கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் பாஸ்கரன்

சிறுகதைகள் 

dr1

Image result for சிறுகதை

 

குவிகம் சார்பில் திருரகுநாதன் ஜெயராமன் ’சிறுகதைகள் – அன்றும்இன்றும்’ என்ற தலைப்பில் பேசினார் – ரஸமான, ரசிக்கத் தகுந்த பேச்சு!

சிறுகதைகள் எப்போதுமே வாசகரை வசீகரிப்பவை. அந்தக் காலம் முதலே மதன காமராஜன் கதைகள், விக்கிரமாதித்தியன் கதைகள், பஞ்ச தந்திரக் கதைகள் மிகவும் பிரபலம். 1942 ல் அல்லயன்ஸ் (அமரர்)குப்புசாமி ஐயர் அவர்கள் ‘கதைக் கோவை’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார் என்பது பலருக்குத் தெரிந்திருக்காது!

Image result for சிறுகதை

பின்னர் புதுமைப்பித்தன், ந.பிச்சமூர்த்தி, சு.செல்லப்பா, க.நா.சு, கு.அழகிரிசாமி, லாசரா, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், இந்திரா பார்த்தசாரதி  (இன்னும் பலர் பெயர் விட்டுப் போயிருக்கலாம்) போன்றோர் சிறுகதை இலக்கியத்தைத் தங்கள் அரிய படைப்புகள் மூலம் செம்மையாக்கினர். பின்னர் கல்கி, தேவன், சாவி, ரா.கி.ரங்கராஜன், ஜ.ரா.சு., சுப்ரமணிய ராஜு, மாலன், சுஜாதா, ஐராவதம் போன்றோர் பல மாற்றங்களைப் புகுத்தினர். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், பிரபஞ்சன், இவர்கள் இன்றைய சூழலுக்கேற்ற கதைகளைப் படைக்கின்றனர். ஆர்.சூடாமணி, சிவசங்கரி, அனுராதா ரமணன், இந்துமதி, வாஸந்தி, அம்பை போன்ற எழுத்தாளர்கள் தங்கள் சிறுகதைகள் மூலம் குடும்பம், சமூகம் இவற்றில் பெண்களின் நிலை குறித்து விசனப்பட்டு, பெண்கள் உரிமை, விடுதலை என குரல் எழுப்பியுள்ளனர். நான் குறிப்பிட்டுள்ள எழுத்தாளர்கள், சிறுகதை எழுதுபவர்களில் நூற்றில் ஒரு பங்கு இருக்குமா என்பதே சந்தேகம் – எல்லோரிடமும் சிறுகதைகள் இருக்கின்றன – எல்லோரும் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்!

சிறுகதைக்கு இலக்கணம் என்ன? இந்தக் கேள்விக்கு விடையளிப்பது  என்பது குருடர்கள் யானையைப் பார்த்த கதை போல்தான்!

கதையின் நீளம் என்ன? சின்னச் சின்ன கதைகள் (தேவன் போல்) அரைப்பக்கம் முதல் பதினைந்து இருபது பக்கங்களுக்கு சிறுகதைகள் நீள்கின்றன!

கதைக்கு ஓர் ஆரம்பம், உடல், முடிவு அவசியம். இன்றைய நவீன சிறுகதைகளில் ஒரு நிகழ்வு அல்லது ஒரு சிறிய எண்ணம் சுவைபட  சொல்லப்பட்டு, மற்றவற்றை வாசகர்களின் கற்பனைக்கு விட்டுவிடும் அதிசயம் நடக்கிறது!

சுஜாதாஅவர்களின் ‘புதிய எழுத்தாளர்களுக்கு 11 யோசனைகள்’  கட்டுரை பல விதங்களில் சிறுகதைக்கான தேவைகளைச் சொல்லுகிறது!

பிரபல ஆங்கிலச் சிறுகதை எழுத்தாளர் ஓஹென்றி மற்றும் ஜெஃப்ரிஆர்ச்சர் போன்றோரின் கதைகள் பிரபலமானதற்குக் காரணங்கள், அவற்றின் சுவாரஸ்யமும், எதிர்பாராத முடிவுகளும்தான்!

திரு ரா கி ரங்கராஜன் எழுதியுள்ள ‘எப்படிக் கதை எழுதுவது?’ என்ற புத்தகத்தில், சிறுகதையின் முடிவை முன்னமேயே தீர்மானம் செய்து, பிறகு அதற்கேற்றார்போல்  கதை புனையச் சொல்கிறார் – எதிர்பாராத திடீர் முடிவுக்கு இது உதவும்!

வெறும் சுவாரஸ்யம் மட்டுமே சிறுகதைக்குப் போதுமா? தொடக்கம் முதல், இறுதி வரை வாசகரைக் கட்டிப் போடுவது சுவாரஸ்யமான நடையும், அடுத்தடுத்து வரும் காட்சியமைப்புகளும்தான். ஆனாலும், அந்தக் கதையை மனதில் நிறுத்துவது, அதன் கருப்பொருளும், அது சொல்லும் சங்கதியும்தான் என்பது என் எண்ணம்.

பிறமொழி சிறுகதைகள் பலவும் இப்போது மொழி பெயர்க்கப்பட்டுத் தொகுப்புகளாகக் கிடைக்கின்றன. மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, மராட்டி, வங்காளம் எனப் பல தொகுப்புகள் – இந்திய கலாச்சாரம் பேசுகின்றன!

