புரியாத பிரச்சினை – அழகியசிங்கர்

Chromepet railway station

பத்மநாபனிடமிருந்து போன் வந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தது. கடந்த நான்கு  ஆண்டுகளாக பத்மநாபனிடமிருந்து போன் வரவில்லை. அவர் பதவி மாற்றம் பெற்று வைதீஸ்வரன் கோயிலுக்குச் சென்றபிறகு என்னிடம் தொடர்பே இல்லாமல் போய்விட்டது.

சென்னையில் இருக்கும்போது நானும் அவரும் முக்கியமான நண்பர்கள். எல்லா இடங்களுக்கும் ஒன்றாகப் போய்விட்டு ஒன்றாக வருவோம். மேலும் நாங்கள் இருவரும் மேற்கு மாம்பலத்தில்தான் இருக்கிறோம். அவர் மட்டும் வைதீஸ்வரன் கோயில் என்ற ஊரில் இருக்கிறார். உண்மையில் வைதீஸ்வரன் கோயில் கிட்டத்தட்ட மயிலாடுதுறையிலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. மயிலாடுதுறையில் அவர் தங்கியிருக்கிறார். நான் தலைமை அலுவலகத்தில் சுருக்கெழுத்தாளராகப் பணிபுரிந்து கொண்டு வருகிறேன்.

2004 ஆம் ஆண்டில் பத்மநாபன் சீனியாரிடி தேர்வு எழுதும்போது, வேண்டாம் என்று தடுத்தேன். அவருக்கு நான் தடுத்தது புரியவில்லை. ” ஐம்பது  வயதாகப் போகிறது…இன்னும்கூட பதவி உயர்வு பெறவில்லையென்றால் என்ன?” என்று கேட்டார்.

“இந்த வயதில் போகிறேன் என்கிறீர்களே?ஓரு பைசாவுக்குப்  பிரயோஜனமில்லை,” என்றேன். 
நான் சொன்னதை அவர் கேட்கவில்லை. இதோ அவர் போய் 4 ஆண்டுகளுக்குமேல் ஆகிவிட்டது. இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் அவரை ஒருமுறை பார்த்தேன். பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தார். பத்து கிலோ எடை குறைந்துவிட்டது என்றார். அவருக்கு ஏற்கனவே சர்க்கரை, பிபி எல்லாம் உண்டு. அதுவேற அவர் முகத்தை சோகமாகக் காட்டியது.

“நீங்கள் கெட்டிக்காரர்…உங்கள் பேச்சைக் கேட்கவில்லை..”என்றார்.

“முதலில் உங்கள் சம்பளத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்..இங்கிருந்ததைவிட சம்பளம் குறைவாகத்தான் வாங்குவீர்கள்…”

“ஆமாம்..வைதீஸ்வரன் கோயில் ஒரு ரூரல்…உண்மையில் அங்கு போவதற்குச் சம்பளம் அதிகமாகத்தான் தரவேண்டும்..சம்பளம் குறைச்சல்..வசதி அதைவிடக் குறைச்சல்.  மேலும் வேலைப் புடுங்கல் அதிகம்..பிராஞ்சு கதவைத் திறக்கிறதிலிருந்து பூட்டுறவரைக்கும் நான்தான்….”

பத்மநாபனிடம் எதுவும் ஒளிவு மறைவு கிடையாது. மனம் திறந்து டக்கென்று பேசிவிடுவார்.

“முட்டாள்தனம்தான் இது,”என்றேன்.

“ஆமாம். இன்னொரு முட்டாள்தனமும் இருக்கிறது..நான் ரிட்டையர்டு ஆகிறவரைக்கும் இந்தக் கும்பகோணம் வட்டாரத்தைவிட்டுப் போக முடியாதாம்..”

பத்மநாபனைப் பிறகு நான் பார்க்கவே இல்லை. எங்கள் அலுவலக விதிப்படி தமிழ்நாட்டிற்குள் ஒருவர் மாற்றல் பெற்றுப்போனால் அவர் எந்த இடத்திற்குப் போகிறார்களோ அங்கேயே இருக்க வேண்டும். உண்மையில் பத்மநாபன் போனபிறகு எனக்குக் கை உடைந்தமாதிரி ஆகிவிட்டது. நாங்கள் இருவரும் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமைதோறும் சரவணா ஓட்டலில் காப்பியும், பொங்கலும் சாப்பிடாமல் இருக்க மாட்டோம். பத்மநாபன் இல்லாமல் எனக்குத் தனியாக அங்கு போகப் பிடிக்கவில்லை.

நான்கு ஆண்டுகளில் நான் பத்மநாபனை மறந்தே விட்டேன். திடீரென்று அவர் குரலைக் கேட்டவுடன் எனக்கு ஆச்சரியமான ஆச்சரியம். அதுவும் காலை நேரத்தில்.

“என்ன பத்மநாபன்?…எங்கிருந்து பேசுகிறீர்கள்? சென்னைக்கு வந்துவிட்டீர்களா?”

“வந்துவிட்டேன்..டெம்பரரி டிரான்ஸ்வர்..வந்து ஒரு மாசம்தான் ஆகிறது..”

“எங்கே?”

“ஹஸ்தினாபுரம்…”

” சொல்லவே இல்லையே?”

“என்னத்தைச் சொல்வது? டெம்பரரிதானே? ஆமாம். உங்க பெண் பெயர் என்ன?”

“ஏன்?”

“சுருதிதானே?”

“ஆமாம்.”

“என்ன பண்றா?”

“பி.டெக்..”

“நினைச்சது சரியாப் போச்சு..”

“என்ன நினைச்சிங்க?”

“சுருதி மாதிரி ஒரு பெண் இருந்தாள். அவளாகத்தான் இருக்க முடியுமோன்னு நினைச்சேன்…அது சரியாப் போச்சு..அவளுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியலை…”

“நாமதானே அடிக்கடிப் பார்த்துப்போம்..வீட்டில சந்திக்க மாட்டோம்…இந்தக் காலத்துப் பசங்களுக்கு எங்கே அடையாளம் தெரியப்போறது…”

Related image

“நான் சொல்ல வந்தது வேற விஷயம். நீங்க சீரியஸ்ஸா  கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். எனக்கு ஆபீஸ்  எட்டரை  மணிக்கு…நான் மாம்பலத்திலிருந்து காலையிலேயே ஏழரை  மணிக்கெல்லாம் ஓடணும்..டெய்லி ஓடறேன்..நான் போற சமயம். குரோம்பேட்டையில் இருக்கிற இன்ஜினியரிங் காலேஜ் படிக்கிற பசங்களும் போவாங்க…ஒரே கூட்டமா இருக்கும்..அங்கே படிக்கிற ஆண்களும் பெண்களும் சிரிச்சுச் சிரிச்சுப் பேசிண்டே போவாங்க..தினமும் உங்க பொண்ணு சுருதியைப் பாக்கறேன். நான் உங்க பிரண்ட்ங்கறதே அவளுக்குத் தெரியலை…அவளைச் சுத்தி நாலைஞ்சு ஆம்பளைப் பசங்க….எல்லாம் படிக்கிற பசங்க..அந்தக் கண்றாவியை நானே சொல்ல விரும்பலை..அந்தப் பசங்க சும்மா இருக்க மாட்டாங்க…சுருதிகிட்டவந்து ரொம்ப நெருக்கமா பேசுவாங்க..யாராவது ஒரு பையன் அவள் தோள்மேல் கூட கையைப் போடுவான்…ஒருத்தன் கன்னத்தில கிஸ் பண்றான். அந்தக் கண்றாவியை என்னவென்று சொல்வது..சுருதிகிட்டே அவன் பேசறான்..உதட்டுலதான் கிஸ் பண்ணக்கூடாதாம்..அது தப்பாம்.. கேட்கச் சகிக்கலை…”

பத்மநாபன் சொன்னதைக் கேட்டவுடன் எனக்குச் சொரேர் என்றிருந்தது.

“என்ன பத்மநாபன் சொல்றீங்கன்னு,” சத்தம் போட்டுக் கேட்டேன்.

“தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…கடந்த ஒரு வாரமா எனக்குத் தயக்கமா இருந்தது..இத எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றதுன்னு..இத எப்படியாவது தடுக்கணும். நீங்க உங்க பெண்ணுகிட்ட எதுவும் பேசாமல் இத எப்படியாவது டீல் பண்ணணும்…ஜாக்கிரதையா டீல் பண்ணணும்..”

“பத்மநாபன் ரொம்ப நன்றி.. இத எப்படியாவது சரி செய்யணும்..சுருதி நல்ல பொண்ணு..கொஞ்சம் வெகுளி..இந்த விஷயத்தில நீங்களும் எனக்கு உதவி செய்யணும்..”

பத்மநாபனுடன் பேசிய விஷயத்தை வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லவில்லை..மனைவியிடம் சொன்னால் தேவையில்லாமல்
கவலைப்படுவாள்..அன்று முழுவதும் சங்கடமாக இருந்தது. மாலையில் சுருதி காலேஜ் போயிட்டு வந்தவுடன், அவளை எப்போதும்விட அதிகமாகக் கவனித்தேன்..

“என்ன எப்படிப் போயிண்டிருக்கு படிப்பெல்லாம்…”என்று கேட்டேன்.
“நல்லாதானே இருக்கு..”என்றாள் சுருதி.

“உன் காலேஜ்ஜிலே ராக்கிங்லாம் கிடையாதா?”

“அதெல்லாம் கிடையாது..தெரிஞ்சா துரத்திடுவாங்க வீட்டுக்கு..காலேஜ் திறந்து நாலு  மாசம் மேலே ஆயிடுத்து..”

அன்று இரவு எனக்கு சரியாத் தூக்கம் வரலை..மறுநாள் காலையில் சுருதி காலேஜ் கிளம்பியவுடன் நானும் கிளம்பினேன். எதுவும் சுருதிக்குத் தெரியாது. அவள் ஏறுகிற ரயில் கம்பார்ட்மெண்டில் நானும் ஏறினேன். சுருதிக்குத் தெரியாமல்..நாலைந்து ஸ்டூடன்ஸ் சுருதியைப் பார்த்தவுடன் உற்சாகமாகக் கையசைத்துச் சிரித்தார்கள். சுருதி அவர்கள் இருந்த பக்கம் நகர்ந்தாள்..”உனக்காகத்தான் இடம் போட்டிருக்கிறேன்..”என்றான் ஒருவன் இளித்தபடி.

இந்த சமயத்தில், “சுருதி..”என்று நான் சத்தம் போட்டேன். சுருதி திரும்பிப் பார்த்தாள்.. என்னைப் பார்த்தவுடன் திகைப்பு அவளுக்கு..”அப்பா நீங்களா?” என்றாள். “இங்க என் பக்கத்தில் வந்து உட்காரு..” என்றேன்.
சுருதி என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“அவர்கள் எல்லோரும் யாரு?” என்று கேட்டேன்.

“ஃபிரண்ட்ஸ்”

சுருதி மேலும் பேசாமல் என் பக்கத்தில் இருந்தாள். சுருதியைக் கிண்டல் செய்யும் ஃபிரண்ட்ஸைப்  பார்த்தேன். எல்லோரும் படிக்கிறவர்கள். கையில் சின்ன நோட் மாதிரி வைத்திருந்தார்கள். எல்லோர் கையிலும் செல்போன்…வண்டி அடுத்த ஸ்டேஷனில் நின்றவுடன், அவளுடைய ஃபிரண்ட்ஸ் இறங்கி வேற கம்பார்ட்மெண்ட் போய்விட்டார்கள்.

“தினமும் இவர்களோடத்தான் காலேஜ் போயிண்டிருக்கியா?”

“ஆமாம்”

“அவர்கள் தினமும் உன்னைக் கிண்டல் செய்கிறார்களாமே?”

“இல்லையே..எல்லோரும் தமாஷாப் பேசிப்போம்..”

“பத்மநாபன் சொல்றார்…இல்லைங்கறீயே..”

“என் வகுப்பில படிக்கிறவங்க…நாங்க தினமும் இந்த டிரையினில் ஜாலியாப் பேசிக்கிட்டுப் போவோம்..”

“ஏன் உன்கூட மத்த கேர்ள்ஸ் வரமாட்டாங்களா?”

