அட்டைப்படம்

Advertisements

இலக்கிய சிந்தனை + குவிகம் இலக்கிய வாசல்

இலக்கிய சிந்தனையின் அடுத்த நிகழ்வு மே மாதம் 27ஆம் நாள் சனிக்கிழமை மாலை 6 மணிக்கு நடைபெறும்.

இடம்: ஸ்ரீனிவாச காந்தி நிலையம், அம்புஜம்மாள் தெரு , ஆள்வார்பேட்டை , சென்னை 18 

அதில், புதுவை ராமசாமி அவர்கள் கவியோகி சுத்தானந்த பாரதி பற்றி உரை நிகழ்த்துவார்!

குவிகம் இலக்கிய வாசல் சார்பில் திரு ஸ்ரீகுமார் “புத்தகங்கள் வெளியிட   எளிய வழி “ என்பதைப் பற்றிப் பேசுவார்!  இது Print on Demand என்ற புதுமையான முயற்சி பற்றிய தலைப்பு ஆகையால் புத்தகம் பதிப்பிக்க வேண்டும்  என்ற ஆசை உள்ள மக்கள் ( யாருக்குத் தான் அந்த  ஆசை இல்லை ? ) அனைவரும் வந்து   பயன் பெறுமாறு வேண்டிக் கொள்கிறோம்.

 

 

 

எமபுரிப்பட்டணம் அத்தியாயம் மூன்று (எஸ் எஸ் )

 

Image result for surya dev and sangya in shani serial

 

விஷ்வகர்மா வருவதற்குமுன் காரியம் எல்லை மீறி விட்டது.

சூரியனும் ஸந்த்யாவும் அந்தப் பொற்குளக் கரையில் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்க அணைத்துக் காதல் மயக்கத்தில் இருந்தார்கள். சூரியனின் சூடு , குளிர்ந்த தண்ணீரில் சொட்டச் சொட்ட நனைந்த ஸந்த்யாவிற்கு கதகதப்பை ஊட்டியது. ஸந்த்யாவின் தேகக் குளிர்ச்சியும் கவர்ச்சியும் சூரியனுக்கு போதையை ஏற்படுத்தியது. அவனது வெப்பமான உதடுகள் அவளின் முகத்தில் பரவி முடிவில் அவள் இதழில் நின்றது. அவள் ஏதோ சொல்ல மெல்ல வாய் திறந்தாள் . அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட சூரியன் அவளது இதழ்த்தேனை அருந்தினான். சூரியனின் இதழ் தந்த மயக்கத்தில் ஸந்த்யா கண்ணை மூடிக்கொண்டு அவனது தோளை ஆரத் தழுவினாள்.

தாமரைப்பூ போன்ற அவளது தேக வாசம் அவனுக்கு மயக்கத்தை அளித்தது. ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அவளைத் தன் இரு கரங்களாலும் தூக்கிக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் சோலைக்குச் சென்றான். அங்கிருந்த மலர்ப் படுக்கையில் அவளை மெல்லக் கிடத்தினான். அவளோ தேனில் ஊறிய பலாச் சுளை போல , பனியில் நனைந்த தாமரை போல , மழையில் மிதக்கும் சந்தனக் கட்டை போலத் துவண்டு கனிந்து இருந்தாள்.

அந்த மலர்ப் படுக்கை அவர்கள் இணைவதற்குக் காரணமாயிற்று. அவளது ஒவ்வொரு அசைவும், சூரியனுக்குச் சுகம் என்றால் என்ன என்பதை உணர்த்தியது. இருவருக்கும் காந்தர்வ மணம் அங்கேயே நிகழ்ந்தது.

அந்தச் சுக அனுபவத்தில் சூரியன் தன் கண்ணை மூடினான். சில நொடிகள்தான். ஆனால் அது விளைவித்த விளைவுகள் பயங்கரமாக இருந்தன.

உலகமே இருளில் மூழ்கியது. இடி உறுமியது. மின்னல் வெடித்தது. மேகம் பிளந்தது. மழை பொழிந்தது. பறந்து கொண்டிருந்த பறவைகள் உயிரற்றுக் கீழே விழுந்தன. எரிமலைகள் வெடித்துச் சிதறின. நதிகள் பாதை மாறின. கடல் அலைகள் ஆர்ப்பரித்து பூமிக்குள் புகுந்தன. மலை அருவிகள் பெருக்கெடுத்தன. நிலவும் நட்சத்திரங்களும் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்தன.

a41ஏதோ விபரீதம் நடந்து விட்டது என்று யோசித்துக் கொண்டே விஷ்வ கர்மா அங்கே வந்தார். உலகத்தையே ஸ்ருஷ்டிக்கும் அவரால் தன் மகள் ஸந்த்யாவிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றத்தையா உணர முடியாது?

தன் தந்தையின் காலடிச்சத்தத்தை உணர்ந்த ஸந்த்யா முதலில் கண்விழித்தாள். முதல் முறையாக அவளுக்கு நாணம் என்றால் என்ன என்பது புரிந்தது. சூரியனின் அணைப்பிலிருந்து சரேலென்று விடுபட்டு அருகில் இருந்த மாதவிப் பந்தலுக்குப் பின் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள்.

தன் உடம்பில் கலந்து  திளைத்த சுகப்பதுமை தன் பிடியிலிருந்து விலகிச் சென்றதை உணர்ந்த சூரியன் மூடியிருந்த தன் கண்களைத் திறந்தான். உலகுக்கு அப்போதுதான் சமநிலை உண்டாயிற்று. தூரத்தில் விஷ்வகர்மா நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த சூரியனுக்கும் சற்று வெட்கம் உண்டாயிற்று. மெல்லத் தன்னைச் சரி செய்துகொண்டு விஷ்வகர்மாவின் காலடியில் வணங்கி நின்றான்.

” தேவ சிற்பியே! நீங்கள் எத்தனையோ அதிசய உலகங்களைப் படைத்திருக்கிறீர்கள்! இன்னும் படைக்கப் போகிறீர்கள். ஆனால் தங்களின் இந்தப் படைப்புக்கு ஈடாக எந்த உலகத்திலும் இருக்க முடியாது. இந்த அழகுப் படைப்பை எனக்கே தந்து அருளவேண்டும்” என்று வேண்டி நின்றான்.

“சூரிய தேவா! உனக்குப்பொருத்தமானவள்தான் என் மகள் . உன்னைத் தன் கணவனாக அடைய அவள் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் உன் நிறையே உனக்குக் குறையாக இருக்கிறது. அதைப் போக்காமல் நீ அவளை மணக்க முடியாது. “

திடுக்கிட்டுப் போனான் சூரியன். ” என்ன சொல்கிறீர்கள்? என்னிடமும் குறை உள்ளதா? ” என்று வினவினான் சூரியதேவன்.