இந்திய மொழிகளில் வெளி வந்துள்ள நல்ல சிறுகதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஆங்கில மொழிமாற்றம் செய்து, இரண்டு தொகுப்புகளாகக் கொண்டுவந்துள்ளனர் – தொகுத்தவர் குஷ்வந்த் சிங். தமிழிலிருந்து அண்ணாதுரை, கருணாநிதி, அம்பை ஆகியோரது சிறுகதைகள் அவற்றில் இடம்பெற்றுள்ளன!

சிறுவயதில் படித்த ஓஹென்றியின் ‘THE GIFT OF THE MAGI’ ஒரு நல்ல சிறுகதைக்கு உதாரணம் – குறைந்த வருமானம், கைக்கும் வாய்க்கும் சரியாக இருக்கும் கணவன் மனைவி – மனைவிக்கு நீண்ட அழகிய கூந்தல்; ஆனால் அதனைப் பராமரிக்கத் தேவையான சீப்பு (DRIER OR STRAIGHTENER) வாங்க வசதியில்லை! கணவனின் அழகான கைக்கடிகாரம் – ஸ்ட்ராப் மாற்ற வசதியில்லாமல் பெட்டியில்! கிருஸ்துமஸ் பண்டிகைக்கு பரிசுகள் வாங்கப் பணம் இல்லை. அன்புக்கும், காதலுக்கும் குறைவே இல்லை. பண்டிகைக்கு முதல் நாள் மனைவி அழகிய ஸ்ட்ராப் வாங்கி வந்து, கடிகாரத்தைக் கேட்கிறாள் – கட்டி அழகு பார்க்க!

‘உனக்கு ஏது பணம்?’

’பராமரிக்க முடியாத என் முடி எதற்கு? முடியை வெட்டி, விற்று உன் வாட்ச்சுக்கு ஸ்ட்ராப் வாங்கினேன்’

அங்கே ஒரு மெளனம் விழுகிறது.

கையைத் தலைக்குத் தாங்கலாக வைத்துக்கொண்டு, கணவன் சொல்கிறான் ‘உன் அழகிய கூந்தலுக்காகத்தான் இந்த சீப்பை வாங்கி வந்தேன் – கையில் கட்டிக்கொள்ள முடியாத வாட்ச்சை விற்று!’

இருவருக்கும் இப்போது அந்தப் பரிசுகள் தேவைப்படாது!

எனக்குப் பிடித்த, மறக்க முடியாத சிறுகதை இது – இதுதான் சிறுகதை இலக்கணமோ?

கடைசிப்பக்கம் – கதை கேளு கதை கேளு – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

dr1 

கதைகள் ஒரு கலாச்சாரத்தின் வெளிப்பாடு! நாம் எல்லோரும் சிறு வயதில் நிறையக் கதைகள் கேட்டிருக்கிறோம் – சொல்லியிருக்கிறோம். வானில் நிலாவையோ, மரத்தில் அணிலையோ, கைப்பிடிச் சுவற்றில் காக்காவையோ காண்பித்துக் கதை சொல்லி சாதம் ஊட்டும் அம்மாவோ, பாட்டியோ எல்லோர் வீட்டிலும் உண்டு! இன்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தைக்கு ஐ பேடில் கார்டூன், ரைம்ஸ், விடியோ கேம்ஸ் காட்டி, பர்கரும், பீட்சாவும் வாயில் ஈஷப்படுகின்றன! கதை சொல்வதே கனவாகிப் போய்விட்டது!

செவ்வாய்தோறும் தமிழ் ஹிந்துவில் எஸ் ராமகிருஷ்ணன் இப்படிப்பட்ட கதைகளை – பல்வேறு நாடுகள், மொழிகள் சார்ந்த, நாடோடிக் கதைகள், நீதிக் கதைகள் என பல வகைக் கதைகளைப் பற்றி எழுதுகிறார்.
நம்மிடையே புழங்கி வரும் இராமாயண, மகாபாரதக் கதைகளும், வாய்வழி, செவி வழிக் கதைகளும் (கி ரா வின் கிராமீயக் கதைகள்) இன்றைய தலைமுறையினருக்கு அந்நியமாக இருக்கின்றன. சங்கீத உபன்யாசங்களும், இலக்கியச் சொற்பொழிவுகளும் ஒரு வகையில் கதை சொல்லும் வழிமுறைகளே!