“மல்லிகாவும் என்கூடத்தான் வருவா..என் வகுப்புல கேர்ள்ஸ் கொஞ்சம் குறைச்சல்…”

“சுருதி..என்னைப் பொறுத்தவரை இதெல்லாம் தப்பு…கன்னத்தில கிஸ் பண்றது..தோள்ல கைப் போடறது..நீங்கள்ளாம் ஃபிரண்ட்டா இருக்கலாம். அதெற்கெல்லாம் ஒரு லிமிட் வேண்டும்…உங்க காலேஜ்ல வந்து பேசறேன்..”

கடகடவென்று சுருதி அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.. “நீங்க காலேஜ்க்கு வராதிங்கப்பா,” என்றாள்.

குரோம்பேட்டை ஸ்டேஷன் வந்தவுடன், நானும் சுருதியுடன் இறங்கினேன். அவளுடைய ஃபிரண்ட்ஸ் என்னையும் அவளையும் பார்த்தபடியே முன்னால் சென்று விட்டார்கள். “எப்ப காலேஜ் முடியும்?”
“தெரியாது..சிலசமயம் நான்குக்கெல்லாம் முடியும்.. ஸ்பெஷல் க்ளாஸ் இருந்தால் ஐந்து மணிக்கு முடியும்..”

“சரி. க்ளாஸ் போ..” என்று கூறியபடி காலேஜ் வாசல்வரை வந்தேன். பத்மநாபனுக்கு போன் செய்தேன்..”இன்று உங்களைப் பார்க்கவில்லையே?” என்றார்.
“நான் சுருதியுடன் வந்தேன்..” என்றேன்.

“எத்தனைநாள்தான் உங்களால சுருதியுடன் வந்து கொண்டிருக்க முடியும்.”

“அதுதான் எனக்கும் புரியலை..”

“இதற்கு வேற  ஏதாவது வழி இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்.”

அன்று மாலை சுருதி வகுப்புகளை முடித்துவிட்டு காலேஜ் வாசலுக்கு வந்தாள். அவளுடைய பிரண்ட்ஸ்களுடன்..கேட் அருகில் நான் இருப்பதைப் பார்த்தார்கள் அவளுடைய ஃபிரண்ட்ஸ். அவர்களில் ஒருவன், “சுருதி உன் அப்பா,” என்றான். சுருதி பயந்தபடியே என்கிட்டே வந்தாள். அவள் ஃபிரண்ட்ஸைச்  சைகை செய்து கூப்பிட்டேன். அவர்கள் தயக்கத்துடன் வந்தார்கள். “சுருதிக்கு திருமணம் ஆகப்போறது..நீங்கள் இப்படி ஒண்ணா வருவதைப் பார்த்தால், தப்பாக எடுத்துக்கொண்டு விடுவார்கள்..”என்றேன்.

“சரி அங்கிள்..நாங்க இனிமே அப்படி வரமாட்டோம்..”என்றார்கள். பிரிந்து சென்றார்கள்.

நானும் சுருதியும் மின்சார வண்டிக்காகக் காத்திருந்தோம்.

“ஏன்பா…இப்படிப் பொய் சொல்றீங்க…அவங்க நல்லவங்கப்பா..சும்மா ஜாலியாப் பேசிண்டு வர்றோம்…”

“எல்லாத்துக்கும் ஒரு லிமிட் இருக்கு..சுருதி.”

அடுத்தநாள் காலையில் நான் சுருதியுடன் மாம்பலத்தில் வண்டியில் ஏறினேன். அன்றும் பத்மநாபன் என் கண்ணில் படவில்லை. சுருதியின் நண்பர்களும் கண்ணில் படவில்லை. திரும்பவும் அவள் காலேஜ் விட்டு வரும்போது கேட் அருகில் நான் நின்றிருந்தேன். “அவர்கள் நல்லவர்கள்,” என்றாள் சுருதி முணுமுணுத்தபடி. நான் பதில் எதுவும் பேசவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒருவாரம் நான் சுருதியுடன் வந்து கொண்டிருந்தேன். பத்மநாபனிடம் போனில் பேசினேன்.

“நானும் உங்களைக் கவனித்துக்கொண்டுதான் வருகிறேன்…சுருதிக்கு என்னைத் தெரியாமலிருப்பது நல்லது,”என்றார்.

ஒருவாரம் கழித்து சுருதி தனியாகக் காலேஜ் சென்றாள். தொடர்ந்து அவளுடன் செல்வது என்பதும் முடியாத காரியம் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. மேலும் சுருதி மீது எனக்கு நம்பிக்கை வந்துவிட்டது. இனிமேல் அவர்கள் அவளுடன் வர மாட்டார்கள் என்று நினைத்தேன்.
நான்கு ஐந்து நாட்கள் கழித்து பத்மநாபனை விஜாரித்தேன்.

“நான் பார்த்துக்கொண்டுதான் வருகிறேன். சுருதி மட்டும் அவர்களோடு வருவதில்லை. ஆனால் நாலைந்து பெண்கள் அந்தப் பசங்களுடன் அரட்டை அடித்துக்கொண்டுதான் போகிறார்கள்,”என்றார்.

எனக்குக்  கேட்க நிம்மதியாக இருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து பத்மநாபன் அவசரமாகக் போன் செய்தார்.

“அந்த நான்கைந்து  பெண்களுடன் சுருதியும் சேர்ந்து விட்டாள்.. இப்போது எல்லோரும் அரட்டை அடித்துக்கொண்டு வருகிறார்கள்,” என்றார்.

Advertisements

அசட்டுக்கு வந்த அதிர்ஷ்டம்..! — நித்யா சங்கர் ( சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி )

Image result for ladies college quiz competition in chennai

 

காட்சி – 3

(பூமாவின் வீடு.. இரவு நேரம்.. கமலா, பாமா, லதா மூவரும்
பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பூமா ஓடி வருகிறாள்)

பூமா : போச்சு.. எல்லாம் போச்சு.. நாசமாப் போச்சு.

கமலா: என்னடி உளரறே…

பூமா : யாரோ ஒருத்தர்.. பக்கத்தூரிலிருந்து வந்திருக்காராம்.
பார்த்தா நல்லா ஷோக்கா இருக்கார். பேச்சிலேதான்
அசடு வழியறது. என் பின்னாலே வந்து கன்னாபின்னான்னு
பேசிச்சு. நம்ம ஒரு கேள்விக்கு ப்ளூ க்ளௌடுன்னு
ஆன்ஸர் வச்சிருந்தோமில்லே.. அதைக் கண்டு பிடிச்சுடுத்து
போலிருக்கு. அதையும் உளறிடுத்து. கொஞ்சம் அந்தப்
பக்கமா ரவியும் நின்னுட்டிருந்தார். அவருக்கும் தெரிஞ்-
சிருக்கும்..

பாமா : (திடுக்கிட்டு) ஆ… அப்படியா..? என்னடி இப்ப செய்யறது?

லதா : (நிதானமாக) பூமா.. அதுக்கேன் கவலைப்படறே,,? அந்தக்
கேள்வியை நாம மாத்திட்டாப் போகிறது..

பூமா : ம்.. அப்படித்தான் செய்யணும்.. நம்ம கேள்வி ஒண்ணுக்-
காவது அவங்க ஆன்ஸர் சொல்ல முடியக் கூடாது. அப்படி
இருக்கணும் நம்ம கேள்விகளெல்லாம்…

கமலா: ஆமா.. யாரடி அது..? நம்ம கேள்விக்கு விடையை அவ்வளவு
ஈஸியா கேள்வியைக் கூட கேட்காம கண்டு பிடிச்சது..?

பூமா : யாருன்னு தெரியலே.. பார்க்கறதுக்கு அழகா இருந்தார். அவர்
பேர் என்னான்னு தெரியலே.. நான் கேட்கலே… ஆனா
பேசினாத் தெரியுது அவர் குணம். ஒரே அசடு.

லதா : ஆமா.. நீ அவரழகுலே மயங்கி ஏதாவது உளறியிருப்பே…

பூமா : போடி.. அவர் பேசின பேச்சே எனக்குப் பிடிக்கலே. எனக்கு
வந்த கோபம் உனக்குத் தெரியாது… அவர் எப்படி அதைக்
கண்டு பிடிச்சார்னே தெரியலே…

பாமா : ஒரு வேளை வேறு ஏதாவது நெனச்சிட்டு ப்ளூ க்ளௌடுன்னு
சொல்ல வந்திருப்பாரோ..?

கமலா: எப்படி இருந்தாலும் சரி.. நாம கேட்கப் போற கேள்வி
என்னவோ மூணுதான். இந்தக் கேள்வியை மாத்தி வேறொண்-
ணப் போட்டாப் போச்சு.

பூமா : ஓகே.. லதா.. அந்தப் புத்தகத்தைக் கொண்டு வா..

 

காட்சி — 4

Related image

(ராமானந்தா கல்லூரி ஆடிட்டோரியம்.. மாலை வேளை..
குவிஸ் போட்டி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மாணவர்கள்
கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் கூறி விடுகின்றனர் மாணவிகள்.
ஒரே கை தட்டல்.. ஜட்ஜ் பேச எழுகிறார்..)

ஜட்ஜ் : மாணவ, மாணவிகளே.. மாணவர்கள் கேள்விகளுக்கெல்லாம்
தகுந்த முறையில் பதிலளித்து விட்டனர் மாணவிகள். இனி
மாணவியர் கேள்விகள் கேட்பார்கள். மாணவர்கள் பதில்
சொல்ல வேண்டும். எங்கே பூமா.. உங்கள் கேள்விகளைக்
கேட்கலாம்.

பூமா : (தொண்டையைக் கனைத்தவாறே) முதல் கேள்வி — உலகத்தை
விட மதிப்பு மிக்கது எது?.. இரண்டாவது – காற்றை விட
வேகமானது எது?.. மூன்றாவது – மனிதன் எந்த ஒரு குணத்தை
விட்டால் எல்லோராலும் விரும்பப்படுவான்?

(அமர்கிறாள்… மாணவர்கள் மெதுவாகப் பதிலைப்பற்றி
விவாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீலமேகம் தனியே
அமர்ந்து பூமாவையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்..)

நீல : (தனக்குள்) ஐயோ… பியூட்டி க்வீன்….

குமா : டேய் ரவி.. குண்டையல்லவா தூக்கிப் போட்டுட்டா… கேள்வி-
களோடு தலையும் புரியலே… காலும் புரியலே..

ரவி : டேய் ஒரு கேள்விக்குப் பதில் தெரிஞ்சு போச்சு. உலகத்தை
விட மதிப்பு மிக்கது ப்ளூ க்ளௌடுதாண்டா.. அதுதானே
நமக்கு தண்ணீர் தருது..

மணி : வெரிகுட்… என்ஸைக்ளோபீடியாவில் இதுவும் போட்டிருந்-
தானா மடையன்… மத்த கேள்விகளுக்கு என்னடா பதில்? ம்…

சேக : மடத்தனமா கேள்வி கேட்டிருக்காடா.. காத்துதாண்டா
உலகத்திலேயே வேகமானது.. ஆமா. எதை மனிதன்
விட்டுட்டா எல்லோராலும் விரும்பப் படுவான்..?

மணி : உயிரை விட்டுட்டா…

ரவி : (ஏளனமாக) வெரி குட்.. எப்படீடா கண்டு பிடிச்சே…
(எரிச்சலோடு) இடியட் மூஞ்சியைப் பாருடா மூஞ்சியை…

குமார்: இப்ப என்னடா செய்யறது..?

ரவி : டேய் இந்தக் கேள்விகளுக்கு இங்கே யாருக்குமே பதில்
தெரியாது… நமக்கு ஒரு கேள்விக்கு தெரியுமில்லே.. அது
போதும்.. அதை வெச்சே பூமாவைக் கவர்ந்துடலாம்.. கவலைப்
படாதே.. நான் எழுந்து சொல்லட்டுமா…?

சேகர் : ஓ கே…

ரவி : (மெதுவாக எழுந்து) உலகத்தை விட மதிப்பு மிக்கது ப்ளூ
க்ளௌடு… அதாவது மேகம்.

