சரித்திரம் பேசுகிறது – ” யாரோ” – ஹர்ஷவர்த்தனன்-2

 

ஹர்ஷவர்த்தனன்-2

Image result for harsha rajyasri kannoj

 

தானேஸ்வரம் கண்ணீரில் தத்தளித்தது.

கவியரசர் பாணர் ராஜ்யவர்த்தனனுக்கும் செய்தி அனுப்பினார்.

அந்த நேரத்தில் ராஜ்யவர்த்தன் ஹூணர்களைப் போரில் வென்று அவர்களை அடியோடு அழித்திருந்தான்.

இனி இந்திய சரித்திரத்தில் ‘ஹூணர்’ என்ற பெயர் வராதபடி செய்தான்.

தானேஸ்வரம் திரும்புமுன் வெற்றியைக் கொண்டாட படைவீரர்களுடன் விருந்திற்கும், கேளிக்கைக்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

அந்த கோலாகலத்தில் இடி விழுந்தது.. அது பாணரின் ஓலை வடிவில் வந்தது..தந்தையின் மரணச்செய்தியைச்  சுமந்து வந்தது.

தந்தை மீது பாசம், மதிப்பு, நட்பு எல்லாம் கொண்டவன் ராஜ்யவர்த்தன்.  இடிந்தே போனான். காற்று வேகக் குதிரையில் தானேஸ்வரம் வந்தான்.

ஹர்ஷன் அழுதான்.

சில விஷயங்கள் சொல்லப்படாததால் நன்மை பயக்கிறது. 

ஹர்ஷன் – தந்தை தன்னை அரசனாக்க எண்ணியதை அண்ணனிடம் கூறவில்லை.

ராஜ்யவர்த்தனின் மனமோ சோகத்தில் வெறுத்து விட்டது.

“ஹர்ஷா… உனக்கு வயது பதினாறு… ஆயினும் அரசனாகக் கூடிய எல்லாத் தகுதிகளும் உனக்கு உள்ளது. நீயே  அரசனாகி விடு. எனக்கு அரசனாவதைவிட இறையருள் நாடி துறவு செல்லவே ஆசைப்படுகிறேன். தந்தையின் மறைவு என்னை மிகவும் பாதித்துவிட்டது”

 ஹர்ஷன் அழுதான்.

“அண்ணா! நீயே அரசன். தந்தைக்குப் பின் நீயே என் தந்தை.”

ராஜ்யவர்த்தன் ஒருவாறு தேறினான்.

மறுநாளே முடி சூடினான்.

மகுடம் தலை மேல் ஏறியவுடன்…சேதி வந்தது..

நேரம் சரியில்லை என்றால் …கேட்ட செய்திகள் சேர்ந்தே வரும்..

மாளவ மன்னன் தேவகுப்தன் மௌகாரியைத் தாக்கி கிரகவர்மனைக் கொன்று – ராஜ்யஸ்ரீயை சிறையெடுத்த செய்தி தான் அது.

ராஜ்யவர்த்தன் கொதித்தெழுந்தான்.

ராஜ்யவர்த்தன் :“ஹர்ஷா… நான் படைகளுடன் இன்றே புறப்பட்டு தேவகுப்தனைக் கொன்று அக்காவை சிறை மீட்டு வருகிறேன்”

ஹர்ஷன்: “நானும் வருகிறேன்”

ராஜ்யவர்த்தன்: “கூடாது.. நீ இங்கே இருந்து ஆட்சியைப பார்த்துக்கொள்..”

சில சமயம் ..உள் மனது.. நடக்கப்போவதை .. வாய் வழியாக சொல்லி விடும்

ராஜ்யவர்த்தன் :“மேலும் ..போரில் எனக்கு ஏதாவது ஆகி விட்டால் .. நாட்டுக்கு நீ தான் கதி”

ஹர்ஷன்:“அண்ணா! உனக்கு என்றுமே வெற்றிதான்..அக்காவை உடனடியாக மீட்க வேண்டும். வீரம் என்றுமே வெல்லும். ஆயினும் அது விவேகத்துடன் செயல்பட வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாது – கூட்டணிகள் என்றும் பலம் சேர்க்கும். யசோதர்மன் –குப்தர் கூட்டணி – அந்நாளில் ஹூணர்களை எப்படி வென்றது – என்பதைத் தாங்கள் நன்கு அறிவீர்கள்..”

ஹர்ஷனின் அறிவுக்கூர்மையையும் – அவனது சரித்திர அறிவும் – யுத்த அறிவையும் கண்டு வியந்த

ராஜ்யவர்த்தன் : “ஹர்ஷா … உன் மனதில் உள்ளதைக் கூறு.” – என்றான்.

ஹர்ஷன் தொடர்ந்தான்:

“காமருபத்தின் (இந்நாள் அஸ்ஸாம்) மன்னன் பாஸ்கரவர்மனை அறிவீர்களா?”

ராஜ்யவர்த்தன் திகைத்தான்.

“நமது அக்கா ராஜஸ்ரீயின் திருமணத்திற்கு வந்த பாஸ்கரவர்மனை பார்த்திருக்கிறேன்..ஆனால் பரிச்சயம் பெரியதாக ஒன்றுமில்லை”

ஹர்ஷன் : “அண்ணா … அக்காவின் கல்யாண விழாவில் பாஸ்கரவர்மனை நான் சந்தித்தேன்… என்னை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. காமரூபம் வரும்படி என்னை அழைத்தான்..நம் குடும்பம் அனைவரையும் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. தேவகுப்தனுக்கு எதிராக படையுதவி கேட்டு – நாம் பாஸ்கரவர்மனிடம் கூட்டு சேரவேண்டும். அவன் கிழக்கிலிருந்து தாக்க – நீங்கள் வடக்கிலிருந்து தாக்க – தேவகுப்தன் தப்ப முடியாது”  

ராஜ்யவர்த்தன் அசந்து போனான்..

“உத்தமம்.. அப்படியே செய்வோம்”

புறா வழி ஓலை பாஸ்கரவர்மனிடம் சென்றது. அவனும் படையுடன் புறப்பட்டான்.

பத்தாயிரம் குதிரை வீரர்கள் கொண்ட படையுடன் ராஜ்யவர்த்தனனும் துரிதமாகச் சென்றான்.

– கன்னோசி நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

 

கன்னோசி:

ராஜ்யஸ்ரீ – அரண்மனை சிறையில் காவலில் இருந்ததாள்.

காவலர்கள் அனைவரும் மாளவத்து வீரர்கள்.

அதில் ஒருவனது மனைவி கன்னோசி நகரத்தவள்..பெயர் ரதி.

ராஜ்யஸ்ரீயின் தோழி அவள் – பணிப்பெண்ணாக இருந்தவள்.

தலைவியின் துயர் கண்டு – ரதி துடித்தாள்..

அவளது கணவன் சிறையில் காவலனானப் பணிபுரிந்தான். கணவன் துணையால் அரசி ராஜ்யஸ்ரீயை இரவோடு இரவாக – சுரங்கப்பாதை வழியாக நகரின் எல்லைக்கு கொண்டு வந்தாள்.

“மகாராணி… உங்கள் நிலை கண்டு என் குலை நடுங்குகிறது..இந்தக் குதிரையில் ஏறி தெற்கு நோக்கி சென்று தங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள். நகரம் வழியாகச் செல்லாமல் – காட்டு வழியில் சென்று

விடுங்கள். விந்தியக் காடுகளில் உங்களுக்கு இந்த தேவகுப்தனால் ஆபத்து இருக்காது. விரைவில் உங்களைத் தேடி உங்கள் தம்பியர் வருவர். அவர்களுக்கு நான் சொல்லி அனுப்புவேன்  ” – பணிப்பெண் ரதி நடுங்கும் குரலில் கூறினாள்.

“ரதி…உன் உதவி – சீதைக்கு அனுமன் செய்ததை விட குறைந்தது அல்ல” – ராஜ்யஸ்ரீ குதிரையில் ஏறி – விந்தியக்காடு நோக்கி நெடும் பயணம் தொடங்கினாள்.

அரண்மனையில் சிறையிலிருந்து ராஜ்யஸ்ரீ காணாமல் போனதை அறிந்த தேவகுப்தன் திகைத்தான்.

மந்திரி சபையைக் கூட்டினான்.

மந்திரி சொன்னான்:

“மன்னா ! இப்பொழுது நாம் வெகு ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். ராஜ்யஸ்ரீ காணாமல் போனதும் ஒரு வகையில் நல்லதுக்குத்தான். நாமே அவளை விடுவித்து விட்டதாக அறிவித்துவிடுவோம். பின்னர் ராஜ்யவர்த்தனன் – நம்மை தாக்குவதற்கு பதில் ராஜ்யஸ்ரீயைத் தேடத் தொடங்குவான். நாம் பொறுத்திருப்போம்”

தேவகுப்தனுக்கு மந்திரியின் யோசனை பிடித்தது.

காமரூபத்தின் பாஸ்கரவர்மனின் படைகள் – ராஜ்யவர்த்தனின் படைகள் இரண்டும் ஒரே சமயம் தேவகுப்தனைத் தாக்கின. வங்காளத்தின் கெளட ராஜ்யத்தின் மன்னான் சசாங்கன் தேவகுப்தனுடன் கூட்டு சேர்ந்திருந்தான். தேவகுப்தன் போரில் கொல்லப்பட்டான்.மாளவப்படைகள் சிதறி ஓடின. சசாங்கன் ராஜ்யவர்த்தனனை சந்தித்தான்.

சசாங்கன்:  ராஜ்யவர்த்தனா! நான் தேவகுப்தனின் நண்பன் தான். ஆனால் ராஜ்யஸ்ரீயை சிறையெடுக்க வேண்டாம் என்று தேவகுப்தனிடம் கூறினேன். அவன் சிறைவைத்ததை அறிந்து – அவனிடம் பேசி அவளை விடுவித்தேன். அவள் சென்ற இடம் தெரியவில்லை. அது தெரிந்த சில பேர்களை நான் இன்று இரவு என் மாளிகைக்கு அழைத்து வருகிறேன். நீ இன்று மாலை எனது விடுதிக்கு வந்தால் அவர்களுடன் பேசலாம்” – என்றான்.

வஞ்சகர்களுக்கு பொய்யும்-சதியும் பெரும் பொழுதுபோக்கோ?  

ராஜ்யவர்த்தனுக்கு – அக்காவை கண்டு பிடிக்கும் அவசரம்.

சசாங்கன்:”மேலும் இந்தப்போர் முடிவுக்கு வர நாம் உடன்படிக்கை செய்து கொள்வோம். இன்றிரவு”

வலைகளில் சிங்கமும் சிக்குவதுண்டே!

அன்றிரவு..ராஜ்யவர்த்தன் நயவஞ்சகமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டான்..

பொன்னியின் செல்வன் கதையின் ஆதித்தகரிகாலனின்அகால மரணம் போல.

தானேஸ்வரம் மீண்டும் கண்ணீர்க்கடலில் மூழ்கியது.

ராஜ்யவர்த்தனன் மறைவு ஹர்ஷனை ஆட்டிவிட்டது.

அவனது  தலை வேகமாக ஆடியது..

அவன் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களிருந்து மாணிக்கப்பரல்கள் சிதறி – நெருப்புத் துண்டுகள் போல் தெறித்தன.  உதடுகள் துடிப்பதை நிறுத்தவில்லை. அவை அனைத்து அரசர்களது இரத்தத்தை உறிஞ்சத் துடிப்பது போலத் துடித்தது. சிவந்த கண்கள் எரிமலையை ஒத்தது. உடலெங்கும் வேர்வை மழையானது.

கை கால்கள் வீரத்தில் துடித்தது.

ஹர்ஷன்: “அந்த துரோகி சசாங்கன் அழிய வேண்டும். ஆனால் முதலில் அக்காவைக் காக்க வேண்டும்”.

உடனே புறப்பட முடிவு செய்தான்.

