சரித்திரம் பேசுகிறது! –யாரோ – பாஹியான்-2


பாஹியான் மெல்ல மெல்ல … மதுராபுரி வந்தான்!
‘ஆஹா! நாடு என்றால் இப்படியல்லவா இருக்கவேண்டும்!’
பாஹியான் பெரு வியப்புக்கு ஆளானான்.
காரணம்:
மக்கள் செழிப்பாக இருந்தனர்!
மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்!
அரசாங்கத்தின் கெடுபிடி எதுவும் இல்லை!
சுதந்திரத்தை முழுவதும் அனுபவித்தனர்!
தண்டனைகள் குறைவு!
நாடு முழுவதும்:
மக்கள் உயிர் வதை செய்வதில்லை!
மது அருந்தவில்லை!
மண்ணில் இது ஒரு சொர்க்கமோ?

கபிலவஸ்து…
இன்றைய இந்தியா-நேபாளம் நாட்டு எல்லைப் பகுதியில் இருந்தது.
புத்த சமயத்தினரின் புனித யாத்திரைத்தலங்களுள் ஒன்று.
புத்தர் பிறந்த இடம்.
பெரும் எதிர்பார்ப்புகளுடன் பாஹியான் கபிலவஸ்து அடைந்தான்.
அது பாலைவனமாக இருந்தது.
வெறும் சில மக்களே இருந்தனர்.
பாஹியான் மனம் கனமாகியது.
புத்தர் பிறந்த இடமா இது?

வீதியில் சந்தித்த சில புத்த பிக்ஷுக்கள் பாஹியானையும் அவன் நண்பன் ‘தௌ செங்’ இருவரையும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர்.

“நீங்கள் யார்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?”
“சீனாவிலிருந்து”
பிக்ஷுக்கள் பெருமூச்சு விட்டனர்.
“நல்லது.
புத்த சமயத்தை நாடி வெகு தொலைவிலிருந்து இது வரை ஒருவரும் வந்ததில்லை. உங்கள் வரவு எங்களுக்கு ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கிறது”

பின்னர் பாடலிபுத்திரம் சென்றபோது ‘அசோகரது அரண்மனை’ பாழடைந்து கிடந்தது..


(பாழடைந்த அரண்மனையைப் பார்வையிடும் பாஹியான்
By Unknown – Hutchinson’s story of the nations, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=20046493)

இருப்பினும் மகத நாடெங்கும் புத்த மதம் கொண்டாடப்பட்டது.
எங்கெங்கு காணினும்… ஸ்தூபிகளும், புத்த விஹாரங்களும் இருந்தது.
அது பாஹியானுக்கு மன நிறைவை அளித்தது.

பாஹியான் தனது குறிப்பேடுகளில் இவ்வாறு எழுதினான்:
“குப்தர்கள், மௌரியர்களது ஆட்சியைப் பின்பற்றினர்.
ஆனாலும் அவர்கள் நிகழ்த்திய கொடுமைகளை நிகழ்த்தவில்லை.
நாட்டில் அமைதியும் ஒழுக்கமும் நிலவியது.
குப்தர்கள் ஆட்சி செய்த நாட்டில் 6 வருடங்கள் சுற்றியுள்ளேன்.
ஒரு முறை கூட கள்வரால் தாக்கப்படவில்லை.
வருத்தப்படும்படியான எந்த நிகழ்வும் நடைபெறவில்லை”.

இவ்வளவு எழுதிய அவன் ‘சந்திரகுப்த‘ மன்னனைப்பற்றி ஒரு வரி கூட எழுதவில்லை!
என்ன விந்தையோ?
ஒருக்கால் அவன் எழுதியது நமக்குத்தான் கிடைக்கவில்லையோ?

பத்துபேர்கொண்ட குழுவுடன் தொடங்கிய பயணத்தில்…
இப்பொழுது பாஹியானுடன் ‘தௌ செங்’ மட்டுமே கூடஇருந்தான்.

“தௌ செங்!
நீ ஒருவனாவது என்னுடன் பயணத்தில் இருப்பது நினைத்தால் மகிழ்ச்சி!
சீனா சென்று நம் இருவரும் புத்த மதம் பற்றி அனைவரிடமும் எடுத்துச் சொல்லலாம்”
‘தௌ செங்’ மௌனமானான்.
முகம் வாடி இருந்தது.
கண்கள் கலங்கியது.
“பாஹியான்! நான் சொல்வது உனக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கும்”
“…..?”
“இந்நாட்டு புத்த பிக்ஷுக்களின் இறை உணர்வு என்னை வெகுவும் ஆகர்ஷித்துவிட்டது.
நான் இங்கேயே இருந்து ‘புத்தராகி’… வாழ முடிவு செய்து விட்டேன்”

பாஹியான் தனியனானான்!
அவன் பயணம் நிற்கவில்லை!

பாஹியான் நாளந்தா அடைந்தான்.
அங்கிருந்து அருகில் இருந்த ராஜகிரிஹ நகர் சென்றடைந்தான்.
அது மகதத்தின் முதல் தலைநகரம்.
அங்கிருந்த ‘கழுகு மலை’ சென்ற போது பாஹியானின் உணர்ச்சிகள் கரைபுரண்டன.
கண்ணில் நீர் வழிந்தோடியது.

 

‘கழுகு மலை’

‘’புத்தர் பெருமான் ..
முன்பு இங்கு வாழ்ந்து…
இங்குதானே ‘சுரகாம சூத்திரம்’ போதித்தார்!
நான்… தாமதமாகப் பிறந்ததால் புத்தர் பெருமானை சந்திக்க இயலாது போனேனே!” என்று தன் அவலங்களைக் குறித்தான்.

பின்னர் கயா, பாடலிபுத்திரம், வாரணாசி சென்று புத்த கோவில்களைத் தரிசித்தான்.

ஒரு வருடம் சென்றது.

கங்கை நதியில் பயணம் செய்து வங்காள குடாவிலிருந்த ‘தம்லக்’ என்ற துறைமுக நகர் அடைந்தான்.
அங்கு இரண்டு வருடங்கள் தங்கினான்.
முதலில் சமஸ்கிருத மொழியை நன்கு கற்றுக்கொண்டான்.
புத்த சூத்திரங்கள் அனைத்தையும் சீன மொழியில் மொழிபெயர்த்தான்.
தான் கண்ட அனைத்தையும் படங்களாக வரைந்தான்.

பாஹியான் தன் கடமைகளை நன்கு உணர்ந்திருந்தான்:
‘இந்த பொக்கிஷங்களை சீனாவுக்குப் பத்திரமாகக் கொண்டு சென்று அங்கு அதை போதிக்க வேண்டும்!’

கனத்த மனத்துடன் பாஹியான் புத்தர் பிறந்த நாட்டிலிருந்து விடை பெற்றான்.

வணிகக் கப்பல் ஒன்றில் ஏறிப் புறப்பட்டான்.
கப்பல் பதினான்கு நாட்களுக்குப் பின் ‘இலங்கை’ சேர்ந்தது.
இலங்கையில்..
புத்த இலக்கியம் களஞ்சியமாகக் கிடந்தது.
அத்தனையும் சமஸ்கிருதத்தில்!

புதையல் கண்ட கள்வன் ஆனான்!
மேகம் கண்ட மயில் ஆனான்!

இரண்டு வருடம் அங்கு தங்கி அனைத்தையும் மொழி பெயர்த்து எழுதினான்.

பிறகு ஒரு வணிகக்கப்பலில், அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
கப்பலில் 200 பேர் பயணிகள்.
இரண்டு நாள் பயணித்தபின் ஒரு நாள் மாலை..
கரு மேகங்கள் வானத்தை நிறைத்தது.
குளிர்ந்து வீசிய காற்று மெல்லமெல்ல வலுவடைந்து புயலானது.
கப்பல் ஆடியாடி அலைக்கழிந்தது.
ஊழிக்காற்று தொடர்ந்தது.
பதிமூன்று நாட்கள் புயலின் சீற்றம்!
அது அனைத்தையும் அந்த இலங்கைக் கப்பல் தாக்குப்பிடித்தது.
அந்நாள் வரை..
அன்று காலை கப்பலின் அடித்தளத்திலிருந்து நீர் கசியத் துவங்கியது.
கப்பலின் தலைவன் :
“எல்லாப் பயணிகளும் தங்களிடமுள்ள கனமான உடமைகளை உடனடியாகக் கடலில் வீசி எறியவேண்டும்.
அப்பொழுதுதான் இந்த நீர்க் கசிவை சமாளிக்க முடியும்”

பயணிகள் வேறு வழி இல்லாமல் தங்கள் உடமைகளைத் துறந்தனர்.

பாஹியான் திகைத்தான்:
‘நாம் ஒரு ஆயுட்காலம் உழைத்து சேமித்த கிரந்தங்கள் அனைத்தும் நீரில் போகுமோ’ – வேதனையால் துவண்டான்.

‘புத்தர் பெருமானே!
உங்கள் திருவடியே சரணம்!
என்னைக் காக்காவிட்டாலும் எனது இந்த புத்தக் கிரந்தங்களைக் காக்கவேண்டும்’

அதிசயம் உடனே நடந்தது.
பறவைகள் தென்பட்டன.
சிறிய தீவு கண்பட்டது.
கப்பல் கரை சேர்ந்தது.
அந்த ஓட்டை சரி செய்யப்பட்டு கப்பல் மீண்டும் புறப்பட்டது.
தொண்ணூறு நாட்கள் பயணத்திற்குப் பின்..
ஜாவா தீவுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது.
பாஹியான் அங்கு ஐந்து மாதம் தங்கினான்.

பிறகு அங்கிருந்து மறுபடியும் இன்னொரு பெரிய வணிகக் கப்பலில் சீனா செல்லப் புறப்பட்டான்.
50 நாட்களுக்குத் தேவையான உணவுப்பண்டங்கள் கப்பலில் இருந்தது.
பாஹியான் மனது பெரும் நிம்மதியில் இருந்தது.
முடிவில்..
‘நமது கடமைகள் நிறைவேறப்போகிறது…
தாய் நாடே!
இதோ வருகிறேன்!”
அவன் மனம் இன்பத்தில் மிதந்தது!

(இதை சினிமா எடுத்தால் இங்கு ஒரு பாட்டு போட்டிருப்பார்கள்!)

சோதனைகள் முடிந்தது என்று நினைத்த போது…
அதே சூறாவளிக் காற்று…
மீண்டும்..
கப்பல் பயணிகள் – பாஹியானின் முன் கப்பல் பயணத்தில் புயலால் அடைந்த துன்பங்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தனர்.

ஒருவன்:
“இந்த சீனன் நம்முடன் வருவதால்தான் இந்தப் புயல் வருகிறது.
இந்த ஒருவனால் நாம் அனைவரும் ஏன் புயலில் மடியவேண்டும்?”
பாஹியான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

“நான் ஒரு பாவமும் அறியாதவன்.. புத்தர் பெருமானே இது என்ன சோதனை?”

பாஹியான் அருகிலிருந்த இன்னொருவன் பெரும் வீரன்.
பாஹியான் பயணங்களைப்பற்றி அறிந்திருந்தான்.
அவன் சொன்னான்:
“இந்தச் சீன மனிதர் பெரும் புத்த பக்தர்.
மேலும் புத்த இலக்கியங்களை சீனாவில் போதிப்பதற்காகச் செல்கிறார்.
இவரால் புயல் வந்தது என்பது பெரும் மூடத்தனம்.
யாரேனும் இவரைக் குறை கூறினால்..
அவர்கள் இந்த புயலிருந்து தப்பிப்பார்கள்.
அது உண்மை தான்.
ஆனால்…
அவர்கள் எனது வாளிலிருந்து தப்பிக்க இயலாது!
இது சத்தியம்”
வாளை உயர்த்தினான்.
வீரனின் குரல்… புயல் சத்தத்தையும் மீறிப் பயங்கரமாக ஒலித்தது.
அனைவரும் அடங்கினர்.

‘புத்தரின் கருணை எப்படி யார் மூலமாகவோ வருகிறது!’ – பாஹியான் வியந்தான்.