பூமா : (நமுட்டு சிரிப்போடு) ஸோ ஸாரி… கிடையாது…

(ரவி தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்து
விடுகிறான். பெண்கள் கூட்டத்தில் நகைப்பொலி எழுகிறது.
இதுவரை பேசாமல் பூமாவின் அழகையே ரசித்துக்
கொண்டிருந்த நீலமேகம் எழுந்து கத்துகிறான்)

நீல : மதர் … மைன்ட் … ப்ரௌடு…

(பெண்களின் நகைப்பொலி சட்டென்று நிற்கிறது. பூமா
நீலமேகத்தையே சில விநாடிகள் பார்த்துக் கொண்டு
நின்று விடுகிறாள்)

ஜட்ஜ் : ஏன் என்ன ஆச்சு..?

பூமா : (சமாளித்துக் கொண்டு) ஒன்றுமில்லை.. இப்பொழுது விடை
சொன்னவர் எங்கள் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் சரியாகப்
பதில் சொல்லி விட்டார். உலகத்தை விட மதிப்பு மிக்கவள்
மதர் – தாய்… காற்றைவிட வேகமானது மைன்ட் – மனம்…
மனிதன் ப்ரௌடை – கர்வத்தை விட்டு விட்டால் எல்லோ-
ராலும் விரும்பப் படுவான்.

ஜட்ஜ் : இக்கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னவர் யார்..?

நீல : நான்தான்.. என் பெயர் நீலமேகம்..

ஜட்ஜ் : ஐ ஸீ… இன்னும் ஏதாவது கேள்வி இருக்கா பூமா..?

பூமா : இல்லை… அவ்வளவுதான்..

ஜட்ஜ் : ஆல் ரைட்… இப்போட்டியின் முடிவு நாளைக்கு அறிவிக்கப்-
படும். எல்லோரும் கலையலாம்.

(ஒரு மூலையில் ரவியும் நண்பர்களும் தவித்துக் கொண்டு
நிற்கிறார்கள்)

குமார்: டேய் அந்த அசட்டுக்கு எப்படீடா தெரிஞ்சது?

மணி : நம்ம திட்டமெல்லாம் போச்சேடா….

ரவி : என்னடா செய்யறது.? அந்த ஒரு கேள்வியாவது ரைட்டா
இருக்கும்னு நெனச்சேன்.. பாவி அதையும் தப்புன்னுட்டாளே…

சேகர்: ரவி.. யூ ஹாவ் மிஸ்ட் தி சான்ஸ். மிஸ்ட் தி மிஸ் ஆல்ஸோ.

மணி : டேய், பூமா எதுக்கோ அந்த அசடுகிட்டே போறாளே..
என்ன சொல்றா கேட்போம்…

(பூமா நீலமேகத்தின் அருகில் செல்கிறாள்)

பூமா : கன்கிராஜுலேஷன்ஸ் மிஸ்டர் நீலமேகம்…

நீல : (அசட்டுச் சிரிப்போடு) தாங்க் யூ… என்னமோ…

பூமா : யூ ஆர் வெல்  செட். மகாபாரதத்திலிருந்து எடுத்துக் கொடுத்து
இருக்கோம். கண்டு பிடிச்சிட்டீங்களே…

நீல : ஹி..ஹி.. அப்படி ஒண்ணுமில்லே.. வந்து…

பூமா : நீங்க அடக்கத்துக்காக அப்படிச் சொல்லலாம். நாளைக்கு
மார்னிங் எங்க வீட்டிற்கு வாங்களேன். அடுத்த தெருவிலேதான்
இருக்கு. கட்டாயம் வரணும்.. நான் காத்துட்டிருப்பேன்.

நீல : ஹி.. ஹி.. சரி…

(பூமா செல்கிறாள். ரவியும் நண்பர்களும் நீலமேகத்தின்
அருகில் வருகிறார்கள்)

ரவி : ஹலோ.. நீலமேகம்.. நீ எப்படியப்பா கண்டுபிடிச்சே..?

நீல : போப்பா.. நானெங்கே கண்டு பிடிச்சேன்.. பிரதர்.. பூமா
அழகுலே மயங்கி ‘அம்மா என்னை அட்லீஸ்ட் மதிக்கவாவது
செய்.. நான் ரொம்பக் கர்வப்படுவேன்னு’ சொல்ல வாயெடுத்தேன்
இங்கிலீஷிலே.. அதுலே பாதி வார்த்தைகளை முழுங்கிட்டேன்.
மதர்.. மைன்ட்.. ப்ரௌடுங்கறதுதான் வெளியே வந்தது. என்ன
செய்யறது ? அவங்க அவங்க தலை விதி. ஆ.. நல்ல வேளை
‘மிஸ்ஸுன்னு சொல்றதுக்கு பதிலா ‘மதர்’னு ஒளறி வெச்சுட்டேன்.
அதுவும் நம்ம நல்ல காலம் தான். நம்ம உளறல் சரியான
ஆன்ஸராப் போச்சு. ஓகே… நேரமாச்சு. நான் வறேன்.

(நீலமேகம் போகிறான்)

ரவி : டேய், அசட்டுக்கு இப்படியாடா அதிர்ஷ்டம் வரணும்? பூமா
என்னமோ இவன் பெரிய இன்டெலிஜென்ட்னு நெனச்சிட்டிருக்கா
நமக்கல்ல தெரியும் இவன் கதை… அவளை மீட் பண்ணி
எச்சரிக்கணும்.

மணி: டேய் ரவி.. இவனை வீட்டுக்கே கூப்பிட்டுட்டாளே.. உன்னை
ஒரு நாளைக்காவது கூப்பிட்டிருக்காளா..?

குமார்: விடிய விடிய படிச்சதுதாண்டா மிச்சம்.

சேகர்: ரவி யூ லாஸ்ட் ஹெர்… காதலிலே தோல்வியுற்றான் காளை
யொருவன்..

ரவி : டேய். பேசாம இருங்கடா..

(போகிறார்கள்)

காட்சி – 5

(பூங்கா.. மாலை நேரம்… நீலமேகம் சென்று கொண்டிருக்கிறான்.. பூமா பின்னால் செல்கிறாள்..)

நீல : இதோ பாருங்க மிஸ்.. உங்களுக்கு வார்னிங் கொடுக்கறேன்.
ஏன் என் பின்னாலேயே வர்ரீங்க… சூடு, சுரணை, மானம்னு
ஒண்ணுமே யில்லையா..?

பூமா : முன்னேயெல்லாம் சூடு ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருந்தது. ஆம்பிளே பக்கத்துலே நெருங்க முடியாது. ஆனா இப்போ என்னவோ
ரொம்ப ஜில்லுன்னு இருக்கு…

நீல : ஓ…..

பூமா : மானம்… நம்ம கல்யாணத்தை நிச்சயித்து நிச்சயதார்த்தமும்
ஆனபிறகு நமக்குள்ளே எதுக்கு இந்த மானத்தைப்பற்றிய
பேச்செல்லாம்…

நீல : ஓ.. அப்படியா..?

பூமா : ஆமா நீங்க எப்படி ப்ளூ க்ளௌடைப்பத்தி கண்டு பிடிச்சீங்க?

நீல : நான் என் பெயரை சும்மா இங்கிலீஷிலே சொல்ல வந்தேன்.
அதுக்குள்ளே நீ அரண்டுட்டே…

பூமா : (நாணத்தோடு) வெகு சமர்த்தர்தான்.. நான் கூட முதல்லே
நீங்க உண்மையா அசடுதானோன்னு நெனச்சுட்டேன்..

நீல : (சிரித்தபடியே) என்ன செய்யறது..? அன்னிக்கு காலேலே நான்
இந்த ஊருக்கு வந்ததும் உங்க காலேஜ் பக்கம் வந்தேன்.
அங்கே ரவியும் அவன்  பிரெண்ட்ஸும்  உன்னை  எப்படியாவது
மடக்கிக் கேள்விகளைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு திட்டம் போட்டுட்டிருந்தாங்க. அவங்க முயற்சியை எப்படியாவது தடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணினேன். பின்னே பூமாவை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது..? யோசிச்சேன்.. ம்… இந்த அழகு ராணியைக் கண்டு பிடிக்கறதா கஷ்டம்..?

பூமா : (நாணத்தோடு) போங்க….

நீல : கண்டுபிடிச்சு அசடாய் நடிச்சு உன்னைத் துரத்தினேன்.

பூமா : ஆமா.. நீங்க, ‘ஏதோ உளறினேன்.. எனக்கு உண்மையா
அவங்க கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாதுன்னு சொன்னீங்களாமே..!

நீல : (உரக்கச் சிரித்து) பாவம் ரவி, உங்கிட்டே அதைச் சொன்னானா..? உன்னை ரொம்ப லவ் பண்ணிட்டிருந்திருக்கான். எல்லோர் கண்களும் ஒரே மாதிரி இருக்காது பார். நான் உன் கேள்விகளுக்கு சரியான பதில் சொல்லி, நீ என்னைப் பார்த்து மயங்கி, அதைப் பார்த்து எல்லோரும் பொறாமைப் பட.. ஐயோ, அப்ப.. என் ராணியின் அழகு என்ன ஆறது?

பூமா : (நாணத்தோடு) ஐயோ போதுமே…

நீல : அந்த எண்ணத்தாலேதான் அவன்கிட்டே அதுமாதிரி
சொன்னேன். நான் மகாபாரதத்தை பத்து முறை படிச்சிருக்கே-
னாக்கும்… ஆனா ரவியை நீ இதுமாதிரி ஏமாத்தி இருக்கக்
கூடாது.

பூமா : அவரை இல்லேன்னா ஒங்கள ஏமாத்தி இருக்கணும்.

நீல : என்னை எப்படி ஏமாத்தி இருக்க முடியும்..? நானொண்ணும்
உனக்காக ஏங்கலையே..?

பூமா : உக்கும்… க்விஸ் போட்டி நடந்துட்டிருக்கும்போது என்
பக்கமே நீங்க பார்த்துட்டிருந்தது எனக்குத் தெரியாதாக்கும்..?

நீல : அடி கள்ளி.. அப்ப நீ என்னையே….

(சிரிக்கிறான்.. அவளும் அவனுடன் சிரிப்பில் கலந்து
கொள்கிறாள்)

 

பிச்சி – ஜெயந்தி நாராயண்

 


“வேட்டு போட்டாச்சு. பெருமாள் புறப்புட்டுட்டார். இன்னும் சித்த நாழில நம்ம வீதிக்கு வந்துடுவார். சின்னதா ஒரு கோலத்த போட்டுட்டு வான்னா, எவ்வளவு நாழி எழச்சு எழச்சு போட்டுண்டே இருப்ப. உள்ள போய் முகத்த அலம்பிண்டு தலைய சரி பண்ணிண்டு வா”

“தோ வரேம்மா” என்றபடியே சற்று தள்ளி நின்று போட்ட கோலத்தை ஒரு தடவை ரசித்துப் பார்த்து விட்டு, கதவருகே நின்ற அம்மாவிடம் பல்லைக் கடித்தபடியே, “ஏம்மா இவ்வளவு பெருசா வீதி பூரா கேக்கற மாதிரி கத்தற.. எனக்குத் தெரியாதா”

“ஏண்டி, நீயும் ராஜியும் போடாததையா உன் பொண்ணு போட்டுட்டா. ரெண்டு பேரும் மார்கழி மாசம் வீதியடைச்சுப் போடற கோலத்தப் பாக்க ஊரே திரண்டு வருமே”

பக்கத்தாத்து கோமு பாட்டி முட்டாக்கை இழுத்து விட்டபடியே எங்காத்து திண்ணைல உக்கார்ந்துண்டா. பாட்டிக்கு எண்பது வயசாச்சு. ஆனா இப்பவும் தன் வேலையைத் தானே பார்த்துண்டு சுறுசுறுப்பாக எப்பவும் இருப்பா.

”போடி கமலா, சீக்கிரம் போய் வேற புடவையும் மாத்திண்டு வா. இன்னிக்கிக் குதிரை வாகனம். தேர் முட்டி கிட்ட கிச்சாவாத்து திண்ணைல மொதல்ல போய் இடம் பிடிச்சுண்டா பெருமாள நன்னா சேவிக்கலாம். அங்க சித்த நாழி நிப்பார்.”

குதிரை வாகனத்துல பெருமாள் வரது கண்கொள்ளா காட்சியா இருக்கும். நான் வேகமா உள்ள போகத் திரும்பினபோது, எதுத்தாத்து ரெங்கன் மூச்சிறைக்க ஓடி வந்தான்.