சின்ன வயதில் என் பாட்டி சொன்ன கதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது. மிகவும் பயமும், மரியாதையும் உள்ள மருமகள் – மாமியாரைக் கேட்காமல் எந்த வேலையும் செய்யமாட்டாளாம் – சமையலில் உப்பு போடுவது முதல் இரவு படுக்கும் வரை எல்லாமே மாமியாரைக் கேட்டுத்தான்! திடீரென்று ஒரு நாள், மாமியார் இறந்து விட, மருமகளுக்குக் கை ஒடிந்தாற்போல் ஆயிற்று. யாரைக் கேட்பது என்று தவித்தாள். அவள் கணவன் உடனே மாமியார் போல ஒரு பொம்மை செய்து கொடுத்து, பாவனையாகக் கேட்டுக்கொள்ளச் சொன்னான்! அவளும் எதையும் ஒருமுறை அந்த பொம்மையிடம் கேட்டுவிட்டு, தனக்குத் தோன்றியபடி வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள்.
ஒரு நாள் கணவனுடன் ஏதோ தகராறில் கோபித்துக் கொண்டு, மாமியார் பொம்மையுடன் வீட்டைவிட்டு வெளியே போகிறாள். வழி தவறி, காட்டுக்குள் சென்று விடுகிறாள். இரவாகிவிடுகிறது – வழி தெரியாமல், பயந்தபடியே அங்கிருந்த மரத்தின் மீது ஏறி அமர்ந்துகொள்கிறாள். கையில் மாமியார் பொம்மையைப் பார்த்தபடியே, தூங்கி விடுகிறாள்!
அதே இரவில், ஊரில் கொள்ளையடித்த பணம், நகைகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு, வழக்கமாக வரும் மூன்று திருடர்கள் அந்த மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து, பங்கு பிரிக்கிறார்கள். பேச்சுக் குரலில் கண்விழித்த மருமகள், திருடர்களைப் பார்த்து பயந்து போய், கையிலிருந்த பொம்மையைக் கீழே தவற விட, இரவில் மரத்தின் மேல் பேயோ, பிசாசோ என்றலறியபடி, பணம், நகைகளைப் போட்டுவிட்டு திருடர்கள் ஓடிவிடுகிறார்கள். காலையில் மாமியார் பொம்மையை எடுக்கக் கீழே வரும் மருமகள், பணம், நகைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு வீடு வந்து சேர்கிறாள் – பின்னர் வசதிகளுடன் வாழ்வதாகக் கதை முடியும்.

கதை சொல்லும் பாவமும், ஏற்ற இறக்கங்களும், இடைச்செருகலாக வரும் இருட்டு, மிருகங்கள் எல்லாம் குழந்தைகளைக் கட்டிப் போட்டுவிடும். பாட்டியின் மூடுக்குத் தகுந்தாற்போல் கதை நீளவோ அல்லது குறையவோ செய்யும்!

பள்ளிக்கூடங்களில் கூட, ஒரு பீரியட் ‘கதை சொல்லும்’ நேரமாக ஒதுக்கி, கதை சொல்லக் குழந்தைகளை ஊக்குவிக்கலாம்! குவிகம் இலக்கிய வாசல் மாதாந்திர நிகழ்வொன்றில், ‘கதை கேளு, கதை கேளு’ என்ற தலைப்பில் அழகாகக் கதை சொன்னார் ஒரு பெண்மணி! வரவேற்கப்பட வேண்டிய விஷயம் – வாருங்கள் கதை சொல்வோம், கதை கேட்போம் !

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.   

dr1

அப்பாவின் (நினைவில்) கடைசிப்  பக்கம்!

விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு வந்த போன் கால், அப்பா தூக்கத்திலேயே எங்களை விட்டுப் பிரிந்ததைச் சொல்லியது.

உழைப்பும், நேர்மையும், தளரா மனமும் கொண்டு, சந்தித்த அத்தனை சோகங்களையும், இடர்களையும் கடந்து, தன் குழந்தைகளுக்காகவே வாழ்ந்த, அப்பா, மறைந்தார்.

மிகக் குறைந்த வருமானம் – பெரிய குடும்பம் – வாழ்க்கையில் எதிர்நீச்சல் மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது. குழந்தைகள் படிப்பு மட்டுமே முக்கியம் எனத் தன் உடலை வருத்தி அவர் எதிர்கொண்ட கஷ்டங்கள் கண்ணில் நீர் நிரப்புவன.

குழந்தைகள் பெரியவர்களாகி நல்ல நிலைக்கு வந்த பிறகு கூட, ‘தன் கையே தனக்குதவி’ என்று, அறுபதையும் தாண்டி, தன் வேலையில் தொடர்ந்தார். தன் அன்றாட செலவுகளுக்குக் கூடப்  பிறர் கையை எதிர்பார்க்காத மன உறுதி!  ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடும் பக்குவம்!  தனக்கு வந்த எந்தப் பொருளையும் – தங்க மோதிரங்கள், வேட்டிகள், சட்டைகள் – அவர் உபயோகப்படுத்தியதாக எனக்கு நினைவில் இல்லை.

நான்கைந்து சட்டைகள், வேட்டிகள், காலுக்கு செருப்பு, ஒரு கைக் கடிகாரம் இவையே அவரது தேவைகளாக இருந்து வந்தன. தன் தேவைகளை மிகவும் சுருக்கிக் கொண்டு, சில அத்தியாவசியங்களுடன், சுறுசுறுப்பாகச் சுற்றி வந்தவர் அவர்.

அவரது போராட்ட வாழ்க்கையே ஒரு பாடம் – அதிலிருந்து முக்கியமான இரண்டு பக்கங்களை இங்கு சொல்வது சரியாக இருக்கும்!