மந்திரிகள் : “ஹர்ஷா! நீ உடனடியாக முடிசூட வேண்டும். பின் படையெடுத்துப் போகலாம்”

ஹர்ஷன் அன்றே மன்னனாக மகுடம் சூடினான். உடனே புறப்பட்டான்.

ஒற்றர்கள் மூலம் ராஜ்யஸ்ரீயின் பணிப்பெண் ரதியின் உதவியால் ராஜ்யஸ்ரீ விந்தியமலைக் காட்டில் இருப்பதை அறிந்தான். மத்திய இந்தியாவின் காட்டில் அவனது படைவீரர்கள் வலை போட்டுத் தேடினர். காட்டில் வசித்த விவசாயிகள் அறுவடை செய்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சிலர் மரம் வெட்டிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் யாருக்கும் இளவரசியின் இருப்பிடம் தெரியவில்லை. ஒரு கிராமத்தில் புத்த பிக்ஷுக்கள் மற்றும் சன்யாசிகள் இருந்தனர். அவர்களிடம் ஹர்ஷன் விசாரித்தான். அவர்கள் கூற்றுப்படி அருகாமையில் சில பெண்கள் சமீபத்தில் அங்கு வந்தனராம்  – பரதேசி போல உள்ளனராம்  – உடலில் காயங்களுடன் பித்தர்கள் போல அவர்கள் திரிகின்றனராம். 

ராஜ்யஸ்ரீ- அந்த அடர்ந்த காட்டில் – திக்கற்ற பாவையாக – அலைந்து திரிந்தாள்.

பித்துப் பிடித்தவள் போல் ஆனாள்.

இரவுகள் இரக்கமற்றிருந்தது.

சந்திரனை மேகங்கள் கைது செய்த நேரமது.

ராஜ்யஸ்ரீக்கு வாழ்வது தேவையா என்று தோன்றியது.

காட்டில் ஒரு சிறிய கோவிலில் தீபம் எரிந்தது.

புத்தரின் ஆலயம்.

‘ஆஹா… புத்தர் ஆலயத்தில் .. எனக்கு இன்று இவ்வுலகிலிருந்து விடுதலை’ – வாழ்க்கையின் ஓரத்திற்கு வந்துவிட்டாள். காய்ந்த கட்டைகளை அடுக்கி – தீபத்தின் நெருப்பில் பற்றவைத்தாள்.

புத்தரைத் தியானித்தாள்: “தந்தையை  இழந்தேன்.. கணவனை இழந்தேன்…தம்பி பிரபாகரனையும் இழந்தேன்… உன் திருவடியில் எனது  உயிரையும் இழக்க சித்தமானேன்.என்னை ஏற்றுக்கொள்வீரே”

எரியும் தழல் ..‘வா… அருகில் வா… தா… உயிரைத் தா… “ – என்பது போல் நெளிந்துச் சிவந்தது.

புத்தரின் முகம் புன்முறுவலில் இருந்தது..

அந்நேரம் அருகில் ஆள் நடமாட்டம் அரவம் கேட்டது …

சசாங்கனின் படைவீரர்கள் தன்னைக் கண்டு பிடித்து விட்டனரோ?- என்ற கவலை ஒரு கணம்..

மறுகணமே..சாகத் துணிந்தவள் நான்.. எனக்கு வேறென்ன பயம்?

நெருப்பில் விழப்போனாள்.

படைவீரர்களின் முன்னிலையில் ஹர்ஷன் குதிரையில் வந்தான்.

அக்கா அனலில் விழவிருந்த நிலை பார்த்தான்.

‘அக்கா…’ – என்று கதறினான்.

ராஜ்யஸ்ரீ : ‘ஹர்ஷா! நீயா!’

சில நேரங்களில் சில உண்மைக்காட்சிகள் ‘கதை’களை விஞ்சி நிற்கும்.

விதி தங்கள் குடும்பத்தை எப்படி ஆட்டி விட்டது என்று பேசி இருவரும் கண்ணீரில் குளித்தனர்.

அதே விதி தங்கள் இருவரையும் சேர்த்தது குறித்து ஆனந்தக் கண்ணீரில் பேசிக் கொண்டனர்

அப்பேர்ப்பட்ட செண்டிமெண்ட் தருணம் அது.

ராஜ்யஸ்ரீ: “ஹர்ஷா! நான் காணாத துன்பங்கள் இல்லை. இனி எனக்கு சுகவாழ்வு வேண்டாம்.. கருணை பிரான் புத்தரின் பக்தையாக – ஒரு புத்த பிக்ஷுணியாக என் காலத்தைக் கழிக்க ஆசைப்படுகிறேன்..”

ஹர்ஷன்:” அக்கா அதை நான் அனுமதிக்க முடியாது” – அதை ஒரு தம்பியாகச் சொல்வதை விட ஒரு மன்னனாகச் சொல்வது போல் தோன்றியது. பாசம் இருந்தாலும் அரசியல் அவனது எண்ணங்களைப் பேச வைத்தது.

‘ராஜ்யஸ்ரீயை வைத்துத்தான் கன்னோசியை வெல்ல முடியும்..ஆளவும் முடியும்”- அரசியலை நன்கு அறிந்தவன் ஹர்ஷன்.

ஹர்ஷன் ராஜ்யஸ்ரீயுடன் கன்னோசி அடைந்தான்.

சசாங்கன் கன்னோசியில் இருந்தான்.

ஹர்ஷன் படைகளின் தாக்குதலில் சசாங்கன் தப்பி ஓடினான்.

ஓடிய சசாங்கன் தன் நாடு (வங்காளம்) – செல்லுமுன் புத்தகயாவை அடைந்தான்.

தன் மதத்தில் – வெறி கொண்ட – அவன் உன்மத்தம் கொண்டிருந்தான்.

சரித்திரத்தில் இடம் பெறுமாறு ஒரு பாதகச் செயல் செய்தான்.

புத்தரின் மகாபோதி கோவிலிலிருந்த போதிமரம் வானுயுர்ந்து அமைதி காத்தது.

புத்தருக்கு அமைதியையும் ஞானத்தையும் தந்த அதே போதிமரம் … சசாங்கனுக்கு வெறியை ஊட்டியதோ?

அதை முழுதுமாக வெட்டிச் சாய்த்தான்..

வங்காளத்திலிருந்த புத்த ஸ்தூபிகளை உடைத்துத் தீர்த்தான்.

சமயவெறி!

ஹர்ஷன் உடனே கன்னோசியைத் தன் தலைநகராக்கினான்.

அடுத்து, வாலாபியைச் சேர்ந்த இரண்டாம் துருவசேனருக்கு எதிராகப் போரிட்டு அவரைத் தோற்கடித்தான். இரண்டாம் துருவசேனர் கப்பம்கட்டும் சிற்றரசரானான்.

சசாங்கனைத் துரத்தியடித்தாலும் – அவனை முழுவதுமாக வெல்ல முடியவில்லை.

சசாங்கன் வங்காளத்தில் ஆட்சி தொடர்ந்தது.

ஹர்ஷன் வட இந்தியாவின் வலிமைமிக்க தலைவரானான்!

தனக்கு பலம் உள்ளது என்று அறிந்தால் தோள்கள் தானாகவே தினவெடுக்கும்…

ஹர்ஷனுக்கும் தினவெடுத்தது.

நர்மதா ஆற்றுக்குத் தெற்கே மேலைச்சாளுக்கியநாட்டில் வாதாபி நகரம் செல்வக் களஞ்சியமாக இருந்தது.

அதன் மன்னன் இரண்டாம் புலிகேசி.

வருடம் கி பி 618:

ஹர்ஷன் – புலிகேசிக்கு ஓலை அனுப்பினான்:

‘இந்தியாவின் மாபெரும் சக்கரவர்த்தியான ஹர்ஷனுக்குக் கப்பம் கட்டும் மன்னனாகி அடங்கினால் உனது  நாடு பிழைக்கும் –இல்லையேல் எங்கள் யானைகள் புலி(கேசி)யை நசிக்கிவிடும்’

புலிகேசி பதில் ஓலை அனுப்பினான்:

“புலிகளும் உண்டு – யானைகளும் உண்டு இங்கே! நர்மதையைத் தாண்டினால் உனது யானைகள் எமது  யானைக்கு பலியாகும்”

ஹர்ஷன் தனது படையெடுப்பை நடத்தினான்.

இருவரும் சொன்னபடி யானைப்படைகளே இருபுறத்திலும் பிரதானமாக இருந்தது.

நர்மதை ஆற்றங்கரையில் நடந்தது கோர யுத்தம்.

யானைகள் – யானைகளைத் தாக்க – ஆறு சிவந்தது..

புலிகேசி நர்மதா நதியின் தென் பகுதியில் தனது யானைப்படைகளைத் திறமையாகப் பிரித்து வைத்திருந்தான்.   திடீரென்று பலத் திசைகளில் புலிகேசியின் யானைகள் தாக்கவே – ஹர்ஷனின் யானைகள் நிலை குலைந்தன. ஒரே நாளில் ஹர்ஷனது யானைகளில் பெரும்பகுதி அழிந்தது.

தோல்வியே கண்டிராத ஹர்ஷன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

அரசியல் விவேகம் நிறைந்த ஹர்ஷன் – புலிகேசியை சந்தித்து – உடன்படிக்கைக்கு வந்தான்.

‘இந்த நர்மதா நதி நமக்கு எல்லைக்கோடு.. இதைத் தாண்டி நானும் வரமாட்டேன்… நீயும் வரக்கூடாது’- அது ‘வின்னர் வடிவேல்’ ஸ்டைலில் சொல்லப்பட்டதோ என்னவோ? – யாரறிவர்?

நேபாளம் ஹர்ஷனின் மேலாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டது. காஷ்மீர் ஆட்சியாளர் கப்பம் செலுத்தி வந்தார். அஸ்ஸாம் ஆட்சியாளரான பாஸ்கரரவிவர்மனுடன் ஹர்ஷன் இணக்கமான உறவைக் கொண்டிருந்தான். கலிங்கத்தின்மீது படையெடுத்து வெற்றி கொண்டதே ஹர்ஷனது இறுதியான போர் நடவடிக்கையாகும்.

தொடக்கத்தில் சிறந்த சிவபக்தராக இருந்த ஹர்ஷன்-பின்னர் ராஜ்யஸ்ரீயின் அறிவுரையால் ஹீனயான புத்த சமயத்தை பின்பற்றத் தொடங்கினான். யுவான் சுவாங் என்னும் சீன யாத்திரிகர் அவனை மகாயான புத்த சமயத்திற்கு மாற்றினார். ஹர்ஷர் தனது ஆட்சிக் காலத்தின் முடிவில் சீனப் பயணி யுவான் சுவாங்கை கௌரவிப்பதற்காக கன்னோசி நகரில் ஒரு சமயப் பேரவையைக் கூட்டினார். அதற்கு, அனைத்து சமயப் பிரிவுகளின் பிரதிநிதிகளுக்கும் அழைப்பு விடுத்தார். இருபது அரசர்களும், நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து ஆயிரம் அறிஞர்களும், மூன்றாயிரம் ஹீனயான, மகாயான பிரிவினரும், மூன்றாயிரம் சமண மற்றும் பிராமண சமயத்தவரும் பேரவைக்கு வந்திருந்தனர். தொடர்ந்து இருபத்திமூன்று நாட்கள் பேரவை நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. மகாயான கோட்பாட்டின் மதிப்புகளையும், மற்ற கோட்பாடுகளைவிட அது உயர்ந்தது என்பதையும் யுவான்சுவாங் விளக்கிக் கூறினார். இருப்பினும் வன்முறைகளும் பந்தலுக்கு தீவைத்த நிகழ்ச்சிகளும் பேரவை நடவடிக்கைகளை மாசுபடுத்தின.

சமயமும் வன்முறையும் என்றும் சேர்ந்தே இருப்பது – என்ன ஒரு சாபக்கேடோ?