70 நாட்கள் கப்பல் கடலில் அலையுண்டுத் தள்ளாடியது.
உணவுப் பொருட்கள் தீர்ந்தது.
பின்னர் திசை மாறிய கப்பல் சரியான திசையில் செலுத்தப்பட்டு..
12 நாட்களில்…
சீனா அடைந்தது.

புத்தர் கருணையை எண்ணி பாஹியான் நெகிழ்ந்தான்.

(சீனா திரும்பிய பாஹியானுக்கு வரவேற்பு)

சீனாவில் பாஹியானுக்கு மாபெரும் வரவேற்பு கிடைத்தது!

(பாஹியான் சினிமாவுக்கு இங்கே ஒரு பாட்டுப் போட்டு முடிக்கலாம்!)

ஒரு மனிதன்..
மத்திய சீனாவிலிருந்து கால்நடையாகப் புறப்பட்டு…
கோபி பாலைவனம், ஹிந்து குஷ் வழியாக குப்தராஜ்யத்தில் பயணித்து..
புத்த கிரந்தங்களை கிரகித்து, மொழிபெயர்த்து..
வங்காள விரிகுடாக் கடல் வழியாக, இலங்கை, ஜாவா சென்று..
உயிர் எப்பொழுது போகுமோ என்ற நிலையில் கடல் பயணம் செய்து..
சீனா திரும்பினான்.

அவன் போதனைகள்..
சீனாவில் புத்த சமயம் வளம்பெறப் பெரும் காரணம்.
அவன் ஒரு சரித்திர ‘நாயகன்’!
சரித்திரம் அவன் புகழ் பாடட்டும்…

நமது சரித்திர ஆய்வு தொடரட்டும்…

தலையங்கம்

சென்னையில் மழைக் காலம்

 

 

 

 

Image result for சென்னை மழை 2017

2015 டிசம்பர் ஒன்றுக்குப் பிறகு சென்னையில் லேசாக மழை பெய்தால் கூட வெள்ளம் முதல்மாடிவரை வந்துவிடுமோ என்று பயப்படவைத்துவிட்டது. 

மழை வெள்ளமும் ஏரித்திறப்பும் சென்னை வாசிகளுக்குப் புதியதல்ல என்றாலும் பயம் புதிது. 

எம் ஜி ஆர் முதல்வராக இருந்தபோதே, உடல் நலமின்றி இராமாவரம் இல்லத்தில் இருந்தபோதே செம்பரம்பாக்கம் ஏரி  திறந்ததால் வெள்ளம் அவரது  வீட்டைச்சூழ, அவரைக் கட்டமரத்தில் அழைத்து வந்து கன்னிமரா  ஹோட்டலில் தங்கவைத்தனர். இது நடந்தது 1985இல்.

மக்களின் இன்றைய பயத்துக்குக் காரணம் நீர் நிலைகளை அழித்தது, பிளாஸ்டிக் குப்பைகளைக் கொட்டியது, ஏரிகளில் வீடு கட்டியது,  அரசு இயந்திரங்களின் கையாலாகாததன்மை இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். 

மழை வேண்டும்; வெள்ளம் வேண்டாம். அதற்கு வழி, நாம் திருந்துவதுதான். 

இல்லையென்றால் இயற்கையால் மீண்டும் மீண்டும்  தண்டிக்கப்படுவோம்.  

 

ஊமைக்கோட்டான் என்கிற ஞானபண்டிதன் (5) – புலியூர் அனந்து

Image result for malgudi days

நல்ல பொழுதை எல்லாம் தூங்கிக் கெடுத்தவர்கள்
நாட்டைக் கெடுத்ததுடன் தானும் கெட்டார்
அல்லும் பகலும் வெறும் கல்லாயிருந்துவிட்டு
அதிர்ஷ்டம் இல்லை என்று அலட்டிக்கொண்டார்..

சீக்கிரமே வேலைக்குப் போய்விட்டேன். ஆனால் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்து வேலைக்கென்று போவதற்கு இரண்டு வருடங்கள் இடைவெளி இருந்தது. அது ஒரு முக்கியமான காலகட்டம் என்று சொல்வதற்கில்லை.

அந்தக் காலத்தில் எஸ். எஸ். எல். ஸி. முடித்துவிட்டு கல்லூரிக்கோ பாலிடெக்னிக்கிற்கோ படிக்கப் போகாத பெரும்பாலானவர்கள் டிம்மி பேப்பரை உருட்டி எடுத்துக்கொண்டு டைப்பிங் கற்றுக்கொள்ள இன்ஸ்டிடியூட் போவார்கள். நானும் ஒருமணிநேரம் இன்ஸ்டிடியூட்டில் பொழுதுபோக்கினேன்.  கொஞ்சம் தீர்மானமாக இருப்பவர்களோ அல்லது யாரேனும் அறிவுறுத்தியபடியோ சிலர் சுருக்கெழுத்தும் கற்றுக்கொள்வதுண்டு.

பொழுதுபோகவில்லை என்றுதான் எல்லாரும் சொல்வார்கள். எனக்கென்னவோ பொழுது நம் கண்முன்னாலேயே யாதொரு பயனும்இன்றிப் போகிறது என்பதுதான் சரி.

மாலைவேளைகளில் ஒரு சிறு கோஷ்டியுடன் காலாற நடந்து ஊரைச் சுற்றிவருவோம். அங்கத்தினர் பதிவேடு இல்லாத அந்தக் குழுவில் பலதரப்பட்ட நபர்கள். அவர்களைப்பற்றி பின்னால் சொல்லவேண்டும். அந்தக் குழுவில் அதிகம் பேசாத நபர் நான் மட்டுமே.

மதியம் நூலகத்தில் நிறைய நேரம் போகும்.உரையாடல்களில் கலந்துகொள்ளாவிட்டாலும் , நாலு பேர் மத்தியில் பொழுதுபோக என்னென்ன விஷயங்கள் நமக்குத் தெரிந்திருக்கவேண்டும் என்று ஒரு பட்டியல் போட்டேன்.

சினிமா, அரசியல் மற்றும் கிரிக்கெட்.

அதற்குத் தினசரிகளையும் வாரப்பத்திரிகைகளையும் படிப்பது அவசியம். டெக்ஸாஸ் கோப்பையில் ரிச்சர்ட்ஸ் அடித்த 189, ஆலன் நாட் கொடுக்காத காட்சை காட்ச்சாக மாற்றி அவுட் ஆக்கிய ஏக்நாத் சோல்கர், திண்டுக்கல் இடைத்தேர்தல், சமீபத்தில் வந்த படங்களும் அவற்றில் வந்த பிரபல பாடல்களும் என்று பலர் அளந்து விடும்போது ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது ரொம்பக் கஷ்டம்.
விவரங்கள் தெரிந்திருந்தும், சில அதிகப்படி செய்திகள் கைவசம் இருந்தும் வாயைத் திறக்காமல் இருப்பதுதான் வழக்கம். என் அப்பா சொன்ன ஒரு கருத்து இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.

‘நாலு பேர் ஒரு விஷயத்தில் சர்ச்சை செய்யும்போது நாம் பேசாம இருந்தா நமக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுபோல என்று மத்தவங்க நினைச்சுக்குவாங்க. நாம் ஏதாவது சொல்லிட்டா அவங்க நினைச்சது சரிதான்னு ஊர்ஜிதம் ஆயிடும்.’

தவிர கோர்வையா ரசிக்கும்படியாக, ஏன் குறைந்தபட்சம் புரியும்படியாக நமக்குச் சொல்லவராது என்று ஒரு அசாத்தியத் ‘தன்னம்பிக்கை’(?) இருந்திருக்கவேண்டும்.

அல்லது தத்துவரீதியா ஒரு விளக்கம் சொல்லலாம்.
ஆட்டுக்கே வாலை அளந்து வைத்த கடவுள் மனிதனுக்கும் எல்லாவற்றையும் அளந்துதான் வைத்திருக்கிறான்.சுவாசிக்க, நுகர ஆகிய இரண்டு வேலைகளுக்கு இரண்டு மூக்குத் துவாரங்கள். கேட்பது மட்டும் செய்யும் ஒரு வேலைக்கு இரண்டு காதுகள். பார்ப்பதற்குமட்டும் இரண்டு கண்கள். ஆனால் பேசுவதும் சாப்பிடுவதும் ஆகிய இரண்டு வேலைகளுக்கு ஒரே வாய். கண்ணும் காதும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் அளவில் எட்டில் ஒரு பங்குதான் பேச வேண்டும் என்றுதான் இறைவன் படைத்திருப்பான் என்று சொல்லலாம்.

அந்த இரண்டு வருடங்களில் இன்ஸ்டிடியூட், மாலை கோஷ்டி, நூலகம் போக மற்ற நேரங்களை வீட்டில்தான் கழிக்க வேண்டும். பகலில் தூங்குவதில்லை என்று தீர்மானமாக நான் இருந்தேன். வீட்டில் மதியம் தூங்காததற்கு மேலே சொன்ன பட்டுக்கோட்டையாரின் பழைய  பாடல்மட்டும் காரணமல்ல. எங்கள் தெருவிலேயே ‘காஞ்சான் ’ என்று அறியப்பட்ட ஒருவன் இருந்தான். அவன் யார், அவன் உண்மைப் பெயர் என்ன, இந்தப் பெயருக்குக் காரணம் என்ன, அவனுக்கு என்ன வயது என்றெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது. ஆற்றிலிருந்து குடம் குடமாகத் தண்ணீர் கொண்டு வரவோ மரம் வெட்டவோ, சுமைகள் தூக்கவோ எல்லோருக்கும் காஞ்சான்தான். யார் வீட்டில் வேண்டுமானாலும் அவனுக்கு உணவு கொடுத்துவிடுவார்கள். பழைய வேட்டியோ, சட்டையோ அவனுக்குப் பஞ்சமில்லை. அதனை வைத்துக்கொள்ள இடம் யார் வீடு வேண்டுமானாலும் போதும்.

யாரும் வேலை சொல்லாதபோது எங்கே வேண்டுமானாலும், பெரும்பாலும் யார் வீட்டுப் புழக்கடையிலோ, வெறும் தரையாக இருந்தாலும் தலைக்கும் ஒன்றும் வைத்துக்கொள்ளாமல் படுத்துவிடுவான். படுத்த இருபது வினாடிகளில் தூங்கிவிடுவான். கொஞ்சம் பலமாகக் குரல்கொடுத்தாலும் விழித்துக்கொள்வான். பிள்ளையார் கோவில் சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டே தூங்குவதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவனும் அதிகம் பேசுவதில்லை . ஒரு மனிதனாக இல்லாமல் ஒரு ஜந்துவாகத்தான் அவன் எல்லோராலும் பார்க்கப்பட்டான். அந்தக் காஞ்சானிடமிருந்து என்னை வேறுபடுத்திக் காட்டிக் கொள்ளத்தான் நான் தூக்கத்தைக் குறைத்துக்கொண்டேனோ என்னவோ?

வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்த நேரங்களில் அக்கம்பக்கம் உள்ள பெண்களுடன் அம்மாவின் அரட்டைக் கச்சேரி காதில் விழுந்தே தீரும். ‘இரண்டும் கெட்டான்’ போன்ற சில வார்த்தைகள் தெரிந்துகொண்டதும் அப்போதுதான். யாரையோ இரண்டும் கெட்டான் என்று குறிப்பிட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு வகையில் பார்த்தால் நானும் அப்போது அந்த சொல்லிற்குப் பொருந்திவருவேனோ என்று தோன்றியது. வளர்ந்து விட்ட  சிறுவனோ, வளர்ந்து வரும் இளைஞனோ இல்லையே? அதனால் எளிதாக ‘இரண்டுங்கெட்டான்’ என்று சொல்லிவிடலாம் . ஆனால் அந்த வார்த்தையை இளக்காரமாகத்தான் உபயோகப் படுத்துவார்கள்.
மிதித்தால் கொத்திவிடும் பாம்பு என்று தாண்டிவிடவும் முடியாது, தாண்டினால் வறுமை வந்துவிடும் என்று சொல்லப்படும் பழந்துணி என்று மிதிக்கவும் முடியாது என்றெல்லாம் பழமொழி விளக்கம் பேச்சில் அடிபட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அந்தச் சமயத்தில் எது தர்மசங்கடம் என்று எங்கேயோ படித்த விளக்கத்தை ஒரு பெண்மணி சொன்னது இன்னும் நினைவில் உள்ளது. ராமனுக்கு வாலிவதம் ஒரு தர்மசங்கடம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். மறைந்திருந்து கொன்றால் வீரத்திற்கு இழுக்கு. நேரில் நின்று போரிட்டுத் தோற்றுவிட்டால் ராஜ தர்மத்திற்கும் சினேக தர்மத்திற்கும் இழுக்கு.  எந்தத் தவறைச் செய்யவேண்டும் என்று முடிவுசெய்யத்தானே வேண்டும்?..

