குவிகம் குறும் புதினம்

 

உங்களுடன்……..

குவிகம் குறும் புதினம் என்ற புதிய புத்தக இதழைச் சென்ற மாதம் வெளியிட்டோம்.

சொல்லழகும் மயக்கும் மந்திரமும் சேர்த்துக் கதைகளில் கவிதை படைக்கும் லா ச ரா அவர்களின் கொட்டு மேளத்துடன் துவக்கினோம். அத்துடன் முகில் தினகரன் அவர்களின் பத்து பகல் பத்து ராத்திரி என்ற புத்தம் புதுக் குறும் புதினத்தையும் இணைத்து வெளியிட்டோம்.

அதற்கான வெளியீட்டு விழா தமிழ்ப் புத்தாண்டு தினத்தில் (14.04.2021) லா ச ரா அவர்களின் புதல்வர் சப்தகிரி, முகில் தினகரன் மற்றும் எண்ணற்ற எழுத்தாள நண்பர்கள் மத்தியில் ஜும் மூலம் மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது.

இனிப்பும் காரமும் சேர்ந்த சுவையான சிற்றுண்டியாகக் குவிகத்தின் முதல் குறும் புதினம் புத்தகம் அமைந்திருக்கிறது என்று நண்பர்கள் பாராட்டினார்கள்.

இந்தத் திட்டத்தை ஆரம்பித்தபோது மாதம் இரு குறும் புதினங்களை வெளியிடலாம் என்றுதான் நினைத்தோம். ஆனால் பெரும்பாலான குறும் புதினங்கள் 30-35 பக்கங்களில் முடிந்து விடுவதால் சில மாதங்கள் இரண்டிற்குப் பதிலாக மூன்று குறும் புதினங்களும் வரலாம். மகிழ்ச்சிதானே?

இனிப்பு காரத்துடன் காபியும் கிடைக்கும். அதன்படி இந்தமாதம் உங்களுக்கு மூன்று குறும் புதினங்களைத் தருகிறோம்.

–      நாகூர் ரூமியின் “குட்டியாப்பா”

–      சுப்ரபாரதி மணியனின் “கட்டைவிரல்”, (புதியது)

–      மீனாக்ஷி பால கணேஷின் “கண்கள் உறங்காவோ”

மூன்றும் மூன்றுவிதச் சுவையோடு அமைந்திருக்கின்றன. படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்லுங்கள்!

நூறு அங்கத்தினர்களை இந்தத் திட்டத்தில் இணைக்கவேண்டும் என்று திட்டமிட்டோம். இதுவரை 85 இலக்கிய நண்பர்கள் இணைந்திருக்கிறார்கள். இன்னும் ஒரு சில நாட்களில் இலக்கைத் தாண்டிவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

நம் அங்கத்தினர்களில் பலர் இலக்கியத்துறையில் வெற்றி நடை போட்டுக்கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்களின் படைப்புக்களைப் பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகத்தை “இலக்கிய நண்பர்“ என்ற தலைப்பில் வெளியிட இருக்கிறோம்.

இலக்கிய நண்பர் வரிசையில் முதலில் வருபவர் அழகியசிங்கர்!

நாங்கள் உங்களிடம் அன்புடன் கேட்டுக் கொள்வது இவைதான்:

–      குவிகம் குறும் புதினத்தில் வெளியிட நீங்கள் ஏற்கனவே படித்து மகிழ்ந்த குறு நாவல்களை அறிமுகப்படுத்துங்கள்!

–      உங்கள் நண்பர்களையும் இத்திட்டத்தில் இணையும்படி செய்யுங்கள்!

–      புதிய கதைக்களன்களில் புதிய குறும் புதினங்களைப் படைத்து அனுப்புங்கள்!

–      உங்கள் கருத்துக்களை எங்களுக்கு அவ்வப்போது சொல்லுங்கள்!

எழுத்து, சொல், பொருள் இவை அனைத்தையும்தாண்டி நல்லதொரு நட்பு வட்டத்தை குவிகம் குறும் புதினம் மூலம் உருவாக்குவோம்!

 

மே 15, 2021                       சுந்தரராஜன் –  கிருபானந்தன்

 

 

 

 

உலக இதிகாசங்கள் – எஸ் எஸ்

கில்காமேஷ் மகா ராட்சசனான காட்டரசன் ஹம்பாபாவை வெல்லத்  திட்டமிட்டிருக்கிறான் என்பதைக் கேட்டவுடன் எங்கிடு திடுக்கிட்டான். “நண்பா! நான் காட்டு மனிதனாக இருந்த போது  ஹம்பாபாவைப் பற்றி நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் . அவன் காட்டுக்கு அதிபதி .அவனிடம்  பல பயங்கரங்கள் ஆயுதங்களாக  இருக்கின்றன. அவன் கர்ஜித்தால்   நீர்வீழ்ச்சியைப் போல இருக்கும். அவன் மூச்சு நெருப்பாக எரிக்கும். அவன் எதையும் விழுங்கிவிடும் ஆற்றல் உடையவன். அவன் செவிகள் மிகவும் கூர்மையானவை. . அவனை வெல்வது என்பது முடியாத காரியம்” என்று … Continue reading

வெளிர் மஞ்சள் குருவி – ச பானுமதி

Yellow Sparrow | Beautiful birds, Cute animals, Singapore malaysia

வெளிர் மஞ்சள் நிறத்தில்

சிட்டுக்குருவி ஒன்று…!