(தொடரும் )

 

இரண்டாம் பகுதி :

Image result for சொர்க்கம்

 

 

“எமி ! வா இன்று உன்னைச் சொர்க்கபுரிக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்!” என்று அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சென்றான் எமன்.”

” அண்ணா! நீ என் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு சென்றால் நான் நரகபுரிக்குக் கூட வரத் தயார்! . சிறு வயதில் நாம் சாயா சித்தியிடம் பட்ட கஷ்டத்துக்கு ஒரே ஆறுதல் நீ பக்கத்தில் இருந்ததுதான்”

“உண்மை தான் எமி ! அந்த நாட்களை நம்மால் மறக்கவே முடியாது. நாம் பட்ட வேதனைகள் ! அப்பப்பா! அவற்றையெல்லாம் நாம் திரும்ப எமபுரிப்பட்டணத்துக்கு வந்த பிறகு நினைவு கூர்வோம்!! இப்போது சொர்க்கபுரியின் அழகைப் பருகுவோம். “

“அண்ணா ! இந்த சொர்க்கபுரியும் நம் தாத்தா கட்டியதுதானே!”

“அதிலென்ன சந்தேகம்! அவர் தேவ சிற்பியல்லவா? ஆனால் சொர்க்கத்தில் அவர் சிறப்பாக எதுவும் செய்யவில்லை. அவர் சொன்னது இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது! –  “சொர்க்கபுரியை நிர்மாணிப்பது என் வேலையாக இருக்கலாம்! ஆனால் அதை உண்மையில் சொர்க்கபுரியாக மாற்றுவது அங்கு வரப் போகும் ஆத்மாக்கள்தான் “

Image result for சொர்க்க வாசல்

“அண்ணா! சொர்க்கபுரிக்கும் நாம் உன் வாகனத்தில்தான் போகப் போகிறோமா? “

” உன் கிண்டல் புரிகிறது, எமி! அதில் நாம் செல்லப் போவதில்லை. அதில் நான் சென்றால் நடக்கப் போகும் காரியமே வேறு! அதைப் பெரியகாரியம் என்றுதான் சொல்வார்கள்! ! நாம் நடந்தே பேசிக் கொண்டு செல்வோம். அப்போது தான் அதன் அழகை உணர முடியும்.

Image result for சொர்க்கம்

இருவரும் சொர்க்கபுரிக்குள் நுழைந்தார்கள்! அவர்களுக்கு என்றே காத்துக்கொண்டிருந்தன இன்பமான ஆனால் திடுக்கிடும் சம்பவங்கள்!

(தொடரும் )

 

 

 

 

 

 

 

 

பாகுபலி

ந்தியத் திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு சரித்திரப்படம் ஹாலிவுட் அளவிற்கு வசூலில் சாதனை செய்திருக்கின்றது என்றால் அதற்கு நாம் நன்றி  சொல்லவேண்டியது எஸ் எஸ் ராஜ்மவுலியையும் அவரது பாகுபலியையும்தான்.

Related image

Image result for baakupali stillsImage result for baakupali stills

Image result for baahubali stills

 

அதன் பிரும்மாண்டத்தை டிவியிலும் கம்ப்யூட்டரிலும் பிடிக்க முடியாது. தியேட்டரில் பார்த்தால்தான் அதன் அழகு புரியும்.

அந்தப்படத்தின் டீசர் இதோ!

பார்த்தவர்கள் பிரமிக்கிறார்கள் ! இந்தியாவையே ஓட்டு மொத்தமாக நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்த ஒரு திரைப்படம் ! அன்று வாசன் சந்திரலேகா மூலம் செய்த புரட்சியை ராஜ்மௌலி பாகுபலி மூலம் செய்திருக்கிறார்! அவரை எப்படிப் பாராட்டினாலும் தகும். 

இனி மகாபாரதமும் , ராமாயணமும், பொன்னியின் செல்வனும் திரையில் நம்மைக் கவர  வரும்.

நல்ல தொடக்கம் !

 

குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற என்ன வழி?

இது ஒரு ஆங்கிலக்  குறும் படம். ஆனால் இது சொல்லும் பாடம் நம் அனைவருக்கும் பொருந்தும்.

நாம் குழந்தைகளை எப்படிப் பாதுகாக்கப் போகிறோம் ?  

 

மணி மகுடம் – ஜெய் சீதாராமன்

 

அத்தியாயம் 11. மணிமகுடம்.

 

 

செவ்வேந்தி, மாலுமிகள் மற்றைய வீரர்களுடன் விடியற் காலையில் கலத்தின் மேல் தளத்திற்கு வந்து நின்று கொண்டிருந்தான். பின் வந்தியத்தேவன் வந்து அவர்களுடன் கலந்து கொண்டான்.

வந்தியத்தேவன் ஒரு வீரனிடம் பெரிய பூட்டு, அதற்கான சாவி, மண் வெட்டிகள், கூடைகள், கடப்பாரைகள், அணைந்த சில தீப்பந்தங்கள், சில எண்ணைக் குடுக்கைகள், தண்ணீர் குடுக்கைகள், கயிறுகள் முதலியவற்றை சாக்குகளில் போட்டுக் கட்டி எடுத்து வரச்செய்தான். அவற்றைத் தவிர சில நீண்ட கம்புகளையும் எடுத்து வரச் செய்தான். கீழே தள்ளப்பட்ட படகில், எல்லோரும் பொருட்களுடன், மாலுமிகள் துடுப்பு வலிக்க, தீவை நோக்கிச் சென்றனர்.
மூட்டைகளைக் கம்புகளின் நடுவே கட்டி, இருவர் இருவர்களாக சில வீரர்கள் சுமந்து கொண்டார்கள். கடைசியாக அனைவரும் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள். இறுதியில் குன்று இருக்குமிடம் வந்து, ஏறி உருண்டைக் கல் முன்னால் வந்து நின்றார்கள்.

வந்தியத்தேவன் கல் இருந்த இடத்திற்கு மேல் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிய அங்கு நோட்டம்விட்டான். சிறிய கற்கள் நிறைந்த சற்று உயரமான இடம் ஒன்று தென்பட்டது. அந்த இடத்தையும் தற்போது கல் இருக்கும் இடத்தையும், இடையில் உள்ள இடத்தையும் நோக்கினான்.