ஒரு முனிவர் கண்களில் ஒரு காட்சி தெரிகிறது. பூச்சி தன்னைக் கவ்வவரும் பல்லியைக் கவனிக்காமல் இருந்தது. அந்தப் பூச்சியை கையைத் தட்டி விரட்டினால் பல்லியின் உணவைக் கெடுத்த பாவமும் அப்படிச் செய்யாவிட்டால் உயிர்வதைக்கு உடந்தையாக இருந்த பாவமும் சேருமாம். என்ன செய்வார் அந்த முனிவர்?
(என்னவோ சொல்ல ஆரம்பித்து எதையோ சொல்கிறேனோ?)

என்னைப்போன்று பள்ளிப் படிப்புமுடித்து வேலைக்குப் போக வயதாகாத ஒரு சிலர் டைப்பிங், சுருக்கெழுத்துதவிர தங்கள் குடும்ப வியாபாரம் அல்லது சிறுதொழில்களில் தந்தைக்கு உதவி செய்து வந்தார்கள். பக்கத்து கிராமங்களில் நிலமிருந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பையன்கள் விவசாயத்தில் சிறுசிறு வேலைகள் செய்து வந்தார்கள்

ராமாஜி என்கிற பள்ளித் தோழன் அப்பாவின் தச்சு வேலைகளில் உதவியாக இருந்து ஒரே வருஷத்தில் நேர்த்தியான தச்சர் ஆகிவிட்டான். தச்சுவேலையை ஒரு கலையாகத்தான் அவன் பார்த்தான். ஐந்தே வருடங்களில் எங்கள் ஊரிலேயே மிகச் சிறந்த ஃபர்னீச்சர் மார்ட் முதலாளியும் தொழிலாளியும் ஆக விளங்கினான். சொந்தமாக வீடு வாங்கும் அளவிற்குக் குடும்பம் முன்னுக்கு வந்தது. எங்கள் குடும்பத்திலேயே வியாபார நோக்கு கொண்டவர்களோ, கைவினைஞர்களோ கிடையாது. நிலபுலன்களும் கிடையாது.
யாரோ சொன்னார்கள் என்று கொஞ்சம் கதை, கவிதை ஆகியவற்றை நூலகத்தில் படிக்க முயற்சி செய்தேன். சரிப்படவில்லை. நன்கு படித்துப் பிறகு எழுதவும் ஆரம்பித்து இருந்தால் இலக்கியத்தில் நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் தமிழனாக நான் இருந்திருப்பேனோ என்னவோ?

இந்த நிலையிலிருந்து ஒரு விடுதலையைப் போல (என் வீட்டார் கருதியதைப்போல கடவுள் புண்ணியத்தில்) எனக்கு வேலை கிடைத்தது.

(ஆரம்பித்த இடத்திற்கே வந்துவிட்டேனோ? முன்னே சொன்னபடி உடன் ஊர்சுற்றிய நண்பர்களைப்பற்றி இனி சொல்ல வேண்டியது தான். பிறகு இருக்கவே இருக்கிறது நான் வேலை பார்த்த லட்சணம்!)

( அப்புறம் என்ன? அப்புறம் பாக்கலாம்)

   ஆண்டாள் ஊசல் !  – தில்லைவேந்தன்                

எமபுரிப்பட்டணம் – எஸ் எஸ்

 

Related image

சூரியதேவன் இதைக் கேட்டதும் ‘ ஆஹா , இந்தப் பிரச்சனைக்கு இப்படி ஒரு சுலபமான தீர்வு இருக்கும்போது கவலை எதற்கு ?’ என்று மனதில் நினைத்ததுமட்டுமல்லாமல் வாய்விட்டும் கூறினான். ஸந்த்யாவின் மீது இருந்த காதல் வெறியில் அவளுக்காத் தன் உடல் பொருள் பிரகாசம் அனைத்தையும் இழக்கும் மன நிலையில் இருந்தான் சூரியதேவன்.

“விஸ்வகர்மா அவர்களே! கவலையை விடுங்கள். நானே என்னைப் படைத்த பிரும்ம தேவரிடம் சென்று, என் பிரகாசத்தின் அளவை ஸந்த்யா தாங்கும் அளவிற்கு நிரந்தரமாகக் குறைத்துக் கொள்கிறேன்.அதனால் உலகத்தில் எந்த மூலைக்கும் பாதிப்பு இல்லாமலும் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்றான்.

 “வேண்டாம்! வேண்டாம்! ஸந்த்யாவின் பிறப்பு ரகசியத்தில் நான் குறுக்கிட்டதற்கே அவர் என்னிடம் கோபமாக இருக்கிறார். இதை அவர்  நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். அதனால் அவருக்குத் தெரியாமல்தான் இந்தக் காந்தச் சாணை பிடிக்கப்படவேண்டும். இந்தச் சிகித்சைக்குப் பிறகு தங்கள் திருமேனியின் செவ்வண்ணம் சற்றுக் குறைந்து கருமை படரக்கூடும். இதனால் உலகின் சில பகுதிகளில் வெப்பம் குறைந்து குளிர் அதிகமாகும். ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உங்கள் பழைய பிரகாசம் வளரும். ஸந்த்யாவால் தங்களைத்  தாங்க முடியாதபோது மீண்டும் தாங்கள் இந்தச் சாணையைப் பிடித்துக் கொண்டால்  போதும்” என்றார் விஸ்வகர்மா.

“தங்கள் ஆசைப்படியே நடந்து கொள்கிறேன். தங்கள் ஆசியும் ஸந்த்யாவின் அன்பும் எனக்குக் கிடைத்தால்போதும்” என்று கூறி சூரியதேவன் அவரை வணங்கினான்.

ஸந்த்யாவின் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது. கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. பெருமையில் அவள் உள்ளமும் பூரித்தது.

“ ஸந்த்யா! இப்பொழுதே அந்த சந்திரகாந்தச் சாணைச்   சிகிச்சையை நான் சொல்லிக் கொடுத்ததுபோலச் செய்துவிடு. இதை, ஒரு மனைவிதான் தன் கணவனுக்குச் செய்யமுடியும். பத்துப் பதினைந்து நாழிகைகளில் இதைச் செய்துவிடலாம். ஆனால், அது முடியும்வரை நீ சூரியதேவருடன் இணைந்துவிடக்கூடாது. அது மிக மிக முக்கியம். உங்கள் ஆசை எல்லை மீறினால் உன் மேனியை  அவரது கிரணங்கள் உருக்கிப் பொற்குழம்பாக  மாற்றிவிடும். அதன்பின் உன்னை பழைய உருவிற்குக் கொண்டுவருவது பிரும்மராலும் முடியாது. ஆகவே மகளே! இந்தக் கறுப்புத் திரையை உன் கண்களில் கட்டிக்கொள். இதன் வழியாக நீ அவரை நன்கு பார்க்கமுடியும். ஆனால் அவரின் வெப்பம் உன் கண் மூலமாக வந்து உன்னை ஊடுருவாது. உங்கள் இருவரையும் எமது ஆராய்ச்சிச் சாலைக்கு அழைத்துப்போக புஷ்பக விமானங்கள் வரும். மகளே உன் சமத்து! ” என்று கூறிவிட்டுக் கனத்த இதயத்துடன் விஸ்வகர்மா சென்றார்.

இரு விமானங்களில் தனித்தனியே சென்று மேரு மலையின்  அடிவாரத்தில் இருக்கும் ஆராய்ச்சிச் சாலைக்குக்குள் நுழைந்தார்கள்.

யாருமில்லாத அந்தத் தனியிடத்தில் இருக்கும்போது அவர்களுக்கு அதில் உள்ள ஆபத்து புரிந்தது. இருவர் இதயங்களும் வரப்போகிற ஆபத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு இணைந்து கொள்ள விரும்பின.அவ்வளவு ஆழமாக காமன் கணைகள் இருவர்மீதும் பாய்ந்திருந்தது.  ஆசை பயத்தை வெல்லுமா , இல்லை பயம் ஆசையை வெல்லுமா  என்பது  புரியாத  நிலையில் இருவரும் இருந்தார்கள்.

 உலகைப் படைக்குமுன்னே  ஒரு விதியையும் படைத்துவிட்டான் பிரும்ம தேவன்.

விதி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.  விதியுடன்  நவ கிரகங்களும்  வேடிக்கை பார்க்கவந்திருந்தன.  

(தொடரும்)

இரண்டாம் பகுதி

எமியின் பேச்சைக்கேட்டு எமனும் திகைத்துவிட்டான்.

ரத்தினச் சுருக்கம் என்று சொல்வார்களே அதைப்போல் பேசிய அவளை எப்படிப் பாராட்டுவதென்றே அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அதிலும் தன் வாழ்வில் நடந்த அந்தத் துயரச் சம்பவங்களைப்பற்றி அவள் பேசியது அவனைப் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கச் செய்தது.

அவன் எவ்வளவு முயன்றாலும் மறக்க முடியாத அந்த நாட்கள் !

எமியை அழைத்துக் கொண்டு அமைப்பாளர்களுக்கு வாழ்த்துக் களைக் கூறிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

“  சகோதரி! உன்னுடைய இன்றைய பேச்சு என் மனதில் ஒரு பெரிய சூறாவளியை ஏற்படுத்திவிட்டது. அதைப்பற்றி நாம் மேலும் பேச ஆரம்பித்தால் அது பெரிய கொந்தளிப்பில் கொண்டுபோய்விடும். அதை அப்படியே விட்டுவிடுவதுதான் நமக்கு நல்லது.  நாளை நாம் நரகபுரிக்குச் செல்வோம். அங்கு நீ பார்க்கவேண்டியது, செய்யவேண்டியது ஏராளமாக இருக்கின்றன. தற்போது நீ சற்று ஓய்வெடுத்துக்கொள்!. சித்திரகுப்தனிடம் எனக்குச் சற்று வேலை இருக்கிறது.அதை முடித்துவிட்டு உன்னிடம் வருகிறேன்” என்று கூறி எமன் புறப்பட்டான்.

அங்கே எமனுடைய அலுவலக அறையில் சித்திரகுப்தன் மூன்று பேரிடம் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தான். வந்திருப்பவர்கள் பூலோகத்து ஆட்கள் என்பது புரிந்தது. மேலும் அவர்கள் நால்வரும் எமனுடைய வருகைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சித்திரகுப்தன் ஏற்கனவே இதைப்பற்றி எமனிடம் பலமுறை  விவாதித்திருக்கிறான். இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் இருவருக்கும் சிறிது அபிப்ராயபேதம் இருந்துவந்தது. சித்திரகுப்தன் காலங்காலமாகத் தன் தொழிலை மிகச் சிறப்புடன் செய்துவந்து கொண்டிருக்கிறான். அவன் செயல்பாட்டில் இதுவரை யாரும் குறை கூறியது கிடையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் எமன், சித்ரகுப்தனைத் தன் உதவியாளன் என்றோ அவன் ஒரு தனி உருவம் என்றோ எண்ணியதே கிடையாது. சித்திரகுப்தனைத்  தன் எண்ணத்தின் பிரதிபலிப்பு என்றே எண்ணினான். பல சமயம் அவனிடம், சித்ரகுப்தா! நீ தான் என் மூளை, நீ என் அருகில் இல்லையென்றால் நான் மூளையற்றவனாகி விடுவேன்’ என்று விளையாட்டாகச்சொல்வதுண்டு. அப்படிப்பட்ட ஒருவனைத்தான்  எமனும் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

தன் தந்தையின் வேண்டுகோள்படி தனக்குத் தர்மராஜன் பட்டம் கிட்டியதும் மனிதர்களின் மரணத்தைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு அவனுக்கு அளிக்கப்பட்டது.  எமன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான். அவன் அதற்குத் தகுதியானவன் என்பதை நிரூபித்துக் காட்டியபின்  சிவபெருமான் அளித்த  பதவிதான் அது. இந்த மாபெரும் பொறுப்பை நிர்வகிக்கத் தனக்குத் தக்க துணைவன் வேண்டும் என்று எமன் சிவபெருமானிடம் யாசித்தான். அப்போது சேர்ந்தவன்தான் சித்திரகுப்தன்.