எத்தனை அழகு? மஞ்சள் குளிக்காமலே.

 

செவ்வரி படர்ந்த கண்ணோரம்

கருமை நிறமும் அழகோ, அழகு.

பெண்ணுக்கு குருவிவால் கண்போலே.

 

ஓயாத சுறுசுறுப்பும்,

கீச், கீச் என இசைப் பேச்சும்

என்னை மயக்கியது…

 

அடிக்கடி பால்கனி பக்கம் போனேன்

பக்கமாக போனநேரம், விட்டுப்

பறந்தது சட்டென்று  ….

 

வரவழைக்க, பொட்டுக் கடலை

கைக்குள் கட்டினேன், காட்டினேன்

ம்ஹும் …வரவில்லை …ஏமாற்றமே!

 

எனினும், சந்தோஷம் …

நீயும், என்போல் …இலவசங்களுக்கு

மயங்குவதில்லை என்பதில்!

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

ஆதித்தன்

Aditya Chola I - Second Ruler Of Imperial Cholas And Battle Of Sri  Purambiyam Or Thirupurambiyam

கி பி 870 – 907.

ஒரு அரசன் தன் வம்சத்தைத் துவக்கிவைத்தால்- அவனது வாரிசு அதைக் காப்பாற்றி வளர்க்கவேண்டும். அதன் பிறகு அவன் சந்ததியர் முனைப்போடு அந்த வம்சப்புகழை மேலும் வளர்க்கவேண்டும். குப்தர்கள் அதற்கு ஒரு நேர் உதாரணம். ஹர்ஷர்கள் அதற்கு எதிர் உதாரணம். இப்பொழுது நம் சோழர் கதையும் அந்த வளர்பிறைப்பாதையில் செல்கிறது.

ஆதித்தன் என்று சொன்னால் திருப்பியம்புரம் சண்டை உடனடியாக நமக்கு நினைவுக்கு வரும். அதைப்பற்றி மீண்டும் எழுதினால் வாசகர்கள் நம்மை முறைப்பார்கள். அறைத்த மாவை எத்தனை முறை தான் அறைப்பது? ஆகவே ஒன்றிரண்டு வரிகளில் அதை முடித்து விடலாம்.

நிலமைக்காரர்: திருப்புமுனையான திருப்புறம்பயம் போர் - விஜயாலயச் சோழன்

திருப்பியம்புரம் போரில் பல்லவன்-சோழன் கூட்டணி பாண்டியக் கூட்டணியை வென்றது. அதன் பெரும் பயனை ஆதித்தன் அடைந்தான். சோழ நாட்டு எல்லைகள் விரிந்தன. ஆஹா.. எப்படி ரத்தினச்சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டோம்!

வென்ற ஆதித்தன் – கொங்கு நாட்டின் மீது படையெடுத்து அதைக் கைப்பற்றினான். ‘கொங்கு நாட்டுத் தங்கம்’ என்பார்கள். உண்மையிலேயே அந்நாளில் கொங்கு நாட்டில் தங்கம் மலிந்திருந்தது. அங்கிருந்து பொன் கொணர்ந்து தில்லை சிற்றம்பலமுகட்டைப் பொன்னால் வேய்ந்தான்.

வெற்றியின் சின்னமாகவும் மற்றும் சிவபக்தியாலும் காவேரிக்கரையின் இருபுறமும் 108 சிவாலயங்கள் கட்டினான். தஞ்சாவூர் அய்யம்பேட்டை அருகில் அவன் பெயரால் – ‘இராஜகேசரி சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்றொரு ஊர் இருந்தது. அது ராஜகிரி என்ற பெயருடன் இன்றும் உள்ளது.

கங்க நாட்டு அரசனுடன் நல்ல நட்புடன் இருந்தான். சேர நாட்டு மன்னன் ஸ்தானு ரவியுடனுடனும் நல்ல நட்புடனிருந்தான். இந்த நட்புக் கூட்டணி அவனது பிற்கால வெற்றிக்கு உதவியது. அதை இப்பொழுது பார்ப்போம்.