கல் இருக்கும் இடம் ஓர் பள்ளம் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். கற்கள் இருந்த உயரமான இடத்திலிருந்து உருண்டைக் கல் பள்ளத்திற்கு, கீழ் நோக்கிய சரிவு இருப்பதையும் அறிந்து கொண்டான். இடையே உருண்டைக் கல்லின் அளவிற்கு ஒரு சாய்வான பாதை அமைக்கப்பட்டிருப்பதையும் கவனித்தான்.

கல்லுக்குக் கீழேயும், மற்ற அதன் இரு பக்கங்களிலும் வெட்டப்பட்ட மரங்களின் கட்டைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆட்கள் உயரம் இருந்த கட்டைகளின் மேல் கல் உட்கார்ந்திருந்தது. மற்றும் கல்லைச் சுற்றிலும் கல்லின் கீழ் பாகத்தின் மேல் வரை, கட்டைகள் காணப்பட்டன. இதிலிருந்து கல் ஒரு கட்டைகளால் நிரப்பப்பட்ட பள்ளத்தில் இருத்தி வைக்கப்பட்டிருந்ததாகத் தோன்றின.
இவற்றையெல்லாம் கணித்த அவனுக்கு என்ன நடந்திருக்கும் என்பது புரிய ஆரம்பித்தது!

‘கல்லைவிட பெரியதாகவும், ஆழமாகவும் குழியைத் தோண்டி முதலில் பள்ளத்தில் பொக்கிஷப் பெட்டியை வைத்திருக்கிறார்கள்..பின் மண் போட்டு நன்றாக மூடியிருக்கிறார்கள். கட்டைகளால் அடியிலும், சுற்றிலும் கல்லின் அளவுக்கு சமச் சீராகவும், கல் சரிந்து கீழே இறக்கத்தில் ஓடிவிடாமல் இருக்கச் சரிவின் முன்னால் அதிகமாகவும் நிரப்பியிருக்கிறார்கள்’ என்பதை அறிந்து கொண்டான்.

‘மேலும் உயரத்திலிருந்த கல்லைச் சுற்றிலும், வெடி மருந்துகள் வைத்து அதைப் பெயர்த்திருக்கிறார்கள். கல் அவர்கள் அமைத்திருந்த சாய்வான பாதையில் உருண்டு குழியில் விழ இந்த ஏற்பாடுகள். அதை வெற்றிகரமாக முடித்து சாதனையும் செய்திருக்கிறார்கள்!’ என்றும் வந்தியத்தேவன் வியந்தான்!

‘அப்பப்பா!எவ்வளவு பெரிய அருஞ்செயல்!’ என்று எண்ணி, மஹாபாரதத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு கதையை நினைவுபடுத்திக் கொண்டான்.

மஹாபாரதத்தின் முடிவில் பாண்டவர்கள் வடக்கே இமாலயத் தொடர்களில் மானாஸ் வழியாகத் தேவ லோகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்களாம்! அப்போது சரஸ்வதி நதி குறுக்கிட்டது. எல்லோரும் கரையிலிருந்து மறு கரைக்குத் தாண்டிச் செல்லத்தயாராக இருந்தார்கள். ஆனால் திரௌபதி மட்டும் மறுத்தாள்! அப்போது பீமன் பிரம்மாண்டமான நீண்ட கல் ஒன்றைப் பெயர்த்து பாலம் அமைத்தானாம்! அதைப் போலல்லவா இருக்கிறது இந்த அரும் பெரும் செயல்! என்று கணித்ததையெல்லாம் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான்!
இப்போது வந்தியத்தேவன் கல்லைப் பெயர்ப்பதற்கான உபாயங்களைப்பற்றி ஏற்கெனவே சிந்தித்து வைத்திருந்த எண்ணங்களை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டான். அதைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினான்.

செவ்வேந்தியை அழைத்தான்.
“கல்லுக்கு அடியில் உள்ள கட்டைகளைக் கீழேயிருந்து அகற்றுவதுதான் நமது முதல் வேலை. பாறை குழியிலிருந்து வெளிப்பட்டு உருண்டு கீழே போய்விடும்! கட்டைகளை அகற்ற அவற்றை எரிப்பதுதான் மிகச் சிறந்த உபாயம்!” என்றான்.

செவ்வேந்தி வீரர்களிடம் தீப்பந்தங்களைக் கொளுத்திக் கையில் தயாராய் வைத்துக்கொள்ளுமாறு ஆணையிட்டான்.

வந்தியத்தேவன் மெல்லத் தன் கையிலிருந்த பந்தத்தை கல்லுக்கடியிலிருந்த கட்டைகளில் போட்டான். மற்றவர்களையும் அவ்வாறே வெவ்வேறு இடங்களில் போடச் சொன்னான்.
வெய்யிலில்நன்றாய் காய்ந்திருந்த கட்டைகள் சட்டென்று தீயைப் பற்றிக்கொண்டு எரிய ஆரம்பித்தன! பெரிய ஜ்வாலையாய் வளர்ந்தது. பிறகு கட்டைகள் வேகமாக எரிந்து சாம்பலாகத் தொடங்கின. கல் மெல்ல மேலும் கீழுமாய் அசைய ஆரம்பித்தது அதன் ஆட்டம் அதிகமாயிற்று. கல்லைக் கீழே விழாமல் தாங்கிக்கொண்டிருந்த கட்டைகள் கருகத் தொடங்கின. பாரம் அதிகமாகிக் கல் பள்ளத்திலிருந்து வெளியில் வந்து, கீழ் நோக்கி உருள ஆரம்பித்தது.

அதன் வேகம் வினாடிக்கு வினாடி அதிகரித்தது. வேகமாகப் பெரிய சத்தத்துடன் சரிவில் கொடி செடி மரங்களைச் சாய்த்துக்கொண்டு உருண்டுபோய் மலையின் அடிவாரத்திற்குச் சென்று பிறகு நிலத்தில் உருண்டு கடலுக்குள் சென்று மறைந்தது!

ஒருவழியாகக் கட்டைகள் எரிந்து முடிந்தன! ஒரே புகைப்படலம்! சிறிது நேரம் ஒன்றும் புலப்படவில்லை! கட்டைகள் எல்லாம் சாம்பலாகி இருந்தன.

செவ்வேந்தி வீரர்களை மண்வெட்டிகள், கூடைகள், கடப்பாரை எடுத்து வரச் செய்து, மண்ணை வெட்டிக் கூடையில் எடுத்து, எரிந்த கட்டைகளின் மேல் தூவச் சொன்னான்.

புகை அடங்கிய பிறகு செவ்வேந்தி மறுபடி வீரர்களிடம் எல்லாவற்றையும் மண்வெட்டியால் அள்ளி, கூடையில் போட்டு, அகற்றச் சொன்னான். கட்டைகளின் கீழ் சுட்டுக்கொண்டிருந்த மணலையும் கடைசியில் அவர்கள் அகற்றினார்கள்.