ஹர்ஷரது உயிருக்கே கூட ஆபத்து ஏற்பட்டது. ஆனால், விரைவில் நிலைமை கட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட்டனர். பேரவையின் இறுதி நாளன்று யுவான் சுவாங்கிற்கு விலை மதிப்புமிக்க பரிசுப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டன. பிரயாகை என்றழைக்கப்படும் அலகாபாத்தில் நடைபெற்ற மாநாடு – ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஹர்ஷர் கூட்டும் மாநாடு ஆகும். அனைத்து சமயப் பிரிவினரைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் ஹர்ஷர் தனது ஏராளமான செல்வத்தை ஹர்ஷர் வாரி வழங்கினார். கருவூலம் காலியான நிலையில் தனது உடைகள், அணிகலன்கள் அனைத்தையும்கூட ஹர்ஷர் தானமாக வழங்கினார் என்று யுவான் சுவாங் சொல்கிறார்.

நாற்பத்தொரு வருடம் ஆட்சி!

இங்கு சுபம் என்று போட்டு இந்தக் கதையை முடித்து விடலாம் தான்.. இருப்பினும் காலம் ஒவ்வொரு சரித்திர ஏட்டிலும் முடிவில் திருப்பங்களை எழுதி வைக்கிறது.

ஹர்ஷன் துர்காவதியை மணந்திருந்தான். இருவருக்கும் வாக்கியவர்த்தனன், கல்யாணவர்த்தனன்- என்று இரு மகன்கள். இருவரையும் ஒரே நாள் – ஹர்ஷனின் முதல் மந்திரி அருணாஷ்வா – கொலை செய்தான்..

ஹர்ஷன் மனமொடிந்தான். கி பி 647ல் – அவன் இறந்தபோது ..அந்த பெரும் ராஜ்யத்தை ஆள – ஒரு வாரிசும் இல்லை.. ராஜ்ஜியம் சிதைந்து போனது..

சரித்திரம் சற்றே கண்ணிர் சிந்தி விட்டு .. அடுத்த கதை சொல்ல வருகிறது…

சரித்திரம் நதி போல … யாருக்கும் அது காத்திருப்பதில்லை. ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்…

அடுத்த நாயகன் யாரோ?

பார்ப்போம் விரைவில்.

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

ஹர்ஷவர்த்தனன்

Image result for emperor harshavardhan

சரித்திரத்தின் ஏடுகளில் பலர் நாயகனாக இருப்பர்- சிலர் சூப்பர் ஸ்டார்கள் .

அலெக்சாண்டர், சந்திரகுப்த மௌரியர், அசோகர் – இப்படி சூப்பர் ஸ்டார்கள்.

அந்த வரிசையில் இதோ ஒரு சூப்பர் ஸ்டார் -‘ஹர்ஷன்’!

பின்னாளில் முகம்மதியப் பேரரசர் பெரும்பாலான இந்தியாவை ஆண்டனர்.

ஆனால்..கடைசியான இந்தியாவை ஆண்ட (முகம்மதியர் அல்லாத) பேரரசன் ‘ஹர்ஷன்’!

 

கி பி 600:

இந்தியா அன்று சிதறிக்கிடந்தது..

மாபெரும் மன்னர்கள் : வர்த்தனர்கள்- சாளுக்கியர்-பல்லவர்-பாண்டியர் – என்று பலர் இருந்தனர்.

தவிர மாளவம், வங்காள கவுடா, காமரூபா அரசர்களும் சக்தி கொண்டு விளங்கினர்.

இவர்களுக்குள் அடி-தடி-ரத்தம்-வெற்றி-தோல்வி.

இந்தியா இரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்தது..

அந்த காலத்தில்..

குப்தர்களின் படைத் தலைவர்களாக புஷ்யபூதிகள் பணியாற்றி வந்தனர்.

அவர்கள் தங்களை வர்த்தனர்கள் என்றும் அழைத்துக் கொண்டனர்.

புஷ்யபூதி வம்சத்தின் முதல் முக்கிய அரசர் பிரபாகர வர்த்தனர்.

டெல்லிக்கு வடக்கேயிருந்த தானேஸ்வரம் அவரது தலைநகரம்.

ஒரு சினிமாவுக்குத் தேவையான மூலப்பொருள் இங்கு கொட்டிக் கிடக்கிறது.

இந்த சினிமாவின் முன்கதை சொல்வோம்:

முதலில் க்ரெடிட்ஸ்:

 

கதை: சரித்திரம்

திரைக்கதை : யுவான் சுவாங்

வசனம்: கவிஞர் பாணன்

இயக்கம்: ஹர்ஷன்

தயாரிப்பு: யாரோ

 

அக்காலத்தில்…

மௌகாரி நாட்டில் –கன்னோசியைத் தலைநகராகக்கொண்டு -அவந்தி வர்மன் அரசாண்டிருந்தான்.

மாளவ நாட்டில் – மஹாசேனகுப்தன் என்ற ஓர் அரசன்.

இந்த இரு நாடுகளுக்கும் பெரும் பகை.

இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீனம் போல..

மகதத்தை விழுங்க இரு நாடுகளும் துடித்திருந்தது!

‘அரசியல் திருமணங்கள்’ பொதுவாகவே அரசியல் கூட்டணி அமைய முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தன …

இந்தப் பகைக்கு நடுவில் பிரபாக வர்த்தனன் பிறந்தான்…சக்தி கொண்டு வளர்ந்தான்.

தானேஸ்வரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு குறுநில மன்னன் ஆனான்.

மாளவம், மௌகாரி – இரு மன்னர்களும் – பிரபாக வர்த்தனனைச் சேர்த்துக்கொண்டால் பலம் கிடைக்கும் என்று உணர்ந்தனர்.

இந்த சதுரங்க ஆட்டத்தில் – மாளவத்தில் மஹாசேனகுப்தன் – முதல் காயை நகர்த்தினான்.

தனது மகளை பிரபாகவர்த்தனனுக்கு மணமுடித்தான்.

அவந்தி வர்மன் – இந்த ஆட்டத்தில் தோற்றுப்போனான்.

திருப்பங்கள் நிகழ்ந்தது.

மாளவத்தின் மஹாசேனகுப்தனுடைய உறவினன் ஒருவன் மஹாசேனகுப்தனது மகன்கள் (குமார், மாதவா) இருவரையும் துரத்திவிட்டு அவனது அரியணையைப் பறித்துக்கொண்டான்.

அவன் நமது கதையில் முதல் வில்லன்..

தேவகுப்தன்..

மஹாசேனகுப்தனது மகன்கள் தானேஷ்வரம் சென்று – பிரபாக வர்த்தனனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

மைத்துனர்களை தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டாலும்… மாளவத்தின் அரியணையில் அவர்களை ஏற்ற முடியவில்லை.

தேவகுப்தன் பலத்தைப் பெருக்கியிருந்தான்.

மௌகாரியைக் கைப்பற்றுவது அவனது முதல் குறிக்கோளாக இருந்தது.

 

மௌகாரி மன்னன் அவந்தி வர்மன்- சதுரங்கத்தின் அடுத்த காயை நகர்த்தினான்.

மெல்ல மெல்ல .. பிரபாகவர்த்தனனை சிநேகம் செய்து கொண்டான்.

தனது மகன் கிரகவர்மனை தானேஸ்வரத்திற்கு அனுப்பி… பிரபாகவர்த்தனன் குடும்பத்துடன் ‘பழக’ விட்டான்.

அவனும் ‘வாங்க பழகலாம்’ – என்றான்.

பழக்கம் திருமணத்தில் முடிந்தது.

பிரபாகவர்த்தனனின் மூத்த மகள் இளவரசி ‘ராஜ்யஸ்ரீ’ – கிரகவர்மன் திருமணம் வெகு விமரிசையாக நடந்தது.

கிரகவர்மன் மௌகாரி மன்னனாக முடி சூடினான்.

ராஜ்யஸ்ரீ மணமகளாக கன்னோசி (மௌகாரியின் தலைநகரம்) சென்றாள்.

சிவ-விஷ்ணு பக்தையாக வளர்ந்திருந்த ராஜ்யஸ்ரீ – கன்னோசியில் புத்த மதத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு புத்த மதத்தைத் தழுவினாள்.

மாளவ – மௌகாரி பகை.. இப்ப வேற லெவலுக்குப் போனது!

அரசியல் தராசில்..மௌகாரியின் சற்றே எடை கூடியது.

தேவகுப்தன் சரியான நேரத்திற்குக் காத்திருந்தான்.

வங்காளத்தின் ‘கவுடா’ ராஜ்யத்தின் அரசன் ‘சசாங்கன்’ நமது கதையின் முக்கிய வில்லன்.

தேவகுப்தன்-சசாங்கன் – ரகசியக் கூட்டணி அமைந்தது.

அரசியல் கூட்டணிகள்.. அன்றும் –இன்றும்- என்றும் தேவைப்படுகிறது.

அதுவும் ரகசியமாக இருக்கும்போது – சக்தி வாய்ந்து- சதிகளுக்கும் வாய்ப்பளிக்கிறது.

தேவகுப்தனின் நேரம் வந்தது.

தானேஸ்வரம்:

பிரபாகவர்த்தனன் வயோதிகனான்.

வயோதிகத்துக்கு நண்பன் வியாதி தானே!

வியாதி அவனை வரித்தது..

மரணம் அவனது துரத்தியது..

அவனைத் தின்னத் துடித்தது..

மூத்த மகன் ராஜ்யவர்த்தனன் – மாவீரன்..வல்லவன்.. நல்லவன்..

ஹூணர்களது எச்சம் …மீண்டும் துளிர் விடத்தொடங்கியிருந்தது கண்டு – அதை முழுதாக அழிக்க ராஜ்யவர்த்தனன் படையெடுத்துச் சென்றிருந்தான்..

இளைய மகன் ஹர்ஷன் …

பதினாறு வயது நிரம்பிய இளைஞன்…

போர்க்கலைகளை நன்கறிந்தவன்.

கவிஞன் …

திடமான மனமுள்ளவன்..

அருகிருந்த காட்டில் ‘வேட்டைக்கு’ சென்றிருந்தான்!

பிரபாகவர்த்தனன் உடல்நிலை கவலைக்கிடம் ஆனது.

கவிஞர் பாணன் – கவிதை மட்டிலுமல்லாது அரசியலிலும் சக்தி வாய்ந்தவன்.

அதிவேக குதிரை வீரன் ஒருவனை அனுப்பி…ஹர்ஷனை வரவழைக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

பிரபாகவர்த்தனனுக்கு ஹர்ஷன் மேல் அலாதிப் பிரியம்.

“மகனே ஹர்ஷா! உன் அண்ணன் ராஜ்ய வர்த்தனன் … ராஜ்ஜியம் ஆளப்பிறந்தவன்.

அவன் ரொம்ப நல்லவன்..அரசன் அவ்வளவு நல்லவனாக இருந்தால் ஆள்வது கஷ்டம்..”

மூச்சு வாங்கியது.

மேலும் பேசினான்.

“நீ அரசனானால் நமது வர்த்தன ராஜ்ஜியம் சாம்ராஜ்யமாகும் என நம்புகிறேன்”.

ஹர்ஷன் உடன் மறுத்தான்.

“தந்தையே … அண்ணன் ஆளப் பிறந்தவன்.. அவனது வீரத்திற்கு இணை யாருமில்லை.. அவன் தான் அரசனாவான்.. நான் என்றும் அவனுக்கு உதவுவேன்”.

மன்னன் கண்ணீர் விட்டான்.

‘மகனே! நீ வாழ்க’- அது அவனது கடைசி வார்த்தைகள்..

வாசலில் நின்ற காலன் உள்ளே நுழைந்து -பிரபாகவர்த்தனன் உயிரைக் கவர்ந்து சென்றான்..

தானேஸ்வரம் கண்ணீரில் மிதந்தது.