கி பி 903:
ஆதித்தன் அரியணை ஏறி 32 வருடம் ஆயிற்று.
தமிழகத்தில் ஆதித்தன் சக்தி பெருகுவது அபராஜிதனுக்குப் பொறுக்கவில்லை.
தனக்குக் கீழ் இருந்த இதய சோழச்சிற்றரசு ‘கப்பம்’ கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டது.
கேட்டால்.. ‘வானம் பொழிகிறது..பூமி விளைகிறது.. இதில் உனக்கென்ன கப்பம்’ என்ற வீர வசனம் வேறு பதிலாக வருகிறது.
பொறுமினான்.
ஆதித்தனும் ‘இந்த பல்லவன் ஆளும் வரை சோழ நாடு பழைய பெருமை அடையாது. இதை அழிக்கவேண்டும்’ என்று மனதில் உறுதி கொண்டான்.
‘ஒன்று அழிந்தால் தான் மற்றொன்று வளரும்’ – என்றெண்ணினான்.

வெற்றி என்பது ஒரு போதை.
வெல்ல வெல்ல தோள்கள் தினவெடுக்கும்.
ஆதித்தனுக்கு அது எடுத்தது.
ஒரு நாள் நண்பன் – இன்று அவன் எதிரி.
பகை மேகங்கள் தமிழ் நாட்டு வானில் கருக்கத்தொடங்கியது.
அது பல்லவனுக்கும் சோழனுக்கும் இடையே மைய்யம் கொண்டது.
போர்!
இந்தப் போர் பற்றி ஆழ்ந்த விளக்கங்களை சரித்திரம் நமக்குத் தரவில்லை.
ஆனால் அது எப்படி முடிந்தது என்பது பற்றி திட்டமாக சொல்கிறது.
ஆதித்தனின் சோழப்படை வலுவடைந்திருந்தது.
ஆயினும் எந்தப்படை வலுவானது என்பது அறிய முடியாததாக இருந்தது.
அபராஜிதன் யானை மேல் ஏறி போரிட்டு வந்தான்.

 பல்லவப் பேரரசின் கடைசி மன்னன்
ஆதித்தன் அந்த யானை மேல் பாய்ந்து அபராஜிதனைக் கொன்றான்.
அத்தருணம் தமிழகச்சரித்திரத்தில் ஒரு பெரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
பல நூற்றாண்டு ஆண்டு காஞ்சியை ஆண்டு – கற்கோயில்கள் செய்து- புகழ் பெற்ற பல்லவ வமிசம் அன்றுடன் தமிழகத்தில் மறைந்து போனது. அத்துடன் பழைய சோழர்கள் புதிய சோழர்களாக மறுமலர்ச்சி கொண்டு சாம்ராஜ்யம் தொடங்கும் நாள் அது. தொண்டை நாடு மெல்ல ஆதித்தன் வசமானது. சரித்திரம் அவனை ‘தொண்டைநாடு பாவின இராசகேசரிவர்மன்’ என்றழைத்தது.

ஆதித்தன் வீரத்தை போர்க்களத்தில் பார்த்தோம். அவனது ஆதிக்கம் அந்தப்புரத்திலும் விரிந்தது. நீங்கள் நினைக்கலாம் – போர் பற்றியே சதா எண்ணம் கொண்ட மன்னன் எப்படி பல ராணிகளை வச்சு ‘மெயின்டய்ன்’ பண்ண முடியும் என்று. ஆதித்தன் அதையும் செய்தான்!

ராணிகள் இரண்டு: இளங்கோ பிச்சி, வாயிரி அக்கண் (திரிபுவன மாதேவியார்).
‘இளங்கோ பிச்சி’ இராட்டிரக்கூட மன்னன் இரண்டாம் கிருஷ்ணனின் மகள். இவளே ஆதித்தனின் மூத்த மனைவி. இவளுக்குப் பிறந்தவன் ‘கன்னர தேவன்’.

சின்ன வீடு பட்டியல்:
நங்கை சட்டப்பெருமானார், தென்னவன் மாதேவியார், செம்பியன் தேவியார் என்னும் குலமாணிக்க நம்பிராட்டியார், அழிசி கட்டடிகள்.
அவனது அந்தப்புரத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
அந்த உத்தமபுத்திரன் “யாரடி நீ மோகினி” என்று பாடிக்களிப்பது நாம் மனக்கண்ணில் விரிகிறது . அது சரி.. மற்றவர் அந்தப்புர அந்தரங்களை நாம் ஏன் பார்க்க வேண்டும்.
தொடர்வோம்.

கி பி 907: தொண்டைமானுர்.