செவ்வேந்தி மீண்டும் மண்வெட்டியால் அந்த இடத்தைத்  தோண்டச் சொன்னான். முடிவில் ஒரு தங்கப்பெட்டியின் மேல்பகுதி தென்பட ஆரம்பித்தது. பெட்டியின்மேல் மீன் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
அதிக கனமுள்ள பெரிய பூட்டுடன் கூடிய அந்தப் பெட்டியை வெளியில் வீரர்கள் எடுத்தார்கள்.

வந்தியத்தேவன் வீரர்களிடம் பூட்டை உடைக்கச் சொன்னான். அவ்வாறே பூட்டு உடைக்கப்பட்டது. பூட்டை அகற்றிவிட்டுப் பெட்டியைத் திறந்தான்.

அங்கே..!
கண்ணைப் பறிக்கும் அழகுடன் பாண்டியனின் பொக்கிஷங்கள் கதிரவனின் ஒளியில் தகதகத்து கண்களைக் கூச வைத்தன!
மணிமகுடத்தை முதலில் எடுத்தான். தங்கத்திலான மிகுந்த வேலைப்பாட்டுடன் பல வைரங்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்த மகுடத்தைப் பக்கத்துக் கல்லில் வைத்தான்.

‘ஆகா.என்ன வேலைப்பாடு. எத்தனை வைரங்களும் கோமேதங்களும் வைடூரியங்களும்! இதன் அழகை எவ்வாறு வர்ணிப்பது?’ என்று வந்தியத்தேவன் அதிசயித்தான்.

அடுத்து கண்ணைப் பறிக்கும் இரத்தினங்கள் பதித்த வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ஹாரத்தை எடுத்து சிறிது நேரம் மெய் மறந்தான்.
இந்தப் பொக்கிஷங்களை அடைய அவன் சாதித்தவை அனைத்தையும் எல்லாம் நினைவு கூர்ந்தான். அவனுக்கே அவை அதிசயமாகத் தோன்றின!

‘பாதிக் கடலைத் தாண்டியாகிவிட்டது. முழுவதையும் தாண்டி வெற்றிகரமாய் அவற்றை சோழர்களிடம் சேர்ப்பித்தாக வேண்டும். அதுவரை இன்னும் என்ன என்ன சோதனைகளை எதிர் கொள்ள வேண்டியிருக்குமோ? கையில் வாள் இருக்கிறது. நெஞ்சில் உரம் இருக்கிறது. நேர்மைத்திறன் இருக்கிறது. ஆகவே எடுத்த காரியத்தை முடித்தே தீருவேன்’ என்று உறுதி பூண்டான்.

பிறகு அவை இரண்டையும் உள்ளே வைத்துப் பெட்டியை மூடினான். பெட்டியிலிருந்த பூட்டை வெளியில் எடுத்துத் தூக்கி எறிந்தான்.
“இனி நாம் கலத்துக்குத் திரும்பலாம்” என்று அனைவருக்கும் கட்டளையைப் பிறப்பித்தான்.

பெட்டியை இருவர் தூக்கிக்கொண்டு வர மற்ற எல்லோரையும் அழைத்துக்கொண்டு மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி பள்ளத்தாக்கில் நடந்து வந்து, மறுபடி மேலேறி வந்தியத்தேவன் பாறையை வந்தடைந்தான்.

ஓர் அடர்ந்திருந்த புதருக்கு அருகில் பெட்டியைக் கீழே வைக்கச் சொன்னான். அங்கிருந்து சற்றுக்  கீழே எல்லோரும் வந்தபின் எல்லோரையும் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கச் சொன்னான்.
அனைவரும், வந்தியத்தேவன் உள்பட அமர்ந்தார்கள்.

சற்று நேரம் கழித்து வந்தியத்தேவன் எதையோ மறந்து விட்டவன்போல் எழுந்து நின்றான்! பெட்டியை நோக்கி நடந்தான். மற்றவர்கள் வியப்புடன் பார்த்தார்கள்!

பெட்டி புதருக்குப் பின்னால் இருந்ததால் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து அது தென்படவில்லை! வந்தியத்தேவன் புதருக்குப் பின்னால் சென்று அவனும் மறைந்தான்!

அவர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து அவனைப் பார்க்க இயலவில்லை. அங்கு என்ன செய்தான் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது! என்ன செய்திருப்பான் என்பதை யாமும் அறியோம்!!!

சிறிது ஓய்விற்குப் பின்..
செவ்வேந்தி முதலானோர் புதருக்குப் பின்னால் இருந்த வந்தியத்தேவன் பக்கம் வந்தார்கள்.

செவ்வேந்தி வந்தியத்தேவனைப் பார்த்து “ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்றான்.
அதற்கு வந்தியத்தேவன்..
“இல்லை..இல்லை, பொக்கிஷங்களை மறுபடியும் பார்த்து மகிழ்ந்தேன், அவ்வளவுதான்” என்றான்.

வீரர்களிடம் சாக்கிலிருந்து பூட்டையும், சாவியையும் எடுத்து வரச் சொல்லி, வந்தபின் பெட்டியைப் பூட்டால் பூட்டினான். சாவியைத் தூர எறிந்தான்.

எல்லோரும் பெட்டியுடன் மறுபடி கரையை அடைந்தார்கள். வந்தியத்தேவன் கலம் இருந்த பக்கத்தை நோக்கினான். மூன்று கலங்கள் அவர்களின் கலத்திற்கு அருகில் நங்கூரம் பாய்ச்சி நிறுத்தப்பட்டிருந்தன!
வந்தியத்தேவன்செவ்வேந்தியிடம் “திருமலை, நமக்காக நான் கேட்டிருந்தபடி போர்க்கலங்களுடன் வந்திருக்கிறான். நாம் சீக்கிரமாக அங்கு சென்று அவர்களைச் சேர்வதுதான் நமக்கு நல்ல பாதுகாப்பு” என்றான்.

பெட்டியும் சாக்குகளும் படகில் முதலில் ஏற்றப்பட்டன. பிறகு மற்றோர் ஏறினர். மாலுமிகள் விரைவாகத் துடுப்பு வலித்து அவர்கள் கலத்தை அடைந்தார்கள். மேலிருந்து கீழே ஒரு கயிறு வீசப்பட்டது. பெட்டியை அதில் கட்டி மேலே இழுக்க, வந்தியத்தேவன் செய்கை காட்டினான். பெட்டி மேலே இழுக்கப்பட்டது! பிறகு அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த பொருட்கள் ஏற்றப்பட்டன. மற்றவர்கள் கீழே வீசிய கயிற்று ஏணியின் மூலம், ஒவ்வொருவராக மேல்தளத்தில் ஏறினார்கள். வந்தியத்தேவனும் கடைசியில் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தான்.