அதே நாள்..

பிரபாகவர்த்தனன் காலமான செய்தி காற்று வேகத்தில் மாளவ மன்னன் தேவகுப்தனை எட்டியது.

அவனது காதில் அது தேனாக இனித்தது.

உடனே.. அதே நாள்..தேவகுப்தன் படைகள் புறப்பட்டு மௌகாரியைத் தாக்கியது.

மௌகாரி மன்னன் கிரகவர்மன் – ராணி ராஜ்யஸ்ரீ – இருவரும் கன்னோசி அரண்மனையில் பூங்காவில் உலவிக்கொண்டிருந்தனர்.

‘ராஜ ராஜஸ்ரீ ராஜன் வந்தான்.. ராஜபோகம் தர வந்தான்’ – இருவரும் காதலின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தனர்.

ஆபத்து நாற்புறமும் வந்தது.

தேவகுப்தன் படைகள் மௌகாரியை ஒரு மாலைக்குள் தன் வசமாக்கியது.

தேவகுப்தன் கிரகவர்மனைத் தாக்கினான்.

எதிர்பாராத அந்த தாக்குதலில் கிரகவர்மன் இறந்தான்.

ராஜ்யஸ்ரீ – திக்பிரமையால் வீழ்ந்தாள்.

ராவணன் சீதையைச் சிறையெடுத்தது போல் ராஜ்யஸ்ரீ சிறையெடுக்கப்பட்டாள்.

“தேவகுப்தா! என் தந்தை உன்னைச் சும்மா விட மாட்டார்” – என்று அவள் சூளுரைத்தாள்.

தேவகுப்தன் – வெறித்தனத்துடன் சிரித்தான்..

“ராஜ்யஸ்ரீ! இன்று காலை எனது புறா தானேஸ்வரத்திலிருந்து ஒரு நல்ல செய்தி கொண்டு வந்தது! என்ன தெரியுமா?”

ராஜ்யஸ்ரீ: “…”

தேவகுப்தன்:”இன்றைய தலைப்பு செய்திகள்: பி ர பா க  வ ர் த் த ன ன் … மரணம்..தானேஸ்வரம் தத்தளிக்கிறது..அங்கு மன்னன் யாரும் இல்லை”.

ராஜ்யஸ்ரீ ஒடிந்து போனாள்.. துவண்டு விழுந்தாள்..

தேவகுப்தன்: “ஒரு ரகசியம் சொல்லவா?”

ராஜ்யஸ்ரீ:”…”

தேவகுப்தன்: “நீ இந்த கன்னோசி சிறையில் இரு. நான் தானேஸ்வரம் மீது படையெடுத்து அரசனில்லாத அந்த நாட்டை என்னாட்சிக்குக்குள் கொண்டு வருகிறேன்”.

ராஜ்யஸ்ரீ :“என் அண்ணன் ராஜ்யவர்த்தனன் உன்னைக் கொல்லாமல் விடமாட்டான்”

தேவகுப்தன் :”அவன் ஊரில் இல்லை. அவனும் ஹூணர்களுடன் சண்டைபோட்டு சிதைந்து உள்ளான்”

ராஜ்யஸ்ரீ – மௌனமானாள்.

உள்ளம் அழுதது..கண்கள் கண்ணீர் வற்றி உலர்ந்தது..

இந்த இடத்தில் ‘இடைவேளை’ – என்று போடச்சொல்லி ‘யாரோ’ ஒரு தயாரிப்பாளர் சொன்னார் போலும்.

சரித்திரம் மேலும் கூறும்.

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

திருஞானசம்பந்தர்-தொடர்ச்சி

Image result for மந்திரமாவது நீறு

 

(முன் கதை: பாண்டியமன்னன் நெடுமாறன் வெப்புநோயால் துடிக்கிறான்..அவனைக் குணப்படுத்த சமணர்களும் திருஞானசம்பந்தரும் முனைகிறார்கள்)

 

சமணர்கள்- மந்திரங்களை ஓதினர்.. மன்னனது இடப்பகுதியின் வெப்பு பன்மடங்காக அதிகமாயிற்று..  

துடி துடித்த மன்னன் திருஞானசம்பந்தரைப பார்வையாலே வேண்டினான்.

திருஞானசம்பந்தர் ‘மந்திரமாவது நீறு..’ என்ற பதிகம் பாடி..திருநீறை எடுத்து மன்னனது வலது பக்கம் தடவினார்..

தொட்ட இடம் குளிர்ந்தது!

அதே சமயம் இடப்பக்கம் மேலும் கொதித்தது.

‘கடவுள் பாதி..மிருகம் பாதி’ – போல மன்னன் உணர்ந்தான்.

அருகிலிருந்த சமணர்கள் – அந்த வெப்பத்தின் வீரியம் தாங்காது – சற்றே விலகி நின்றனர்.

மன்னனுக்கு திருஞானசம்பந்தர் மீது அன்பும் –சமணர்கள் மீது கடுங்கோபமும் வந்தது.

மன்னன் திருஞானசம்பந்தரைப் பார்த்து : “ஞான வள்ளலே! இந்த இடப்புறத்திலும் நோயை அகற்றி அருளவேண்டும்”

திருஞானசம்பந்தர் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை மனதில் தியானித்து – திருநீரை மன்னனது இடப்புறத்தில் தடவினார்.

மன்னன் முழுக் குணம் அடைந்தான்.

திருஞானசம்பந்தரின் திருப்பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினான்.

சமணர்கள் வெட்கித்தலை குனிந்தனர்.

ஆயினும் விடுவதாயில்லை!

“மன்னரே! அவரவரது சமயக் கொள்கைகளை ஏட்டில் எழுதி நெருப்பில் இடவேண்டும். யாருடைய ஏடு எரியாமல் இருக்கிறதோ அவர்களே வெற்றி பெற்றவர் ஆவர். சம்பந்தரே!  நெருப்புப் போட்டிக்குத் தயாரா?“

மன்னன் அதை நிறுத்து முன், திருஞானசம்பந்தர் : “மகிழ்ச்சி! உங்கள் எண்ணம் அதுவானால் மன்னர் முன்பே அது நடக்கட்டும்”

சூப்பர் சிங்கர் பைனல்ஸ் போல… ஒரு அரங்கம் அமைக்கப்பட்டது.

தீ மூட்டப்பட்டது.

திருஞானசம்பந்தர் தனது பதிகப் புத்தகத்திலிருந்து ..’போகம் ஆர்த்த பூண் முலையாள்’ என்ற திருநள்ளாற்றுப் பதிகத்தை எடுத்து ‘தளிர் இள வளர் ஒளி’ என்று தொடங்கும் திருப்பதிகம் பாடி ஏட்டை அனலில் இட்டார்.

அனலில் விழுந்த ஏடு .. எரியாமல் பளபளப்பாக மின்னியது..

சமணர்கள் முகம் கருத்தது..

அவர்கள் தீயிலிட்ட ஏடு எரிந்து சாம்பலானது.

அதை எடுத்து தண்ணீரில் குழைத்துப் பார்த்தனர்..

“அரித்துப் பார்க்கிறீர்களோ?” – நெடுமாறன் நகைத்தான்.

“வெப்புநோய் தீர்க்க இயலாமல் முன்பே தோற்றீர்கள்.. அனல் வாதத்திலும் தோற்றீர்கள். சென்று விடுங்கள்”.

திருஞானசம்பந்தர்: ”இனி என்ன வாதம் செய்ய வேண்டும்’ – என்றார் அமைதியாக.

சமணர்கள் பிடிவாதத்தில் :”புனல் வாதம்..அவரவர் ஏடுகளை நதி நீரில் விடவேண்டும். யாருடைய ஏடு நீரை எதிர்த்து செல்கிறதோ அவரே வென்றவராவர்”.

மன்னன் பொறுமை எல்லை கடந்தது.

மந்திரி: “இந்தப் போட்டியிலும் சமணர்கள் தோற்றால் அவர்களை என்ன செய்யலாம்?”-என்றார்.

சமணர்கள் அவமானத்தில் குறுகினாலும்..

“இம்முறை தோற்றால் எங்களைக் கழுவிலேற்றுங்கள்”

அவர்களது நாக்கில் சனியன் போலும்!

கார்காலம்.. வைகை நதி.. கரைபுரண்ட வெள்ளம்..

கரைதனில் மக்கள் வெள்ளம்..

மன்னன் சமணர்களிடம்:”முதலில் உங்கள் ஏடுகளை நீரில் எறியுங்கள்”

சமணர்கள் எறிந்த ஏடு நீரின் வழியே சென்று மறைந்தது..சமணர்கள் நட்டாற்றில் நின்றனர்.

திருஞானசம்பந்தர்  ‘அந்தணர் வானவன் ஆனினம்’ என்று தொடங்கும் பதிகத்தை ஏட்டில் பதித்து…வைகையில் இட்டார்.. ஏடு நீரை எதிர்த்து சென்றது..

ஆனந்தம் பொங்க கூன்பாண்டியன் நெடுமாறன் எழுந்தான்…

அக்கணமே..அவனது ‘கூன்’ நிமிர்ந்த்தது..

திருஞானசம்பந்தர் – அந்த (நீரில் இட்ட) பதிகத்தில் ‘வேந்தனும் ஓங்குக’  -என்று எழுதியிருந்தார்..

இப்பொழுது  ஒரு சின்னப் பிரச்சினை..

திருஞானசம்பந்தர்  போட்ட ஏடு நதியை எதிர்த்து ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

மந்திரி குலச்சிறையார் குதிரையில் ஏறி அதன் பின்னர் கரையோரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார்.

திருஞானசம்பந்தர்  மந்திரியாரின் நிலைமை அறிந்து – வேறு பதிகம் பாடி அந்த ஏட்டை நிறுத்தினார்.

மந்திரி அந்த ஏட்டை – திருஞானசம்பந்தரிடம் கொணர்ந்தார்.

கூன் பாண்டியன் – ‘நின்றசீர் நெடுமாற நாயனார்’ என்று பெயர் பெற்று உலகு போற்ற வாழ்ந்தான்.

சமணம் மெல்ல அழிந்தது. சைவம் தழைத்தது..

திருஞானசம்பந்தர்.. மதுரையை விடுத்து… தமிழ்நாட்டின் பல சிவத்தலங்களைத் தரிசித்து பல அற்புதங்கள் செய்து- சீர்காழி வந்தார்.

பூம்பாவை என்ற சிவ பக்தை அரவம் தீண்டி இறந்து போனாள்.

திருஞானசம்பந்தர்  பூம்பாவை கதையை கேள்வியுற்றியிருந்தார்.

அவளது எலும்புகள் வைக்கப்பட்ட குடம் முன் நின்று.. பதிகம் பாட… பூம்பாவை உயிருடன் வந்தாள்.

பூம்பாவையின் தந்தை திருஞானசம்பந்தரிடம் “தாங்கள் என் மகளை மணந்து கொள்ள வேண்டும்” என்று விண்ணப்பித்தார்..

திருஞானசம்பந்தர்   ‘மறுவாழ்வு பெற்ற இந்த பூம்பாவை என் மகள் போல’- என்று மறுதளித்தார்.

 

இன்னொரு நாடகம் அரங்கேற உள்ளது..

இடம்:சீர்காழி

திருஞானசம்பந்தரின் பெற்றோரும் – சுற்றத்தினரும்:” சம்பந்தா! உனக்கு பதினாறு வயதாகிறது..மண வாழ்வு கொண்டு முறைப்படி வேள்விகள் செய்வாயாக”

திருஞானசம்பந்தர்  மறுத்தார்.

அடி மேல் அடி வைத்தால்..அம்மியும் நகரும் என்பார்கள்..

திருஞானசம்பந்தர்  ஒருவழியாக திருமணத்துக்கு ஒத்துக்கொண்டார்.