இன்றைய ஆந்திராவிலிருக்கும் காளஹஸ்தி!
யுவராஜா பாராந்தகனுடன் ஆதித்தன் அங்கு கோவில் கட்டத்திட்டமிட்டிருந்தான். வயது முதிர்ந்திருந்தான்.
‘பாராந்தகா! சிவன் சித்தம் தானோ- சோழர்கள் ராஜ்யம் இன்று வளர்ந்திருக்கிறது. பாண்டியர்கள் சாமர்த்தியசாலிகள். அவர்களை வெல்லலாம் – ஆனால் அழிக்க முடியாது. ஆகவே நீயும் உன் சந்ததியினரும் அவர்களுடன் ஜாக்கிரதையாக இருக்கவேண்டும். சோழர்களின் எதிர்காலம் உன் கையில்” – என்றான்.
ஆதித்தன் இறந்தான்.
பராந்தகன் ஆதித்தனுக்கு எரியூட்டினான். ஆதித்தனுடைய பள்ளிப்படையை அங்கு எழுப்பினான். அவனது சாம்பலின் மேல் ஆதித்தியேஸ்வர ஆலயம் (கோதண்டராமேஸ்வர ஆலயம்) என்ற சிவன் கோவில் கட்டப்பட்டது. சரித்திரம் அவனை ‘தொண்டைமானரூர் துஞ்சின உடையார்’ என்று எழுதியது.

விஜயாலயன் கோடு போட்டான்.
அந்தக் கோட்டில் ஆதித்தன் இராஜபாட்டை போட்டான்.
அதில் அடுத்த சந்ததியர் வெற்றி நடை போட்டனர்.
அந்தக் கதைகளைக் காணுமுன்..
ஆதித்தன் ஒரு காரியம் செய்திருந்தான்.
அது சரித்திரத்தின் பாடங்களை சரியாகக் கவனியாதது.
அவன் நல்லது என்று எண்ணி மகிழ்ந்து செய்த செயல் அவனை அடுத்து வந்த மன்னனைப் பாதித்தது.
அது பற்றி விரைவில் விரிவாகக் காணலாம்.  

சுற்றி நில்லாதே போ! பகையே! – கவி ஞாயிறு துரை. தனபாலன்

vel varuguthu vel varuguthu - YouTube

நேர்மையொடு வாய்மையினை நெஞ்சில் ஏற்றி
ஓர்மையது ஓங்கிடவே உள்ளிருள் ஓட்டி
கூர்மையுடை அறிவுடனே குவலயம் போற்றும்
சீர்மையதன் செவ்வியினைப் பெற்றனர் மாந்தர்!
பாரதத்தின் பெருமைகளை அழித்திட எண்ணிப்
பற்றியிங்கு படர்ந்தெம்மைச் சுற்றிடும் அரவே!
சுற்றிநில் லாதே போ! – பகையே!
சுருண்டே வீழ்ந்திடு வாய்!

உழைப்பதனைப் பெருமையென உயர்த்தும் நாட்டில்
ஊராரின் உழைப்பினையே உறிஞ்சி வாழ்ந்து
காலமெலாம் மக்கள்பணம் களவே செய்து
கறைபட்ட குறைவாழ்வே பொதுவாழ் வாகி
ஊழலிலே ஊறியவர் ஓடிவி டுங்கள்
உண்மையது வெற்றிபெறும் உயரிய காலம்
சுற்றிநில் லாதே போ! – பகையே!
சூழ்ச்சிகள் வெல்லா தே!

கலைகளுக்குத் தலைமையெனும் யோகக் கலையும்
கடும்பிணிகள் களைகின்ற மருத்துவக் கலையும்
நிலைபெறவே அவதரித்த சித்தர் பலரும்
நெடுங்காலம் புகழ்சேர்த்த புண்ணிய நாட்டில்
உலகினையே உலுக்கிபல உயிர்களைக் கொல்லும்
நுண்ணியதீக் கிருமியது நொந்திடும் விரைவில்
சுற்றிநில் லாதே போ! – பகையே!
தொற்றினி அற்றிடு மே!

எல்லைதனைக் காத்துநிற்கும் இந்தியப் படையை
எதிர்த்தெவரும் போர்புரிய எண்ணவும் வேண்டாம்
துல்லியமாய்த் தாக்குதலைத் தொடுத்திடும் தீரம்
தொன்புகழைப் பேணிபகை முடித்திடும் வீரம்
எல்லையினை மீறுமொரு தீவிர வாதம்
தொல்லையதைத் துடைத்தொழிக்கும் வல்லவர் கூட்டம்
சுற்றிநில் லாதே போ! – பகையே!
முற்றாய் அழிந்திடு வாய்!

