்சு டெஸ்ட்எடுத்துகேட்டாஅதுதான் ப்ராப்ளம் ஒண்ணும் இல்லையே’ ங்கறார்.இப்போ கை கால் எல்லாம் கொடையறதுஏதாவது மருந்து எழுதிக்கொடுங்கோ”.

விபரமறிந்த பக்கத்து வீட்டு மாமிகடிந்துகொண்டு,  டாக்டரைப் போய்ப்பாருங்கோசர்க்கரையோட விளையாடாதீங்கஎழுத்த வீட்டு மணிமாமாவுக்கு முட்டிக்குக் கீழே காலை எடுத்துட்டா – ஆம்புடேஷன். . அவரும்இப்படித்தான்சுகர இக்னோர் பண்ணினார்” – பயத்தில்வந்திருக்கிறார்கள்.

ஃபாஸ்டிங்போஸ்ட் பிராண்டியல்மூன்று மாத ஆவரேஜ் HbA1C எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்து மறுநாள் வரச்சொன்னேன்……

அதுவரைக்கும் நாவ இலெவெந்தயம்……”

ம்ம்சாப்பிடுங்கதப்பில்லே – ப்ளட் டெஸ்ட் ரிஸல்ட் பார்த்து முடிவுசெய்துக்கலாம்

சந்தோஷமாகக் கணவனும்மனைவியும் எழுந்து சென்றார்கள் –

எனதுமூளைக்குள் இரண்டு ஆடுகள் ‘மே..’ என்று கத்துவதைப் போலிருந்தது.

இரண்டு நாள் கழித்து தயங்கியபடியே வந்த இருவரையும் பார்த்த உடனேயே தெரிந்துவிட்டது –

அம்மணியின் இரத்தத்தில் ஒரு ரேஷன்கடையில் உள்ள அளவு சர்க்கரை இருந்தது! (நான் அந்தக்கால ரேஷன் கடையைச் சொன்னேன்!).

இப்போது என்ன செய்வது?

 இன்று தொந்திரவு இல்லாத நீரிழிவு நோயை – SYMPTOM FREE DIABETES கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், நாளை அதன் விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியதிருக்கும்.  இரத்தக் குழாய்களின் மிகச் சிறிய, கடைசி   முனைமயிரிழை போன்ற குழாய்கள் பாதிப்பால் உடல் உறுப்புகள் – END ORGANS – செயலிழக்கும். முக்கியமான எல்லா இரத்தக் குழாய்களும் பாதிக்கப்படுவதால், கண்களின் விழித்திரை (பார்வை இழத்தல்), சிறுநீரகங்கள்( கிட்னி ஃபெய்லியர், முடிவு டயாலிசிஸ்), மூளை (ஸ்ட்ரோக் – பக்கவாதம்), வெளி நரம்புகள் (நியூரைடிஸ் – ஊசி குத்துவது, மரத்துப் போவது, சிலநரம்புகள் செயலிழப்பது), இதயம் (ஹார்ட் அட்டாக்) – அனைத்து உறுப்புகளும் தனியாகவோ, சேர்ந்தோ பாதிக்கப் படலாம். இரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு அதிகமாக இருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும், சிறிது சிறிதாக இந்த உறுப்புகள் பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

நான் சொல்லி முடித்தபோதுமுகத்தில் எந்த மாறுதலும் இன்றி ஒருவரைஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

மருந்துகள்உணவில் சேர்க்க / தவிர்க்க வேண்டியவைஉடற்பயிற்சிநடைப்பயிற்சி எல்லாம் விபரமாகக் கூறிஅனுப்பி வைத்தேன்எந்தவகை  சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டாலும்அவ்வப்போது சுகர் லெவல் மானிட்டர் செய்யவேண்டியதின் அவசியத்தைச் சொன்னேன்.

யூ டியூப்நெட் பார்த்துவீட்டில் பிரசவம் பார்ப்பதைக் காட்டிலும்,  இந்தநெக்லிஜென்ஸ் பரவாயில்லையோ என்று தோன்றியது.

உடல் ஆரோக்கியம் குறித்த விழிப்புணர்வு அவசியம்தான் – அது SELF MEDICATION TREATMENT வரை செல்வது ஒரு சொஸைடியின் ஆரோக்கியத்துக்கு நல்லது அல்ல!