திருப்பெருணா நல்லூர் நம்பியாண்டார் நம்பியின் மகளை திருஞானசம்பந்தருக்கு மணமுடிக்க முடிவு செய்தனர். திருமண நிகழ்வுகள் வெகு சிறப்பாக நடந்தது..நம்பியாண்டார் நம்பி திருஞானசம்பந்தரின் கரத்தில் மங்கள நீரை மும்முறை வார்த்து தன் மகளை தாரை வார்த்துக் கொடுத்தார். திருஞானசம்பந்தர்   மங்கையின் கரம் பற்றி ஓமத்தை சுற்றி வலம் வந்தார்..

அப்பொழுது.. அவர் எண்ணங்கள் அலை மோதியது.

‘எனக்கு ஏன் இந்த இல்வாழ்க்கை வந்தடைந்தது?சிற்றின்பத்தில் உழலுவதை விட இறைவனது திருவடி  நிழலில் பேரின்பம் காண்பதல்லவா உத்தமம்’ –என்று எண்ணமிட்டார்..

அனைவரும் கோவிலை அடைந்தனர்.

சிவனை மனதில் நிறுத்தி..அவர் திருவடியில் தன்னை சேர்த்துக்கொள்ளும்படி விண்ணப்பம் வைத்து ‘நல்லுர்ப்பெருமணம்’ என்று திருப்பதிகம் பாடினார்.

வானில் அசரீரி : “நீயும், நின் மனைவியும்,திருமணத்துக்கு வந்தவர் அனைவரும் எம்மிடம் சோதியாகக் கலந்துகொள்ளவும்”

அங்கு உடனே பெரிய ஒளிவடிவில் ஜோதிலிங்கம் காட்சியளித்தது. அதில் ஒரு வாயிலும் தென்பட்டது.

திருஞானசம்பந்தர்  :

‘காதல் ஆகி, கசிந்து, கண்ணீர் மல்கி,

ஓதுவார் தமை நன் நெறிக்கு உய்ப்பது;

வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொருள் ஆவது

நாதன் நாமம் நமச்சிவாயவே’

என்று பதிகம் பாடினார்.

திருமணத்துக்கு வந்த அனைவரையும் பார்த்து :”சிவஜோதியில் கலந்து கொள்ளுங்கள்.இந்த வாயில் வழி செல்லுங்கள்” – என்றார்.

அனைவரும் சென்ற பின், திருஞானசம்பந்தர் தனது மனைவியுடன் அந்த ஒளிவாசலில் சென்று சிவஜோதியுடன் கலந்தார். அந்த வாயில் மூடியது..சிவஜோதியும் மறைந்தது..

இத்தனை அற்புதங்கள் செய்து சைவத்தை நிலை நாட்டிய திருஞானசம்பந்தர் வாழ்ந்த காலம் ‘பதினாறு வருடங்கள்’ மட்டுமே!

இப்படிப்பட்ட மகான்களைப் பற்றி எழுதி சரித்திரம் தன்னை புனிதமாக்கிக் கொள்கிறது..

விரைவில் வேறு கதைகள்..

 

 

 

 

சரித்திரம் பேசுகிறது! –யாரோ

திருஞானசம்பந்தர்

Image result for திருஞானசம்பந்தர்

 

திருநாவுக்கரசரைத் தொடர்ந்து யாரைப்பற்றிச் சரித்திரம் பேசப்போகிறது  என்று பல ரசிகர்கள் மண்டையைப்போட்டு உடைத்துக்கொள்கிறார்களாம்!

அட … இதுக்குப்போயி அலட்டிக்கலாமா?

ஒரு குழந்தைக்குக்கூடத் தெரியுமே!

வேறு யார்?

நமது திருஞானசம்பந்தர்தான்.

தென்னிந்திய சரித்திரத்தில் ஒரு சமய மாற்றம் அமைய இந்த இருவருமே முக்கிய காரணமாயினர்.

திருநாவுக்கரசர் பல்லவ மன்னனை சமணத்திலிருந்து சைவத்துக்கு மாற்றினார்..

திருஞானசம்பந்தர் செய்தது என்ன?

மேலே படியுங்கள்..

 

சிவபாதவிருதயர் – பகவதியார் என்ற தம்பதிகள் ‘சீர்காழி’யில் வாழ்ந்துவந்தனர்.

அவர்களுக்கு அந்த ‘தெய்வமகன்’ பிறந்தான்.

மூன்று வயதாகியது.

பொற்றாமரைக்குளத்தில் குளித்திட எண்ணி மகனைக் கரையில் உட்கார வைத்துவிட்டு நீரில் மூழ்கினார்.

குழந்தை தந்தையைக் காணாமல் திரும்பிக் கோவில் கோபுரத்தைப் பார்த்து ‘அம்மா.. அப்பா..’ –என்று அழுதது.

 

உலகில் பிறக்கும் சிலருக்குத்தான் தெய்வ அம்சங்கள் அமையும். அதுவும் காலம் அமையும்போதுதான்.

எத்தனையோ யானைகள் முதலை வாய்ப்பட்டாலும் – கஜேந்திரன் என்ற யானைக்கு மட்டும் ‘ஆதிமூலமே’ என்றவுடன் நாராயணன் உதவிக்கு வந்தான்..

அதுபோல் – அந்தக் குழந்தை அழுகைகேட்டு- அன்று ‘சிவன் – பார்வதி’ அங்கு வந்தனர்.

பார்வதி தன் முலைப் பாலெடுத்து பொற்கிண்ணத்தில் ஞானப்பாலாக குழந்தைக்கு ஊட்டினாள்..

நீராடிய தந்தை – மகனது கையிலும் வாயிலும் பொங்கிய பால்கண்டு – பொங்கினார்.

‘யாரோ இந்த எச்சில் பாலைக் கொடுத்தது’ – என்று வெகுண்டார்..

குழந்தை பேசியது..

” ‘யாரோ’ என்று குறைவாகப் பேசவேண்டாம்.

அது சிவனாரும் பார்வதியாரும் தான்”

‘தோடுடைய செவியன்’ – என்று தொடங்கும் பாடல் ஒன்றைப் பாடியது அந்தக் குழந்தை.

தந்தையார் அசந்து போய்விட்டார்.

Related image

தெய்வ அருளாலேதானே இது நிகழ இயலும்..

நகரம் முழுதும் இச்செய்தி பரவியது..

சம்பந்தர்… ஆளுடைப்பிள்ளை … என்று பல பெயர்கள் …

திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் – பெரிய சிவபக்தர்.அவரது மனைவி மதங்கசூளாமணி. இருவரும் யாழிசை வல்லுனர்கள். இருவரும் சம்பந்தரின் பதிகங்களுக்குச் சேர்ந்து யாழிசைத்தனர்.

தந்தையார் மகனைத் தோளில் சுமந்து ஆலயம் பல சென்றார்..

திருநாவுக்கரசர் திருஞானசம்பந்தர் சந்திப்புகளை ஏற்கனவே பார்த்திருந்தோம்…

சில அற்புதங்கள்:

  • மழைவ மன்னன் மகள்- வலிப்பு நோயால் – வருந்தினாள்… திருஞானசம்பந்தர் பதிகம் பாடி அவள் நோய் குணமாயிற்று.
  • ஒரு கன்னிப்பெண் … காதலனுடன் ஓடிப்போய்.. கல்யாணம் செய்துகொள்ளத் துணிந்தாள்.. இருவரும் கோவில் மடத்தில் தங்கியிருக்கையில்… காதலன் பாம்பால் கடிபட்டு …காலமானான். ‘மணமாகுமுன்னே பிணமானான்’. காதலி .. திருஞானசம்பந்தர் காலடியில் வீழ்ந்து புலம்பினாள். திருஞானசம்பந்தர் – ‘சடையாய் எனுமால்’ –என்ற பதிகம் பாடியதும்.. காதலன் உயிர் பெற்றுவந்தான்..
  • திருவீழிமிழலையில் திருநாவுக்கரசருடன் இருக்கையில்.. நாட்டில் பஞ்சம்… இருவரும் இறைவனைத் துதிக்க- இறைவன் இருவருக்கும் தங்கக்காசுகள் தந்தருளினார்.

 

ஒரு நாடகம் துவங்குகிறது…

இடம்: மதுரை.

மன்னன் பாண்டியன் .. நெடுமாறன்.. இளவயதிலேயே அவனுக்கு முதுகில் விழுந்த கூன் அவனைக்

கூன் பாண்டியன் ஆக்கியது. சமண மதத்தில் ஈடுபாடுகொண்டான்..

மனைவி. சோழநாட்டு இளவரசி மங்கையர்க்கரசி..

மந்திரி: குலச்சிறையார்.

மகாராணியும், மந்திரியாரும் பெரும் சிவ பக்தர்கள்.

‘சைவத்தை எப்படிப் பரப்பலாம்’ என்று ஆலோசித்தனர்.

மாபெருஞ்சோதியாய் திகழ்ந்த திருஞானசம்பந்தரை மதுரைக்கு அழைப்பது என்று முடிவுசெய்து தூதுவனை சீர்காழிக்கு அனுப்பினர்.

 

திருமறைக்காட்டில் திருநாவுக்கரசரும், திருஞானசம்பந்தரும் இருக்கையில்.. தூதுவர் வந்தனர்..

தூதுவன்: “பாண்டிய நாடு சமணர்களது ஆதிக்கத்தில் சிதைந்துவருகிறது. மன்னரும் அவர்களது வலையில் விழுந்துவிட்டார். தென்னாட்டில் சைவம் தழைக்கவும் – சமணர்களை வெல்லவும் – தாங்கள் மதுரை வந்தருளவேண்டும். மகாராணி, மந்திரி – இவற்றைக்கூறி எங்களை அனுப்பினார்கள்”

திருஞானசம்பந்தர் வதனத்தில் புன்முறுவல் விரிந்தது..

திருநாவுக்கரசர் திடுக்கிட்டார்.

“திருஞானசம்பந்தரரே.. “- என்று தொடங்கி சமணர்களது கொடிய செயல்களைப்பற்றி விளக்கினார் .. “மேலும்.. நாள்-கோள் – சரியில்லாததால் ..இப்பொழுது தாங்கள் போவது உசிதமல்ல” –என்றார்.

திருஞானசம்பந்தர்: “நாம் போற்றுவது பரமனது பாதங்களை.. ‘நாளும்,கோளும்’ நம்மை என்ன செய்யும்?”

‘வேயுறு தோளிபங்கன்’ எனத்தொடங்கும் ‘கோளறு திருப்பதிகம்’ பாடினார்.

விரைவில்..திருஞானசம்பந்தர் – மதுரை புறப்பட்டார்.

அழகிய மதுரை மேலும் அழகுபடுத்தப்பட்டது.

சமணர்கள் ஒன்றுகூடி நிலைமையை விவாதித்தனர்.

மங்கையர்க்கரசியும், குலச்சிறையாரும் அவரை வரவேற்று வணங்கிப் போற்றி, மடத்தில் தங்கவைத்தனர்.

சமணர்கள் புகைந்தனர்.

மன்னரிடம் சென்று அவரை மேலும் குழப்பினர்.

“ஞானசம்பந்தர் தங்கும் மடத்துக்குத் தீ வைக்கவேண்டும்”

குழம்பிய மன்னன் :“ செய்யவேண்டியதை செய்க”

இரவு – மன்னனின் குற்றமுள்ள நெஞ்சு உறங்கத் தவித்தது.. மன்னன் அருகில் வந்த மங்கையர்க்கரசியிடம் நடந்ததைக் கூறினான்.

திடுக்கிட்ட அரசி: “மன்னரே! இது என்ன விபரீதம்? சமணர்களுக்கும் சைவர்களுக்கும் வாதம் வைத்து.. யார் வெல்கிறார்களோ – அவர்களை நாம் ஆதரிக்கலாம்.”

மன்னன் சிந்திக்கத்தொடங்கினான்.

சமணர்கள் இரவில் மடத்திற்குத் தீ வைத்தனர்..