வாழ்க்கையின் ஆதாரம் ‘கர்ம யோக’மே – BE FAITHFUL TO YOUR DAILY ROUTINE – என்ன வந்தாலும், எது நடந்தாலும், தன் தினசரி கடமைகளை – ஆபீஸ் போகும்போதும் சரி, பின்னர் அதை நிறுத்தியபோதும் சரி – தவறாமல் செய்து விடுவார். சாத்திரம், சம்பிரதாயம், நேரம், காலம், மகிழ்ச்சி, வருத்தம் எதுவும் அவரது செயல்பாடுகளை மாற்றிவிட முடியாது. உழைப்பு ஒன்றே வாழ்வின் ஆதாரம் என்பதைத் தானே ஓர் உதாரணமாய் இருந்து உணர்த்தியவர் என் அப்பா!.  நேரத்திற்கு, அளவான உணவு – ஒரு வேளை சாப்பாடு, ஒருவேளை டிபன், இடையே இரண்டு முறை காபி அவ்வளவுதான். அமிர்தமே கிடைத்தாலும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் சாப்பிடமாட்டார் – அவ்வளவு கட்டுப்பாடு!

தேவைக்கு அதிகமான எதையும் – பொருளோ, பணமோ – உபயோகிக்க மாட்டார். ஆரம்பக்  காலத்தில் இல்லாமை, பின்னர் வாழ்க்கையில் எல்லாம் இருந்தது – அப்போதும், அதே அளவான, பேராசைப் படாத மனம்! தன் பிள்ளைகளே ஆனாலும், எதையும் வேண்டும் என்று கேட்காத குணம். பீரோ நிறைய அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட துணிகள் – புதுமணம் மாறாமல் – அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்தன! உழைத்து, சம்பாதித்துச் சேர்த்த பணம் முழுவதும், குழந்தைகள்  பேரிலேயே சேமிப்புப் பத்திரங்களாக வைக்கப்பட்டிருந்தன! தனக்கென்று எதையுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல், அனைத்தையும் தன் பாசம், ஆசிகளுடன் சேர்த்து எங்களுக்கு வைத்துவிட்டுத் தான் மட்டும் தூக்கத்திலேயே எங்களைப் பிரிந்துவிட்டார்.

எங்களுக்குச் சிறந்த கல்வியும், நிறைந்த அன்பும், பாசமும் கொடுத்து வளர்த்து, தன்னையே தன் உழைப்பாலும், உண்மையாலும் உயர்த்திக் கொண்டு, வாழ்ந்து மறைந்த என் தந்தை ஓர் உன்னதமான மனிதர்!

மீண்டும் பிறந்தால், இவரே என் தந்தையாய் இருக்கவேண்டும் – படைத்தவன் முன் நான் வைக்கும் வேண்டுகோள் இது மட்டுமே!

 

 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ . பாஸ்கரன்

dr1

நம்பிக்கை என்னும் மந்திரச் சாவி!  

Image result for faith

அது வானம் பார்த்த பூமி!

மழை பொய்த்து, பூமியும் அந்தக் கிராமத்து மக்களின் மனங்களும் வறண்டு கிடந்தன.

இயற்கையை எதிர்த்து மனிதன் என்ன செய்து விட முடியும்?
ஊரே ஒன்றுகூடி, ஊரின் நடுவிலிருக்கும் கோயிலின் முன் கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்வது என முடிவு செய்தது கிராமப் பஞ்சாயத்து. குழந்தை முதல் முதியோர் வரை அனைவரும் மழை வேண்டி கோயில் முன் திரண்டனர்.

கூட்டத்தின் நடுவில் ஒரு சிறுவன் மட்டும் தாழங்குடை ஒன்றைப் பிடித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான்!

பிரார்த்தனை நிச்சயம்; மழை வரப்போவதும் நிச்சயம்! நனையாமலிருக்கக் குடை கொண்டுவந்த சிறுவன்தான் ‘நம்பிக்கை’ யின் மறு உருவம். மற்றவர்களின் நம்பிக்கையில் சந்தேகம் கலந்திருக்கிறது.

ஒன்றின் மீது நமக்கிருக்கும் உறுதியான பிடிப்பு, எண்ணம், எதிர்பார்ப்பு – FAITH, HOPE, TRUST, CONFIDENCE – நம்பிக்கையாகும்.

அம்மாவினால் அடையாளம் காட்டப்படும் அப்பா – குழந்தையின் முதல் நம்பிக்கை!

அழுதால் பால் கிடைக்கும் – அம்மாவின் மீது குழந்தையின் நிஜ நம்பிக்கை!

மேலும் மேலும் உயர்த்தும், மாணவன் ஆசிரியர் மீது வைக்கும் நம்பிக்கை!

சீரான வாழ்க்கைக்கு ஆதாரம், கணவன் மனைவி இடையில் நிலவும் பரஸ்பர நம்பிக்கையே!

ரயிலிலோ, பேருந்திலோ, விமானத்திலோ பயணம் செய்வதும் ஒருவித நம்பிக்கையில்தான்!

விடாமுயற்சியுடன் ஓடி, வியர்த்து உழைப்பதுவும், வெற்றிபெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையில்தானே!

மறுநாள் காலை கண் விழிப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடனேயே முதல் நாள் இரவு தூங்கிப் போகிறோம்!

நம் ஒவ்வொரு எண்ணத்திலும், செயலிலும் நம்பிக்கையே ஆதார சுருதியாக இருக்கிறது!

நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை!

ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடத் தயாராய் நிற்கும் ஒருவர், இரண்டு பக்கமும் பார்த்துவிட்டு, ‘நான் எங்கே ஜெயிக்கப் போகிறேன்’ என்று நம்பிக்கை இழந்தால், அவர் அந்தக் கணமே மற்றவர்களைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடுவதற்குத் தயாராகிவிட்டார் என்பது உறுதியாகி விட்டது!

எல்லோருக்கும் முதலில் வேண்டியது ‘தன்னம்பிக்கை’.

மகாகவி பாரதியின் நம்பிக்கையே, சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பாகவே, ‘ஆடுவோமே, பள்ளுப் பாடுவோமே, ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோமென்று ‘ என்று பாடவைத்தது!

“நம்பிக்கை நிறைந்த ஒருவர், யார் முன்னேயும் எப்போதுமே மண்டியிடுவது இல்லை “ சொன்னவர் அப்துல் கலாம் அவர்கள்!
பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தபோது, ‘ப்ரூப் படிக்கத் தெரியுமா?’ என்றார்கள்; ‘தெரியும்’ என்றேன். பழக முடியும் என்று நம்பினேன். பழகிக்கொண்டேன்.

‘கவிதை எழுதத் தெரியுமா?’ என்றார்கள்; நம்பினேன். எழுதினேன்.
‘முடியும்’ என்றால் முடிகிறது; தயங்கினால் சரிகிறது. – இது கவிஞர் கண்ணதாசன் அவர்கள் சொன்னது!

தன்னம்பிக்கையுடன் முயற்சி செய்வது ஒன்றே வெற்றிக்கு வழி.
நம்பிக்கைகளில் முதன்மையானது ‘இறை நம்பிக்கை’. இருக்கிறானா இல்லையா என்பதல்ல கேள்வி – நம்பிக்கை அவசியம்! எதையாவது நம்பித்தானே ஆகவேண்டும்! எதை நீ நம்புகிறாயோ அதுவே ‘இறைவன்’ என்பேன் நான்!

‘உண்டென்றால் அது உண்டு; இல்லை என்றால் அது இல்லை’ என்பார் கண்ணதாசன் – உன் நம்பிக்கையைப் பொறுத்தது அது!

“கபடமற்ற மனம் இல்லாவிட்டால் இறைவனிடம் சட்டென்று நம்பிக்கை வராது! “ “ இறைவனின் திருநாமத்தில் நம்பிக்கை இருந்தால் தீர்த்த தலங்களுக்குப் போவது கூட அவசியமில்லை “ என்கிறார் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்.

புதிதாய்ச் சேர்ந்த அந்த ஆசிரியைக்கு, கப்போர்டு பூட்டைத் திறக்கும் நம்பர் காம்பினேஷன் தெரியவில்லை அல்லது மறந்து விட்டது. சிறிது நேர முயற்சிக்குப் பின், அந்தப் பள்ளியின் பாதிரியாரிடம் சென்று உதவி கேட்டார். உள்ளே வந்த பாதிரியார், இரண்டு எண்களைத் திருப்பிவிட்டு, சிறிது நேரம் அமைதியானார் – மேலே நிமிர்ந்து பார்த்து ஏதோ முணுமுணுத்தார். பின்னர், குனிந்து, மூன்றாவது எண்ணைத் திருப்பிப் பூட்டைத் திறந்து விட்டார்.

பாதிரியாரின் நம்பிக்கையில் ஆசிரியை வியந்து போனார்! சிரித்தபடியே பாதிரியார் சொன்னார்,”இதில் வியப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை. மேலே கூரையில் இந்தப் பூட்டின் நம்பர் எழுதி ஒட்டப்பட்டுள்ளது!”

நம்பிக்கை சிறியதோ, பெரியதோ – அது கொண்டுவரும் மாற்றம் மிகவும் உன்னதமானது!

Image result for faith

 

 

 கடைசிப்பக்கம்     டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

பனைமர நட்பு  !

dr1

 “நண்பேண்டா….” “அம்மா, அப்பாவையெல்லாம் விட எனக்கு என்ஃப்ரண்ட்ஸ்தான்  முக்கியம்”                                                             “உலகத்திலேயே ஃப்ரண்ட்ஷிப்தான் உயர்ந்தது” “ஃப்ரண்ஷிப்புக்காக உயிரையும் கொடுப்பேன்”  

இதெல்லாம் இன்றைய இளைஞர்களிடையே சுற்றிவரும்  நட்பாஞ்சலித் தொடர்கள்! 

உண்மைதான்.

கிருஷ்ணன் – குசேலர் நட்பு முதல்கோப்பெருஞ்சோழன் – பிசிராந்தையார்பாரி – கபிலர்கர்ணன் – துரியோதனன்ராஜாஜி – பெரியார் எனப் பல நட்புகளின் பெருமையை நாம் அறிவோம்.

நட்புகளிலேயே பள்ளிக்கூட நட்புக்கொரு தனி இடம் உண்டு.    உயர்ந்தவன் – தாழ்ந்தவன்ஏழை பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு   ஏதுமின்றி சுற்றித் திரியும் மகிழ்ச்சியான காலம் அதுகவலைகளும்,  பொறுப்புகளும் இல்லாத காலமும் கூட!