 

 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் பாஸ்கரன்

dr1

Related image

ஞாயிறு போற்றுதும்!

ஞாயிறு காலையிலேயே காலிங் பெல் அடித்தது.

‘சண்டே, காலை கொஞ்சம் சோம்பலாய்த் தூங்கலாம்னா, விடமாட்டாங்களே’ – கண்ணைச் சுருக்கி எதிரே கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். காலை மணி 5.55. வந்த கொட்டாவியைக் கையால் மறைத்தபடி, கதவைத் திறந்தேன்.

 ’குட் மார்னிங். ஞாயிற்றுக் கிழமையும் சீக்கிரமா வெளீல போய்டப் போறயேன்னு, எழுந்த உடனேயே வந்தேன்!’ சிரித்தபடி ஜிப்பாவில் நண்பன்.

‘குட் மார்னிங்’ – அரைசிரிப்புடன் கதவைத் திறந்து, சோபாவைக் காட்டினேன் – கையில் கொண்டு வந்திருந்த நியூஸ் பேப்பரைப் (என் வீட்டு வாசலில் கிடந்ததுதான்!) பிரித்தவாறே ‘நான் வெயிட் பண்றேன்’ என்று பல் தேய்க்க எனக்கு பெர்மிஷன் கொடுத்தான்!

இப்படித்தான், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும், எதிர்பாராமல், வார நாட்களை விட ’பிசி’யாகி விடும்!  ஓய்வில்லாமல் இரண்டு வாரங்கள் தொடர்ச்சியாக வேலை செய்வதைப்போன்ற உணர்வு வந்து சோர்வைத்தரும்!

சனிக்கிழமை காலையிலேயே (அரை நாள், முழுநாள் வேலை இருந்தாலும், வாரத்தின் கடைசி  வேலை நாள் என்பதால்!) ஹாலிடே மூட் வந்துவிடும். இப்போதெல்லாம், சனி, ஞாயிறு விடுமுறை என்பதால் வெள்ளிக்கிழமை மாலையே “வீக் எண்ட்” சிண்ட்ரோம் பிடித்துக்கொண்டு விடுகிறது ! அத்துடன் வெள்ளிக்கிழமையோ, திங்கட்கிழமையோ விடுமுறையானால், ’லாங்க்’ வீக் எண்ட் – ரயில், பஸ்களில் ஒரு அவசரத்துக்குக்கூட இடம் கிடைக்காது!

சிலருக்கு, சண்டே செய்வதற்கென்றே சில கடமைகள் இருக்கின்றன – துணிகளையெல்லாம் ஒழுங்குபடுத்தி வைக்கவேண்டும், புத்தக அலமாரியைச் சரி செய்து, அடுக்கி வைக்கவேண்டும், அங்கங்கே இறைந்துகிடக்கும் பொருட்களை எடுத்து வைக்கவேண்டும் (ஒரு வாரமாய்த் தேடிக்கொண்டிருந்த ஸ்டேப்ளரோ, பால்(B) பேனாவோ கண்ணில்படும் அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறது!), மதியம் கொஞ்சம் தூங்க வேண்டும் (பகலில் தூங்குவது கெடுதல் என்றாலும் ஞாயிறு பகல் மட்டும் விதி விலக்கு – வார நாட்களில் ஆபீசில் பகலில் தூங்குவது இவ்விதிகளுக்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்டது!) – இப்படிப் பல திட்டங்கள் இருந்தாலும், ஒன்றும் நிறைவேறாமல், ‘சட்’டென வழுக்கி ஓடி விடும் சண்டேக்களே அதிகம்! அன்று மட்டும் கடிகாரம் டபுள் ஸ்பீடில் ஓடுமோ தெரியாது!

இரண்டு மூன்று வேலைகள் வரிசைகட்டி நிற்கும்போது, எதை முதலில் செய்வது, எங்கே தொடங்குவது என்ற யோசனையிலேயே, ஞாயிறு முழுவதும் தீர்ந்து விடுவதும் உண்டு!

அறுபது, எழுபதுகளில் – பள்ளிக்கூட நாட்களில் – ஞாயிறு அவ்வளவாக ரசிக்காது – வார நாட்களில் பள்ளிக்கூடத்தின் கொட்டங்கள் ருசிகரமானவை!