சித்திரகுப்தன் எமனிடம் சேர்ந்ததே ஒரு சிறு கதை.      

கயிலாயத்தில் ஒரு தடவை பார்வதிதேவி விளையாட்டாக ஓவியம் ஒன்றை வரைந்தாள். அது பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தது. அதற்கு உயிர்கொடுங்கள் என்று பார்வதி சிவனை வேண்டினாள். சிவனும்  ‘சித்திரபுத்திரனே வா’ என அழைக்க சித்திரத்தில் இருந்து சித்திரகுப்தன் வெளிவந்தான். சித்திரகுப்த என்ற வார்த்தைக்கு ‘மறைந்துள்ள படம்’ என்று பொருள் என்று சிவன் பார்வதியிடம் விளக்கினார்.  

அதே சமயம் இந்திரன், தன் மனைவி இந்திராணி விளையாட ஒரு  குழந்தை வேண்டும் என்று சிவபெருமானிடம் வேண்டிவந்தான். அகலிகை சாபத்தால் அவனுக்குக் குழந்தை பிறக்காது என்று உணர்ந்த சிவபெருமான்,  சித்திரத்தில் பிறந்த சித்திரகுப்தனை  இந்திரனுக்குப் புத்திரனாக இருக்கும்படி அருள்புரிந்தார். சிவபெருமான் ஆணைப்படி  சித்திரபுத்திரன்  காமதேனுவின் வயிற்றில் உதித்து, ஏடும் எழுத்தாணியும் கையில் பிடித்து அவதரித்தான்.  

சித்திரகுப்தனுக்கு ஏதாவது ஒரு பொறுப்பைக் கொடுக்கவேண்டும் என பார்வதி விரும்பினாள். அந்த நேரத்தில் ‘மரணத்திற்குப் பிறகு உயிர்களின் பாவ, புண்ணிய கணக்கை ஆராய்ந்து சொல்லத்  தனக்கு உதவியாளர் வேண்டும்’ என்று எமதர்மராஜன், இறைவனை வேண்டிநின்றார். சித்திரகுப்தனிடம் அந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்து, எமதர்மனின் உதவியாளராக நியமித்தார் சிவபெருமான்.

சித்திரகுப்தன் தன் ஏடுகளில் உயிர்களின் பாப புண்ணியக் கணக்கைத் துல்லியமாக ஆராய்ந்து  எழுதிவந்தான். மரணத்திற்குப் பிறகு தர்மராஜனிடம் அந்த உயிர் நிற்கும்போது, சித்திரகுப்தன் கையில் உள்ள ஏடுகள் அசையும். அந்த உயிர் செய்த பாபங்கள் புண்ணியங்கள் துலாக்கோலில் நிறுக்கப்படும். அதன் அடிப்படையில் எமன் தீர்ப்பை வழங்குவான். அந்த உயிர் செல்ல வேண்டிய இடம் சொர்க்கபுரியா அல்லது நரகபுரியா என்று. அதுமட்டுமல்லாமல் நரகபுரியில் அந்த உயிருக்கு என்னென்ன தண்டனைகள் வழங்கப்படவேண்டும் என்பதும்  சித்திரகுப்தனின் ஏடுகளில் கண்டுள்ள கணக்கின் அடிப்படையில்தான் நடைபெறும்.

பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பலகோடி மக்களின் தகவல்களை ஏட்டில் எழுதிவந்த சித்ரகுப்தனுக்கு  ஏன் அவற்றை ஒரு கருவியில் பதிவு செய்து பின்னர் தேவைப்படும்போது மென்பொருள் மூலம் அவற்றை வெளியே கொண்டுவரக்கூடாது என்ற எண்ணம் எழுந்தது. எமனுக்கு இது அவ்வளவு சரியாகப்படவில்லை. இதுவரை செய்த பணி சிறப்பாக இருக்கும்போது புதிய செயல்பாடு எதற்கு என்று வினவினான்.

“ நான் என் வேலையை மிகமிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறேன் என்றால் அதைவிடச் சிறப்பாக புதிய முறையில் அந்த வேலையைச் செய்யத் திட்டமிடவேண்டும். இல்லையென்றால் இயந்திரத்தைப்போல மூளையும் பழுதாகிவிடும். செயல்பாட்டிலும் குறை வந்துசேர்ந்து விடும் ”  என்றான்.

சித்திரகுப்தன் கூறிய பதில் எமனை யோசிக்க வைத்தது. முடிவில் சம்மதிக்கவும்  வைத்தது. 

அதன் விளைவாகப்  பூலோகத்திலிருந்து மென்பொருள் வல்லுனர்கள் எமபுரிப்பட்டணத்திற்கு  வந்துள்ளனர்.

(தொடரும்)

இறைவன் கோவில் ஹவாய் தீவில்

அமெரிக்காவின்  ஒரு மாநிலத்திற்குப் பெயர் ” வருக வருக” (ALOHA) ! அந்த அழகுப் பிரதேசம் எது தெரியுமா?

ஹவாய்!!!

ஹவாய் என்பது வட அமெரிக்கா மற்றும் ஆசியாவிற்கு நடுவே பசுபிக் கடலில் உள்ள தீவுகளின் கூட்டம். ஹவாய் அமெரிக்காவின் 50வது மாநிலமாக 1959ம் ஆண்டு இணைக்கப்பட்டது.  ஹவாய் என்பது 7 பெரிய தீவுகளையும், நூற்றுக்கும் அதிகமான குறுந்தீவுகளையும் கொண்டுள்ளது.

அந்த ஹவாய்த் தீவுகளில்  சுற்றுலாப்  பயணிகள் ரசிக்கும் வகையில் அருமையான நீலநிறக்  கடலும், மிதமான வெப்பநிலை கொண்ட தண்ணீரும், பல்வேறு கடல்  விளையாட்டுகளும் , கண்ணுக்குக்  குளிர்ச்சியான பசுமையான  காடுகளும் நிறைந்து உள்ளன !

அதில் உள்ள அழகான தீவுகளில் ஒன்று கௌவாய்!

இங்குதான் இருக்கிறது ” இறைவன் கோவில்” என்று அழைக்கப்படும் தமிழ் சிவாலயம். கோவில் சன்னதியில் தேவாரத்தின் ஒலி கேட்கும். சிவ ஆகமப்படி பூசையும் சடங்குகளும் தினந்தோறும் நடைபெறுகிறது.

அதனை மேற்பார்வை செய்ய குருமார்கள் இருக்கின்றனர். அங்கு HINDUISM TODAY  என்ற காலாண்டு  இதழ் பதிப்பிக்கப்படுகிறது. 

(http://www.himalayanacademy.com

Image of Hinduism Today

அந்தக் கோவில் இன்னும் முழுமைபெறவில்லை. அதற்கு இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகலாம். 

அதன் எழில்மிகு தோற்றத்தைக் காணுங்கள்

 

Iraivan dsc8361.jpg

 

ஹனுமான் சாலிசா – தமிழில்

 

 
நித்யஸ்ரீ பாடிய தமிழ் ஹனுமான் சாலிசா
 

துளசிதாஸ் அவர்கள் எழுதிய ஹனுமான் சாலிஸாவின் மூலம்: 

தோஹா

ஶ்ரீ குரு சரன ஸரோஜ ரஜ னிஜமனு முகுரு ஸுதாரி
பரனஊ ரகுபர பிமல ஜஸு ஜோ தாயகு பல சாரி
புத்திஹீன னனு ஜானிகே ஸுமிரௌ பவன குமார
பல புத்தி வித்யா தேஹு மோஹி ஹரஹு கலேஸ பிகார்

த்யானம்

கோஷ்பதீக்றுத வாராஶிம் மஶகீக்றுத ராக்ஷஸம்
ராமாயண மஹாமாலா ரத்னம் வம்தே அனிலாத்மஜம்
யத்ர யத்ர ரகுனாத கீர்தனம் தத்ர தத்ர க்றுதமஸ்த காம்ஜலிம்
பாஷ்பவாரி பரிபூர்ண லோசனம் மாருதிம் னமத ராக்ஷஸாம்தகம்