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் பள்ளிக்கூடத்தில் மலர்ந்த நட்புஇன்றும் தொடர்கிறது  நானும்என்னுடன் படித்த பதினைந்து நண்பர்களும் தொடர்பிலிருப்பது மிகவும் சுகமான ஒன்று! வீட்டில் விசேஷம்பொது விழாதிருமணம் என நண்பர்கள் குடும்பத்தாருடன் கலந்து கொள்வதுஒரே கலாட்டாவாக இருக்கும்

அதுபோலவேமருத்துவக் கல்லூரியில் மலர்ந்த நண்பர்கள்இன்றும்  வாட்ஸ் அப்பில் அரட்டையடிப்பதுகல்லூரிநாட்களை  நினைவுத்   திரையில் ரீவைண்ட் செய்து பார்ப்பது போல் சுவையானது!

சிறு வயது நண்பர்களைபல வருடங்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன?  ஃப்ளாரிடாவில் வசிக்கும் மருத்துவர் (மகப்பேறு சிறப்புமருத்துவர்ஃப்ராங்க் போயெம் தனது “DOCTORSCRY,TOO என்ற புத்தகத்தில்   சொல்வது   சுவாரஸ்யமானது.

பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நாட்கள் வாழ்வின் மிக முக்கியமான தருணங்களைக் கொண்டது வெற்றிகள்தோல்விகள்வருத்தங்கள்,  சந்தோஷங்கள்புதிய எண்ணங்கள்முயற்சிகள்புதிய நட்புகள்   என பல  வண்ணங்கள்  அந்த நாட்களை நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்ட நண்பர்களை மீண்டும் சந்தித்து  அவர்கள் நம்முடன் இப்போது  இல்லையென்றாலும்  நன்றி சொல்லிஅந்தத் தருணங்களைத் திரும்ப வாழ்வது சுவாரசியமானதும்மகிழ்ச்சியானதும்தானே !

நாம் எல்லோரும் அப்பாஅம்மாகணவன்மனைவிபிள்ளை,  அண்ணன்தங்கை என்று ஏதாவது ஒரு ரோலில் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் – நமக்கென்று ஓர் ஆசைஒரு சொல்ஒரு நிமிடம் – நாம் நாமாக இருக்கும் தருணம் – நம் இளவயது நட்புகளுடன் மட்டுமே சாத்தியம்

நாம் நாமாக இருப்பதற்கு உதவும் நட்புக்கு ஈடு ஏதாவதுஇருக்கிறதா?

நாலடியாரில் நட்பாராய்தல் பாடல் ஒன்று:                             

கடையாயார் நட்பில் கமுகனையார் ஏனை                   இடையாயார் தெங்கின் அனையார் – தலையாயார்                           எண்ணரும் பெண்ணைபோன் றிட்டஞான் றிட்டதே           தொன்மை உடையார் தொடர்பு.

 சினேகப் பண்பில் கடைசிதரம் – தினமும் கூடிப் பழகி ஏதாவது உதவி செய்தால் மட்டும் நிலைக்கும் நட்பு  (பாக்குமரம்போல் தினமும் நீர் பாய்ச்ச வேண்டும்).

இடைத்தரமானவர்கள் தென்னை மரத்தைப் போன்றவர்கள்– விட்டு விட்டு நீர் பாய்ச்சுவதைப் போலஅவ்வப்போது உதவி செய்தால்தான் நட்பு நிலைக்கும்!

முதல்தரமான நட்புடையவர்கள் பனை மரம் போன்றவர்கள் – விதையிட்ட நாளைத்தவிர கவனிக்காமலே விட்டுவிட்டாலும்தானாய் வளர்ந்து பயன் தரும் – அதுபோல பழைய நினைவுகளை மறக்காதவர்களுடைய நட்புகாலங்காலமாக நிலைத்திருக்கும்!

பனைமர நட்பு வாய்த்தவர்கள்பாக்கியசாலிகள !

 

டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.   .  

கடைசிப்பக்கம் –டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

dr1
Image result for doctors in india at service

வணக்கம் டாக்டர்ஸ்!

சமீபத்தில் வாட்ஸ் அப்பில் படித்தது – எண்பது வயது முதியவருக்கு இதயத்தின் இரத்தக்குழாயில் அடைப்பு. அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு அவருக்கு எட்டு லட்சம் ரூபாய்க்கு பில் வந்தது. பில்லைப் பார்த்த பெரியவர் கண் கலங்கினார். ‘ இல்லையென்றால் பரவாயில்லை, குறைத்துக் கொடுங்கள் ‘ என்றனர் மருத்துவர்கள். அதற்கு முதியவரின் பதில் நம்மை சிந்திக்க வைப்பது. ‘ பத்து லட்சம் கூட நான் தருகிறேன், அதற்கல்ல இந்தக் கண்ணீர். மூன்று மணி நேரம் என் இதயத்தைப் பார்த்துக் கொண்டதற்கே எட்டு லட்சம் என்றால், எண்பது வருடங்களாக எந்த வியாதியும் இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இறைவனுக்கு எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன் – கண்ணீர் வந்தது ‘ என்றார்.

உண்மைதான். நம்மிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், நமக்கு நன்மைகள் செய்து காத்திடும் நம் நல விரும்பிகளிடம் நாம் நன்றியோடிருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கண்ணீர் சொல்லும் நீதி!