சின்ன வீடு – செவல்குளம் செல்வராசு

Chinna Veedu (1985) | MUBI

பசியில் அவள்…             

கிறக்கத்தில் நான்…

சர்க்கரைக் குவளையில்   

அடைபட்ட எறும்பாய்

ரோமக் காட்டில் விரல்கள் 

 

கிறக்கம் தீர்ந்து

உறக்கத்தில் வீழ்ந்த நொடி   

எந்த நொடி என்றறியேன்

 

நடுஇரவில் நாயொன்றின்

ஊளை கேட்டு உறக்கம் கலைந்தேன்

 

மனம் மெல்ல வீடு திரும்பியது

மாலை திரும்புகையில்

மல்லி வாங்கி வரச் சொன்னாளே மனைவி

காத்திருந்திருப்பாள்…

 

மகளுக்காக வாங்கிய குட்டைப் பாவாடை

இதோ கட்டிலில்…

 

“நேத்து ஏன்பா வீட்டுக்கு வரல”

காலை மகளின் கேள்விக்கு

மனைவியின் கண்ணீர்த் துளிகள்

விடையாய்க் கிடைக்கும்

 

ஏதேதோ நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில்

புகைக்கச் சொன்னது மனம்

இன்னுமொரு போதை கிசுகிசுத்துப் புன்னகைத்தது

“தூக்கம் வரலயா ?”என்று

மௌனக் கட்டளைகளுக்குக்

கட்டுப்பட்டு இயங்க ஆரம்பித்தது

மனமும் உடலும்…

 

நாளைமுதல் இங்கு வரக்கூடாது என்ற

வழக்கமான சபதம்

நான் எடுத்து முடிக்கு முன்

காமம் கட்டளையிட்டது

“இது தான் கடைசிமுறை” என்று

சைக்கிள் – எஸ். கௌரிசங்கர்

Old Indian Bicycle High Resolution Stock Photography and Images - Alamy

ஏதோ சப்தம் கேட்டு சொர்ணம் வாசற் கதவைத் திறந்த போது, தனபால் கேட்டைத் திறந்து தன் சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. வழக்கமாக சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டே உள்ளே வரும் தன் கணவன் மெதுவாக சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்து அதை சுவர் அருகே ஸ்டாண்டு போட்டு நிறுத்தியதைப் பார்த்தாள்.

“ஏங்க சைக்கிள் செயின் கழண்டு போயிடுச்சா?”

“இல்லை, அறுந்தே போயிடுச்சு”

தனபால் இப்படிச் சொன்னவுடன் சொர்ணம் படியிறங்கி வந்து சைக்கிளைக் குனிந்து பார்த்தாள். பெடல் செய்யும் சக்கரத்தின் முனையிலும் பின் பல்சக்கர முனையிலும் செயின் அறுந்து இருபுறமும் தரையில் விழுந்து கிடந்தது.

“ஐயையோ! என்னங்க இப்படி அறுந்து கிடக்குது! தள்ளிகிட்டே வந்தீங்களா? எங்கேயிருந்து?”

“பெருங்குடி சிக்னலாண்டையே அறுந்திடுச்சு. அங்கேயிருந்தே தள்ளிகிட்டுதான் வரேன்”

“ஏன்? வழியிலே சைக்கிள் ரிப்பேர் கடையே இல்லையா?”

“இருந்துச்சு… இருந்தாலும் நம்ம கோவிந்தராசு கடையிலே கொடுக்கலாம்ன்னு  வந்துட்டேன். இங்கே வந்தா அவன் கடை பூட்டி இருக்குது.”

“ஏங்க, அவர் கடை ஒண்ணுதானா ஊர்லே?”

“வேறே இருக்கு…. ஆனா கோவிந்தன் ரொம்ப செலவில்லாம நல்லா ரிப்பேர் பண்ணுவான்.”

“ஆமா… உங்க சைக்கிளுமாச்சு, கோவிந்தனுமாச்சு! எத்தனி வருஷம் இந்த இரண்டையும் கட்டிகிட்டு அளுவீங்க? எத்தினி தடவை இதை ரிப்பேர் பண்ணுவீங்க?”

“ஏன் இந்த சைக்கிளுக்கு என்னாடி கொறைச்சல்?”

“ம்… நமக்குக் கல்யாணம் ஆன நாளிலேருந்து இந்த ஓட்டை சைக்கிளை வச்சுகிட்டு இருக்கீங்க. இப்ப முப்பது வருசமாச்சு… இன்னும் இதை வித்துட்டு ஒரு புது வண்டி வாங்கலை நீங்க.”

“அடியே! நீ பொண்டாட்டியா வரதுக்கு முன்னாலே இருந்து இந்த சைக்கிள் என் கிட்டே இருக்குது, தெரிஞ்சுக்கோ. சரி… உன்னையும் கட்டிகிட்டு முப்பது வருஷமாச்சு. உன்னை வித்துட்டு புதுசா ஒருத்தியைக் கொண்டாந்துட்டமா?”

“ஐய!  இருவது வயசு வாலிபன் இவரு! அறுவத்தஞ்சு வயசு கிழம் பேசறதைப் பாரு! யாராவது கேட்டா வளிச்சுகிட்டு சிரிக்கப் போறாங்க”.