சௌபாஈ

ஜய ஹனுமான ஜ்ஞான குண ஸாகர
ஜய கபீஶ திஹு லோக உஜாகர || 1

ராமதூத அதுலித பலதாமா
அம்ஜனி புத்ர பவனஸுத னாமா || 2

மஹாவீர விக்ரம பஜரங்கீ |
குமதி னிவார ஸுமதி கே ஸங்கீ ||3

கம்சன வரண விராஜ ஸுவேஶா
கானன கும்டல கும்சித கேஶா || 4

ஹாதவஜ்ர ஔ த்வஜா விராஜை
காம்தே மூம்ஜ ஜனேஊ ஸாஜை || 5

ஶம்கர ஸுவன கேஸரீ னன்தன
தேஜ ப்ரதாப மஹாஜக வன்தன || 6

வித்யாவான குணீ அதி சாதுர |
ராம காஜ கரிவே கோ ஆதுர || 7

ப்ரபு சரித்ர ஸுனிவே கோ ரஸியா
ராமலகன ஸீதா மன பஸியா || 8

ஸூக்ஷ்ம ரூபதரி ஸியஹிம் திகாவா
விகட ரூபதரி லம்க ஜராவா || 9

பீம ரூபதரி அஸுர ஸம்ஹாரே
ராமசம்த்ர கே காஜ ஸம்வாரே || 10

லாய ஸம்ஜீவன லகன ஜியாயே
ஶ்ரீ ரகுவீர ஹரஷி உர லாயே || 11

ரகுபதி கீன்ஹீ பஹுத படாஈ |
தும மம ப்ரிய பரதஹி ஸம பாஈ || 12

ஸஹஸ வதன தும்ஹரோ ஜாஸ காவை
அஸ கஹி ஶ்ரீபதி கண்ட லகாவை || 13

ஸனகாதிக ப்ரஹ்மாதி முனீஶா
னாரத ஶாரத ஸஹித அஹீஶா || 14

ஜம(யம) குபேர திகபால ஜஹாம் தே
கவி கோவித கஹி ஸகே கஹாம் தே || 15

தும உபகார ஸுக்ரீவஹி கீன்ஹா
ராம மிலாய ராஜபத தீன்ஹா || 16

தும்ஹரோ மன்த்ர விபீஷண மானா
லம்கேஶ்வர பஏ ஸப ஜக ஜானா || 17

யுக ஸஹஸ்ர யோஜன பர பானூ
லீல்யோ தாஹி மதுர பல ஜானூ || 18

ப்ரபு முத்ரிகா மேலி முக மாஹீ
ஜலதி லாம்கி கயே அசரஜ னாஹீ || 19

துர்கம காஜ ஜகத கே ஜேதே
ஸுகம அனுக்ரஹ தும்ஹரே தேதே || 20

ராம துஆரே தும ரகவாரே
ஹோத ன ஆஜ்ஞா பினு பைஸாரே || 21

ஸப ஸுக லஹை தும்ஹாரீ ஶரணா
தும ரக்ஷக காஹூ கோ டர னா || 22

ஆபன தேஜ தும்ஹாரோ ஆபை
தீனோம் லோக ஹாம்க தே காம்பை || 23

பூத பிஶாச னிகட னஹி ஆவை |
மஹவீர ஜப னாம ஸுனாவை || 24 ||

னாஸை ரோக ஹரை ஸப பீரா
ஜபத னிரம்தர ஹனுமத வீரா || 25

ஸம்கட தேம்(ஸேம்) ஹனுமான சுடாவை
மன க்ரம வசன த்யான ஜோ லாவை || 26

ஸப பர ராம தபஸ்வீ ராஜா
தினகே காஜ ஸகல தும ஸாஜா || 27

ஔர மனோரத ஜோ கோஇ லாவை
ஸோஈ அமித ஜீவன பல பாவை || 28

சாரோ யுக பரிதாப தும்ஹாரா
ஹை பரஸித்த ஜகத உஜியாரா || 29

ஸாது ஸன்த கே தும ரகவாரே
அஸுர னிகன்தன ராம துலாரே || 30

அஷ்டஸித்தி னௌ(னவ) னிதி கே தாதா
அஸ வர தீன்ஹ ஜானகீ மாதா || 31

ராம ரஸாயன தும்ஹாரே பாஸா
ஸாத ரஹோ ரகுபதி கே தாஸா || 32

தும்ஹரே பஜன ராமகோ பாவை |
ஜனம ஜனம கே துக பிஸராவை || 33

அம்த கால ரகுவர புரஜாஈ
ஜஹாம் ஜன்ம ஹரிபக்த கஹாஈ || 34

ஔர தேவதா சித்த ன தரஈ
ஹனுமத ஸேஇ ஸர்வ ஸுக கரஈ || 35

ஸம்கட கடை மிடை ஸப பீரா
ஜோ ஸுமிரை ஹனுமத பல வீரா || 36

ஜை ஜை ஜை ஹனுமான கோஸாஈ
க்றுபா கரோ குருதேவ கீ னாஈ || 37

ஜோ ஶத வார பாட கர கோஈ
சூடஹி பன்தி மஹா ஸுக ஹோஈ || 38

ஜோ யஹ படை ஹனுமான சாலீஸா
ஹோய ஸித்தி ஸாகீ கௌரீஶா || 39

துலஸீதாஸ ஸதா ஹரி சேரா
கீஜை னாத ஹ்றுதய மஹ டேரா || 40

தோஹா

பவன தனய ஸங்கட ஹரண – மங்கள மூரதி ரூப்
ராம லகன ஸீதா ஸஹித – ஹ்றுதய பஸஹு ஸுரபூப்
ஸியாவர ராமசன்த்ரகீ ஜய | பவனஸுத ஹனுமானகீ ஜய | போலோ பாஈ ஸப ஸன்தனகீ ஜய

“கண்டதை ” எழுதுகிறேன் – ரகுநாதன்

 
 

Related image

மீண்டும் டாக்டர் வைகுண்டம்
———————————————

“ நீங்க புது பேஷண்டா?”

“இல்லெங்க. நான் ஏற்கனவே ஒரு சர்ஜரிக்காக இங்க வந்துருக்கேன்!”

”அப்போ உங்க ஃபைல் நம்பர் சொல்லுங்க”

“நான் இப்போ பேஷண்ட்டா வரலை”

”பின்னே?”

“டாகடர் ராதா நகுலனைப்  பார்க்கவந்திருக்கேன்”

“சீஃபையா? இப்போவா? முடியவே முடியாதும்மா. பாத்தீங்க இல்ல, எவ்வளவுபேர் காத்துக்கினு இருக்காங்க”

“எம்பேர் சொல்லி நான் வந்திருக்கேன்னு சொல்லுங்க. அவங்க விருப்பப்பட்டா பாக்கறேன், இல்லென்னா போய்டறேன்!”

“என்னம்மா நீங்க! கைல குழந்தையோட வேற இருக்கீங்க! சரி, அப்படி உக்காருங்க, இப்ப உள்ள போயிருக்கற பேஷண்ட் வந்துடட்டும். நான் போய் சொல்றேன்”

தாங்க் யூ!

தடாலென்று அந்தக்கதவு திறந்தது. புயல் மாதிரி வெளியே வந்த டாக்டர் ராதா நகுலன், “ஸ்வேதா! எப்பிடி இருக்கே? க்ரீச்சிட்டுக் கத்தியவாறே ஒடிவந்து இவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

“எப்போ வந்தே? ஏன் காத்துண்டு இருக்கே? நாந்தான் படிச்சுப்படிச்சு சொல்லியிருக்கேனே, நீ நேரே உள்ள வரலாம்னு. உன்னை யாரானும் இங்க காத்திருக்கச்சொன்னாங்களா?

படபடவென்று பொரிந்தார்.

பயந்தவாறே அந்த ரிசப்ஷனிஸ்ட் ஸ்வேதாவைப்பார்த்து, “போட்டுக்கொடுத்திடாதே” என்று கண்களாலேயே கெஞ்சினாள்.

ஓ! யுவர் ஸ்வீட் சைல்ட்! அமெரிக்காவுக்குப்போய்ட்டே.  இல்லேன்னா நாந்தான் இவள டெலிவரி பண்ணியிருப்பேன்! வாட்ஸ் ஹர் நேம்?

“டாக்டர்! நீங்க எனக்குக் கொடுத்த வரம் இவள். வேறென்ன இருக்க முடியும் பேர் ராதாதான்!

“ஸ்வேதா! ஸ்வேதா! டாக்டர் ராதா நகுலன், அந்த மிகப்பெரிய நர்சிங் ஹோமின் தலைவி, தன்னுடைய வெயிட்டிங்க் ஹாலில் காத்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய பேஷண்ட்டுகளான, நேற்றைய, இன்றைய, நாளைய தாய்மார்களின் மத்தியில் கூச்சமின்றி கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவாறே ஸ்வேதாவை கட்டிக்கொண்டார்.

”இங்க யாரும்மா ஸ்வேதா? கூட வந்திருக்கிறது யாரு?”

”இதோ நாங்கதான்.’

”வாங்க, டாக்டர் கூப்டறாரு”

டாகடர் மல்லிகார்ஜுன ராவ் கண்ணாடியை ஒரு முறை துடைத்துப் போட்டுக்கொண்டார். மேஜை மேல் இருந்த பேப்பர் வெயிட்டை ஒரு முறை உருட்டி வைத்தார். நாற்காலியின் கைப்பிடியில் இருந்த டவலால் கையைத் துடைத்தார். முகத்தில் கவலை ரேகைகள்.

“வாங்கம்மா! வா ஸ்வேதா! உக்காருங்க, நீங்களும்தான்”

“பரவாயில்லை டாக்டர்”

“ஸ்வேதா அப்பா வரலியா?”

அவர் ஆஃபீஸ் விஷயமா காக்கிநாடா டூர் போயிருக்கார் டாக்டர்”

சரி, டெஸ்ட் எல்லாம் பார்த்தேன்மா. ஸ்வேதாவுக்கு வந்திருக்கிறது அப்பெண்டிஸைடிஸ் இல்ல. அவளுடைய ஓவரியில ஸிஸ்ட். அதும் பெரிசா இருக்கும்மா. மலிக்நண்ட் இல்லாம இருக்கணும். அந்த ராகவேந்திரர்தான் காப்பாத்தணும்.

அம்மா விசும்ப ஆரம்பித்தாள்.

”பயப்பட வேண்டாம்மா! சர்ஜரி பண்ணி எடுத்திடலாம். இப்பல்லாம் மெடிசன் ரொம்ப தூரம் வளர்ந்துடுத்து”

உயிருக்கு ஒண்ணும் ஆபத்து இல்லியே?’

”ஒரு ஆபத்தும் இல்லேம்மா! ரொம்ப ஈஸியா எடுத்துடலாம்”

”நல்ல வேளை டாக்டர். பயந்துட்டேன்”

“அம்மா! சர்ஜரியில ஒவரியையே எடுக்கணும்”

“டாக்டர்!

ஆமாம்மா! உயிர்தான் முக்கியம் இல்லியா? ஸிஸ்டர்! ஸ்வேதாவை அழைச்சிண்டுபோய் வெய்ட், எல்லாம் எடுத்துடுங்களேன்”

ஸ்வேதா நகர்ந்ததும், “என்ன அம்மா! நீங்களே இப்படி பதட்டப்படலாமா? குழந்தைக்கு என்ன தெரியும்?”

டாக்டர்! அவளுக்கு கல்யாணம், குழந்தைன்னு…”

“இந்தக்காலத்துல  பையன்கள் எல்லாம் ரொம்பப் பரந்த மனஸும்மா. குழந்தை பொறக்காட்டி என்ன, அடாப்ட் பண்ணிக்கலாமே”

”டாக்டர்! அவளுக்கு 17 வயசுதான் ஆகறது. இந்த வயசுல ஓவரி ரிமூவல்ன்னா……எனக்கே தாங்க முடியல்லியே”

“என்னமா பண்ணறது! வராத வ்யாதி வந்துடுத்து. நமக்கு இப்போ ஸ்வேதாவோட உசிரு முக்கியமா இல்லியா?

அய்யோ! ஆமாம் டாக்டர்!

“ஒண்ணும் கவலைப்பாடாதீங்கம்மா! நானே ஜெனெரல் சர்ஜந்தானே! நானே அவளுக்கு ஜாக்கிரதையா ஆபரேஷன் பண்ணிடறேன். நீங்க நாளைக்கே அட்மிட் ஆகிடுங்க. இங்க பண்ணினா செலவும் கம்மிதான். ஒண்ணரை லட்சம்தான் ஆகும், இதுவே நீங்க ……அங்க போனீங்கனா சுளையா அஞ்சு லட்சம் எடுத்து வையிம்பான்”

“நாளைக்கு வேண்டாம்  டாக்டர்! அவ அப்பா நாளன்னிக்கி வந்துடுவார்”

”லேட்  பண்ணினா ஸிஸ்ட் பர்ஸ்ட் ஆயிடும். அப்புறம் என்ன குறை சொல்லக்கூடாது”

”ஒரு நாள்தானே டாக்டர்!”

”சரிம்மா, கண்டிப்பா நாளன்னிக்கு வந்து அட்மிட் ஆகிடுங்கோ”

“என்னது ஓவரி ரிமூவலா? வெளயாடறியா? பேஷண்ட் 17 வயசுப்பொண்ணுன்னு சொன்னியே?”

”ஆமாம் ப்ரொஃபசர்!”

”யாரவன் அந்த டாக்டர்? நீயா நரசிம்மா?”

”அய்யோ! நானில்லை. டாக்டர் மல்லிகார்ஜுனன்!”

“டாக்டரா? அவன் ப்ளம்பர்யா ! யூஸ்லெஸ் ஃபெல்லோ! சரி, நீ ஒண்ணு  பண்ணு! அந்த ரிப்போர்ட் எல்லாம் எனக்கு அனுப்பி வை. ஆமாம், இன்னிக்கே”

நரசிம்மா?”

“சொல்லுங்க ப்ரொஃபசர்”

”ரிபோர்ட்ஸ் எல்லாம் பார்த்தேன். அந்த சின்னப்பெண்ணையும் அவளோட அம்மாவையும் என்னை வந்து பார்க்கச்சொல்லு!”

”எஸ்! இன்னிக்கே நாலு மணிக்கு!”

“வாங்க! யூ மஸ்ட் பி ஸ்வேதா!”

அழாதீங்கம்மா! நீங்களே அழுதா குழந்தை என்ன பண்ணுவா?

”டாக்டர்! என் குழந்தைக்கு ஏன் இப்படி ஆகணும்?”

”அதுக்கெல்லாம் என் கிட்ட பதில் இல்லம்மா. நாங்கள்ளாம் வெறும் டாக்டர்கள். முடிஞ்ச வரைக்கும் எங்களுக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும் காப்பாத்த முயற்சி பண்ணறோம், அப்புறம் அந்த ரங்கனாதன்தான் அம்மா!

”டாக்டர்! நீங்களே வைகுண்டம் ஆச்சே! எங்களுக்கு நீங்கதான் கதி”

”நான் வெறும் வைகுண்டம்னு பேரு வெச்சவன்மா. இதெல்லாம் ஆண்டவன் செயல்.”

”நீங்கதான் எங்களுக்கு இப்போ ஆண்டவன் டாக்டர்.”