பெரிய மால் அல்லது ஷோ ரூம்களில் அவர்கள் கேட்ட விலையை, (வாங்கும் பொருளிலேயே ஒட்டியிருக்கும் விலையை) அப்படியே கொடுக்கும் நாம், பிளாட்ஃபாரத்தில் கத்தரிக்காய் விற்பவரிடம் ஐந்து ரூபாய்க்குப் பேரம் பேசுவோம்!

இந்த முரண் மருத்துவர்களிடம்  ‘இவ்வளவு பீஸா?’ என்று பேரம் பேசுபவர்களிடமும் உண்டு.

அவசரப் பிரிவில் மயங்கிய நிலையில் உள்ள நோயாளிக்கு வைத்தியம் செய்யும் டாக்டர் அப்போது ‘கடவுள்’ மாதிரித் தெரிவார்! சிறிது குணமாகி, நோயாளி கண் விழித்து இரண்டு வார்த்தை பேசினால், கடவுள், நல்ல டாக்டராகத் தெரிவார். உட்கார்ந்து, பிறகு இரண்டு அடி நடக்க ஆரம்பித்தவுடன், டாக்டர் ஒரு நல்ல மனிதனாகத் தெரிவார். பின்னர் ‘டிஸ்சார்ஜ்’ செய்யும்போது, பில் கொடுக்கும் அந்த நல்ல டாக்டரே ‘பிசாசு’ போலத் தோன்றுவார்!  இது மருத்துவர்களுக்கான சாபக்கேடு.

முதலிலேயே, நோயாளியின் சிகிச்சை பற்றியும், செலவு பற்றியும் பேசினால், ‘இந்த டாக்டர் பணத்திலேயே குறியாய் இருக்கிறாரே’ என்று அங்கலாய்ப்பர். வியாதி குணமான பின்னால் கேட்டால், ’இது அவசியமா, அது அவசியமா’ என ஆரம்பித்து, பேரம் பேசத் தொடங்குவார்கள். குணமாகாமல் வேறு விதமாக ஆகிவிட்டால், (நோயாளிக்கு என்ன வியாதியானாலும், என்ன வயதாக இருந்தாலும்) இப்போதெல்லாம் டாக்டருக்கு அடி உதை என்று செய்திகளிலும், ஊடகங்களிலும் பார்க்கிறோம்.

பொதுவாகவே, மருத்துவர்கள் மீதும், அவர்கள் கண்ணியம் மீதும் ஒரு அவநம்பிக்கை உருவாகியிருப்பதை உணரமுடிகிறது. மக்களின் அறியாமை, பொறுமையின்மை, அரசியல் தொடர்புகள், பெருகி வரும் அடிதடி கலாச்சாரம், ஊடகங்களில் தவறான கருத்துக்களைப் பரப்புதல், மருத்துவர்களுக்குள் கருத்து வேற்றுமைகள் எனப் பல காரணங்கள்!

எனக்குத் தோன்றும் சில யோசனைகள்.:

முதலில் முதலுதவி. பின்னர் என்ன பிரச்சனை, என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற விளக்கம்

இங்கு வசதி இருக்கிறதா இல்லையென்றால் எங்கு செல்ல வேண்டும்?

பொதுவாக இப்படிப்பட்ட வியாதிகள், அப்போதைய நிலையில் எப்படி சிகிச்சை அளிக்கப்படும்? விளைவு எப்படியிருக்கும்?

உடனிருப்பவர்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள்?

டாக்டர் நோயாளியின் கண்டிஷன் மற்றும் எதிர்பார்க்கும் காம்ப்ளிகேஷன் எல்லாவற்றையும், நெருங்கிய உறவினருக்குத் தெரிவித்தல்.

சிகிச்சையின் வரையறை – லிமிடேஷன் – உடனிருப்பவர்களுக்குத் தெளிவாக அறிவிப்பது.

டாக்டர்களும் மனிதர்களே – மந்திரவாதிகளோ, சித்தர்களோ, கடவுளோ அல்ல.

குழப்பமும், பதட்டமும், வருத்தமும், கலவரமும் கூடிய மனநிலையில் உள்ளவர்களுக்கு, ஆசுவாசமும், உண்மை நிலையும் புரிய வேண்டும் – அது டாக்டர் அல்லது சீனியர் நர்சு ஒருவரால் தெளிவாக எடுத்துரைக்கப் பட வேண்டும்.

இருந்தாலும், டாக்டர்களுக்கும், ஏனைய மருத்துவ சிப்பந்திகளுக்கும் பொதுவாகவே ஒரு பாதுகாப்பற்ற நிலையே இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. தகுந்த போலீஸ் பாதுகாப்பு கூட அவசியமோ என்று தோன்றுகிறது.

Image result for doctors performing open heart operation in chennai

 

 

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

அப்பாவின் டைப்ரைட்டர்  என்ற புத்தகத்தை எழுதி ஏராளமான பாராட்டுக்களைக் குவித்த டாக்டர்  ஜெ . பாஸ்கரன்  ஒரு மருத்துவர். இவரிடம் நல்ல ஸ்டெத்தும் இருக்கிறது; நல்ல பேனாவும் இருக்கிறது.