சொர்ணம் முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டாள். வரிசையாக எட்டு வீடுகள் ஒன்றைத் தொட்டுக் கொண்டு மற்றது இருக்கும் ஒரு காலனி அது. தனபாலின் வீடு மூன்றாவது. இரண்டாவது வீட்டின் வாசலில் குப்பையைக் கொட்ட வெளியே வந்த அமிர்தம், வந்த வேலையை மறந்துவிட்டு இவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டு சிரித்துக் கொண்டு நின்றாள். அதை கவனித்து விட்ட சொர்ணம், “உள்ளே வாங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டே தன் வீட்டின் படியேறி உள்ளே சென்றாள்.

சிறிது நேரம் தன் சைக்கிளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்த தனபால், கீழே உட்கார்ந்து அந்த செயினின் ஒரு பக்கத்தைப் பிடித்து விரல்களுக்கு இடையில் வைத்துக் கொண்டு அறுந்து கிடந்த மறுபக்க முனையில் பொறுத்திப் பார்த்தார். அது ஒட்டாமல் நழுவி கீழே விழுந்தது. இரண்டு மூன்று முறை இப்படிச் செய்து பார்த்தும் பலனில்லை. அலுத்துக் கொண்டு முயற்சியைக் கைவிட்டு, எழுந்து கைகளைப் பார்த்தார். கருப்பாக மை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. அதை சுவரின் மீது தேய்க்கப் போனவர், சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்த போது அடுத்த வீட்டு அமிர்தம் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தாள். உடனே கையை அவசரமாக இழுத்து மையை தன் தலை முடியில் தடவிக் கொண்டு வேகமாகப் படியேறி உள்ளே போனார்.   

நேராக பாத்ரூம் போய் கைகால்களை கழுவிக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்த போது, சொர்ணம் கையில் ஒரு கோப்பையோடு வந்து, அதை அங்கிருந்த சிறு மேஜை மீது வைத்துவிட்டு, “டீயைக் குடிங்க” என்றாள். கோப்பையை கையில் எடுத்துக் கொண்ட தனபால், “என்ன! சொர்ணம் கோவிச்சுகிட்டியா?” என்றார். சொர்ணம் தலை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் நின்றதைப் பார்த்துவிட்டு தனபால், “என்ன சொர்ணம் அழுவுறியா?” என்றார்.

“பின்னே? சைக்கிளை விக்கிறமாதிரி என்னையும் வித்துடுவீங்களா?”

“நீதானே சொன்னே பழசானா வித்துடணும்னு. அதான் நானும் சும்மா ஒரு விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன் சொர்ணம்”

தனபால் குரலில் இருந்த கெஞ்சலை கவனித்த சொர்ணம் லேசாக சிரித்துக் கொண்டாள். தனபாலுக்கு அவள் சமாதானம் ஆகிவிட்டதாகத் தோன்றியது. கோப்பையில் இருந்த டீயை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு, காலிக் கோப்பையை அவள் கையில் கொடுத்து, “இப்ப உன்னை வித்தாலும் வாங்கறதுக்கு ஆள் வேணுமில்லை?” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.

சொர்ணம் கண்களில் கோபம் பொங்க, தன் கையில் இருந்த கோப்பையை அவர் மீது வீசி எறிவதாக பாவனை செய்து, “வயசானாலும் இந்த வாய்க் கொளுப்பு போகலை பாரு!” என்று சொல்லிவிட்டு சமையலறையை நோக்கி நடந்தாள். சட்டென்று நின்று திரும்பி, “சைக்கிளைப் பூட்டினீங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“செயின் அறுந்த சைக்கிளை எந்தத் திருடன் ஓட்டிகிட்டு போயிடுவான்?”

“ஏன்? உங்களை மாதிரியே எவனாவது தள்ளிகிட்டே போயிட்டான்னா?”

“ஆமாம்! அது எனக்குத் தோணலை பாரு! என் பொண்டாட்டி அறிவே அறிவு!”

“அதுக்காகவே என்னை நீங்க விக்காம இருக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே சென்றாள்.  சைக்கிளைப் பூட்ட தனபால் வெளியே விரைந்தார்.

இரவு படுக்கப் போகும் முன் சொர்ணம் தனபால் அருகில் வந்து மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“இங்க பாருங்க! அந்த சைக்கிளை ஆயிரம் தடவை ரிப்பேர் பண்ணியாச்சு. ஒவ்வொரு தடவையும் நூறு, இருநூறுன்னு அதை வாங்கின காசுக்கு மேலே செலவழிச்சாச்சு. போதும். தொலைச்சுக் கட்டுங்க அதை. யாரும் வாங்கிக்க மாட்டாங்கன்னா, என் கிட்டே கொடுங்க. பளைய இரும்பு வாங்கறவன் கிட்டே கொடுத்தா, பேரிச்சம் பளமாவது கிடைக்கும்”.