“இன்னிக்கி நம்ம வீதிக்குப் பெருமாள் வரமாட்டார்.. முக்காத்துப் பிச்சி மாமி செத்து போய்ட்டா” என்றபடியே தகவலை மற்றவர்களுக்கும் சொல்ல ஓடினான்.

“ரெங்கா என்னப்பா சோதனை. வயசான கிழவியெல்லாம் விட்டுட்டு சின்னவள கூட்டிண்ட்டியே” என்றபடி பாட்டி பிச்சி மாமியாத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சா.

“என்னடி சொல்றான் இவன்” என்றபடியே கதவைப் பிடித்தபடி அப்படியே திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள் அம்மா.

“கார்த்தாலதானேம்மா பாத்துட்டு வந்த”

அம்மா பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. நிலை குத்திய பார்வையோடு அமர்ந்திருந்தாள். அம்மா எதற்கும் சுலபமாக கலங்குபவள் இல்லை. சற்று திடமானவள்தான்.

“வா உள்ள போகலாம்” என்று அவள் கையைப் பிடித்தேன். எப்பவும் மறுப்பவள் இன்று கையைப் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.

கூடத்துத் தூணில் சரிந்தபடியே அமர்ந்தவள் வாய், ராஜி, ராஜி என அரட்டியபடி இருந்தது. கொஞ்ச நாழி முன்னால கோமு பாட்டி சொன்னாளே அந்த ராஜிதான் பிச்சி மாமி. ரொம்ப வருஷமா எல்லாரும் பிச்சி மாமின்னு கூப்டே பழக்கமாயிடுத்து.

அம்மாவின் பால்ய சினேகிதி. எப்பலேர்ந்து இந்தப் பிச்சி மாமி பித்து பிடிச்சவளாட்டம் ஆயிட்டானு பல தடவ கேட்டும் அம்மா கிட்ட இருந்து சரியா பதில் வந்ததில்லை.

இன்னிக்கித்தான் அம்மா சென்னைல இருந்து வந்தா.. சாரங்கன் மாமா ரெண்டு வாரம் முன்னால இறந்து போய் காரியம்லாம் முடிஞ்சு கார்த்தால வந்தா. வந்து காபி குடிச்சு குளிச்ச உடனயே “ராஜிய பாத்துட்டு வரேன்”னு கிளம்பிட்டா.

“என்னம்மா உன்னோட ஆருயிர் சினேகிதியப் பாக்காம பத்து நாளா தவிச்சுப் போய்ட்டயா” என்ற என் கேலியைப் பொருட்படுத்தாமல் கிளம்பிப் போய்ட்டா.

இப்ப திடீர்னு ராத்திரி அவ உயிரோட இல்லன்னு சொன்னா அதிர்ச்சியாத்தானே இருக்கும். என்ன வேலை இருந்தாலும், தன் சினேகிதியுடன் ஒரு மணி நேரமாவது செலவிடாமல் இருக்க மாட்டா அம்மா. இது எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளா நடக்கிறது… அப்பேற்பட்ட சினேகிதியின் இழப்பு கண்டிப்பாக இடியாகத்தான் இறங்கியிருக்கும். அப்பாவுக்கு கேன்சர் வந்தபோதும், ஆறு மாதத்தில் அவர் இறந்தபோதும் அதைத் தைரியமாக எதிர் கொண்டாள்.. அதே போல் இதிலிருந்தும் மீண்டு வந்துவிடுவாள் என்ற நம்பிக்கையுடன், “எழுந்திரும்மா, அவாத்துக்குப் போய்ட்டு வந்துடலாம்”

“இல்லடி நான் வர மாட்டேன். என் ராஜி கூட நா கார்த்தாலதான் பேசினேன். அவள இந்த கோலத்துலப் பாக்க எனக்கு இஷ்டமில்லை”

பிச்சி மாமி அம்மாவிடம் மட்டும்தான் பேசுவாள். வேறு யார் என்ன கேட்டாலும், சில சமயம் வெறும் சிரிப்பு அல்லது வெற்றுப் பார்வைதான்.

எவ்வளவு சொல்லியும் அம்மா கேக்கவே இல்லை. அவாத்துலயும் சொல்லி அனுப்பிட்டு காத்திருந்து பாத்துட்டு கடைசில பாடிய எடுத்துட்டா.

அம்மா ரெண்டு நாள்ல சரியாய்டுவான்னு பார்த்தா. எப்பப் பாரு ராஜி ராஜின்னு ஒரே புலம்பல். ஜுரமே வந்துடுத்து. ஜுர மாத்திரையக் கொடுத்து தூங்க சொல்லிட்டு, வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டு வந்து படுத்தேன். நடு ராத்திரி இருக்கும், ராஜி ராஜின்னு அம்மாகிட்ட இருந்து குரல். அடுத்தாப்ல, “அண்ணா ராஜி உன் கிட்டயே வந்துட்டாண்ணா, ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா இருங்கோ, ராஜிம்மா போறுண்டி இவ்வளவு நாள் பிச்சியா நடிச்சது.”

“அம்மா அம்மா என்னம்மா சொல்ற” என்றதும் மலங்க மலங்க விழித்தாள். உடல் அனலாய் சுட்டது. இன்னொரு மாத்திரையை கொடுத்துட்டு அவ தல மாட்லயே உக்காந்திருந்தேன். கார்த்தால பால்காரன் விடாமல் மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டுத்தான் கண் விழித்தேன்., அம்மாவைத் தொட்டு பார்த்தேன். வியர்த்து விட்டிருந்தது.

ஒரு வாரத்தில் உடல் சரியாகி கொஞ்சம் சகஜ நிலைக்கு வந்தாலும் அம்மா முன்ன மாதிரி இல்ல. அன்னிக்கி ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம் மொட்ட மாடில காத்தாட உட்கார்ந்திருந்தப்ப மெதுவா அம்மா கிட்ட, “அன்னிக்கி ஜுர வேகத்துல என்னன்னவோ உளறினமா, அதான் என்னன்னு கேக்கலாம்னு”

“என்ன உளறினேன்”

“இல்ல, அண்ணா, ராஜி உன்கிட்ட வந்துட்டா அப்டி இப்டின்னு, ஒண்ணும் புரியல”

“உளறலடி உளறல, எல்லாம் நெஜம். என் ராஜியே போய்ட்டா. உசிருக்கு உசிரானா அண்ணாவும் போய்ட்டான். இனிமே சொன்னா என்ன, சொல்றேன்.”

“ராஜி எனக்கு சினேகிதி மட்டும் இல்லை, அவா நமக்கு தூரத்து சொந்தம். அண்ணாவும் அவளும் ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் ஆசைப்பட்டா. என்கிட்டத்தான் ரெண்டு பேருமே முதல்ல சொன்னா. எனக்கா ரொம்ப சந்தோஷம். ஆருயிர்த்தோழியே மன்னியா வந்தா, இருக்காதா பின்ன, ரெண்டு பேருக்கும் ஜோடிப் பொருத்தம் அபாரமா இருக்கும். அவ அவ்வளவு அழகு”

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தவுடன், “நீ பாக்கறச்ச பித்து பிடிச்ச கோலத்துல எல்லா அழகும் மறஞ்சு போச்சுடி”

“ரெண்டாத்துலயும் சம்மதம். நிச்சயம் பண்ணணும்கிற நேரத்துல, ஊர்லேர்ந்து வந்த ராஜியோட தாத்தா, ” ஜாதகப் பொருத்தம் பாக்க வேணாமா ” என்று ஆரம்பித்தார். ராஜியோட அப்பா, “மனப் பொருத்தம் இருக்கு, சொந்த பந்தமுமாச்சு. அது போறாதா”
“அதெப்படிடா, உங்கம்மா நேக்கு அக்கா பொண்ணுதான், ஆனாலும் எட்டு பொருத்தமும் அமஞ்சதுனாலதான் கல்யாணம் பண்ணிண்டேன் தெரியுமோன்னோ. ஏன்? நீயும் அத்தை பொண்ணதான் கல்யாணம் பண்ணிண்ட, உனக்கு ஜாதகம் பாக்கலியா”

“இல்லப்பா அவா ரெண்டு பேரும் இஷ்டப்பட்டுட்டா. அதுனாலதான் நான் மத்த ஏற்பாட ஆரம்பிச்சேன். அதுக்கென்ன அவாள்ட்ட பிள்ளையோட ஜாதகம் வாங்கி பாத்துடலாம்”

ஜாதகம் பார்த்ததில், பொருத்தமும் சரியில்லாதது மட்டுமில்லாமல் பிள்ளை ஜாதகப்படி அவனுக்கு ரெண்டு தாரம் உண்டுன்னும் ஜோசியர் சொல்லிட்டார். தாத்தா கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கவே மாட்டேனுட்டார். ராஜியோட அப்பா பெண்ணின் முக வாட்டத்தைப் பார்த்து, அப்பாவிடம்,
“பூ கட்டி வேணா பாக்கலாமா”

“ப்ரகஸ்பதி, உனக்கு ஒன்ணும் புரியாதா. அதான் ஜோஸியன் தெளிவா சொல்லிட்டானே. அந்த பிள்ளய கட்டிண்டு ஒண்ணு இவ அல்பாயுசுல போய்டுவா. இல்லன்னா இவ இருக்கறச்சயே அவன் இன்னொருத்திய கல்யாணம் பண்ணிண்டுடுவான். பெத்த பொண்ணுமேல அக்கறை இருந்தா இப்படி பேசுவியாடா. போ போ வேற நல்ல மாப்பிள்ளையா பாரு”

அப்பா பேச்சை தட்ட முடியாமல் அவரும் வேறு வரன் பாக்க ஆரம்பித்தார். ராஜிக்கு என்ன பண்றதுன்னே புரியல. பயந்த சுபாவம். எதுத்துப் பேசிப்பழக்கமில்லை.

என்ன பண்றதுன்னு புரியாம தவிச்சா. அதுலேர்ந்து தப்பிக்க போட்டதுதான் இந்த பிச்சி வேஷம். பைத்தியக்காரப் பொண்ண எவன் கட்டுவான். அப்ப ஆரம்பிச்சது கட்டை சாயறவரைக்கும் இந்த நாடகம் தொடர்ந்துடுத்து. இதுக்கு ஒரே சாட்சியா நான். அவ தல விதி அப்படி ஆயிடுத்து. தினமும் நான் அவளோட செலவிடற சில மணி நேரங்கள்தான் அவளுடைய சந்தோஷம். எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு இப்ப.” என்றபடி கண்களை துடைத்தபடியே எழுந்தாள் அம்மா.

ரெண்டு பெண்டாட்டி உண்டு என்று ஜோசியரால் சொல்லப்பட்ட சாரங்கன் மாமா கடைசிவரை கட்டை ப்ரம்மச்சாரியாகத்தான் இருந்தார்.

 

 

 

அசட்டுக்கு வந்த அதிர்ஷ்டம்..! நித்யா சங்கர் – நாடகம்

காட்சி – 1.

Related image

 

(பூமா தெருவில் போய்க் கொண்டிருக்கிறாள். நீலமேகம் அவள்
பின்னால் போகிறான்.)

பூமா : (கோபமாக) மிஸ்டர்.. ஏன் என் பின்னாலே வந்துட்டிருக்கீங்க..?

நீல.. : நன்றி காட் நன்றி.. (மூச்சு இரைக்க).. ஐயோ.. எங்கே மிஸ்ஸ
மிஸ் பண்ணிடுவேனோன்னு பயந்தேன்… நல்ல வேளை..
நன்றி காட் நன்றி….

பூமா : மிஸ்டர் ஐ வார்ன் யூ… இனி என் பின்னாலே வந்தீங்களோ..
உங்களுக்கு ஆபத்து.. ஆமா..

(பூமா விசையாக நடக்கிறாள்.. நீலமேகம் அசட்டுச் சிரிப்போடு
பின்னால் செல்கிறான்.. ரவி ஒரு பெட்டிக் கடையருகில் நின்று
கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான்)

பூமா : (எரிச்சலோடு) ஏன் ஸார்..? உங்களுக்கு சூடு, சுரணை, மானம்னு ஏதாவது இருக்கா..?

நீல : (அசட்டுச் சிரிப்போடு) ஓ…

பூமா : (திடுக்கிட்டு) என்ன..!