வந்தியத்தேவன் மேலே ஏறியதும் சடசடவென்று சில மாறுதலான நிகழ்ச்சிகள் வாயு வேகத்தில் நடந்தன. என்ன என்று தெரிந்து கொள்ளுமுன் அவனை  பத்துக்கும் அதிகமான போர்வீரர்கள் சூழ்ந்துகொண்டு கட்டிப்பிடித்தார்கள்.

வந்தியத்தேவன் சுற்றிப் பார்த்தான். தூரத்தில் அவனுடன் வந்த சோழ வீரர்கள், மாலுமிகள், செவ்வேந்தி மற்றும் எஞ்சியிருந்த மற்றோர் அனைவரும் கட்டப்பட்டு வாயில் துணி அடைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான்.

பொக்கிஷப் பெட்டி கீழே வைக்கப்பட்டிருப்பதையும் பார்த்தான்.
சுற்றியிருந்த போர்க் கலங்களை நோக்கினான். அவை போர்க்கலங்கள் அல்ல என்பதை அறிந்துகொண்டான். மேலே பறந்து கொண்டிருந்த புலிக்கொடிகள், மண்டை ஓட்டுச் சின்னம் கொண்ட கடல் கொள்ளைக்காரர்களின் கொடிகளாக மாற்றப்படுவதைப் பார்த்து அதை உறுதி செய்துகொண்டான்.

‘திருமலை போர்க் கலங்களுடன் வருமுன் கொள்ளைக்காரர்கள் முந்திக் கொண்டுவிட்டார்களே, இது என்ன கொடுமை!’ என்று எண்ணினான்.
ஒரு பயங்கர சிரிப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான்.

கீழ்த்தளத்திலிருந்து ரவிதாசன் எக்காளமிட்டுக் கொண்டே, கருத்திருமன், சோமன்சாம்பவன் புடை சூழ வந்தியத்தேவனை நோக்கி வந்து நின்றான்.

“வந்தியத்தேவா, எப்படி எங்கள் இந்த சோழப் படைவீரர்கள் வேடம்? நீ எவ்வளவோதடவை எங்கள் வேலைகளில் பிரவேசித்து சீரழித்திருக்கிறாய்! ஆனால் இந்த முறை அது பலிக்கப்போவது இல்லை!. எங்கள் பொக்கிஷம் எங்களிடமே சேர்ந்துவிட்டது.. அதுவும் உங்கள் உதவியினாலேயே..” என்று கூறி “ம்..” என்று மற்றவர்களுக்கு ஓர் செய்கை செய்தான்.

பெட்டி கயிற்றினால் கட்டப்பட்டு, கீழ் இறக்கப்பட்டு, படகில் அவர்களின் ஒரு கலத்தில் ஏற்றப்படும்வரை ரவிதாசன் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.
“இனி உன்னை இப்படியே விட்டு வைத்திருப்பது எங்களால் இயலாத காரியம்.உன்னுடைய கதையை இப்போதே முடிக்கிறேன்! உன் இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டிக்கொள்; போன முறை நாங்கள் உன்னை விட்டுவிட்டது மகாராணியின் தயவால்.. இந்த முறை.. அது நடவாது” என்று வந்தியத்தேவன் முன் சென்று கத்தியை இடுப்பிலிருந்து உருவப் போனான்.
“சோழர் போர்க் கலங்கள் மூன்று நம்மை நோக்கி விரைவாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன” என்று ஒரு கொள்ளைக்காரன் பாய்மரத்தின் உச்சத்திலிருந்து கத்திச் சொல்லிவிட்டுக் கயிற்றின் மூலமாக வேகமாகக் கீழே இறங்கி வந்தான்!

ரவிதாசனின் கவனம் சிதறியது. அந்த ஒரு கணம்தான் வந்தியத்தேவனுக்குத் தேவைப்பட்டது.

கைகளை உதறிக்கொண்டு தலைகீழாக மேலே எழும்பி ஒரு சுற்று சுற்றிக் கொள்ளைக்காரர்களின் பின் சென்று சுதாரித்துக் கொண்டு கத்தியை இடுப்பிலிருந்து உருவினான்.

கொள்ளைக்காரர்கள் கத்தியுடன் அவன்மேல் பாய்ந்தார்கள். பயங்கர கைகலப்பு தொடங்கியது. வந்தியத்தேவன் இருவரை மேல் உலகத்திற்கு அனுப்பினான். அதே சமயம் அவன் மேல் எறியப்பட்ட கத்தி படாதவாறு இமைக்கும் நேரத்தில் விலகி நின்றான்.

சட் சட்டென்று சோழ போர் வீரர்களின் கைக்கட்டுகளை அறுத்துவிட்டான்.

அவர்களும் சண்டையில் கலந்தார்கள்.
சோழர்களின் பலம் அதிகரித்ததைக் கண்டு கொள்ளைக்காரர்களுக்குக் கேட்கும்படியான பெரிய குரலில் ரவிதாசன் “கடலில் உடனே குதித்து நம் கலங்களுக்கு விரையுங்கள்” என்றான்.

விருட்டென்று திரும்பி, கலத்தின் விளிம்பில் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பாய்மரக்கம்பத்தின் கயிற்றைக் கத்தியால் ஒரு வெட்டு வெட்டி மறுகணத்தில் கடலில் குதித்தான்.

அவன் மேல் பாய்ந்த வந்தியத்தேவன் தரையில் குப்புற விழுந்தான். பாய்மரக் கம்பம் அவன் தலையின்மேல் சரிந்தது. நிமிர்ந்த வந்தியத்தேவனின் தலை மறுபடி தரையில் சாய்ந்தது! அவன் சுய நினைவை இழந்தான்!

ரவிதாசன் முதலியோர் அவர்கள் கலத்தில் ஏறியபின் கொள்ளைக்காரர்களுக்கு மற்றும் ஒரு சைகை செய்தான்.
அவர்கள் தீ பொருத்திய எரியம்புகளை சர்சர் என்று வந்தியத்தேவனின் கலத்தின் மேல் சரமாரியாய் பொழிந்தனர். தீ முதலில் பாய்மரப் பாய்களைக் கவ்வியது! பிறகு மற்ற இடங்களிலும் பரவ ஆரம்பித்தது.முடிவாக கலத்தின் மேல் பகுதி முழுவதும் தீப்பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது. அதில் மிகத்திருப்தி அடைந்த ரவிதாசன் “ஒழிந்தான் வந்தியத்தேவன்!” என்று பெருங்குரலில் கூறிவிட்டு அவர்களுடைய கலங்களை கிளம்புவதற்குக் கட்டளையிட்டான்! கலங்கள் அந்த இடத்திலிருந்து விரைவாக அகன்றன!