“பாக்கலாம்மா! என்னால முடிஞ்சவரைக்கும் பாத்துடலாம். இது கைனெக் சமாச்சாரம். அதனால நானே அட்டெண்ட் பண்ண முடியாது. சரியான ஒரு எக்ஸ்பர்ட் தேவை. நா கூட இருந்து உதவியும் பண்ணறேன். 17 வயசு. இப்ப போய் ஓவரிய எடுன்னு சொல்றது கொடுமை. கைனக்கிட்ட அனுப்பறேன். போய்ப்பாருங்க. அவ கைனக் மற்றும் சர்ஜன்கூட. அவகிட்டெ போங்க. நான் பேசறேன். ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க. உங்க பொண்ணுக்கு ஜாம்ஜாம்னு கல்யாணம் ஆகி உங்க கையில் பேரனோ பேத்தியோ குடுக்கத்தான் போறா?

யாருகிட்ட அனுப்பப்போறீங்க டாக்டர்?’

டாக்டர் ராதா நகுலன்.

பைலட் படம்

குறும்படம் பல புதிய டைரக்டர்களுக்கு அறிமுகக் கடிதமாக இருந்து வந்தது… இன்னும் வருகிறது.

ஆனால் இப்போது பைலட் பிலிம் என்பதுதான் சமீபத்திய புதிய அடையாள அட்டை.

புதிதாகப் படம் எடுப்பவர், தன் கதையின்  ஒன் லைனை சொல்லுவதற்குப் பதிலாக அந்தக் கதையை ஒரு குறும்படம்மாதிரி இசை, கிராபிக்ஸ் போன்றவற்றுடன் எடுத்துத் தயாரிப்பாளர்களுக்கு அனுப்பி அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டபிறகு முழு அளவில் எடுப்பது இன்றைய டிரென்ட்.

அந்த மாதிரி எடுத்த அபயன் என்ற பைலட் படத்தைப்  பாருங்கள்.

 

மலடி – பொன் குலேந்திரன்

படங்கள்: நந்திதா போஸ்

Related image

அபிராமிக்கு நித்திரை வரவில்லை. புரண்டுபுரண்டு படுத்தாள். அழுதுஅழுது அவள் முகம் வீங்கிப்போயிருந்தது. தலையணை கண்ணீரில் நனைந்திருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த டிஜிடல் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அது காலை இரண்டு மணி காட்டியது. பக்கத்தில் தேவனும் அவளைப்போல் தூக்கம் வராமல் விழித்துக் கொண்டிருந்ததை அவளால் உணரமுடிந்தது. அன்று பின்னேரம் டாக்டரிடம் போய்வந்தபின் இருவரும் அதிகம் பேசவில்லை. இரவு உணவு கூட அவர்களுக்கு வெறுப்பாகயிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் மனதுக்குள் ஒரு முடிவுக்கு வர போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

மௌனமாக இரவு சாப்பாட்டை அவசரம்அவசரமாக முடித்துக் கொண்டு நேரத்தோடு வந்துபடுத்தார்கள். வழமையில் தேவன் தான்  பொறியியலில் உயர் படிப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் யூனிவர்சிட்டியில் நடந்ததைக் கதைகதையாய் சொல்லுவான். அதே போல் அபிராமியும் தான் தற்காலிகமாக வேலை செய்யும் ஒக்ஸ்பேர்ட் ஸ்டீரீட் கடையொன்றில்  அன்று சந்தித்த வாடிக்கையாளர்களின் அனுபவங்களைப் பரிமாறிக்கொள்வாள். ஆனால் அன்று மட்டும் இருவரும் பேச்சு மூச்சு இல்லாமல் இருந்தார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் அந்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்தான் காரணம். என்ன முடிவை நாங்கள் டாக்டருக்குச் சொல்வது? அவர்கள் எதிர்பார்க்காதவாறு பரிசோதனைக்குப் பின் வந்த ரிப்போர்ட் அமைந்திருந்து. ஊர் நினைத்தது ஒன்று ஆனால் உண்மை வேறு.

*******

Image result for kannaththil muthamittaal nandhitha bose and her husband

அபிராமிக்குத் திருமணமாகும்போது வயது இருபத்திஇரண்டு. பல்கலைக் கழகத்தில் கணக்கியலில் சிறப்புச் சித்தி பெற்று, படிப்பு முடித்து அடுத்த சில மாதங்களில் பெற்றோரின் வற்புறுத்தலுக்காக அவள் திருமணத்துக்கு இணங்க வேண்டியிருந்தது. அவள் மேலும் படிப்பைத் தொடர்ந்து எம்.எஸ்சி செய்யப்போட்டிருந்த திட்டமெல்லாம் நினைவேறாமல் போய்விட்டது. காரணம் அவளின் அப்பாவுக்கு இன்னும் அதிககாலம் தான் உயிரோடை இருக்கமாட்டேன் என்ற பயம்தான் பிடித்துக் கொண்டது. “தனக்கு மாரகத் திசை தொடங்கிவிட்டதாம். தான் சாகுமுன் ஒரு பேரப் பிள்ளையையாவது பார்த்தாகவேண்டும்” என்று அவர் காரணம் காட்டினார். அம்மாவுக்கு அபிராமி அவ்வளவு இளமையில் திருமணம் முடிப்பது விருப்பமில்லை. ஆனால் தந்தையின் வற்புறுத்தலின்பேரில் திருமணம் நடந்தது.

தேவன் அவளின் தகப்பனுக்குத் தூரத்துச் சொந்தம். மின் பொறியாளராகக் கொழும்பில் வேலைபார்த்தவன். அவனுக்கும் அபிராமிக்கும் வயது வித்தியாசம் அவ்வளவுக்கு இல்லை. ஆக மூன்று வயதுதான் வித்தியாசம். அபிராமி பெற்றோருக்கு ஒரே மகள். ஓவசியராக இருந்து நிறையச் சம்பாதித்தவர் அபிராமியின் தந்தை தம்பிராசா. ஓவசியர் தம்பிராசா சேர்த்த சொத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு வீடு, கொழும்பு கொள்ளுப்பிட்டியில் ஒரு பெரிய வீடு அவர்  பெயரில் இருந்தது. அதில் கொழும்பு வீட்டை அபிராமிக்குச் சீதனமாகக் கொடுத்தார். தனக்குப்பிறகு தன் சொத்தெல்லாம் அபிராமிக்கு என்றும் அவளுக்குப் பிறகு அவள் பிள்ளைகளுக்கும் என்று அவர் உயில் எழுதி வைத்தார். ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்தமாதிரி நடக்கவில்லை.

அபிராமிக்குக் கலியாணமாகிப் பத்து வருஷமாகியும் பிள்ளை பாக்கியம் அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அந்தக் கவலை அவளை வாட்டியது. ஊரில் அதை வக்கணையாகப் பலர் பேசினார்கள். மலடி என்ற பட்டம் அவளைத் தேடிவந்து ஒட்டிக்கொண்டது. தகப்பன் ஊரை ஏமாற்றிச் சொத்து சேர்த்தார். அது பிள்ளையிளை காட்டிப் போட்டுது என்று மறைமுகமாக சிலர் கதைத்தனர். கலியாண வீடு, சாமித்திய சடங்கு, சுமங்கலி பூஜை போன்ற நல்ல காரியங்களுக்கெல்லாம் போகாமல் அவள் ஒதுங்கி நின்றாள்.

அவள் சாதகத்தின்படி அவளுக்கு உதயத்து செவ்வாய், அதானல் மணவாழக்கையில்  குறையிருக்கும் என்று சாஸ்திரி சொன்னது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. திருமணத்துக்கு முன் செவ்வாய் கிரகத்துக்கு சாந்திகூட அவள் பெற்றோர்கள் செய்தார்கள். “அப்ப ஏன் அப்பா தெரிந்திருந்தும் தான் சேர்த்த சொத்தை அனுபவிக்க ஒரு வாரிசு வேண்டும் என்றதானே அவசரப்பட்டுக் கலியாணம் எனக்கு செய்து வைத்தார்”. அபிராமி தாயிடம் அடிக்கடி குறைப்பட்டுக் கொள்வாள். தேவன் தன் மனைவிமேல் அளவுக்கதிகமாக அன்பு வைத்திருந்தான். அவள் மனது நோக எதுவும் பேசமாட்டான்.

அதனால் அவள் இரண்டாம் திருமணம் அவனை செய்யச் சொன்னபோது கோபத்தில் இரண்டு நாள் அவன் அவளோடு பேசவில்லை. “அபிராமி! நான் பத்து வருஷம் உன்னோடு கூடிவாழ்ந்து போட்டு எப்படி நான் இனி இன்னொருத்தியோடு வாழமுடியும்? ஒரு குழந்தைக்காக நான் மறுதிருமணம் செய்யவேண்டுமென்றால் ஒரு சமயம் எனக்கு இரண்டாம்தாரமாக வருபவளுக்கும் பிரச்சனையிருந்து குழந்தை கிடைக்காமல் போய்விட்டால்? தேவன் முற்றாக மறு திருமணம் செய்ய மறுத்துவிட்டான். ஒரு குழந்தையை சுவீகாரம் எடுத்து வளர்க்கக்கூட அபிராமியின் பெற்றோர் அவ்வளவுக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.

*******

மேல் படிப்புக்கான  மூன்று வருடப் புலமைப் பரிசுபெற்று தேவன் லண்டன் பல்கலைக்கழகத்திற்குப் போனபோது அவன், கூடவே அபிராமியையும் அழைத்துச்சென்றான். ஊர் வாயில்இருந்து தப்புவதற்கு அது நல்ல சந்தர்ப்பமாக அவனுக்குப் பட்டது. அதுவுமன்றி மனைவியைப் பிரிந்து அவனால் நீண்ட காலம் இருக்க முடியவில்லை. தேச மாற்றமாவது ஒரு நல்லதைச் செய்யட்டும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை அவர்கள் இருவருக்கும்.

லண்டன் வந்து சிலமாதங்களில், அவனோடு கொழும்பு றோயல் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்த நண்பன் சந்திரனைச் சந்திக்க வேண்டிய சந்தர்ப்பம் அவனுக்கு ஏற்பட்டது. கல்லூரிக் காலத்தில் சந்திரனும் தேவனும் இணைபிரியாத நண்பர்கள். சந்திரனும் தேவனும் ஒரே வருடம் பல்கலைக்கழகத்துக்குள் நுழைந்தவர்கள். சந்திரன் கொழும்பு மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்து டாக்டர் பட்டம் பெற்றான். தேவன் சிவில் என்ஜினியரானான். படிக்கும் காலத்தில் பம்பலபிட்டி லோரிஸ் வீதியில் உள்ள ஒரு அறையொன்றில் இருவரும் தங்கிப் படித்தனர். பல்கலைக்கழகப்    படிப்புக்குப்பின் அவர்கள் சந்திக்கச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் சந்திரன் தன்னோடு படித்த ஒரு தமிழ் பெண் டாக்டரைக் காதலித்து மணமுடித்து லண்டன் சென்றுவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டான். சந்திரனும் அவன் பெற்றோருக்கு ஒரே பிள்ளை.

சந்திரனைச் சந்தித்தபோது தேவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. சந்திரனின் மணவாழ்க்கை சில வருடங்களே நீடித்தது  என்றும் அவனுக்கும் தன்னைப்போல் குழந்தைகள் இல்லை என்றும் அவன் சொன்னபோது தேவனால் நம்பமுடியவில்லை.. என்ன நடந்தது என்று கேட்டபோது லண்டன் வந்தபின் தானும் மனைவியும் ஒரு கார் விபத்துக்கு உள்ளானதாகவும் அதில் கர்ப்பமாகயிருந்த தன் மனைவி இறந்ததாகவும் சொல்லி சந்திரன் அழுதான். அவர்கள் திருமணம் காதல் திருமணம் என்று தேவனுக்குத் தெரியும் . சந்திரன் மனைவி வசந்தியைக் கொழும்பில் படிக்கும்போது பலதடவை சந்தித்திருக்கிறான். படித்தகாலத்தில், தினமும் பம்பலபிட்டி பிள்ளையார் கோயிலில் சந்திரனோடு அவளைக் காணலாம். நல்ல மனம் உள்ள சந்திரனுக்கு வாழ்க்கையில் இப்படியும் ஒரு துயரமா என்று தேவனும் அபிராமியும் கவலைப்பட்டார்கள்.