நீல : சூடு நார்மலுக்கு மேலே அதிகமாகவே இருக்குன்னு டாக்டர் கூட
ஸர்டிஃபை பண்ணி இருக்கார். ‘எல்லோருக்கும்’ நார்மல் 98.4
டிகிரி.. உனக்கு 98.8 டிகிரிதான்டா நார்மல்னு அவரே
சொல்லிட்டார்.

பூமா : ஆங்…

நீல : சுரணை கூட எனக்கு அதிகமா உண்டு. திடீர் திடீர்னு எனக்குக்
கோபம் வந்துடும். ஒண்ணு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாலே
உங்களை மாதிரி ஒரு பொண்ணு — சீச்சீ.. உங்களை மாதிரி
இருந்தா பரவாயில்லையே – அவலட்சணம்.. என் பின்னாலே
சுத்திட்டு கன்னா பின்னான்னு பேசிட்டா.. எரிச்சல்லே அவளை
கைநீட்டி அடிக்கக் கூடச் செஞ்சுட்டேன்.. ஆனா அது இப்போ
எங்கே போச்சு தெரியலையே.. ஏ.ஸி தியேட்டர் மாதிரி குளு
குளூன்னு இருக்கு.. அதுவும் ஸ்டிரைக் பண்ணிடுத்து போலிருக்கு..

பூமா : (எரிச்சலோடு) உம்….

நீல : மானம் இருக்கான்னுதான் தெரியலே.. அதெ நீங்கதான்
சொல்லணும். நோட் பண்ணி வெச்சுக்கறேன்.

பூமா : (எரிச்சலோடு) ஏன் ஸார்..? பார்த்தா படிச்சவர் மாதிரி
இருக்கீங்க…

நீல : ஆமா.. பி.ஏ.தேர்டு இயர்.. பி.ஏ. படிக்கிறவன் இப்போ பஞ்சாய்ப்
பறந்துட்டிருக்கேன்..

பூமா : எதுக்கு..?

நீல : (அசட்டுச் சிரிப்போடு) அன்பு அகத்துக்குத்தான்…

பூமா : (கோபத்தோடு துள்ளி) என்ன சொன்னே..?

நீல : ஐயோ… ·புல் ஸ்டாப்.. ·புல் ஸ்டாப்.. இங்கே அன்பு அகம்
லாட்ஜுன்னு இருக்குன்னு சொன்னாங்க.. அதைத் தேடிட்டிருக்கேன்னு சொல்ல வந்தேன்..

பூமா : (கோபம் தணிய) ம்…

நீல : ஷண்முகானந்தா காலேஜ்லேதான் படிச்சிட்டிருக்கேன். இங்கே
நாளைக்கு ஏதோ குவிஸ்  ப்ரோக்ராம் நடக்கப் போறதுன்னு
சொன்னாங்க.. அதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்.. என்
லெக்சரர்ஸெல்லாம் ‘டேய் அசடு.. நீ போக வேண்டாம்..
காரியத்தையே கெடுத்துடுவே.. ‘ அப்படீன்னாங்க.. நீங்க
அனுப்பலேன்னா என்னான்னு நானே தனியா வந்துட்டேன்.

பூமா : சரி.. எனக்கு டைமாச்சு.. உங்க வழியைப் பாத்துட்டுப்
போங்க.. உங்க அதிகப் பிரசங்கித்தனத்தையெல்லாம் இந்த
பூமாகிட்டே வெச்சுக்காதீங்க….

நீல : ஆஹா… பூமாவா.. பிக் ·பிளவர்.. பியூட்டி·புல் நேம்..

பூமா : மிஸ்டர்.. என்ன நெனச்சிட்டிருக்கீங்க..? பக்கத்துலே பாருங்க..
அங்கே ஒருத்தர் நின்னுட்டிருக்கிறாரில்லே.. நான் குரல்
கொடுத்தாப்போதும். அவர் வந்து ரெண்டுலே ஒண்ணு
பார்த்துடுவார்… ஜாக்கிரதை…!

நீல : யாரு..(அங்கு பார்த்தபடியே) ஓ.. அவனா..? இன்னிக்கு
வந்ததும் அவனை அறிமுகப்படுத்திட்டேன்.. ராமானந்தா
காலேஜ்.. அதுதான் உங்க காலேஜ் போலிருக்கு.. பேரு..
ரவியோ என்னமோ சொன்னான்.. மிஸ். பூமா.. இந்தக்
காலத்துலே பெற்ற தாய் தந்தையைக் கூட உதவிக்கு வரு-
வாங்கன்னு நம்ப முடியறதில்லே.. இவனைப் போய்
நம்பிக்கிட்டு… பரிதாபம்… பரிதாபம்….

பூமா : ஒங்ககிட்டே ஒபீனியன் ஒண்ணும் கேட்கலே… இங்கிருந்து
போகப் போறீங்களா… இல்லையா…?

நீல : ஐயோ.. அவசரப்படறீங்களே… மணிக் கணக்கா பேசிட்-
டிருக்கணும்னு மனசு துடிக்குது…

பூமா : மிஸ்டர் இனி ஏதாவது பேசினீங்கன்னா அந்த நெஞ்சத்
துடிப்பையே நிறுத்திடுவேன்.. ஜாக்கிரதை…

நீல : ஹிஹி… நீங்க கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே..ப்ளூ க்ளௌடு..

பூமா : (திடுக்கிட்டு) ஆ…..

(தலையில் கை வைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறாள்)

நீல : (திடுக்கிட்டு) மிஸ். பூமா… ஏன் ஓடறீங்க….?

(ரவி அவனருகில் வருகிறான்)

ரவி : என்ன நீலமேகம்..? ஏன் ஓடறா..?

நீல : ஓ.. ரவியா..? ஏன் ஓடறான்னு புரியலையே. ப்ளுக்ளௌடுன்னு
சொன்னேன்.. என் பேர் நீலமேகம் பாருங்க.. அதையே
இங்க்லீஷிலே ப்ளூ க்ளௌடுன்னு சொன்னேன். அதைக்
கேட்டதும் தலை தெறிக்க ஓடறா.. ஏன் மிஸ்டர்..? நீங்க
யாரையாவது காதலிச்சிருக்கீங்களா..?

ரவி : உம்.. நான் காதலிச்சிருக்கேன்.. ஏன்..? காதலித்துக்
கொண்டுதான் இருக்கேன். ஆனா அந்தப் பக்கம் காதல்
இருக்கிறதாத் தெரியலியே..!

நீல : என் அப்ரோச்லே என்ன தப்பு..? எல்லாம் சரியாத்தானே
இருந்தது… இனிமையாத்தானே பேசினேன்.. ஏன் பின்னே
ஓடிட்டா.. காதலர்கள் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்
கொண்டிருப்பார்கள்னு படிச்சிருக்கேனே.. ம்.. ஆ…
ஐயோ… போச்சு… போச்சு…

ரவி : (திகைப்போடு) ஏனய்யா அலரறே..?

நீல : பண்ணிட்டேன்.. தப்பு பண்ணிட்டேன்.. அன்பு அகத்துக்கு
அலைஞ்சிண்டிருக்கேன்னு சொன்னேனா.. கோபத்தாலே
துள்ளினா… ·புல் ஸ்டாப்.. ·புல் ஸ்டாப்னு கத்திட்டேன்..
அவள் காதலுக்கும் ·புல் ஸ்டாப் போட்டுட்டாளோ..?
(தலையிலடித்துக் கொண்டு) இடியட்.. இடியட்.. ஸெமி-
கோலனோ, கமாவோ போட்டிருக்கக் கூடாதோ.. அப்பத்-
தானே தொடரும்.. மிஸ்டர் ரவி… மன்னிச்சுக்குங்க…
எனக்குத் தனிமை தேவை.. அப்புறம் பார்க்கலாம்..

(போகிறான்)

Image result for padosaan

ரவி : அசடுன்னா வடிகட்டின அசடா இருக்கானே.. எனக்குப்
போட்டியா வரணும்னு பார்க்கறான். இடியட்.. இன்னிக்கு
பூமாவை சந்திக்கணும்னு நெனச்சேன்.. அதையும் கெடுத்-
துட்டான்.. ஆனா ஒரு க்ளூ கொடுத்திருக்கானே.. ப்ளூ
க்ளௌடு… இதை யார் கிட்டேயும் சொல்லக் கூடாது…
நாளைக்கு லேடீஸ¤க்கு தலைமை தாங்கி வருவா பூமா…
நான் ஜென்ட்ச் லீடர்… ஒரு க்ளூ கிடைச்சாச்சு… மத்த-
தையும் கண்டு பிடிச்சு அவள இம்ப்ரஸ் பண்ணனும்..

காட்சி – 2.

(ரவியின் அறை.. இரவு நேரம். நண்பர்கள் காரசாரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்)

Image result for college boys in a hostel

குமார்: டேய் சேகர்… நான் அப்பவே சொன்னேன் இல்லே..
ரவி ஒரு விளக்கெண்ணெய்.. அவனாலே முடியாதுண்ணு..
கேட்டீங்களா..?

சேகர்: ரவி.. பாருடா.. உன்னை ஸ்ப்போர்ட் பண்ணினதுக்கு நான்
படும் அவஸ்தையை…

ரவி : நானென்னடா செய்யட்டும்..? பூமாவை எப்படியாவது
இன்னிக்கு மடக்கிக் குவிஸ் ப்ரோக்ராத்துக்கு அவங்க கேட்கப்
போற கேள்விகளை தெரிஞ்சுக்கணும்னு திட்டம் போட்டோம்..
ஆனா அந்த அசட்டுப் பய நீலமேகம், இடியட், நடுவுலே
பூந்து என்னை சந்திக்கக் கூட முடியாம பண்ணிட்டானே…

குமார்: போடா.. உனக்கு கையாலேயும் ஆகாது.. வாயாலேயும்
ஆகாது.. முந்திக்கத் தெரியலே.. மணி.. நீ என்னடா
ஒண்ணும் சொல்லலே…

மணி : (சலிப்போடு) ச்… என்னடா சொல்றது..? சாப்பாட்டுக்கு நல்லா
முந்திக்கத் தெரியும். அன்னைக்கு ஹாஸ்டல் டே போது
எல்லோருக்கும் முதல்லே அந்தக் கூட்டத்திலே முண்டியடிச்சு
சாப்பாடு வாங்கி வந்துட்டான் இல்லே… இதுக்கு முந்திக்கத்
தெரியலே…

ரவி : எல்லாம் சொல்றீங்களே… நீங்க யாராவது போறதுதானே..?

சேகர்: டேய் ராஸ்கல்.. நீ அவளை லவ் பண்ணறேன்னு எங்களுக்குத்
தெரியும் இல்லே.. ரெண்டு பேரும் பி.எஸ்.ஸி. ஒரே வகுப்புலே
வேறே படிக்கறீங்க..

மணி : எக்ஸாக்ட்லி… நான் கூட நெனச்சேண்டா.. நான் போய்ப்
பார்க்கலாம்னு… நான் அவள் கிட்டே போய்ப் பேசினா என்
பேச்சைப் பார்த்து மயங்கி அவள் என்னைக் காதலிக்க
ஆரம்பிச்சுட்டா ரவிக்கு துரோகமாகவல்லவா போயிடும்.?

குமார்: டேய்… (எரிச்சலோடு) மணி.. போடா இடியட்.. மூஞ்சியைப்
பாரு மூஞ்சியை… இவர் இருக்கிற பர்சனாலிட்டிக்கு அவள்
இவனைக் காதலிப்பாளாம்…

சேகர்: குமார்.. மணி.. ரவியோட காதலை நாம எப்படியாவது
நிறைவேற்றணும்டா… என்ன சொல்றீங்க..?

குமார்: ஆமாண்டா…

மணி : ஆமாண்டா…

சேகர் : என்ன ஆனாலும் சரி.. அவள் கால்லே விழுந்து கெஞ்சி-
யாவது இவங்க திருமணத்தை நடத்தணும். ம்.. இப்போ
என்னடா செய்யறது..? இது நல்ல சான்ஸ்.. நாளைக்கு
பூமாவுடைய அப்பா ஜட்ஜ் சாம்பசிவம்தான் தலைமை
வகிக்கப் போறார். ‘தலைவி’ என்ற முறையிலே பூமா
கேட்கற கேள்விகளுக்கு ரவி நம்ம ‘தலைவன்’ என்கிற
முறையிலே ஆன்ஸர் சொல்லிட்டா…

குமார்: டேய்.. ஜட்ஜ் நாடியையே ஆட்டிடலாண்டா.. நல்ல சான்ஸ்
என்னடா பண்ணறது..? குறுக்கு வழியிலே போலாம்னு
நினைச்சோம்… அதுக்கும் தடை போட்டுட்டானே அந்த
அசடு..