**********************************************************************

தொலைவில் வந்துகொண்டிருந்த சோழர் கலம் ஒன்றிலிருந்து திருமலை, வந்தியத்தேவன் தீவுக்குக் கொண்டு வந்திருந்த கலத்தின் பக்கத்தில் வேறு மூன்று பெரிய கலங்கள் நின்று கொண்டிருப்பதை கண்டு அவை கடற்கொள்ளைக்காரர்கள் என்று பார்த்தவுடனே அறிந்து கொண்டான்.
அந்த மூன்று கலங்களும் வந்தியத்தேவன் கலத்தைவிட்டு வேகமாக வேறுபக்கத்தில் செல்லத் தொடங்கியதையும் அவன் கண்டான்.
ஆனால்.. என்ன இது வந்தியத்தேவன் கலம் இப்போது கொழுந்துவிட்டு எரிய ஆரம்பித்திருக்கிறதே என்று பதறி, ‘வந்தியத்தேவனுக்கு என்ன நேர்ந்திருக்குமோ? கொள்ளைக்காரர்கள் எக்கேடாவது கெட்டுப் போகட்டும்’ என்று எண்ணி கலபதியிடம் “நாம் இப்போது எரிகின்ற நமது கலத்தைக் காத்தாக வேண்டும். அதில் இருப்பவர்களை தீயிலிருந்து மீட்டாக வேண்டும். உடனே மற்ற கலபதிகளிடம் இதைத் தெரிவியுங்கள்” என்றான்.
கலபதி சைகை விளக்கு மூலம் மற்ற கலபதிகளிடம் செய்தியைத் தெரியப்படுத்தினான்.

இந்த மாதிரியான சந்தர்ப்பங்களில் எப்படித் தீயை அணைத்து கலத்தில் சிக்கியவர்களைக் காப்பாற்றுவது, என்பதில் கைதேர்ந்த வீரர்களைக் கொண்ட அந்தச் சோழர் கலங்கள் சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்து வந்தடைந்தன.

(தொடரும்) 

அசட்டுக்கு வந்த அதிர்ஷ்டம்..! நித்யா சங்கர் – நாடகம்

காட்சி – 1.

Related image

 

(பூமா தெருவில் போய்க் கொண்டிருக்கிறாள். நீலமேகம் அவள்
பின்னால் போகிறான்.)

பூமா : (கோபமாக) மிஸ்டர்.. ஏன் என் பின்னாலே வந்துட்டிருக்கீங்க..?

நீல.. : நன்றி காட் நன்றி.. (மூச்சு இரைக்க).. ஐயோ.. எங்கே மிஸ்ஸ
மிஸ் பண்ணிடுவேனோன்னு பயந்தேன்… நல்ல வேளை..
நன்றி காட் நன்றி….

பூமா : மிஸ்டர் ஐ வார்ன் யூ… இனி என் பின்னாலே வந்தீங்களோ..
உங்களுக்கு ஆபத்து.. ஆமா..

(பூமா விசையாக நடக்கிறாள்.. நீலமேகம் அசட்டுச் சிரிப்போடு
பின்னால் செல்கிறான்.. ரவி ஒரு பெட்டிக் கடையருகில் நின்று
கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான்)

பூமா : (எரிச்சலோடு) ஏன் ஸார்..? உங்களுக்கு சூடு, சுரணை, மானம்னு ஏதாவது இருக்கா..?

நீல : (அசட்டுச் சிரிப்போடு) ஓ…

பூமா : (திடுக்கிட்டு) என்ன..!

நீல : சூடு நார்மலுக்கு மேலே அதிகமாகவே இருக்குன்னு டாக்டர் கூட
ஸர்டிஃபை பண்ணி இருக்கார். ‘எல்லோருக்கும்’ நார்மல் 98.4
டிகிரி.. உனக்கு 98.8 டிகிரிதான்டா நார்மல்னு அவரே
சொல்லிட்டார்.

பூமா : ஆங்…

நீல : சுரணை கூட எனக்கு அதிகமா உண்டு. திடீர் திடீர்னு எனக்குக்
கோபம் வந்துடும். ஒண்ணு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாலே
உங்களை மாதிரி ஒரு பொண்ணு — சீச்சீ.. உங்களை மாதிரி
இருந்தா பரவாயில்லையே – அவலட்சணம்.. என் பின்னாலே
சுத்திட்டு கன்னா பின்னான்னு பேசிட்டா.. எரிச்சல்லே அவளை
கைநீட்டி அடிக்கக் கூடச் செஞ்சுட்டேன்.. ஆனா அது இப்போ
எங்கே போச்சு தெரியலையே.. ஏ.ஸி தியேட்டர் மாதிரி குளு
குளூன்னு இருக்கு.. அதுவும் ஸ்டிரைக் பண்ணிடுத்து போலிருக்கு..

பூமா : (எரிச்சலோடு) உம்….

நீல : மானம் இருக்கான்னுதான் தெரியலே.. அதெ நீங்கதான்
சொல்லணும். நோட் பண்ணி வெச்சுக்கறேன்.

பூமா : (எரிச்சலோடு) ஏன் ஸார்..? பார்த்தா படிச்சவர் மாதிரி
இருக்கீங்க…

நீல : ஆமா.. பி.ஏ.தேர்டு இயர்.. பி.ஏ. படிக்கிறவன் இப்போ பஞ்சாய்ப்
பறந்துட்டிருக்கேன்..

பூமா : எதுக்கு..?

நீல : (அசட்டுச் சிரிப்போடு) அன்பு அகத்துக்குத்தான்…

பூமா : (கோபத்தோடு துள்ளி) என்ன சொன்னே..?

நீல : ஐயோ… ·புல் ஸ்டாப்.. ·புல் ஸ்டாப்.. இங்கே அன்பு அகம்
லாட்ஜுன்னு இருக்குன்னு சொன்னாங்க.. அதைத் தேடிட்டிருக்கேன்னு சொல்ல வந்தேன்..