கல்லூரி நாட்களில், பையில் சில்லரை தேறாது; இருந்தாலும் நண்பர்களுடன் கூட்டமாக ஊர் சுற்றுவதில் சிக்கல்கள் இல்லை!

பையில் பத்து ரூபாய் இருந்தால் போதும், அந்த நாளைய சண்டே, ”ஸ்பெஷல்”தான்!  காலை பாண்டிபசார் சாந்தா பவனில் ஒரு டிபன் – தக்காளி சட்னியுடன்! இரண்டு ரூபாய்க்குள் காபியுடன் நல்ல டிபன் கிடைத்த காலம் அது!!  பஸ்ஸில் ஸ்டேஜுக்கு 4 பைசா வீதம் ஒரு ரூபாயில் மெட்ராஸைச் சுற்றி வரலாம்! ஃப்ரெண்ட்ஸ் வீடு, அரட்டை, பின்னர் லஞ்ச் (3 ரூபாய்க்கு நல்ல சாப்பாடு எல்லா மெஸ் / ஓட்டல்களிலும் கிடைக்கும்!) – சாந்தி தியேட்டர் மாதிரி பெரிய தியேட்டரில் மாட்டினீ ஷோ (ரூ1-75 க்கு ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ் டிக்கட்!), மாலை மெரீனாவில் இலவசக் காற்று ( சுண்டலுக்குக் காசு இருக்கும்!), மோர் சாதம் சாப்பிட வீட்டுக்கு வந்து விடலாம்!

இப்போதெல்லாம் சண்டேஸ் மிகவும் பிஸி – ஏதாவதொரு கூட்டம், ஒரு விழா, ஒரு சினிமா, ஏதாவதொரு ஓட்டலில் டின்னர் என வீடுகளில் சமையலுக்கும் விடுமுறை – வேண்டியதுதான்.

காலையில் சர்ச்சுகளிலும் / கோயில்களிலும் விசேஷக் கூட்டங்கள்! எல்லா கடவுளும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் ரொம்ப பிசி – ஓவர்டைம் செய்து அருள்பாலிக்கும் சூழ்நிலை!

வீடுகளில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில், எதைக் காண்பித்தாலும், பார்த்தே தீருவது என்ற சத்தியப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டவர்கள், சினிமா விருது வழங்கும் விழா, சிறந்த குத்தாட்டப் போட்டி, இசைப்  போட்டி, முன்னமேயே முடிவு செய்த விவாதங்கள், வந்து போனது தெரியாத திரைப்படங்கள், வெந்தும் வேகாத சமையற் குறிப்பு நிகழ்ச்சிகள், காமெடி என்ற பெயரில் அழவைத்து வேடிக்கை பார்க்கும் துணுக்குகள்  என எதையாவது பார்த்துத் தொலைக்கும் சண்டேக்கள் !

கிரிக்கெட், ஃபுட் பால் என மேட்ச் இருந்து விட்டால் அந்த சண்டே தெருவில் ஈயாடும்!

காபி கொடுத்து, அவன் கொடுத்த இன்விடேஷனை இன்முகத்துடன் பெற்றுக்கொண்டு நண்பனை அனுப்பி வைத்தேன். மூன்று வாரமாக என்ன எழுதுவது என்று தெரியாமல், கடைசி நாள் வரை (அது நேற்றே போய்விட்டது!) திருவிழாவில் காணாமல் போன குழந்தை போல முழித்துக்கொண்டிருந்தேன் –

கலைந்து கிடக்கும் புத்தகங்களும், துணிகளும், சிடிக்களும் என்னை பயமுறுத்தின –

பேப்பர்க்காரன், பால்காரன்(ரி), ஜுரத்துடன் வாட்ச்மேன், தர்மம் கேட்டு மாரியம்மன் கோயில் திருவிழா பக்தர், ஃப்ரிஜ் மெகானிக் – தொடர்ந்து அடித்த காலிங் பெல்லைக் கழற்றி எறிந்து விடலாமா என்று நினைத்த வேளையில்,

செல் போன் அடித்தது –  “ஃப்ரீயா இருக்கியா? இப்போ வரலாமா? ஒரு அவசரம்” – வேறொரு நண்பர்.

என்ன சொல்வது நான்?