மணி : அதுக்கு ஒரே ஒரு வழிதாண்டா இருக்கு.. டேய் நம்ம
கலெக்ட் பண்ணி இருக்கோமே அந்த ஜெனரல் நாலெட்ஜ்
புக்ஸை கொண்டு வாடா.. அதுலே எல்லாத்தையும் பத்தி
இருக்கு… டேய் ரவி… உனக்கு பூமா வேணும் இல்லையா..?

ரவி : ஆமாம்…

மணி : இப்போ மணி எட்டாச்சு.. நாளைக்குக் காலேலே எட்டு
மணிக்கு நாம புறப்படணும்.. இதுலே பன்னிரண்டு புக்ஸ்
இருக்கு… ஒவ்வோண்ணுலேயும் ஆயிரம் பக்கங்கள்தான்
இருக்கு.. எப்படியாவது மணிக்கு ஒண்ணா முடிச்சுடுடா..
தலைகீழா நின்னாவது மனப்பாடம் பண்ணிடு…

ரவி : டேய் அதெப்படீடா முடியும்..?

சேகர்: ஆமா ரவி.. வேறே வழியில்லே…

ரவி : (பரிதாபமாக) பூமா இல்லாட்டியும் வேண்டாம். டேய்
வேண்டாண்டா….

குமார்: நோ பிரதர்.. நாங்க ஒங்க ரெண்டு பேரையும் மணக்
கோலத்துலே பார்க்கணும்னு முடிவு  பண்ணிட்டோம்..
மரியாதையா மனப்பாடம் பண்ணிடு..

ரவி : டேய் பைத்தியம் பிடிச்சிடும்டா…

சேகர்: டோண்ட் வோர்ரி… முதல்லே பூமாவைக் கவர்ந்திடு..
அதற்கப்புறமா உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சாலும்
நாங்க பார்த்துக்கறோம்.. நாங்களாச்சு க்யூர் பண்ண..

ரவி : இதை நெனச்சாலே கண் எல்லாம் எரியுதடா…

மணி : கொஞ்சம் விளக்கெண்ணெய்  தடவிக்கோ.. டேய் சேகர்..
குமார், இன்னிக்கு ஷிப்டு வெச்சுக்கலாம்..ஒருத்த-
ரொருத்தரா மாறி மாறி கண் முழிச்சு இவன் ஒழுங்கா
மனப்பாடம் பண்ணறானான்னு பார்த்துக்கணும். ஆல்
ரைட் ரவி… யூ காரி ஆன்….

ரவி : டேய் என்னாலே முடியாதுடா….

மணி : முட்டாள்… நல்ல சான்ஸ¤டா… மிஸ் பண்ணாதே…
பூமாவை நெனச்சுக்கடா… கஷ்டமே தெரியாது… கமான்..

ரவி : ஐயோ.. ஆண்டவா இது என்னடா சோதனை..?
(ரவி வெற்றி வாகை சூடி பூமாவின் கை பிடித்தானா..
அடுத்த இதழில்……)

 

வண்ணத்துப்பூச்சி – ஜெயந்தி நாராயண்

 

இன்னிக்கி காலைல சாத்விய ஸ்கூல்ல விடப் போன போது, “அம்மா இவங்கதாம்மா என்னோட மிஸ்” என்று அவள் காட்டியவளை எங்கியோ பார்த்த மாதிரி இருந்தது…

வீட்டுக்கு வந்து மற்ற வேலைகளை பார்க்க ஆரம்பித்த பின்னும், மனசு அந்த டீச்சரையே சுத்தி வந்து கொண்டிருந்தது… ஃபெமிலியரான முகமா இருக்கே… மூளையில் உள்ள அனைத்து ந்யூரான்களும் ஓவர் டைம் வேலை செய்ததில், அவளா இருக்குமோ என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்… அடுத்த நாள் பள்ளி முடிந்து அவள் வெளியே வரும் வரை , அம்மா பசிக்கறது என்று கையை பிடித்து  தொங்கிக் கொண்டிருந்த சாத்வியை சமாதானப் படுத்திய படியே காத்திருந்தேன்…

வெளியே வந்தவுடன், ” நீ,..நீங்க ஹரிணி தானே”
ஆமாம் நீங்க”
ஹோலி க்ராஸ்ல தானே படிச்சீங்க”
யெஸ்”
“2000
10த் பாஸ் அவுட்தானே”
ஆமா நீங்க யாரு தெரியலயே”
நீங்க ஏ செக்‌ஷன், நான் சி செக்‌ஷன்… நான் ஆவ்ரேஜ் ஸ்டூடெண்ட் அதுனால உங்களுக்கு தெரிஞ்சுருக்க வாய்ப்பு இல்ல… ஆனா எப்பவும் முதல்ல வர உங்கள ஸ்கூல்ல எல்லாருக்குமே தெரியுமே”..
ஓ சாரி… ஒரே செட்ல தான் படிச்சுருக்கோம்… வா போன்னே பேசலாமே… சாத்வி உன் பொண்ணா… செம்ம ஸ்வீட் சைல்ட்..”

படு வாலாச்சே … க்ளாஸ்ல மேனேஜ் பண்ண முடியறதா.. ஆமா நீ எங்க குடியிருக்க..”

முதல்ல அண்ணா நகர்ல இருந்தேன்.. இப்ப இங்க பக்கத்துலயே அக்‌ஷயா அபார்ட்மெண்ட்ஸ்ல ஒரு ஃப்ளாட்டுக்கு வந்துட்டேன்… நாலு நாள் ஆச்சு”

அட அக்‌ஷயாவா… நானும்   அங்கதான் இருக்கேன்..”

அம்ம்மா, வீட்டுக்கு போலாம் என்று கிட்டத்தட்ட அழ ஆரம்பித்த சாத்வியை தூக்கிக் கொண்டு, “இதுக்கு மேல இவள என்னால சமாளிக்க முடியாது.. நீ எந்த ப்ளாக்ல இருக்க.”

டி ப்ளாக்…டி-5 ஞாயித்துக் கிழமை ஃப்ரீயாதான் இருப்பேன்  வாயேன்.. சாரி உன் பேர் கூட எனக்கு தெரியல”

மதுமிதா… கண்டிப்பா வரேன்”

இரவு வேலையிலிருந்து வந்த அருணிடம் எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டு, “ஏங்க எப்பவுமே அவ டாப்பர் 10த் ல யும் அவதான் ஸ்கூல் ஃபர்ஸ்ட்… அதுக்கப்புறம்தான் அப்பாக்கு ட்ரான்ஸ்வர் ஆகி நாங்க பங்களூருக்கு மூவ் ஆகிட்டோம்… இவ பெரிய டாக்டராவோ இஞ்சினியராவோ ஆயிருப்பான்னு பார்த்தா நர்ஸரி ஸ்கூல் டீச்சரா இருக்கா… எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலயே…”

இப்பல்லாம் லேடிஸ்க்கு ரொம்ப ஆபிஸ் ப்ரெஷர் தாங்க முடியறதில்லை… ஸ்கூல், பேங்க்குன்னு செட்டில் ஆகிடறாங்க,.”

இல்லீங்க அவ…” என்றவளை இடை மறித்து,
காலைல சீக்கிரம் எழுந்திருக்கனும் பேசாம தூங்கும்மா”

எனக்கென்னவோ அருணின் பதில் சமாதானமாக இல்லை…

ஞாயித்துக் கிழமை வேகமாக வேலயெல்லாம் முடிச்சுட்டு, “ஏங்க சாத்விய பார்த்துக்கங்க.. நான் ஹரிணி வீட்டுக்கு போய்ட்டு வந்துடறேன்”

ஏண்டி சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு கூப்டா..  உடனே இப்டி ஓடணுமா… சரி குழந்தையும் கூட்டிண்டு போயேன்.. நான் கிரிக்கெட் மேட்ச் பாக்கணும் “


அவள கூட்டிகிட்டு போனா என்னால ஃப்ரீயா பேச முடியாது… சண்டே ஒரு நாளாவது குழந்தை கூட கொஞ்சம் டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணுங்க”

இன்னிக்கி இந்தியா பாகிஸ்தான் மேச்டி.. நிம்மதியா பாக்கனும்” என்ற அருணின் கதறலை காதில் வாங்காமல் செருப்பை மாட்டியபடி கிளம்பினேன்..

டி- 5 பெல்லை அடித்து விட்டு காத்திருந்தேன்… வெளிர் நீல சுடிதாரில் கதவை திறந்த ஹரிணி, நேற்று பார்த்ததை விட இன்னும் இளமையாக இருந்தாள்.. எனக்கு நீளமான ரெட்டை பின்னலுடன் ஸ்கூல் கேட்டில் காத்திருக்கும் அம்மாவை நோக்கி சிரிப்புடன் துரித நடையுடன் செல்லும் ஹரிணி நினைவுக்கு வந்தாள்.

அரை மணி நேரம் பொதுவான விஷயங்கள் பேசிய பிறகு, பொறுக்க முடியாமல் என் சந்தேகத்தை கேட்டே விட்டேன்..

சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்தாள்..
எதாவது தப்பா கேட்டனா..”

சே சே…அப்டில்லாம் இல்ல… எப்டி தொடங்கறதுன்னு யோசிக்கறேன்..  நீ குழந்தையா இருக்கறச்ச ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட விளயாடியிருக்கியா”

ம்..நிறைய..”

ஸ்கூலுக்கு எதுல போவ”

வேன்..செம்ம கலாட்டாவா இருக்கும்… ஆமா இதெல்லாம் எதுக்கு கேக்கற..”

Image result for school going child in tamilnadu

சின்ன வயசுல இருந்தே எனக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிடையாது.. வெளியே போக அனுமதி கிடையாது… தேவையானது எல்லாம் கிடைக்கும்.. ஆனா எது தேவைன்னு முடிவு பண்றது அப்பா அம்மா… ரெண்டு பேரும் என் கிட்ட உயிராத்தான் இருப்பாங்க.. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேர தவிர யார் கிட்டயும் பழக விட மாட்டாங்க.. சின்ன வயசுல இந்த கட்டுப்பாடு பெருசா தெரில.. எப்பவும் செல்லமா கொஞ்சற அப்பா, அம்மா… சாப்ட வித விதமா கிடைக்கும்., அது தாண்டிய சந்தோஷங்கள் அதிகம் எனக்கு தெரியாமலே வளர்த்தார்கள்…  ஸ்கூல்ல யார் கிட்டவும் எதுவும் பேச மாட்டேன்… டீச்சர் சொல்றத கவனமா கேட்டு நல்லா படிக்கனும்… நிறைய மார்க் வாங்கனும்… பக்கத்துல யார் கூடயும் பேசக் கூடாது என்ற நிபந்தனைகள் ஒரு கட்டம் வரை பெருசா தெரியல… எப்பவும் க்ளாஸ் ஃபர்ஸ்ட்..
ஸ்கூல் வாசலிலேயே அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் வெயிட் பண்ணுவாங்க…  நிறைய மார்க் வாங்கினா நல்ல பெரிய ஹோட்டல் கூட்டிண்டு போய் விதவிதமா சாப்ட வாங்கி தருவாங்க…  எனக்கும் அது ரொம்ப ஜாலியாத்தான் இருந்தது.. பத்தாவதிலும் நல்ல மார்க்.. நாந்தான் ஸ்கூல் ஃபர்ஸ்ட்,.  நிறைய பரிசுகள்… பாராட்டுகள்..
நான் அதிகமாக யாரிடமும் பேசும் பழக்கம் இல்லாததால் எனக்கு ஃப்ரெண்ட்டுன்னு யாரும் கிடையாது,. நான் அதை ஒரு பொருட்டாவும் நினைத்ததில்லை,.

ரொம்ப போரடிக்கரேனோ.. இரு கொஞ்சம் ஜூஸ் கொண்டு வரேன்” என்றபடி கிச்சனுள் நுழைந்தவளை பின் தொடர்ந்தேன்..

இங்க தண்ணி வசதி எல்லாம் நல்லா இருக்கே… மார்க்கெட் கூட பக்கத்துல… நீ ரொம்ப வருஷமா இருக்கியா..”