சந்திரன் லண்டனில் ஒரு கைனகோலஜிஸ்ட்டாக வேலை செய்தான். அவனது கைராசி என்னவோ அவனிடம் வந்த கேஸ்கள் எல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லாமல் குழந்தைவேறு தாய்வேறாக சென்றதாகக் கேள்விப்பட்டான். பிள்ளைகள் இல்லாதவர்களின் பிரச்சனைகளைக்கூட அவன் தீர்த்து வைத்தாக அவன் நண்பர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மனதுக்குள் தன் பிரச்சனையையும் அவனோட பேசி ஒரு தீர்வு காணலாமா என அபிராமியுடன் கலந்து பேசினான் தேவன். இறுதியில் சந்திரனின் மருத்துவ உதவியை அவர்கள் நாடினார்கள்.

“உனக்கு இந்த உதவியை நான் செய்யாவிட்டால் எங்களுக்கு இடையே உள்ள நட்புக்கு அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும். எனக்குத்தான் குழந்தைச் செல்வம் இல்லாவிட்டாலும் உனக்காவது கிடைக்க வழியிருக்கா என்று பார்ப்போம்” என்றான் சந்திரன்.

மருத்துவ பரிசோதனைகளுக்குப் பின் தேவனும் அபிராமியும் முடிவை எதிர்பார்த்து நின்றனர். வந்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட் சந்திரனைத் திகைக்க வைத்தது. அதை தேவனுக்கும் அபிராமிக்கும் எடுத்துச்சொல்ல அவனுக்குப் போதும்போதும் என்றாகிவிட்டது .

Related image

ரிப்போர்டின்படி அபிராமியின் கருப்பைபையில் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் சந்திரனின் விந்துக்கள் குழந்தையை உருவாக்கும் சக்தியை இழந்துவிட்டன. சிறு வயதில் அவனுக்கு வந்த ஏதோ ஒரு கடுமையான வருத்தம் அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்று சந்திரன் விளக்கம் கொடுத்தபோது, தேவன் மனைவியின் கையைப்பிடித்து  ஓ வென்று அழுதுவிட்டான். அபிராமி கலங்கவில்லை. சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு “எதற்காக இப்ப நீங்கள் அழுகுறீர்கள். எமக்குக் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்” என்றாள் வார்த்தைகள் தழும்ப அபிராமி.

“ஊர் உனக்கு மலடி என்று பட்டம் சூட்டிற்று. உண்மையில் நான்தான் மலடன். எமது சமுதாயம் எந்தக் குறையிருந்தாலும் முதலில் அந்தப் பழியை பெண்மேல்தான் போடும். என்னை மன்னித்துவிடு. திருமணத்துக்கு முன் இதைப்பற்றித் தெரிந்திருந்தால் நான் திருமணத்துக்குச் சம்மதித்திருக்க மாட்டேன். உன் வாழ்க்கையைப் பாழடித்திருக்க மாட்டேன்” என்று அபிராமியின் கையைப் பிடித்து அழுதான். அபிராமி பேசாமல் அமைதியாக “என்ன விசர் கதை கதைக்கிறியள். எது நடக்கவேண்டும் அது நல்லதாகவே நடக்கத்தான் செய்யும். மனம் வருந்திப் பயன் இல்லை, இனி நடக்கப்போவதைப் பார்ப்போம். கீதையில் சொன்ன தத்துவும் பேசினாள் அபிராமி.

சற்று நேரம் சிந்தித்து விட்டு “டாக்டர் இதுக்கு தீர்வு இல்லையா?” என்றாள் மனத் தைரியத்துடன் அபிராமி.

“ ஏன் இல்லை. இந்த நவீன விஞ்ஞான உலகில் இல்லாத தீர்வுகளா” என்றான் டாக்டர் சந்திரன் அமைதியாக.

அந்தப் பதிலைத் தேவனும் அபிராமியும் டாக்டர் சந்திரனிடம் இருந்து எதிர்பார்க்கவில்லை.

“என்ன சந்திரன் சொல்லுகிறீர்கள்? எங்களுக்குக் குழந்தை கிடைக்க வழியுண்டா?” தேவன் கேட்டான்.

“ஆம் உண்டு. ஆனால் படித்த நீங்கள் இருவரும் உங்கள் இருவருக்குள்ளும் கலந்தாலோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டும். இது உங்கள் இருவருக்கும் எனக்குமிடையிலான இரகசியமக இருக்கட்டும்” என்று கூறிவிட்டுச் செயற்கை முறையில் கருப்பையுக்குள் விந்துவை செலுத்திக் குழந்தை பெறவைக்கும் முறையை விபரமாக விளக்கினார் சந்திரன்.
தேவனும் அபிராமியும் அதைக் கேட்டதும் வாயடைத்துப்போய் இருந்தார்கள்.

“என்ன பேசாமல்  மெளனமாகயிருக்கிறீர்கள்? பத்து வருஷமாக உங்களுக்குக் குழந்தையில்லை. இப்போ ஒரு வழி இருக்கிறது. அதுவும் நீங்கள் லண்டனில் இருப்பதால் இதை என்னால்  நீங்கள் சம்மதித்தால் திருப்திகரமாக நிறைவேற்றி வைக்கமுடியும். இருவரும் கலந்து ஆலோசித்துப் பதில் சொல்லுங்கள் “ என்றார் சந்திரன்.

“யார் விந்தை என் கருப்பைக்குள் செயற்கை முறையில் செலுத்துவீர்கள்” என்ற கேள்வியை எழுப்பினாள் அபிராமி.;
“ நிச்சயமாக அது உங்கள் கணவனுடையதாக இருக்கமுடியாது. ஏன் என்றால் அது சக்தியிழந்த விந்துக்கள். அதற்கு ஒரு விந்து வங்கியில் இருந்து உங்கள் இனத்துக்கும், நிறத்துக்கும் பொருத்தமானதொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதற்கு சில விதிமுறைகளும் பரிசோதனைகளும் உண்டு. அந்த விந்துக்கு உரிமையாளர் யார் என்பது பரம இரகசியமாக வைக்கப்படும். உங்களுக்குத் தெரியவராது. அதனால்  பிற்காலத்தில் கணவன் மனைவிக்குள் பிரச்சனைகள் வரக்கூடாது. அதுவும் நோய் இல்லாத ஒருவரிடம் பெற்ற விந்துவாக இருக்கும். ஏன் என்றால் பிறக்கும் குழந்தை அழகான, ஆரோக்கியமான, உங்களைப்போல் நிறமுள்ள குழந்தையாக இருக்க வேண்டுமல்லவா. அதுவும் அபிராமியின் வயிற்றில் வளர்ந்த குழந்தையாக இருக்கவேண்டும். சுவிகாரம் எடுப்பதிலும் பார்க்க இது ஒரு படி மேல். ஏன் என்றால் அபிராமியின் வயிற்றில் வளர்ந்த குழந்தையல்லவா. அக்குழந்தையின் இரத்தத்தில் அபிராமியின் மரபுணுவும் கலந்திருக்கும். அதைத்தானே நீங்களும் விரும்புவீர்கள் என்ன?” என்றார் சிரித்தபடி சந்திரன்.

தேவன் அபிராமியின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் முகத்தில் எதுவித உணர்வுகளும் தெரியவில்லை. கண்கள் கலங்கியது.

“எனக்குத் தெரியும், இது உங்களால் உடனடியாக எடுக்க முடியாத முடிவென்று. நீங்கள் இருவரும் அவசரப்படாது ஆழ்ந்து சிந்தித்துப் பேசி முடிவு எடுத்துவிட்டு உங்கள் இருவருக்கும் சம்மதம் இருந்தால் என்னை வந்து சந்தியுங்கள். பின் மற்றவையை நான் கவனிக்கிறேன்’” என்றார் டாக்டர் சந்திரன்.

*******

கட்டிலின் நேர் எதிரான சுவரில் தொங்கிய படத்தில் சிரித்தபடி பெரும் விரலை சூப்பியபடி இருந்த அழகிய குழந்தையைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டார்கள் தேவனும் அபிராமியும். இதுபோல இருக்குமா டாக்டர் சொன்ன குழந்தை? இரவு இரவாக தேவனும் அபிராமியும் ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாது தவித்தது அந்தப் படத்தில் இருந்த குழந்தைக்குத்தான் தெரியும். நடப்பது நடக்கட்டும். எனக்கும் அவருக்கும் தேவை என்மேல் உள்ள மலடி என்ற பட்டத்தைப் போக்க ஒரு குழந்தை, என்று அபிராமி மனதில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவள்போல் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு,

”அத்தான் நாளைக்கு டாக்டர் சந்திரனுக்கு டெலிபோன் செய்து நாங்கள் வந்து சந்திப்பதாக சொல்லுங்கள்”  என்றாள் அபிராமி மனத்தைரியத்துடன்.

“அதைத்தான் அபிராமி நானும் தீர்மானித்தனன். நான் நினைக்க நீ சொல்லிப்போட்டாய்” என்றான் தேவன் அமைதியாக.

படத்தில் இருந்த குழந்தை அவளைப்  பார்த்துச் சிரிப்பதுபோல் இருந்தது அவளுக்கு. அவளுக்குத் தன் வயிற்றில் அதேபோல் குழந்தை ஒன்று ஊர்வதுபோன்ற உணர்வு. தான் தாயாகப் போகிறேன் என்ற பெருமை முகத்தில் பிரதிபலித்தது. இனி சமூகம் தன்னை மலடி என்று ஒதுக்கிவைக்க மாட்டாது. சடங்குகளில் எனக்கு ஒரு இடமுண்டு.

******

ஒரு வருடத்துக்குள் அபிராமி ஒரு அழகிய ஆண் குழந்தைக்குத் தாயானாள். தங்களைப் பார்க்க வந்த சந்திரனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் முகமாகத் தங்கள் இரு கைகளைக் கூப்பி தேவனும் அபிராமியும் வணங்கினர்.

“ இதென்ன பழக்கம் தேவன் ! என் கடமையைத்தான் நான் செய்தனன். நீ என் நண்பன். அதை மறந்துவிடாதே. நீ  என்னைக் கும்பிடுவது எனக்கு மனதுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது ” என்று கூறியபடி அவனது இரு கரங்களையும்பற்றிக் கீழே தாழ்த்தினார் சந்திரன்.

“ டாக்டர்!  இவர் படிப்பு இன்னும் நான்கு மாதங்களில் முடியப்போகிறது. அதற்குப்பிறகு நாங்கள் ஊருக்குத் திரும்ப இருக்கிறோம். அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் தங்களுக்கு பேரப்பிள்ளை கிடைத்ததையிட்டுப் பெரிய மகிழ்ச்சி. கோல் எடுத்து பேசிச்சினம். “ என்றாள் அபிராமி.

“ அவர்களுக்கு ஏதாவது சொன்னீர்களா?” என்றார் சந்திரன்.

“ உங்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நாங்கள் மீறுவோமா?” என்றார் தேவன்.

“ நல்லது. நானும் மாற்றலாகி கிலாஸ்கோவுக்குப் போகிறேன். இனி உங்களைச் சந்திப்பேனோ தெரியாது. அதனால் உங்கள் குழந்தைக்கு என் சிறிய பரிசு கொடுக்க விரும்புகிறேன்.” என்று ஒரு கடித உறையை அபிராமியிடம் சந்திரன் கொடுத்தார்.

“ என்ன டாக்டர் இது?.. நாங்கள் அல்லவா உங்களுக்குப் பரிசு தரவேண்டும்” என்றாள் அபிராமி.

“ சந்திரன் நீர் செய்த இந்த பெரிய உதவி போதாது என்று இதுவுமா?” தேவன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு நடுங்கும் தன் கரங்களினால் சந்திரனின் கைகளைப் பிடித்தான்.