ஒரு மாறுதலுக்காகக் குவிகத்தின் கடைசிப்  பக்கத்தில் ஸ்டெத்துக்குப் பதிலாக  பேனாவால்  நம் இதயத்தைத் தொட வந்திருக்கிறார். தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துக் கூறி  வரவேற்கிறோம்.

 
dr1” குவிகம் மின்னிதழில் கடைசி பக்கம் நீங்கள் ஏதாவது எழுதுங்கள் – புதுமையாகவும், புதியதாகவும் இருந்தால் நல்லது “ என்றார் திரு சுந்தரராஜன். மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஏதோ உதைத்தது – பயம்தான். புது, புதி இரண்டுக்கும் இடையில் ஒரு ‘த்’ சேர்த்து மனம் மிரண்டது – அவர் சொல்படி எழுத, ‘புத்து’ வாகிய எனக்கு ‘புத்தி’ இருக்கிறதா என்ற கவலை என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டது!

இதுதான் என் முதல் ’கடைசி’ பக்கக் கட்டுரை – இதற்குப் பிறகு படிக்க ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்லாமல் சொல்லும் பத்தி – இதைப் படித்த பிறகு இதிலேயே ஒன்றும் இல்லையே என்று தோன்றினால் நான் பொறுப்பல்ல!

புகழ் வாய்ந்த கடைசி பக்கங்களை எழுதியவர்கள் நினைவுக்கு வந்ததும் உதைப்புக்கு இன்னொரு காரணம்! கல்கியின் கடைசி பக்கங்களில் கவிஞர் கண்ணதாசன், சமீபத்தில் மாலன், கணையாழியின் கடைசி பக்கங்களில் சுஜாதா, தற்பொழுது இ.பா. என்று இந்த சிங்கங்களின் உறுமலில், என் ’மியாவ்’ காணாமல் போய்விடுகின்ற காமெடியை வாசகர்கள் ரசிக்கக்கூடும்! இன்று முகநூலில் சிறப்பாக எழுதும் பலருக்கும் – சுருக்கமாகவும், ‘சுருக்’ கென்றும், நகைச்சுவையாகவும், நம்பகமாகவும் எழுத – இம்மாதிரிக் கடைசி பக்கக் கட்டுரைகளே முன்னோடிகள்!

முதல், நடு அல்லது எந்த ஒரு பக்கமானாலும், தன் பக்கமாக எழுதுவோரும் உண்டு – லேனா தமிழ்வாணனின் ஒரு பக்கக் கட்டுரைகள் (ஆயிரத்தையும் தாண்டி இன்னும் பக்கம் பக்கமாக ஒரு பக்கக் கட்டுரைகள் எழுதுபவர் – கின்னஸில் இடம் பிடித்து விடுவாரெனத் தோன்றுகிறது!) ஏர்வாடியார் கவிதைஉறவில் தனக்கென ஒரு பக்கம் எழுதுகிறார்! ஆனாலும் கடைசி பக்கத்துக்கென்று ஒரு தனி அந்தஸ்த்து வந்து விடுகிறதோ?

‘ கடைசி ‘ ( அது ‘சி’ யா ‘சீ’ யா?) என்ற சொல்லுக்குக்  க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி “ (தொடர்ச்சியில், வரிசையில், காலத்தில்) முடிவு; இறுதி “  என்று பொருள் கூறுகிறது.

பரீட்சைக்குப் பணம் கட்டக் கடைசி நாள், ரேஷன் வாங்க இன்றே கடைசி நாள் என்று காலக் கெடுவைக் குறிப்பது இந்த கடைசி என்ற சொல் – வரிசையில் கடைசியில் வருபவருக்கு, இலக்குக்கு அருகில் வரும் வரையில் ‘திக்’ திக்’ தான் ! விறு விறுப்பாகப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் மர்ம நாவலின் கடைசிப் பக்கம் முக்கியமானது ! கடைசிக்கும் ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

இப்படித்தான் இந்தக் கடைசி பக்கத்துக்கும் ஒரு காலக்கெடு உண்டு – அதற்குள் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டும்! எல்லாப் பக்கங்களையும் சுவாரசியமாகப் படித்துக் கொண்டு வருபவர்கள், கடைசி பக்கத்திலும் அதே சுவாரசியத்தை எதிர்பார்ப்பது இயல்பு – அதற்கேற்ப எழுதவேண்டுமே என்ற கடைசி பக்கக் கவலை முதலிலேயே வந்துவிடும்! ஒரு திரைப்படத்தின் கடைசி சீன், மகிழ்ச்சியாகவும், சுபமாகவும் முடிந்தால் அது அந்தப் படத்தின் வெற்றிக்கு உதவும் – அப்படித்தான் கடைசி பக்கமும் படித்த பிறகு ஒரு நிறைவைத் தர வேண்டும் என்ற குறு குறுப்பும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பக்கம் கடைசியாக இருந்தாலும், பக்கம் பக்கமாக சொல்லாத ஒரு விஷயத்தை நல்லபடியாக சொல்லவேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது!

முயற்சிக்கிறேன்!                                                                                                

 கடைசியாக எஸ் வி சேகர் நாடக ஜோக் ஒன்று:                                                  “ அப்டீன்னா, கடைசில அவர் தான் உங்கப்பான்னு சொல்லு! “                “ ம்ஹூம், ஆரம்பத்திலேர்ந்தே அவர்தான் எங்கப்பா! “                                “ ஙே ! “