ம்..நாலு வருஷம் ஆச்சு… நாங்க வந்தப்ப இருந்ததவிட இப்ப நல்லா டெவலப் ஆய்டுச்சு”

ஆளுக்கொரு க்ளாஸில் ஜூஸை ஊற்றி எடுத்தபடி ஹாலுக்கு வந்தோம்..

புன்னகையுடன்… “எங்க விட்டேன்… ஆங்..

ப்ளஸ் ஒன்ல வேற ஸ்கூல்லேர்ந்து வந்த ஆர்த்தி என் பக்கத்துல உட்கார்ந்ததோடல்லாமல் என் கிட்ட ரொம்ப பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பிச்சா.  அவ பேசறத கேக்க எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது… சிரிக்க சிரிக்க பேசுவா.. நிறய ஜோக் சொல்லுவா..நான் இது வரை சினிமாவே பார்த்ததில்லை, என் வீட்டில் டி.வி கிடையாது, இது வரை எனக்கு ஃப்ரெண்டுன்னே யாரும் கிடையாது என்று நான் சொன்னதை முதலில் நம்பவே இல்லை.. அவளோட கம்பெனி எனக்கு ஒரு புது அனுபவத்த தந்தது,.  அவளுடைய வாக்கு எனக்கு தேவ வாக்கானது.. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக படிப்பில் கவனம் குறைய தொடங்கியது… வீட்டில் எப்பவும் போல கெடுபிடிதான் படிக்க.. ஆனால் வகுப்பில் எதையும் சரியாக கவனிக்காததால், வீட்டில் என்ன படித்தாலும் மண்டையில் ஏறவில்லை… கால் பரிட்சையில் ரெண்டு சப்ஜெக்ட்டில் ஃபெயில் என்றவுடன் அதிர்ந்து போனேன்… வாழ்வில் முதல் முறையாக தோல்வி… அப்பா அம்மா கேக்கவே வேணாம்.. கட்டுப்பாடு இன்னும் இறுகியது.. ஆர்த்தியின் நட்பையும் நல்ல மதிப்பெண்ணையும் பேலன்ஸ் செய்ய தெரியாமல், வீட்டிலும் நல்ல பெயர் எடுக்க முடியாமல்… புத்தகத்தை பார்த்தாலே ஒரு பயம் வர ஆரம்பித்தது.. படிக்க சொன்னால் ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தேன்… வீடு நரகமானது… ப்ளஸ் ஒன் ஃபைனல் எக்ஸாம் எழுத போய்ட்டு பயந்து வெளில ஓடி வந்துட்டேன். அப்புறம் ஒரு வருஷம் ஒரே டென்ஷன் தான் வீட்ல… “

காலிங் பெல் அடிக்கவே பாதியில் எழுந்து போனாள்..

வீட்டை மிகவும் அழகாக வைத்திருந்தாள்… சுவரில் ஒரு பெரிய பெயிண்டிங்… கூட்டுப்புழு தன் கூட்டிலிருந்து வெளியே வண்ணத்துப் பூச்சியாய் பறப்பது போல்…

வந்த வேலைக்காரிக்கு தேவையான இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன் கொடுத்துவிட்டு, மதியம் சமையலுக்கு தேவையான காய், மற்றும் கத்தியுடன் வந்தாள்..  கேரட்டின் தோலை சீவியபடியே,

விஷயம் கேள்விப்பட்டு கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த என் சித்தி அம்மாகிட்ட சண்டை போட்டு தன் கூட கூட்டிகிட்டு போனாங்க… அவங்களோட அன்பும், அவங்க கொடுத்த சுதந்திரமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னை மாத்தித்து., ப்ரைவேட்டா ப்ளஸ் டூ எழுதி பாஸ் பண்ணினேன்… எனக்கு பிடித்த இங்லீஷ் லிட்ரெச்சர் படிச்சேன்… அப்புறம் விருப்பப்பட்டு மாண்டிசரி ட்ரயினிங்… ஆசைப்பட்ட இந்த வேலை… எப்பவும் குழந்தைகளோட குழந்தைகளா இருக்கும் போது, நான் இழந்த குழந்தை பருவத்தை மீட்டெடுக்க முயற்ச்சிக்கறேன்..” என்று புன் சிரிப்பு மாறாமல் முடித்தாள்..

உங்க வீட்டுக்காரர்” என்று நான் கண்ணை வீட்டின்  உள்ளே விட்ட போது 

Image result for an aged un married girn in tamilnadu chennai

இல்ல… கல்யாணம் பண்ணிக்கல… நாளைக்கு எனக்குன்னு ஒரு குழந்தை வந்தவுடன, என்னயறியாம என்னுடைய  நிறைவேறாத கனவுகளை குழந்தை நிறைவேத்தனும்னு அத படுத்துவேனோன்ற  பயத்துல பண்ணிக்கல..


இப்ப எல்லா குழந்தைகளயும் என் குழந்தையா நெனச்சு அதே சமயத்துல எந்த குழந்தை மேலயும் என் விருப்பத்த திணிக்காம… சந்தோஷமா போறது வாழ்க்கை”..

என்னுடைய கண் என்னயும் அறியாமல் சுவரில் இருந்த வண்ணத்துப் பூச்சியை நோக்கி சென்றது… கூட்டிலிருந்து தானாக வெளியே வர விடாமல்  கூட்டை குத்தி கிழித்து அவசரமாக பட்டாம்பூச்சியை அடைய விரும்பினால் என்ன ஆகும்…..

அப்புறம், என் மண வாழ்க்கை, கணவரின் வேலை, சாத்வி குட்டி, என பல டாபிக் பேசிட்டு வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்..

மறுநாள், சாத்வியை ஸ்கூல்ல விடப் போன போது, குழந்தைகளோடு குழந்தையாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் ஹரிணி. .. இந்த அளவு இல்லாவிட்டாலும், போட்டிகள் நிறைந்த இன்றய  சமூகத்துல, குழந்தைகளுக்கு, அவர்கள் வயதுக்கான மகிழ்ச்சியும் கும்மாளமும் சரியான அளவு கிடைக்காமல் போய் விட்டதென்னவோ நிதர்சனம்…

விழியோரத்தில் துளிர்த்த நீரை சுண்டி விட்டபடி வண்டியை கிளப்பினேன்.

 

 

 

 

 

 

 

ஹலோ……. அழகியசிங்கர்

Image result for bank staff photo
எனக்கு ஹலோ சொல்லப் பிடிக்காது. யாரையாவது பார்த்து ஹலோ சொல்வது குட்மார்னிங் வைப்பதையெல்லாம் நான் வெறுக்கிறேன்.

அதற்கு முதல் காரணம் எனக்கு இப்படிச் சொல்வது இயல்பாக இருப்பதில்லை. ஏன் இன்னும் கேட்டால், யாருக்கும் இயல்பாக இல்லாத விஷயம்தான் என்று எனக்குத் தோன்றும்.

நான் அலுவலகத்தில் சேர்ந்து கிட்டத்தட்ட 25 ஆண்டுகள் ஓடி விட்டன. நான் யாருக்கும் ஹலோ சொன்னதில்லை. அதாவது இயல்பாகச் சொன்னதில்லை. செயற்கையாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன். அல்லது சொல்வதற்குமுன் ரொம்பவும் யோசித்திருக்கிறேன். அதனால் அதிகாரிகளுக்கு என்னைப் பிடிக்காமல் போய்விடும். மரியாதை தெரியாதவனாக இருக்கிறான் என்று திமிராகச் சிலர் நினைக்கக்கூடும். அதேபோல் என்னைப்பார்த்து யாராவது ஹலோ சொன்னால் எனக்கு சிரிப்புதான் வரும். அதற்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவது என்பதும் எனக்குத் தெரியாது.
ஆனால் உண்மையில் நான் எல்லோருக்கும் ஹலோ சொல்லி சௌஜன்யமாய் இருக்க நினைப்பதுண்டு. ஆனால் அப்படி இருக்கும்படியான சூழ்நிலை ஏற்படுவதில்லை.
உண்மையில் பல ஆண்டுகள் இது ஒரு பிரச்சினையாகவே இருந்ததில்லை. என் இயல்பை அறிந்து பலர் அதைக் கண்டுகொள்வதில்லை.

கடந்த பத்தாண்டுகளாக இந்த வட்டார அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்து வருகிறேன். பல அதிகாரிகளுக்குக் கீழ் நான் இருந்திருக்கிறேன். ஒரு சமயத்தில் நான் தினமும் தாமதமாக வருவதைப் பார்த்து ஒரு அதிகாரி என்னைப் பார்த்து ஏன் தாமதமாக வருகிறாய் என்று கேட்டதில்லை. நான் தினமும் எதிர்பார்ப்பேன். தாமதமாக வருவதைப் பார்த்து என்னைக் கண்டிப்பாரென்று. ஆனால் அவர் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அவருக்குக் கூட நான் ஹலோ சொன்னதில்லை.

ஒருமுறை அவரைப் பார்த்துக் கேட்டேன். “ஏன் நீங்கள் என்னைக் கேட்கவில்லை? தாமதமாக வருவதைப் பற்றி,”  அவர் சிரித்துக் கொண்டாரேதவிர, கேட்கவில்லை.

ஆனால் அவரிடம் எனக்குப் பிடிக்காத ஒன்று உண்டு. அவர் அடிக்கடி சிகரெட் பிடிப்பார். அவரிடம் அந்தச் சிகரெட் ஸ்மெல் தாங்கமுடியாமலிருக்கும். சிலசமயம் அவர் அதிகாரியாக இருப்பதைவிட அந்தச் சிகரெட் ஸ்மெல்லாக மாறிவிட்டிருப்பாரோ என்று தோன்றும். ஏன் இவ்வளவு சொல்கிறேனென்றால், ஒருவர் ஹலோ சொல்ல வேண்டுமென்றால் அதற்குத் தகுதியான நபர் அவர்தான் என் அலுவலகத்தில். ஜென்டில்மேன் .

அதன்பின் வந்த பல அதிகாரிகள் திமிர் பிடித்தவர்கள். அவர்கள் எனக்கு முன்னால் வங்கியில் சேர்ந்து, எந்தவிதமான திறமைகளையும் வளர்த்துக்கொள்ளாமல், பதவி உயர்வு பெற்றவர்கள். அதனாலேயே அவர்கள் உலகத்தில் எதையோ சாதித்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்பவர்கள். அவர்களைப் பார்த்து ஹலோ மட்டுமல்ல, பேசக் கூடப்பிடிப்பதில்லை.

உண்மையில் நான் மரியாதை உள்ளவனாக இருக்க வேண்டுமென்று நினைப்பவன். அந்தக் காரணத்தினாலேயே புதிதாகச் சேர்ந்த ஒரு அதிகாரியிடம் ஒரு நாள் நான் ஹலோ சொன்னேன். அவரோ அதைப் பற்றி சிறிதும் கவனிக்கவில்லை. அவருடைய அந்தத் திமிரைப் புரிந்துகொண்டபிறகு நான் அவருக்கு ஹலோ சொல்வதை நிறுத்திவிட்டேன். இப்படி சில பிரகிருதிகள் உண்டு. என்ன செய்வது? நிறுத்திவிட்டேன்

ஒரு சமயத்தில், நான் ஸ்பெஷல் அசைன்மென்டிற்காக ஒரு ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிக்கு உதவியாளராக இருந்தேன். கிட்டத்தட்ட 6 மாதங்களுக்கான பணி அது. அவருக்கென்று பிரத்தியேகமான அறை. இன்னும் இரண்டு மூன்று அதிகாரிகளுடன் அவர் பந்தா பண்ணுவதற்கு ஏற்பாடாயிற்று. அவர் வங்கி சம்பந்தமான எல்லாப் புத்தகங்களையும் தருவித்து அதிலிருந்து பக்கம் பக்கமாகக் குறித்துக்கொண்டு அப்படியே என்னை அடிக்கச் சொல்வார். பின் அது குறித்து எதோ யோசனை செய்வதுபோல் பாவனை செய்வார். அவருக்கும் இன்னொரு குட்டி அதிகாரிக்கும் அடிக்கடி சண்டை வரும்.
முதன்முதலாக அவர்தான் என்னைப்பார்த்து, “ஏம்பா நான் இந்த வங்கியில் பல வருஷமா டிஜிஎம்மா இருந்திருக்கிறேன். அதுக்கு மதிப்பு தந்தாவது, ‘ஹலோ’, ‘குட் மார்னிங்’ சொல்லக்கூடாதா?” என்று கேட்டார். அவர் சொன்னதைக் கேட்டவுடன், குட்மார்னிங் சொல்கிறது முக்கியம்னு தோன்றியது. ஆனால், நான் வழக்கம்போல் அவரைப் பார்த்து ஹலோ சொல்ல மறந்துவிடுவேன்.