பூமா : (கோபம் தணிய) ம்…

நீல : ஷண்முகானந்தா காலேஜ்லேதான் படிச்சிட்டிருக்கேன். இங்கே
நாளைக்கு ஏதோ குவிஸ்  ப்ரோக்ராம் நடக்கப் போறதுன்னு
சொன்னாங்க.. அதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்.. என்
லெக்சரர்ஸெல்லாம் ‘டேய் அசடு.. நீ போக வேண்டாம்..
காரியத்தையே கெடுத்துடுவே.. ‘ அப்படீன்னாங்க.. நீங்க
அனுப்பலேன்னா என்னான்னு நானே தனியா வந்துட்டேன்.

பூமா : சரி.. எனக்கு டைமாச்சு.. உங்க வழியைப் பாத்துட்டுப்
போங்க.. உங்க அதிகப் பிரசங்கித்தனத்தையெல்லாம் இந்த
பூமாகிட்டே வெச்சுக்காதீங்க….

நீல : ஆஹா… பூமாவா.. பிக் ·பிளவர்.. பியூட்டி·புல் நேம்..

பூமா : மிஸ்டர்.. என்ன நெனச்சிட்டிருக்கீங்க..? பக்கத்துலே பாருங்க..
அங்கே ஒருத்தர் நின்னுட்டிருக்கிறாரில்லே.. நான் குரல்
கொடுத்தாப்போதும். அவர் வந்து ரெண்டுலே ஒண்ணு
பார்த்துடுவார்… ஜாக்கிரதை…!

நீல : யாரு..(அங்கு பார்த்தபடியே) ஓ.. அவனா..? இன்னிக்கு
வந்ததும் அவனை அறிமுகப்படுத்திட்டேன்.. ராமானந்தா
காலேஜ்.. அதுதான் உங்க காலேஜ் போலிருக்கு.. பேரு..
ரவியோ என்னமோ சொன்னான்.. மிஸ். பூமா.. இந்தக்
காலத்துலே பெற்ற தாய் தந்தையைக் கூட உதவிக்கு வரு-
வாங்கன்னு நம்ப முடியறதில்லே.. இவனைப் போய்
நம்பிக்கிட்டு… பரிதாபம்… பரிதாபம்….

பூமா : ஒங்ககிட்டே ஒபீனியன் ஒண்ணும் கேட்கலே… இங்கிருந்து
போகப் போறீங்களா… இல்லையா…?

நீல : ஐயோ.. அவசரப்படறீங்களே… மணிக் கணக்கா பேசிட்-
டிருக்கணும்னு மனசு துடிக்குது…

பூமா : மிஸ்டர் இனி ஏதாவது பேசினீங்கன்னா அந்த நெஞ்சத்
துடிப்பையே நிறுத்திடுவேன்.. ஜாக்கிரதை…

நீல : ஹிஹி… நீங்க கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே..ப்ளூ க்ளௌடு..

பூமா : (திடுக்கிட்டு) ஆ…..

(தலையில் கை வைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறாள்)

நீல : (திடுக்கிட்டு) மிஸ். பூமா… ஏன் ஓடறீங்க….?

(ரவி அவனருகில் வருகிறான்)

ரவி : என்ன நீலமேகம்..? ஏன் ஓடறா..?

நீல : ஓ.. ரவியா..? ஏன் ஓடறான்னு புரியலையே. ப்ளுக்ளௌடுன்னு
சொன்னேன்.. என் பேர் நீலமேகம் பாருங்க.. அதையே
இங்க்லீஷிலே ப்ளூ க்ளௌடுன்னு சொன்னேன். அதைக்
கேட்டதும் தலை தெறிக்க ஓடறா.. ஏன் மிஸ்டர்..? நீங்க
யாரையாவது காதலிச்சிருக்கீங்களா..?

ரவி : உம்.. நான் காதலிச்சிருக்கேன்.. ஏன்..? காதலித்துக்
கொண்டுதான் இருக்கேன். ஆனா அந்தப் பக்கம் காதல்
இருக்கிறதாத் தெரியலியே..!

நீல : என் அப்ரோச்லே என்ன தப்பு..? எல்லாம் சரியாத்தானே
இருந்தது… இனிமையாத்தானே பேசினேன்.. ஏன் பின்னே
ஓடிட்டா.. காதலர்கள் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்
கொண்டிருப்பார்கள்னு படிச்சிருக்கேனே.. ம்.. ஆ…
ஐயோ… போச்சு… போச்சு…

ரவி : (திகைப்போடு) ஏனய்யா அலரறே..?

நீல : பண்ணிட்டேன்.. தப்பு பண்ணிட்டேன்.. அன்பு அகத்துக்கு
அலைஞ்சிண்டிருக்கேன்னு சொன்னேனா.. கோபத்தாலே
துள்ளினா… ·புல் ஸ்டாப்.. ·புல் ஸ்டாப்னு கத்திட்டேன்..
அவள் காதலுக்கும் ·புல் ஸ்டாப் போட்டுட்டாளோ..?
(தலையிலடித்துக் கொண்டு) இடியட்.. இடியட்.. ஸெமி-
கோலனோ, கமாவோ போட்டிருக்கக் கூடாதோ.. அப்பத்-
தானே தொடரும்.. மிஸ்டர் ரவி… மன்னிச்சுக்குங்க…
எனக்குத் தனிமை தேவை.. அப்புறம் பார்க்கலாம்..

(போகிறான்)

Image result for padosaan

ரவி : அசடுன்னா வடிகட்டின அசடா இருக்கானே.. எனக்குப்
போட்டியா வரணும்னு பார்க்கறான். இடியட்.. இன்னிக்கு
பூமாவை சந்திக்கணும்னு நெனச்சேன்.. அதையும் கெடுத்-
துட்டான்.. ஆனா ஒரு க்ளூ கொடுத்திருக்கானே.. ப்ளூ
க்ளௌடு… இதை யார் கிட்டேயும் சொல்லக் கூடாது…
நாளைக்கு லேடீஸ¤க்கு தலைமை தாங்கி வருவா பூமா…
நான் ஜென்ட்ச் லீடர்… ஒரு க்ளூ கிடைச்சாச்சு… மத்த-
தையும் கண்டு பிடிச்சு அவள இம்ப்ரஸ் பண்ணனும்..

காட்சி – 2.

(ரவியின் அறை.. இரவு நேரம். நண்பர்கள் காரசாரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்)

Image result for college boys in a hostel

குமார்: டேய் சேகர்… நான் அப்பவே சொன்னேன் இல்லே..
ரவி ஒரு விளக்கெண்ணெய்.. அவனாலே முடியாதுண்ணு..
கேட்டீங்களா..?