மடத்தில்- தொண்டர்கள் விரைவில் தீயை அணைத்துவிட்டு –  திருஞானசம்பந்தரிடம் முறையிட்டனர்.

திருஞானசம்பந்தர் : ‘இது சமணர்களின் குற்றமாயினும் – இதை ஆதரித்த நாட்டு மன்னனது குற்றம் கொடியது’ – என்றார்.

‘செய்யனே திரு ஆலவாய் மேவிய ..’ எனத்துவங்கும் பதிகம் பாடினார். ஒவ்வொரு பாடலின் ஈற்றடியில்:

‘சமணர் இட்ட தீ பாண்டியனைச் சாரட்டும்’ – என்று கருத்தை வைத்தார்.

உடனே… தீப்பிணி என்னும் வெப்பு நோய் – மன்னனைப் பீடித்தது.

வேந்தன் உடல் துடித்தது.. உயிர் ஊசலாடியது..

மகாராணியும், மந்திரியாரும் திகைத்தனர்..

செய்தி கேட்ட சமணர்கள் – விரைவில் வந்து – மந்திரம் கூறி –பீலி கொண்டு மன்னனைத் தடவினர்.

பீலிகள் எரிந்தன.. பிரம்புகொண்டு மன்னனைத் தடவினர். பிரம்புகள் எரிந்தன..

‘சமணர்களே ! ஓடிப்போங்கள்”- என்று மன்னன் துரத்தினான்.

அரசி : “திருஞானசம்பந்தரை அழைத்து வந்தால் அவரே நமக்கு உதவக்கூடும்”

மன்னன்:” யார் எனது நோயைத் தீர்க்கிறார்களோ அவர்கள் பக்கம் சாய்வேன். திருஞானசம்பந்தர் வரட்டும்” என்றான்.

அரசியும் மந்திரியும் மடத்திற்குச்சென்று.. திருஞானசம்பந்தரது பாதம் பணிந்து…

‘தேவரீர் எங்கள் அரண்மனை வந்து மன்னனைக் காக்கவேண்டும்’- என்று விண்ணப்பித்தனர்.

திருஞானசம்பந்தர்: ‘இன்றே வருவோம்..நன்றே செய்வோம்’

திருஞானசம்பந்தர் வரப்போவதைக்கண்டு சமணர்கள் வெகுண்டு… மன்னனைக் கண்டனர்.

 

“மன்னா! ஒரு வேளை சம்பந்தன் தந்திரத்தால் உங்கள் நோயைப் போக்கினாலும்.. எங்களால்தான் இந்த நோய் தீர்ந்தது என்று தாங்கள் சொல்லவேண்டும்..அதுவே சைவத்தை வெல்லும் வழி” – இப்படி ஒரு மன்னனிடம் கூறவேண்டுமென்றால் ..சமணர்களுக்கு எவ்வளவு தெனாவெட்டு! மன்னன் மீது எத்தனை ஆளுமை!

மன்னன் செவி சாய்க்கவில்லை.

“இருவரும் எனது நோயைக் குணமாக்க முயற்சிக்கலாம். நான் பொய் சொல்லமாட்டேன்”.

திருஞானசம்பந்தர் – வந்தார். அரசர் அருகில் அமர்ந்தார்.

சமணர்கள் பொருமினர்.

தங்கள் மந்திரத்தைக் கூவினர்..

திருஞானசம்பந்தர்: “உங்கள் சமயக் கருத்துகளைக் கூறுக”

சமணர்கள் துள்ளி எழுந்து.. ஆர்ப்பரித்தனர்..

அரசியார் குறுக்கிட்டு : “மன்னரே.. முதலில் திருஞானசம்பந்தர் தங்களது நோயைக் குணமாக்கட்டும்.. பிறகு சமண-சைவ வாது நடக்கலாம்”   

சமணர்கள்: “மன்னா! நங்கள் எங்கள் மந்திர மகிமையால் உங்களது இடப்பகுதியைக் குணப்படுத்துகிறோம்.. புதிதாக வந்த சம்பந்தர் – வலது பக்கத்தைக் குணமாக்க முயலட்டும்”.

போட்டி துவங்கியது…

‘இந்த நாடகம் இந்த மேடையில் எத்தனை நாளம்மா’?

சரித்திரம் தொடரும்…

சரித்திரம் பேசுகிறது! –யாரோ

Related image

திருநாவுக்கரசர்-தொடர்ச்சி

 

திருநாவுக்கரசர் தில்லை வந்தார்..

பதிகம் பாடினர்…

சிவபெருமான் தனது நடனத் தோற்றத்தைக்காட்டி அவருக்கு அருளினார்.

திருநாவுக்கரசர் – தலம் பல கண்டு சீர்காழி அடைந்தார்..

அங்கு திருஞானசம்பந்தர் தோணியப்பருக்குத் திருத்தொண்டு செய்துகொண்டிருந்தார்.

பதினாறு நிரம்பாத ஆளுடைப்பிள்ளையார் அவர்.

அந்தக்கூட்டத்தில்  திருநாவுக்கரசர் சென்று அவர் காலடியில் விழுந்து வணங்கினார்.

வயது குறைந்தவரானாலும் இறையருள் நிறைந்தவரானவர்..

திருஞானசம்பந்தர் திருநாவுக்கரசரது கரங்களைப்பற்றிக்கொண்டு…அன்புடன்…

‘அப்பரே’ என்றழைத்தார் – தந்தைக்கு சமமானவரே என்று பொருள்பட..

இரண்டு ஞானக் கடல்கள் சங்கமித்தன..

சில நாட்கள் இருவரும் ஒன்றுசேர்ந்து பதிகங்கள் பல பாடினர்.

சீர்காழி விழாக்காலம் பூண்டது!

பின் இருவரும் சில பல தலங்களில்..

விடையேறும் பெருமானைத் தரிசித்தபின்..

விடைபெற்றனர்..

திருநாவுக்கரசர் திங்களூர் வந்தடைந்தார்.

அங்கு அப்பூதி அடிகள் என்ற சிவனடியார்..

அவர் திருநாவுக்கரசரின் தீவிர ரசிகர்..

திருநாவுக்கரசர் அவர் வீட்டுக்கு வருவது..

சர்க்கரைப் பந்தலில் தேன்மாரி பொழிந்து அதில் வசந்தமும் வீசியதுபோல் இருந்தது..

வீட்டில் வரவேற்று  விருந்து வைக்கும் நேரம்…

அவர் மகன் கொல்லைப்புறத்தில் பாம்பு தீண்டி உயிர் துறக்க…

திருநாவுக்கரசர் திருப்பதிகம் பாடி…

அப்பூதி மகனை உயிர் பிழைக்க வைத்தார்.Related image

சிவத்தலங்களை தரிசித்து திருப்பதிகங்கள் பாடிப் பின்னர்..

திருவாரூர் புற்றிடங்கொண்ட தியாகேசப் பெருமானைத் தரிசித்தார்.

பின்னர்… திருப்புகலூருக்குப் புறப்பட்டார்..

அவ்விடம் திருஞானசம்பந்தர் தலங்கள் பல கண்டு திருப்புகலூரில் தங்கியிருந்தார். 

இரண்டு ஞானச் சிங்கங்களும் சந்தித்து மேலும் பல சிவத்தலங்கள் கண்டு ..

திருமறைக்காடு வந்தனர்..

இங்கு ஒரு திருவிளையாடல் நாடகமாக அரங்கேறியது..

 

காட்சி: சிவன் ஆலயம் மூடிக்கிடக்கிறது..

திருஞானசம்பந்தர்: அன்பர்களே.. ஆலயம் ஏன் அடைபட்டிருக்கிறது?

அன்பர்கள்: மறைகள் ஆதிகாலத்தில் இறைவனை வழிபட்டு .. கதவினை மூடிவிட்டுச் சென்றன.

அவைகளைத் திறக்க இயலவில்லை.

திருஞானசம்பந்தர்: அப்பரே.. நாம் இந்த கதவைத் திறந்து வேணிபிரானை வழிபட… நீங்கள் பதிகம் பாடி திறந்தருள வேண்டும்..

Image result for திருவருட்செல்வர்:

ஆளுடைபிள்ளையாரே.. உங்கள் கருத்துப்படியாகட்டும்..

பதிகம் பாடினார்:

‘பண்ணின் நேர் மொழியாள்’ ….

கதவு திறக்கவில்லை.

திருநாவுக்கரசர் (கலக்கத்துடன்) இன்னொரு பதிகம் பாடுகிறார்:

’இறக்க மொன்றுவீர்’….

அந்தப்பாடல் முடிவில் கதவு தாள் திறந்தது..

இறைவனைத் தரிசித்து வெளியே வரும்போது.

திருநாவுக்கரசர்: திருஞானசம்பந்தரே … இந்தக் கதவு மூடிட நீவிர் பதிகம் பாடவேண்டும்…

திருஞானசம்பந்தர்: உத்தமம்..

ஒரு பதிகம் பாடினார்.

கதவு உடனடியாக மூடிக்கொண்டது..

அதுவும் பாடல் பாடத் துவங்கிய உடன்..

அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்…

அனைவரும் மடத்திற்குச் சென்றனர்.

திருநாவுக்கரசர் படுத்துக்கொண்டார்.

உறக்கம் வரவில்லை..

மனது அடித்துக்கொண்டது..

ஞானத்தின் சிகரத்தைத் தொட்டாலும்.. மனித மனது ..அது உணர்ச்சிகளால் .. அலைபாய்ந்தது..

திருநாவுக்கரசர் (மனதுக்குள்): நான் முயன்று இரண்டு பாடல் பாடிய பின்தான் இறைவன் கதவு திறக்க அருளினார். இவர் ஒரு பாடல்… அதுவும் பாடத் தொடங்கிய உடனேயே கதவு மூடியதே!

சிவன் அவர் கனவில் ‘வாகீசா! நாம் திருவாய்மூரில் இருப்போம்.அங்கு வா!’ என்றார்.

திருநாவுக்கரசர் விழித்துக்கொண்டார்.

இரவோடு இரவாக … திருஞானசம்பந்தரை எழுப்ப மனமில்லாது.. கிளம்பிச்சென்றார்..

வழியில் உருவாகியிருந்த பொற்கோயிலை அடைந்து… எம்பெருமானைக் காணாமல் … அங்கே துயின்றார்.

மறுநாள் காலை திருஞானசம்பந்தர் விஷயம் அறிந்து அந்தக் கோயில் சென்று திருநாவுக்கரசரைசந்தித்தார்.

அங்கு இருவருக்கும் கயிலைபெருமான் காட்சியளித்தார்.

பின்னர் இரு ஞானமூர்த்திகளும் பிரிந்து சென்றனர்..

நமது நாடகம் முடிந்தது.

 

தலங்கள் பல கண்டார்.

வயதோ முற்றியது…

மெல்ல நடந்து..தெலுகு நாடு, மாளவம் கடந்து காசி சென்றடைந்தார்.

அங்கிருந்து கயிலை செல்ல நடக்கலானார்.

நடந்து.. நடந்து…அவரது பாதம் தேயத்தொடங்கியது…

பாதம் உதிரம் கொட்டியது..

கைகளை ஊன்றி தத்தி நடந்தார்..

கரங்களும் தேய்ந்தது..

மார்பினில் தவழ்ந்தார்.

மார்பும் தேய்ந்து – எலும்புகள் முறிந்தது..

உருண்டு சென்றார்..

செயலற்று வீழ்ந்தார். 

அங்கு சிவபெருமான் அவருக்கு அருள் புரிய – அவரது உடல் உறுப்புகள் வளர்ந்து பிரகாசித்தன.

திருநாவுக்கரசர்  :அண்ணலே. கயிலை மீது உங்கள் திருக்கோலம் காண அருளவேண்டும்

அசரீரி : ‘அருகிலிருக்கும் பொய்கையில் நீராடி.. திருவையாறு குளத்தில் எழுந்தருள்”

 

பரமபதம் என்ற விளையாட்டு ஒன்று உண்டு..