சந்திரன் பதில் பேசாது குழந்தையைத் தேவனிடம் இருந்து வாங்கினான். குழந்தையின் மிருதுவான கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்துவிட்டுத் தன் கண்கணில் வந்த கண்ணீரை அவர்கள் காணாதவாறு துடைத்துக் கொண்டு,

“ சரி நான் வாறன் எனக்கு வேலையிருக்கு” என்று பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அறையைவிட்டு வெளியேறினான். அவர் நடந்த விதம் அவர்களுக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது. டாக்டர் சந்திரன் அறையைவிட்டு வெளியேபோய் சில நேரத்துக்குப் பின் தேவன் கடித உறையை அபிராமியிடம் வாங்கிப் பிரித்தான். அதனுள் சிறு கடிதமும் ஒரு பத்திரமும் இருந்தது. கடிதத்தில் இருந்ததை தேவன் வாசித்தான்

‘அன்பின் நண்பன் தேவனுக்கும் சகோதரி அபிராமிக்கும்.
இதோடு என் பெயரில் என் இறந்துபோன பெற்றோர் எழுதிய சொத்துக்கைளை எல்லாம் உங்கள் குழந்தையின் பெயரில் எழுதி வைத்திருக்கிறேன். இனி எனக்குச் சொத்துக்கள் தேவையில்லை. நான் மறுமணம் செய்து கொள்ளப்போவதில்லை. என் வாழ்வில் எனக்கென ஒரு வசந்திதான். இது உங்கள் மகனுக்கு என் பரிசு. ஒரே ஒரு வேண்டுகோள். என் மனைவி விபத்தில் இறக்கும்போது அவள் ஆறுமாதம் கர்ப்பம். எங்களுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தால் அவள் வணங்கும் முருகன் பெயரான “அழகன்” என்ற பெயர் வைக்க இருந்தோம். ஆனால் அது எங்களுக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை. அதனால் அழகான உங்கள் மகனுக்காவது அந்தப் பெயரை வைப்பீர்கள் எனத் தாழ்மையுடன்  கேட்டுக்கொள்கிறேன். அதை மறக்காமல் நிறைவேற்றுவீர்களா?’

இப்படிக்கு
சந்திரன்

கடிதத்தினதும் உயிலினதும் அர்த்தங்களை அவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். ஆனால் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனர். இப்படியும் ஒரு மனிதனா என்றது அவர்கள் இருவரினதும் உள்ளங்கள்.

******

 

மரணம்  ஒரு கற்பிதம் ( ஒரு கட்டுரை) – வைதீஸ்வரன்

Related image

நேற்று ஒரு கார்டு வந்தது. ..”மேட்டூரில் எனது தந்தை சம்பந்தம்
போனவாரம் சனிக்கிழமை சிவலோகப்ராப்தி அடைந்தார் ”
என்று தெரிவித்து மேலும் சில விவரங்களுடனும் கருப்புக்கறை தடவி இப்படிக்கு சிவராமன் ” என்று கையெழுத்திட்டிருந்தது.

கார்டில் கண்ட விஷயம் வெகு நேரம் புரியாமல் இருந்தது.
யார் இந்த சம்பந்தம்… யார் இந்த சிவராமன் இவர்களுக்கும்
எனக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்ன சொந்தம்.. இவர்கள் நண்பர்களா சொந்தக்காரர்களா.. அல்லது பங்காளிகளா ?

வெகுநேரம் குழம்பிய பின் வயதான என் தாயார் மூலம் ஓரளவு அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்கு லேசாகத் தெரியவந்தது. அவர்கள் என் காலஞ்சென்ற தந்தையாரின் பங்காளிகளின்  வம்சாவளிகள்.. அவர்களை நான் பிறந்ததிலிருந்தோ பிறந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகோ பார்த்ததேயில்லை.

என்னைப் பொறுத்த வரையில் சம்பந்தம் நாட்டின் எத்தனையோ
மக்களைப்போல் எனக்கு சற்றும் தொடர்பில்லாமல் மேட்டூரில்
எங்கோ வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர். இன்று இறந்து போயிருப்பவர்…

இந்த யதார்த்தத்தில் திரு சம்பந்தத்தின் சோகமான
மரணம் என்னை எந்த வகையில் பாதிக்கக் கூடும் ..ஏதோ ஒரு
மனிதனின் இழப்பு என்ற தகவலைத் தாண்டி ?

இன்னும் யோசித்துப் பார்த்தால் என்னைப் பொறுத்தவரையில்
அவர் எப்போதுமே இறந்தவர்தான்

ஒருவரின் சாவு என்பது அவருக்கும் நமக்கும் உள்ள அன்றாட
நெருக்கத்தையும் சார்புகளையும் உறவையும் பொறுத்தே
முக்கியத்துவம் பெறுகிறது..

நமது குடும்பம் காலப்போக்கில் குடும்பங்களாக விரிவடைந்து
அவைகள் மேலும் உபகிளைகளாக பல ஊர்களில் படர்ந்து
பல்கிப் பெருகும்போது நமக்கு ஆரம்பத்தில் தெரிந்த குடும்ப
உறவுகள் பிறகு வெறும் நட்புக்களாகி பிறகு வெறும் அறிமுகங்களாகப் பிறகு அதுவும் நீர்த்துப்போய் அவர்கள் அதிகம் பாதிக்காத எங்கோ வாழ்கின்ற நபர்களாக மாறிப் போய்விடுகிறார்கள்

இந்த மாற்றங்களே ஒரு வித மரணமாக அல்லது மரணத்தின்
வெவ்வேறு வகையான சாயல்களாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

                                                * * * **

சில வருஷங்களுக்கு முன் என் சகோதரர் இறந்து போனார்.
அவருக்கு உயிருக்கு உயிரான நண்பர்கள் இருந்தார்கள்.

சகோதரர் இறந்துபோன சில தினங்களுக்குப் பிறகு ஒரு
நண்பர் வாசலில் வந்து கதவைத் தட்டினார்.. திறந்தேன்…

”ராமனாதன் இல்லையா..? ” என்று கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே
வந்தார். அவர் வெளியூருக்குப்  போய்விட்டுப் பத்து நாட்களுக்குப்பிறகு அப்போதுதான் வருகிறார்.. நாங்கள் அவர் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு எப்படி இதைச் சொல்வது என்று தெரியாமல் வாயடைத்துப்போய் நின்றோம்..

அவருக்கு எங்கள் மௌனம் அர்த்தமாகவில்லை. அந்தச் சமயம் எங்கள் அண்ணி தலைவிரிகோலமாகப் பொட்டு இல்லாமல் வெளியே வந்து எட்டிப் பார்த்து நண்பரைப் பார்த்தவுடன் ”ஓ”வென்று அழுதார்.. ”ஒங்க நண்பர் போய்ட்டார் ”……..

வந்த நண்பர் ஒரு நிமிஷம் திகைத்துப்போய் தலையைப் பிடித்துக்
கொண்டு கீழே தடாலென்று விழுந்தார்.. ”அய்யோ அய்யோ..’ என்று
கதறினார்.. அவரால் அந்த அதிர்ச்சியை ஜீரணித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

”ஊர்லேருந்து வந்தவுடனெ இன்னிக்குக் கண்டிப்பா வந்து பாப்பேன்னு சொல்லியிருந்தேனே..இப்படி என்னை ஏமாத்திட்டுப் போய்ட்டானே ! இனிமே அவன் மாதிரி ஒரு மனுஷனை எங்கே போய் பாப்பேன்..” என்று வாய் குளறி புலம்பினார்… வெகுநேரம் ..

நண்பனின் இந்த நிரந்தரப் பிரிவு ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பாக
அவருக்குத் தோன்றியது. மரணம் அதன் முழு உக்கிரத்துடன் அவரைத் துடிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தது.

சற்று நேரம் விம்மி அழுத பின்பு மெள்ளத் தாங்கி எழுந்தார்.

”ராமனாதனுக்கு இந்த புஸ்தகத்தைக் கொடுக்கலாம்னு ஊர்லேருந்து வாங்கிண்டு வந்தேன்..இதை என் ஞாபகமா அவன் போட்டோ அடியிலெ வைச்சுடுங்கோ.. என்று ஒரு புஸ்தகத்தை மேஜையின் மேல் வைத்தார்..

அதன் தலைப்பு ”Life is beautiful ”

                                                ** ** ** **

தான் இறந்து போனபிறகு நண்பர்களில் யார் யார் எந்த எந்த விதமாக அனுதாபத்தைத் தெரிவிக்கிறார்கள், விரோதிகள் எவ்விதம் சந்தோஷப்படுகிறார்கள்  என்று அறிந்து கொள்ளும் ஆவலுடன், தான் இறந்து விட்டதாக ஒரு செய்தியைப் பேப்பரில் போட்டுவிட்டு ஒளிந்து கொண்டு வேடிக்கை பார்த்தான் ஒரு மேதை.

 அவன் பெயர்  பி டி பார்னும் (P. T Barnum) அமெரிக்காவில் ஸர்க்கஸ் கலையில் புரட்சிகள் செய்த ஒரு வித்யாசமான மனிதன் ..

மனித உள்மனக் கருத்துகளைக் கிளறிப் பார்க்க மரணம் இவனுக்கு
ஒரு வசதியான நாடகமாக அமைந்தது….

                                              ** ** **

ஒரு பெரிய அரசியல் தலைவர் ஆஸ்பத்திரியில் அவசரப்
பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டுத் தீவிரமான சிகிச்சையில் உயிரோடு
போராடிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர் மரணத்தை ஆவலுடன்
எதிர்பார்த்த சில அரசியல் பிரமுகர்கள் அவசர ஆத்திரத்தால்
அந்த தலைவரின் இரங்கல் செய்தியைப் பார்லிமெண்டில் அறிவித்துவிட்டார்கள். பிறகு அல்லோலகல்லோலமாகி அந்தத்  தவறான இரங்கலுக்காக மன்னிப்புக் கோரப்பட்டது; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்..

இந்தச் சம்பவம் பலருக்கும் இப்போது நினைவுக்கு வரலாம்…

மரணம் சிலரை சில சமயம் முட்டாளாக்கி விளையாடுகிறது.

                                                 ** ** **

கடைசியாக மரணத்தை பற்றிய இன்னொரு பரிமாணத்தைச் சொல்லும் என் சிறிய கவிதை ஒன்று

”மரத்தை விட்டுப் பிரிந்து மலர்கள் மண்ணில்   மெத்தென்று விழுகின்றன;

சாவிலிருந்து துக்கத்தை
சத்தமில்லாமல் பிரித்தவாறு. 

 

                                                      ** ** **

கவிதைக்குள் குடும்பம் – நிலா ரவி

என்ன செய்யப் போகிறாய்..? –கோவை சங்கர்

Image result for அவ்வை முருகன்

என்ன செய்யப் போகிறாய் – முருகா
என்ன செய்யப் போகிறாய்?

பழத்திற்கு அண்ணனுடன் சண்டையிட்டாய்
பெற்றோர்கள் தெய்வமென்று நிலைநாட்ட
கோபமொடு பழனிக்கு ஓடிவிட்டாய்
கள்ளமிலா குழந்தையின் குணங்காட்ட!

பெற்றோரை அன்புடன் பேணுவது உன்காலம்
முதியோர்கள் விடுதிக்கு அனுப்புவது என்காலம்
கல்லான நெஞ்சங்கள் கரைவது எப்போது
எண்ணங்கள் நல்லவையாய் மாறவேண்டும் இப்போது!

ஆளாகும்வரை அம்மா அதற்குப்பின் அவள் ஆயா
பருவம்வரை தந்தை அதற்குப்பின் அவர்கந்தை
அன்புக்குயாம் அடிமையிலை வேண்டாமந்த பாசவலை
நான்சுகமாய் வாழவேண்டும் இதுஇப்போது எங்கள்நிலை!

நாகரீகப் போர்வையிலே புத்திகெட்டு திரிகின்றோம்
நான்நான் நானென்ற அகந்தையிலே அலைகின்றோம்
இன்சொல்லும் உதவாது கடுஞ்சொல்லும் ஆகாது
அடியாலும் முடியாது எங்களை மாற்றிடவே!

உன்னடியார் பலபலபேர் அவனியிலே தோன்றட்டும்
பாலர்முதல் பெரியோர்வரை பாடங்கள் நடத்தட்டும்
நல்வழி எவ்வழியென வீதிதோறும் சொல்லட்டும்
அன்பதன் பாசமதன் மேன்மையினை முழங்கட்டும்!

ஒருவழியை சொல்லிவிட்டேன் இனிஉன்பாடு – இக்
கலியுக மாந்தர்பாடு எனைஆளைவிடு!

—————————————————————–