சேகர்: ரவி.. பாருடா.. உன்னை ஸ்ப்போர்ட் பண்ணினதுக்கு நான்
படும் அவஸ்தையை…

ரவி : நானென்னடா செய்யட்டும்..? பூமாவை எப்படியாவது
இன்னிக்கு மடக்கிக் குவிஸ் ப்ரோக்ராத்துக்கு அவங்க கேட்கப்
போற கேள்விகளை தெரிஞ்சுக்கணும்னு திட்டம் போட்டோம்..
ஆனா அந்த அசட்டுப் பய நீலமேகம், இடியட், நடுவுலே
பூந்து என்னை சந்திக்கக் கூட முடியாம பண்ணிட்டானே…

குமார்: போடா.. உனக்கு கையாலேயும் ஆகாது.. வாயாலேயும்
ஆகாது.. முந்திக்கத் தெரியலே.. மணி.. நீ என்னடா
ஒண்ணும் சொல்லலே…

மணி : (சலிப்போடு) ச்… என்னடா சொல்றது..? சாப்பாட்டுக்கு நல்லா
முந்திக்கத் தெரியும். அன்னைக்கு ஹாஸ்டல் டே போது
எல்லோருக்கும் முதல்லே அந்தக் கூட்டத்திலே முண்டியடிச்சு
சாப்பாடு வாங்கி வந்துட்டான் இல்லே… இதுக்கு முந்திக்கத்
தெரியலே…

ரவி : எல்லாம் சொல்றீங்களே… நீங்க யாராவது போறதுதானே..?

சேகர்: டேய் ராஸ்கல்.. நீ அவளை லவ் பண்ணறேன்னு எங்களுக்குத்
தெரியும் இல்லே.. ரெண்டு பேரும் பி.எஸ்.ஸி. ஒரே வகுப்புலே
வேறே படிக்கறீங்க..

மணி : எக்ஸாக்ட்லி… நான் கூட நெனச்சேண்டா.. நான் போய்ப்
பார்க்கலாம்னு… நான் அவள் கிட்டே போய்ப் பேசினா என்
பேச்சைப் பார்த்து மயங்கி அவள் என்னைக் காதலிக்க
ஆரம்பிச்சுட்டா ரவிக்கு துரோகமாகவல்லவா போயிடும்.?

குமார்: டேய்… (எரிச்சலோடு) மணி.. போடா இடியட்.. மூஞ்சியைப்
பாரு மூஞ்சியை… இவர் இருக்கிற பர்சனாலிட்டிக்கு அவள்
இவனைக் காதலிப்பாளாம்…

சேகர்: குமார்.. மணி.. ரவியோட காதலை நாம எப்படியாவது
நிறைவேற்றணும்டா… என்ன சொல்றீங்க..?

குமார்: ஆமாண்டா…

மணி : ஆமாண்டா…

சேகர் : என்ன ஆனாலும் சரி.. அவள் கால்லே விழுந்து கெஞ்சி-
யாவது இவங்க திருமணத்தை நடத்தணும். ம்.. இப்போ
என்னடா செய்யறது..? இது நல்ல சான்ஸ்.. நாளைக்கு
பூமாவுடைய அப்பா ஜட்ஜ் சாம்பசிவம்தான் தலைமை
வகிக்கப் போறார். ‘தலைவி’ என்ற முறையிலே பூமா
கேட்கற கேள்விகளுக்கு ரவி நம்ம ‘தலைவன்’ என்கிற
முறையிலே ஆன்ஸர் சொல்லிட்டா…

குமார்: டேய்.. ஜட்ஜ் நாடியையே ஆட்டிடலாண்டா.. நல்ல சான்ஸ்
என்னடா பண்ணறது..? குறுக்கு வழியிலே போலாம்னு
நினைச்சோம்… அதுக்கும் தடை போட்டுட்டானே அந்த
அசடு..

மணி : அதுக்கு ஒரே ஒரு வழிதாண்டா இருக்கு.. டேய் நம்ம
கலெக்ட் பண்ணி இருக்கோமே அந்த ஜெனரல் நாலெட்ஜ்
புக்ஸை கொண்டு வாடா.. அதுலே எல்லாத்தையும் பத்தி
இருக்கு… டேய் ரவி… உனக்கு பூமா வேணும் இல்லையா..?

ரவி : ஆமாம்…

மணி : இப்போ மணி எட்டாச்சு.. நாளைக்குக் காலேலே எட்டு
மணிக்கு நாம புறப்படணும்.. இதுலே பன்னிரண்டு புக்ஸ்
இருக்கு… ஒவ்வோண்ணுலேயும் ஆயிரம் பக்கங்கள்தான்
இருக்கு.. எப்படியாவது மணிக்கு ஒண்ணா முடிச்சுடுடா..
தலைகீழா நின்னாவது மனப்பாடம் பண்ணிடு…

ரவி : டேய் அதெப்படீடா முடியும்..?

சேகர்: ஆமா ரவி.. வேறே வழியில்லே…

ரவி : (பரிதாபமாக) பூமா இல்லாட்டியும் வேண்டாம். டேய்
வேண்டாண்டா….

குமார்: நோ பிரதர்.. நாங்க ஒங்க ரெண்டு பேரையும் மணக்
கோலத்துலே பார்க்கணும்னு முடிவு  பண்ணிட்டோம்..
மரியாதையா மனப்பாடம் பண்ணிடு..

ரவி : டேய் பைத்தியம் பிடிச்சிடும்டா…

சேகர்: டோண்ட் வோர்ரி… முதல்லே பூமாவைக் கவர்ந்திடு..
அதற்கப்புறமா உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சாலும்
நாங்க பார்த்துக்கறோம்.. நாங்களாச்சு க்யூர் பண்ண..

ரவி : இதை நெனச்சாலே கண் எல்லாம் எரியுதடா…

மணி : கொஞ்சம் விளக்கெண்ணெய்  தடவிக்கோ.. டேய் சேகர்..
குமார், இன்னிக்கு ஷிப்டு வெச்சுக்கலாம்..ஒருத்த-
ரொருத்தரா மாறி மாறி கண் முழிச்சு இவன் ஒழுங்கா
மனப்பாடம் பண்ணறானான்னு பார்த்துக்கணும். ஆல்
ரைட் ரவி… யூ காரி ஆன்….

ரவி : டேய் என்னாலே முடியாதுடா….

மணி : முட்டாள்… நல்ல சான்ஸ¤டா… மிஸ் பண்ணாதே…
பூமாவை நெனச்சுக்கடா… கஷ்டமே தெரியாது… கமான்..

ரவி : ஐயோ.. ஆண்டவா இது என்னடா சோதனை..?
(ரவி வெற்றி வாகை சூடி பூமாவின் கை பிடித்தானா..
அடுத்த இதழில்……)