கட்டம் கட்டமாக முன்னேறி இலக்கை அடையும் முன்னால் ஒரு பாம்பு கட்டம் அடைந்தால் அது முதல் கட்டத்துக்குத் தள்ளிவிடுமே – அது போல..

மேலும் ‘இறைவனோடு ‘வாதாட முடியுமா?

திருநாவுக்கரசர் பொய்கையில் குளித்து  திருவையாறில் எழுந்தார்.

வாக்களித்தபடி பூங்கையில் கயிலைப்பனிமலைபோல் காட்சியளித்தது..

இறைவனும் அவருக்குக் காட்சியளித்து மறைந்தார்.

சில நாட்களுக்குப்பிறகு திருவையாறு விட்டு திருப்பூந்துருத்தி அடைந்தார்.

பாண்டிய நாட்டில் சமணரை வென்று திருஞானசம்பந்தர் அன்று முத்துச்சிவிகையில் வந்துகொண்டிருந்தார்.

அப்பர் யாரும் அறியாதபடி அவரது சிவிகையைத் தோள்கொடுத்துத் தாங்கி நடக்கலானார்.

திருஞானசம்பந்தர் அங்கு அப்பரைக் காணாமல் :

“அப்பர் எங்கிருக்கிறார்” என்றார்.

திருநாவுக்கரசர் : “அடியேன் தங்கள் சிவிகையைத் தாங்கும் பாக்கியம் பெற்றேன்” – என்றார்.

பதைபதைத்த திருஞானசம்பந்தர் – அப்பர் அடிகளை வணங்குமுன் – அப்பர் அவரை வணங்கினார்.

இருவரும் பரமனை வணங்கிப் பாமாலை சாற்றினர்.

பிறகு திருநாவுக்கரசர் – விடைபெற்று – மதுரை சென்றார்.

அங்கு பாண்டிய மன்னன்- மகாராணி மங்கையர்க்கரசி அவரை வரவேற்று வணங்கினர்.

தான் இந்த உலகில் ஆற்றிய பணி முடியும் காலம் வந்ததை உணர்ந்த திருநாவுக்கரசர்:

‘எண்ணுகேன் என் சொல்லி’ – என்று பதிகம் பாடினார்..

சித்திரைத் திங்கள் – சதய நக்ஷத்திர நாளில் – இறைவனடி சேர்ந்தார்.Image result for திருவருட்செல்வர்

சரித்திரங்கள் இந்த மகாஞானிகளை நினைவு கூறுவதில் பெருமை அடைகிறது..

சரித்திர ஏடுகள் அடுத்த கதை சொல்ல ஆயத்தமாகிறது..

விரைவில் சிந்திப்போம்..

 

 

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

திருநாவுக்கரசர்

Image result for திலகவதியார் வரலாறு

Image result for திருவருட்செல்வர்

‘தடியெடுத்தவன் தண்டல்காரன்’ என்பர்.
அதுபோல் சண்டை போட்டு வென்றவன் சரித்திரத்தில் நாயகன்.
அட .. பொதுவாகச் சொன்னேன்!
சில நாயகர்கள் – ‘இலக்கியவாதி’கள் – காளிதாசன் போல.
சில நாயகர்கள் – ‘பேரழகி’கள் – ஆம்ரபாலி போல.
சில நாயகர்கள் – ‘உலகம் சுற்றும் வாலிபர்’கள்- பாஹியான் போல.
சில நாயகர்கள் – ‘இறையருள் பெற்ற சமயக்குரவர்கள்’ – திருநாவுக்கரசர் போல.
இன்று அவர் தான் நமது நாயகர்.

Image result for திலகவதியார் வரலாறு

இடம்: பல்லவ நாட்டின் திருமுனைப்பாடி.
அங்கு புகழனார்-மாதினியார் என்ற தம்பதிகள்.
அவர்கள் மகள் ‘திலகவதி’!
மகன் ‘மருள்நீக்கியார்’!
திலகவதி பெதும்பையானாள்!
அதாவது 12 வயது அடைந்தாள் என்று எழுதியிருக்கலாம்.
ஆனால் என் தமிழ்ப்புலமையை வேறு எங்கு காட்டுவது?
திலகவதி மணப்பருவம் அடைந்தாள் (அந்தக்காலத்தில்!)
மணமகன் – பல்லவ நாட்டு சேனாதிபதி ‘கலிப்பகையார்’!
திருமணம் நிச்சியக்கப்பட்டது.
பல்லவ நாட்டில் அனுதினமும் யுத்தம்.
கலிப்பகையார் யுத்தத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார்.
வீட்டில்…
தந்தை புகழனார் மரணமடைந்தார்..
தாயார் மாதினியாரும் காலமானார்.
மக்கள் இருவரும் துவண்டனர்..
இடி மேல் இடி இடித்தது..
போர்க்களத்திலிருந்து மரணமென்னும் தூது வந்தது.
கலிப்பகையார் வீர மரணமடைந்த செய்தி.
மணமாவதற்கு முன் மரணம்.
திலகவதி.. துடித்தார்…
‘இனி வாழ்வில் அர்த்தம் இல்லை’ என்று துவண்டார்.
தன்னைக் கைம்பெண்ணாகக் கருதினார்.
சோதனை மேல் சோதனை.. போதுமடா சாமி!
திலகவதி உயிர் துறக்க முடிவு செய்தார்.
பாலகன் மருள்நீக்கியார் அழுதான் :
“அக்கா! நீயும் போவதானால்.. பின்னே எனக்கு யாரும் இல்லை. நான் உனக்கு முன்னே போகிறேன்”
திலகவதி:
“தம்பி! உனக்காக நான் வாழ்வேன்”.
மாறாத துன்பங்களைச் சந்தித்த மருள்நீக்கியார் – பற்றற்ற வாழ்வுக்கான வழி தேடினார்.
அந்நாளில் சமணசமயம் ஓங்கிக்கிடந்தது.
ஈர்க்கப்பட்ட மருள்நீக்கியார் – சமணத்தைப் பயின்று பெரும் புலமை கொண்டார்.
சமணத்தில் ஆழ்ந்த அவருக்கு ‘தருமசேனர்’ என்று பட்டமளித்தனர்.
தமக்கையார் திலகவதியார் பெரும் சிவபக்தை…
தம்பி – சிவமார்க்கத்தை விட்டுச் சென்றது அறிந்து – வருந்தினார்.

 

மருள்நீக்கியார் திடீரென்று சூலை (வயிற்று வியாதி) நோயால் பாதிக்கப்பட்டார்.
பெரும் வேதனையில் துடித்தார்.
தனக்குத் தெரிந்த சமண மருத்துவங்கள் செய்துபார்த்தார்.
ம்ஹூம்.
சமண மருத்துவர்கள் குணப்படுத்த முயன்றனர்.
வேதனை மேலும் கூடியது.
தணல் மேல் நீந்தும் புழுவென துடியாய்த் துடித்தார்.
மயங்கி விழுந்தார்.
சமணக்குருமார்கள் மயில்பீலியைக் கொண்டு தடவி – மந்திரித்த குண்டிகை நீரைக் குடிக்கச்செய்து வைத்தியம் செய்துபார்த்தனர்.
வைத்தியம் பலிக்காமல் – அவர்கள் கம்பி நீட்டினர்.
மருள்நீக்கியார் தமக்கை திலகவதியிடம் சென்றடைந்தார்.
“அக்கா. உயிர் போகிறதே” – என்று அலறிப் புலம்பினார்.
திலகவதி: “சிவபெருமான் உன்னை சோதனை செய்து ஆட்கொள்ளவே இந்த நோய் தந்தார் போலும். அவரைத் தியானித்து இந்தத் திருநீறு அணிந்து… சிவனைப் போற்றிப் பாடுவாய்”- என்றாள்.
சிவாலயம் அடைந்து சிவலிங்கம் முன் அமர்ந்து ‘கூற்றாயினைவாறு விலக்கலீர்’- என்று பதிகம் பாடினார்.
உடனேயே.. நோய் நீங்கியது.

வானில் ஒரு அசரீரி: ”நாவால் இனிய தமிழ்ப்பாடல் பாடினை. இனி நீ நாவுக்கரசன் என்றழைக்கப்படுவாய்”
மருள்நீக்கியார் … திருநாவுக்கரசர் ஆனார்.

அவரது சைவத்தொண்டு துவங்கியது..
கதை இங்கு முடிந்தது என்று நினைத்தவர்கள் ஏமாந்து போனார்கள்.
இங்கு தான் நம் கதையில் ஒரு ‘ட்விஸ்ட்’.
ஆக்ஷன் சினிமாபோல ஒரு திரைக்கதை விரிகிறது!

சமணமதகுருக்கள் வெகுண்டனர்.
‘துரோகி’ – என்று திருநாவுக்கரசரைத் தூற்றினர்.

அரண்மனையை அடைந்து மன்னன் மகேந்திரவர்மனைச் சந்தித்தனர்.
மன்னன் சமணனாயிற்றே!

“அரசே.. தருமசேனர் தனக்கு சூலை நோய் என்று பொய் சொல்லி – நமது மதத்தை விட்டு விட்டு.. சைவனாகினார்”- என்று புலம்பினர்.
மன்னன் அமைச்சரை அழைத்து தருமசேனரை அழைத்துவர ஆணையிட்டான்.
அமைச்சர் திருநாவுக்கரசரை அணுகி :
“மன்னர் மகேந்திரனின் கட்டளை – உங்களை உடனே அழைத்து வர”

திருநாவுக்கரசர்: “நாமார்க்கும் குடியல்லோம்.. நமனை அஞ்சோம்…” என்று பதிகம் பாடி – வருவதற்கில்லை என்றுரைத்தார்.
அமைச்சர் மனம் நெகிழ்ந்து.. அவர் தாள் பணிந்து :”தயவு செய்து வந்தருள வேண்டும்” – கெஞ்சினார்.
திருநாவுக்கரசர் அன்புக்குப் பணிந்து உடன் சென்றார்.

பல்லவன் சபை.
சமண குருக்கள்: “மன்னா.. வெண்ணீறு அணிந்த இவனை சுண்ணாம்புக் காளவாயில் தள்ளவேண்டும்”.
மன்னன்: “அவ்வாறே ஆகட்டும்”
திருநாவுக்கரசரை எரியும் நெருப்பில் இருந்த சுண்ணாம்புக் காளவாயில் தள்ளினர்.
சூரியனைப் போல சுட்டெரித்த தீ!
அது..
நிலவின் அடியில் வீசும் இளவேனில் தென்றல்போல் அவருக்குக் குளிர்ந்தது..
‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்’ – என்று பதிகம் பாடினார்.

ஏழு நாட்கள் கடந்தபின் – மன்னன் ஆணைப்படி – சமணகுருக்கள் நீற்றறையைத் திறந்தனர். திருநாவுக்கரசர் புன்முறுவலுடன் சுகமாக இருந்தார்.

ஆத்திரம் பொங்க சமணகுருக்கள்- மன்னனிடம் சென்று:
“மன்னா.. இவன்.. சமண மந்திரங்களைக் கூறி சாவிலிருந்து தப்பினான். இவனை நஞ்சிட்டுக் கொல்லவேண்டும்” – வேண்டினர்.
பல்லவன் : “அப்படியே செய்யுங்கள்” என்றான்.
அவர்களும் திருநாவுக்கரசரை நஞ்சு கலந்த பாற்சோறு அருந்த வைத்தனர்.
நஞ்சே அமுதமாயிற்று.
சமணர்கள் நிலைகுலைந்தனர்.