ஒருமுறை அவரைப் பார்த்துச் சொன்னேன் : “எனக்கு இது இயல்பா வருவதில்லை,” என்று. ஆனாலும் அவர் விடாமல் அலுவலக அறைக்கு நுழைந்தவுடன், என்னை குட்மார்னிங் சொல்ல வைத்துவிடுவார்.

பொதுவா அலுவலகம் மட்டுமல்ல, வெளியில் கூட நான் ஹலோ சொல்வது கிடையாது. இது ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் வீட்டில் யாராவது விருந்தாளி வந்தாலும், என் இயல்பா இருந்துவிடுவேன். ஆனால் என் மனைவி, மரியாதைத் தெரியாதவன் என்று கோபித்துக் கொள்வாள். ‘என்ன மனுஷனோ யாராவது வந்தால் விசாரிக்கக் கூடத் தெரியாது,’ என்று பலமுறை அவள் முணுமுணுத்திருக்கிறாள். நான் என்னைச் சரி செய்ய வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டாலும், பழையபடியே இருந்துவிடுவேன்.

Image result for grand father and grand daughter in tamilnadu

மடிப்பாக்கத்திலிருந்து என் பேத்தி மதுவந்தி எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். என்னைப் பார்த்து மதுவந்தி,” என்ன தாத்தா நீ யாருக்கும் ஏன் குட்மார்னிங் சொல்ல மாட்டேங்கறே?”என்று கேட்டாள்.

“யார் சொன்னா?”
“பாட்டிதான்..”
“எப்ப சொன்னா?”
“அது இருக்கட்டும்..நான் ஸ்கூல் போனாக்கா எல்லோருக்கும் குட்மார்னிங் சொல்லணும்னு மிஸ் சொல்லியிருக்கா…அது நல்ல பழக்கமாம்..”

“நான் படிக்கும்போது யாரும் என்கிட்ட அதுமாதிரி சொல்லலை..”
“நான் உன்கிட்டே இனிமே குட்மார்னிங் சொல்லித்தான் பேசுவேன்..”

அன்று தூங்கும்போது என் கனவில் மதுவந்தி குட்மார்னிங் குட்மார்னிங் என்று பலமுறை சொல்வதுபோல் கனவு.

வழக்கம்போல் அலுவலகம் சென்ற நான், ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து குட்மார்னிங் குட்மார்னிங் என்றேன்.

என்னை எல்லோரும் விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள்.

‘கண்டதை’ எழுதுகிறேன் – ரகுநாதன்

Image result for accident victim in india

ஏம்ப்பா நீயே இடிச்சுட்டியா?”
 
“அய்யோ இல்லை டாக்டர்!
 
“விசிட்டிங் கார்டு வெச்சிருக்கியா?”
 
“இந்தாங்க டாக்டர்!”
 
“ என்னது எம் டியா? இந்தக்கம்பெனிக்கு எம் டியா நீ?”
 
“பெரிய கம்பெனியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல டாக்டர்!”
 
“கொஞ்சம் விவரமா சொல்லு! கிழவர்தான் மயக்கமா இருக்காரே! ஒண்ணும் பயமில்ல!”
 
“ஐ ஐடியில எம் டெக் முடிச்சுட்டு இந்த புதுமையான சாஃப்ட்வேர் தயார் பண்ணி பெரிய ஆளா வரணும்னு அமெரிக்கா சான்ஸல்லாம் விட்டுட்டு கம்பெனி ஆரம்பிச்சேன். ஆரம்பம் நல்லாத்தான் இருந்தது. ஆனா இங்க யாருமே என்னை என்கரேஜ் பண்ண முன்வரல டாக்டர்! ஆச்சு ரெண்டு வருஷம்! எல்லா காபிடலும் கரைஞ்சு போச்சு. நாப்பது பேரவெச்சு ஆரம்பிச்சது இப்ப ஏழே பேர்னு வந்துடுத்து. இவங்களும் எத்தன நாளைக்குதான் சம்பளம் இல்லாம வேல செய்வாங்க!”
 
“ஏன் பிராடக்ட் நல்லா இல்லியா? வாங்க ஆள் இல்லையா?”
 
“ஒவ்வொரு இடத்துலயும் புரூவ் பண்ணிட்டேன் டாக்டர்! ஆனாலும் சாஃப்ட்வேர்னா அமெரிக்காதான். நம்ம ஊர் பிராடக்ட நம்பி ஆர்டர் தரமாட்டேங்கறாங்க! எனக்கும் அலுத்துப்போச்சு டாக்டர்! இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல இழுத்து மூடிட்டு அமெரிக்கா போய்டப்போறேன்!”
 
“அவ்வளவு சீக்கிரம் மனசத்தளர விடாதப்பா! பொறுமையா இருந்தா ஜெயிக்கலாம்!”
 
”நா மட்டும் பொறுமையா இருந்தா போறாதே டாக்டர்! கூட இருக்கறவங்களுக்குச் சம்பளம் தரணுமே! அவங்களும் இருந்தாத்தானே இந்த பிராடக்ட இன்ஸ்டால் பண்ணி ஓடவெச்சு இதோட பயனை உறுதிப்படுத்த முடியும்!”
 
“எங்க தொழில் மாதிரிதானேப்பா! காசுக்காக அலைஞ்சா முடியுமா? முதல்ல நெறய கஷ்டப்படணும்! ஆனா விடிவு வந்துரும்ப்பா!”
 
“தாங்க்ஸ் டாக்டர்! அப்ப நான் புறப்படறேன் டாக்டர்! அந்தக்கிழவர…?”
 
“நா பாத்துக்கறேன்! அவரோட பையில ஏதோ ஒரு நம்பர் இருக்கே! அங்க டெலிஃபோன் பண்ணி அவர்  சம்பந்தப்பட்ட யாரையானும் வரவெச்சு அனுப்பிடறேன்! நீ பண்ணினது நல்ல காரியம்ப்பா! யாராவது பார்த்துப்பாங்கன்னு விட்டுடாம, சம்பந்தமேயில்லாத நீயே தேடிவந்து எங்கிட்ட அவர அட்மிட் பண்ணி…….டோண்ட் ஒர்ரி! உன் நல்ல மனசுக்குப் பயன் கிடைக்கும்!”
 
” நா பாத்துண்டே இருக்கும்போது வாணி மகால் சிக்னல்ல இடிச்சுட்டு நிக்காம போய்ட்டான் டாக்டர்!”
 
” நீயும் போயிருக்க வேண்டியதுதானே எனக்கேன் வம்புன்னு?”
 
“சேச்சே! அதெப்படி டாக்டர்! சக மனுஷன்னு ஒரு தாட்சண்யம் வேண்டாமா?”
 
“குட், வெரி குட்! இந்த மனிதாபிமானம்தான் இன்னும் நம்மளையெல்லாம் நாகரீகமா வெச்சிண்டிருக்கு! யூ டிட் ய நோபிள் ஜாப்!”
 
“அவ்வளவு பெரிசெல்லாம் இல்ல டாக்டர்! ஒரு சின்ன பரிதாபம்தான்!”
 
“உனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா? இல்லை நீயும் அந்தக் கறுப்புச்  சட்டை ஆசாமிகள்ள ஒருத்தனா?”
 
“நெறய இருந்தது டாக்டர்! இப்பதான் விரக்தி கொஞ்சம் கொஞ்சமா…!”
 
“ நோ நோ! கடவுள் நம்பிக்கைய விடவே கூடாது! அந்த ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர வேண்டிக்கோ! ஆல் தெ பெஸ்ட் யங் மேன்!”
 
“சுகுமார்! மணி பத்தாச்சு! ஆஃபீஸுக்கு வரல?”
 
“ என்ன அவசரம் வாசு! வந்தா மட்டும் என்ன ஆகப்போறது?”
 
“ டேய்! நீதான் இந்த கம்பெனியோட எம் டி! நீயே இப்படிப் பேசினா?”
 
“ப்ஸ!”
 
“இதக்கேளு, ஆல்ஃபா சிஸ்டம்ஸ்லேர்ந்து ஃபோன்! ஜெனெரல் மானேஜர் கலிவரதன் உன்னப்பாக்கணும்னாரு!”
 
“அடபோடா! கலாய்க்காதே!”
 
“ஐயாம் நாட் ஜோக்கிங்! வாடா! பன்னண்டு மணிக்கு அப்பாயின்ட்மெண்ட்!”
 
“ வெல் மிஸ்டர் சுகுமார்! எங்களுக்கு திருப்திதான்! க்ளட்ச் இந்தியாவுல நீங்க பண்ணின மாடல் பார்த்தோம். இந்த பிராடக்டுக்கு பெரிய டிமாண்ட் இருக்குன்னு எங்க எம் டி ஃபீல் பண்றாரு. மொத்தமா ஒரு லட்சம் யூனிட்டுக்கு ஆர்டர் கொடுக்கச்சொல்லிட்டாரு. இந்த பிராடக்ட, ஆல்ஃபா சிஸ்டம்ஸே அமெரிக்கா ஐரோப்பாவுல விற்பனைக்கு எடுத்துண்டு போலாம்ங்கறது அவரோட கணிப்பு! ஒரு அரை மணி வெயிட் பண்ணினா அட்வான்ஸ் செக் வாங்கிண்டு போய்டலாம்!”
 
“ ஓ ஷ்யூர் சார்!”
 
“நீங்க வந்தா மீட் பண்ணனும்னு எம் டி சொன்னாரு! போய் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பாத்துட்டு வந்துடலமா?”
 
“அய்யோ! நானே அவரப்பாத்து நன்றி சொல்லணும்னு இருந்தேன் சார்! உடனே போலாம் சார்!”
 
வாங்க!”
 
ஒட்டியிருந்த அறையில் சுகந்த வாசனை. பாஸ்டல் நிற கர்ட்டன் காற்றில் அலைபாய்ந்தது. ஓர டேபிளில் ஷாம்பூ கூந்தல் படர்ந்த செக்ரட்டரி இவர்களைக் கண்ணாலேயே வரவேற்று “ஒரு நிமிஷம், எம் டி இஸ் ஆன் த ஃபோன்” என்றாள்.
 
ஒரு சில குளுமையான நிமிடங்கள்.
 
“ எஸ் யூ மே கோ நௌ!”
 
திறந்த கதவின் வழியாக சில்லென்ற ஏஸி காற்று. பெரிய அறை. நேரேதிரே அரை வட்ட மஹோகனி மேஜைக்குப்பின்னால் ஆர்கே சாரி! ஆல்ஃபாவின் நிறுவன எம் டி! இங்கும் அந்த சுகந்த வாசனை.
 
வசீகர புன்னகையுடன் பேசினார்.
 
“யூ மஸ்ட் பி சுகுமார்! அபார பிராடக்ட்யா உன்னோடது! எங்க இருந்த இத்தன நாளா?”
 
பேசத்தொடங்கின சுகுமார் ஆர்கே சாரியின் டேபிளுக்குப்பின்னால் இருந்த ஃபோட்டோவைப்   பார்த்துத் திகைத்தான். பேச்சு தடுமாறியது.
 
“சார்! இந்த ஃபோட்டோ…..இங்க எப்படி…?”
 
“ஓ அதுவா? எங்க பெரிய மாமா! குடும்பத்துகே பிதாமகர் மாதிரி! என்னை அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பிப் படிக்க வெச்சது, இந்த ஆல்ஃபா கம்பெனி வெக்க முதல் கொடுத்தது எல்லாம் அவர்தான்! ய ரிமார்க்கபிள் மேன்! டாக்டர் வைகுண்டம்! அவர்தான் உன்னோட விசிட்டிங் கார்டு கொடுத்தார். அப்புறம்தான் கலிவரதன விட்டு உன்னோட பேசச்சொன்னேன்!”
 
வெளியே மேகமூட்டமாகி மழை பெய்யும் ஆயத்தங்கள் தொடங்கின.