Image result for அப்பர் படம்
மன்னரிடம் சென்று:
“இவனை மத யானையால் இடறச்செய்து கொல்லவேண்டும்”- என்றனர்.
பல்லவன்: “சரி”
மதயானை திருநாவுக்கரசர் மீது ஏவிவிடப்பட்டது..
திருநாவுக்கரசர் சிவனை சிந்தையிலிருத்தி : “சுண்ண வெண் சந்தனச் சாந்தும்”- என்று துவங்கி “அஞ்சுவது யாதொன்றுமில்லை.அஞ்ச வருவதுமில்லை “ என்று முடியுமாறு பதிகம் பாடினார்.
மதயானை சமணர்களைத் துரத்தி …பலரைக் கொன்றழித்தது.
தன் வினை தன்னைச் சுடும்!

எஞ்சியவர்கள் மன்னரிடம் சென்றனர்.
மன்னன் சமணர்களை வேண்டாவெறுப்பாகப் பார்த்தான்.
‘இனி என்ன”- கர்ஜித்தான்.
சமணர்கள் “தருமசேனரைக் கல்லில் கட்டிக் கடலில் செலுத்தவேண்டும்”.

Related image
மன்னன்: “இதுவே கடைசி முறை.. “-எச்சரித்தான்.
கல்லில் கட்டிக் கடலில் படகில்சென்று திருநாவுக்கரசரை கடலில் தள்ளிவிட்டுத் திரும்பினர்.
‘சொற்றுணை’ என்று தொடங்கி ‘நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே’ – என்று பதிகம் பாடி கடலில் மூழ்கினார்.
உடனே கட்டப்பட்ட கயிறு அவிழ்ந்தது…கல் தெப்பமாயிற்று… வருணன் – காற்றை கரை நோக்கி வீச…கரை சேர்ந்தார்.
மனிதர்குலத்தை கரை சேர்க்கப் பிறந்தவர் … சுகமாகக் கரையேறினார்!

இரண்யன் பிரகலாதனை செய்ததுபோல … மகேந்திரன் திருநாவுக்கரசரை செய்தான்..
நரசிம்மர் பிரகலாதனைக் காத்து … இரண்யணைக் கோபித்து அவனைக் கிழித்தார்..

சிவபெருமான் திருநாவுக்கரசரைக் காத்து… மகேந்திரனுக்குப் பாடம் புகட்டினார்.
அன்பே சிவம்!!

வைணவ ரசிகர்கள் கோபப்படவேண்டாம்! 

 

Image result for அப்பர்

மகேந்திரன் – திருநாவுக்கரசரின் மகிமை அறிந்து… சமணர்களைத் துரத்தினான்

திருநாவுக்கரசர் பல சிவத்தலங்களை தரிசித்து திருவதிகை அடைந்தார்.
கேள்வியுற்ற மகேந்திரன் .. நால்வகைப்படையுடன் மங்கல வாத்தியம் முழங்க திருநாவுக்கரசரின் பாதங்களைப்பற்றி.. வணங்கி.. பிழை பொறுத்தருள வேண்டினான்.

திருநாவுக்கரசர் பல்லவனுக்கு ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்து திருவெண்ணீர் அளித்தார்.

மகேந்திரவர்மன் அன்றிலிருந்து சைவனானான்!

இந்தியாவின் சரித்திரத்தில்.. சமணம் மெல்ல அழியத் துவங்கியது..

இந்தக்கதைக்கு இங்கு ‘இடைவேளை’ நேரம்!

நமது சூப்பர் ஸ்டார் திருநாவுக்கரசர் கதை…

 

(தொடரும்..)

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

மகேந்திரவர்மன்

 

Image result for மஹேந்திர பல்லவன்

சரித்திரத்தில் பொதுவாக – ஒரு காலகட்டத்தில் – ஒருவன் பெருநாயகனாக இருப்பான் – அருகில் இருக்கும் மன்னர்கள் அவனிடம் தோற்றிருப்பர் – அல்லது அடங்கியிருப்பர்.

ஒரு சிறு கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அலெக்சாண்டர் – ஜூலியஸ் சீசர் – சமுத்திர குப்தன் அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் ஆண்டால்?

அது போல ஒரு காட்சிதான் அன்று இந்தியாவில் விரிகிறது…

மகேந்திர பல்லவன் (நரசிம்ம பல்லவன்), இரண்டாம் புலிகேசி , ஹர்ஷவர்த்தனன் – மூவரும் ஒரே சமயத்தில் ஆண்டு – போரிட்டு – பெருமையுடன் நாட்டையும் ஆண்டனர். ஒவ்வொருவரும் ஒரு நாயகர்தான்.

ஒவ்வொருவரும் சரித்திர நாயகர்தான்.

இவ்விதழில் நமது நாயகர் ‘மகேந்திரவர்மன்’.

Image result for harsha pulikesi and mahendra varman

 

சண்டை சமாச்சாரங்களை முதலில் ஆராய்வோம்:

சாளுக்கிய – பல்லவ யுத்தங்கள் எப்படி நடந்தன என்பதுபற்றிப் பல கருத்துக்கள் – மாறுபட்ட கருத்துக்கள் – சரித்திரத்தில் – தாறுமாறாகச் சிதறிக்கிடக்கிறது.

சாளுக்கிய மன்னன் இரண்டாம் புலிகேசி காஞ்சியை நோக்கிப் படையெடுத்தான். அய்ஹொளே கல்வெட்டு,  ‘அழுக்கற்ற வெண்சாமரங்களையும் நூற்றுக்கணக்கான கொடிகளையும் குடைகளையும் பிடித்துக்கொண்டு புலிகேசியின் படைகள் சென்றன. அப்பொழுது கிளம்பின துளியானது எதிர்க்கவந்த பல்லவ வேந்தன் ஒளியை மங்கச்செய்தது. புலிகேசியின் பெரும்படைக் கடலைக்கண்டு காஞ்சி அரசன் காஞ்சிபுரக் கோட்டைக்குள் புகுந்துகொண்டான்.’- என்று கூறுகிறது. புலிகேசியை காஞ்சி அருகில் வரும்வரை விட்டுவிட்டதால் அது ஒரு தோல்வி என்று ஒரு கூற்று.

புலிகேசியை காஞ்சிக்கருகில் வரவிட்டு – மகேந்திரன் – அவனைத் துரத்தினான் –என்பது பல்லவர் கூற்று. ( பின்னாளில் இரண்டாம் நந்திவர்ம பல்லவன் வெளியிட்ட காசக்குடிப் பட்டயம், ‘மகேந்திரன் தன் பகைவரைப் புள்ளலூரில் அழித்தான்’ என்று குறிக்கிறது). புலிகேசியை காஞ்சிவரையில் வரவிட்டு – அவனைத் துரத்தியது ராஜதந்திரம் என்பது பல்லவர் கூற்று.

சாளுக்கியன் கல்வெட்டு:

Image result for mahendra varman

 “துள்ளிவிழும் கயல்மீன்களைக் கண்களாகக் கொண்ட காவிரி, சாளுக்கியனது யானைகளின் மதநீர் விழுந்ததால் ஓட்டம் தடைப்பட்டுக் கடலிற் கலக்க இயலாதாயிற்று.  புலிகேசியும் பல்லவப் பனியைப் போக்கும் கடுங் கதிரவனாய்ச் சேர சோழ பாண்டியரைக் களிப்புறச் செய்தான்” –என்கிறது.

காவிரிவரை சென்ற சாளுக்கியன் திரும்பிக் காஞ்சிபுரம் வழியே வருகையில், புள்ளலூர் என்னும் இடத்தில் மகேந்திரன் அவனைத் திடீரெனத் தாக்கினான். போர் நடந்த புள்ளலூர் காஞ்சிபுரத்திற்கு 10 கல் தொலைவில் உள்ளது. தன் நாட்டிற்குள் வந்து புகுந்த பகைவனை வெளிச்செல்ல முடியாத நிலையில் சுற்றிவளைத்துக்கொண்டான்! பல்லவன், தனக்கு வசதியான இடத்தில் வந்து பகைவன் சேரும்வரை சாளுக்கியர் பட்டயம் கூறுவதுபோலக் காஞ்சிபுரக் கோட்டைக்குள் இருந்தான்; பகைவன் தன்னை எதிர்ப்பவர் இல்லை என்று இறுமாந்து சுற்றித்திரிந்து காஞ்சிக்கருகில் வந்ததும். திடீரென அவனை வளைத்துக்கொண்டு போரிட்டுப் பகைவரை அழித்தான்.

கங்க அரசனான துர்விநீதன் புலிகேசியுடன் சேர்ந்து மகேந்திரனுடன் போரிட்டான். துர்விநீதன் காடுவெட்டியை (பல்லவனை)ப் போரில் வென்று தன் மகன் வயிற்றுப் பேரனைச் சாளுக்கிய அரசுக்கட்டிலில் அமர்த்தினான்’ என்று ஹும்சா’வில் கிடைத்த கல்வெட்டுக் கூறுகிறது. மற்றொரு கன்னடக் கல்வெட்டு, “மகேந்திரனது சேனைத் தலைவனான வேடராசனுடன் போர்செய்த சீலாதித்தனது சேனைத் தலைவனான பெத்தணி சத்யாங்கன், மகேந்திரன் சேனையைக் கலக்கிவிட்டு வீரசுவர்க்கம் அடைந்தான்”  என்று கூறுகிறது. கீழைச் சாளுக்கிய நாட்டில் விஷ்ணுகுண்டர் நண்பனான மகேந்திரவர்மன் அவர்கட்கு உதவி செய்து, குப்ஜ விஷ்ணுவர்த்தனன் (துர்விநீதன் மருமகன்) இறந்தபின் நாட்டை விஷ்ணு குண்டர் பெற முயன்றிருக்கலாம். விஷ்ணுவர்த்தனன் மகன் இரண்டாம் புலிகேசிக்குத் தம்பி மகன்; கங்க-துர்விநிதனுக்கு மகள் வயிற்றுப்பேரன். எனவே அவனுக்குப் பரிந்து அவ்விருவரும் பல்லவனை ஒழிக்க முயன்று படையெடுத்தனர் போலும். அப்பொழுது நடந்த போர்களில் மகேந்திரவர்மன் புள்ளலூரில் கங்கனையும் சாளுக்கியனையும் முறியடித்திருத்தல் வேண்டும்; பெருநகரத்திலும் போரிட்டிருத்தல் வேண்டும். இப்போர்கள் ஒன்றில் துர்விநீதன் படைத்தலைவனை மடித்திருத்தல் வேண்டும். இத் தோல்விக்குப்பிறகே கங்கரும் சாளுக்கியரும் தம் முயற்சியைக் கைவிட்டு ஓடினராதல் வேண்டும்.

சரி! சண்டை போதும்.

சமயத்துக்கு வருவோம். சமயத்தில் அன்று தென்னிந்தியாவில் பெரிய திருப்புமுனை ஏற்பட்ட காலம். சமணமதம் கோலோச்சி வந்த காலம்.

மன்னர்கள் பெரும்பாலோர் சமணத்தை ஆதரித்த காலம்.

சிம்மவிஷ்ணு வைணவத்தை ஆதரித்தாலும் – மகேந்திரன் பட்டத்துக்கு வந்தவுடன் சமணத்தைத் தழுவினான்.

சைவத்திருமுறையில் சிங்கமென வந்த திருநாவுக்கரசர் மகேந்திரனின் வாழ்வில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தைக்

கொண்டுவந்தார்.

அது என்ன?

 

சைவசமயம்  மறுபிறப்பு அடைந்த பொற்காலம் பிறந்தது.

மகேந்திரன் அதற்குப் பெரிய காரணமாயிருந்தான்.

 

மகேந்திரன் வடமொழியிற் சிறந்த புலமை உடையவன்.

இசைக் கலையை வல்லாரிடம் முறைப்படி பாடம் கேட்டவன்.

சிற்ப ஒவிய நடனக் கலைகளில் பேரார்வம் கொண்டவன்.

Related image

மகேந்திரன் மாமல்லபுரத்தில் செய்தது என்ன?

நாடகத்துறையில் மகேந்திரன் செய்தது என்ன?

என்ன என்ன என்ன?

 

விரைவில்..