“என்ன அப்படி சொல்லிட்டே? எங்க அப்பா எனக்குக் கொடுத்த பொக்கிஷம்டி அது”

“ஆமாம்! பொக்கிஷம். காலணாவுக்குப் பிரயோசனமில்லை”

“சொர்ணம்! என் சைக்கிளைப் பத்தி யார் குறைச்சு சொன்னாலும் எனக்கு கோவம் வந்திடும், ஆமாம் சொல்லிட்டேன். சாதாரண சைக்கிளா அது?”

தனபால் தன் பழைய நினைவுகளில் ஆழந்து போனார்.

“எனக்கு அப்ப நாலு வயசிருக்கும். எங்கப்பா அந்த சைக்கிளை புதுசா வாங்கிட்டு வந்தாரு. ஹம்பர் சைக்கிள். அந்த காலத்திலே அந்த சைக்கிள் யாரு கிட்டேயும் இருக்காது. டபுள் பார். டைனமோ விளக்கு. அது மேலே மஞ்ச துணி சுத்தி போத்தி வைச்சிருப்பாரு. இரண்டு சக்கரத்திலேயும் கலர் கலராக ஒரு மாலை மாதிரி சுத்தி வைச்சிருப்பாரு. சுத்தும் போது பார்க்க அழகா இருக்கும். எங்க அப்பா நல்ல உயரம். அதனாலே அந்த சைக்கிளை வாங்கினாரு. அந்த சைக்கிள்லேதான் எல்லா இடத்துக்கும் போவாரு.”

சொர்ணம் எல்லாவற்றையும் சிரத்தை இல்லாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“அப்ப ‘கல்யாணப் பரிசு’ சினிமாப் படம் வந்த நேரம். அதிலே ஜெமினி கணேசனும் சரோஜாதேவியும் சைக்கிள் ஓட்டி கிட்டே பாட்டு பாடுவாங்க. அதைப் பார்த்துட்டு வந்து தானும் சைக்கிள் ஓட்டணும்னு வாங்கினேன் அப்படீம்பாரு. எங்க அம்மா கூட கேலியா பேசுவாங்க. அவங்களை பின்னாலே வைச்சுகிட்டு என்னை, பார்லே ஒரு தனி குட்டி சீட் போட்டு அதிலே உட்கார வைச்சு சினிமாக்கெல்லாம் கூட்டிகிட்டு போவாரு”

அப்படியே சிறிது நேரம் அந்த நினைப்பிலேயே இருந்தார் தனபால். சட்டென்று ஞாபகம் வந்தவர் போல், “வாரம் ரெண்டு தடவை நல்ல துடைச்சி, எண்ணை போட்டு பளபளன்னு வைச்சிருப்பாரு. சைக்கிளை யார் கேட்டாலும் கொடுக்க மாட்டாரு. எனக்குக் கூட கொடுக்கலை. ‘சைக்கிள் கத்துக்க வாடகை சைக்கிள் எடுத்து கத்துக்கோ’ ன்னு சொல்லிட்டாரு. அவருக்கு வயசாகிப் போய் நான் வேலைக்குப் போன பிறகுதான் அந்த சைக்கிளை என் கிட்டே தந்தாரு. அதுவும் அரை மனசோடதான். சாவறதுக்கு கிடக்கும் போது கூட, முதல் நாள் என் கிட்டே ‘தனபாலு, அம்மாவை நல்லா பார்த்துக்கோ. என் சைக்கிளையும் பார்த்துக்கோ. அதை யார் கிட்டேயும் வித்துடாதேன்னு’ சொல்லிட்டுத்தான் கண்ணை மூடினாரு”.

“சரி! போதும் அந்தப் பளைய கதை. இப்ப அதுக்கு துருப்பிடிச்சு, கலர் போயி, எல்லா பாகமும் கயண்டு போயி எலும்புக் கூடா இருக்கு. இனிமே அதை வைச்சுகிட்டு என்ன பண்றது?”

“ம்.., கல்யாணம் ஆன புதுசிலே நீ கூடதான் கொழுகொழுன்னு பளபளன்னு இருந்தே. இப்ப எல்லா கயண்டு போயி தொளதொளன்னு இருக்கே. உன்னையும் பழைய இரும்புகாரன்கிட்டே போட்டுரலாமா? பேரீச்சம் பழம் கிடைக்குமா?”

சொர்ணத்திற்கு கோபம் தலைக்கேறியது.

“உங்க பொண்டாட்டியும் அந்த ஓட்டை சைக்கிளும் உங்களுக்கு ஒண்ணா? என்னை தொலைச்சி கட்டிடுங்க. அந்த சைக்கிளோடேயே குடும்பம் நடத்துங்க. எனக்கென்ன? நீங்களாச்சு உங்க ஓட்டை சைக்கிளாச்சு. எக்கேடு கெட்டுப் போங்க”

சொர்ணம் அவசரமாக எழுந்து உள்ளே போய் கதவைப் ‘படார்’ என்று சாத்திக் கொண்டு படுக்கையில் விழுந்தாள். தனபால் மெதுவாக எழுந்து போய் ஒரு டம்பர் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு ஹாலிலேயே பாயைப் போட்டுப் படுத்துக் கொண்டார்.

ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னால் தனபாலின் அப்பா, தங்கப்பன் “ஹம்பர்” சைக்கிளை பிராட்வே கடை ஒன்றில் இருந்து வாங்கி வந்திருந்தார். குழந்தை தனபால் தனக்கு மூன்று சக்கர சைக்கிள் வேண்டுமென்று கேட்டிருந்தான். மாறாக, அப்பா தனக்கு சைக்கிள் வாங்கிக் கொண்டதில் அவனுக்குக் கோபம். “இந்த சைக்கிள்லே ஏற மாட்டேன் போ” என்று அப்பாவிடம் கோபித்துக் கொண்டது அவருக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. அப்பா அவனைக் கொஞ்சி, “இங்கே பார்! நீ உட்கார்ந்து வர உனக்கு தனி குட்டி சீட்” என்று பெருமையுடன் காட்டி அதில் உட்கார வைத்தவுடன் கோபம் பறந்துவிட்டது. அப்புறம் அப்பா வெளியே போகும் போதெல்லாம் அந்த சைக்கிள் சீட் சவாரிதான். பெரியவன் ஆகி சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்ட பிறகும் அப்பா அந்த சைக்கிளைத் தொட விடவில்லை. ஸ்கூல் கடைசி பரீட்சையில் தனபால் ஃபெயில். தங்கப்பன், தான் வேலை செய்து வந்த முதலாளியிடம் சொல்லி அவர் சிபாரிசில், ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு கிண்டியில் ஒரு ஃபாக்டரியில் வேலையில் அமர்த்தி விட்டார். அதற்குப் பிறகுதான் ஆஃபீஸ் போய் வர அந்த சைக்கிள் தனபாலிடம் வந்தது. நாற்பது வருஷமாக அதுதான் அவருடைய இணை பிரியா நண்பன். வெய்யிலோ மழையோ அதில்தான் சவாரி. நடுவில் இருக்கும் ஃப்ரேமைத் தவிர, மற்ற எல்லா பாகத்தையும் நிறைய தடவை மாற்றி ஆகி விட்டது. இருந்தாலும் அதை விட்டுவிட மனசு வரவில்லை.

ராஜா அண்ணாமலைபுரத்தில், தெற்குக் கோடியில் கால்வாயின் கரையில் ஒரு திடலில் குடிசைகளும் ஓட்டு வீடுகளுமாக பத்துப் பதினைந்து வீடுகள். அதில் ஒன்றில்தான் தனபால் குடும்பம் பல வருஷங்களாக இருந்து வந்தது. பதினைந்து வருஷத்துக்கு முன்னால் ஒரு நாள், அந்த இடம் ஒரு ட்ரஸ்ட்க்குச் சொந்தமென்றும், அதில் பல மாடி கட்டிடம் கட்டப் போவதாகவும் உடனே அந்த இடத்தை எல்லோரும் காலி செய்ய வேண்டுமென்றும் நோட்டீஸ் வந்தது.  உடனே போராட்டம் வெடித்தது. போலீஸ், ரவுடி மிரட்டல்களும், சமாதானப் பேச்சு வார்த்தைகளும் ஒரு வருஷம் தொடர்ந்தன. முடிவில், வீடு வைத்திருப்பவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஐந்து லட்சம் இழப்பீடு தருவதாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு, எல்லோரும் இடத்தை காலி செய்தார்கள். தனபால், கையில் கிடைத்த பணத்தை வைத்து நாவலூரில் இப்போதிருக்கும் வீட்டை வாங்கினார். பத்து வருஷம் முன்னால் ஒரே பெண் வசந்திக்குத் திருமணமும் முடித்தார்.

வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவுடன், சும்மா இருக்க முடியாமல் திருவான்மியூரில் ஒரு கடையில் வேலை. தினமும், நாவலூரில் இருந்து போய் வருவது இந்த “ஹம்பர்” சைக்கிளில்தான். அதோடு அறுபது வருஷ பந்தம். இன்று வரை அதுவும் தனக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதை விற்று விட வேண்டுமா? முடியவே முடியாது.

அடுத்த நாளும் கோவிந்தராசு சைக்கிள் ரிப்பேர் கடையைத் திறக்கவில்லை. “அவனோட மச்சினி புருஷனை வேலூர் ஆஸ்பத்திரிலே சேர்த்திருக்காங்களாம். உதவிக்கு இவன் போயிருக்கான். அதான் கடையைத் திறக்கலை. பத்து நாள் ஆகுமாம். நான் பஸ்ஸிலேயே போறேன்” என்று விசாரித்து விட்டு வந்து தனபால் சொர்ணத்திடம் சொன்னார். பத்து மைல் சைக்கிளில் போவதைக் காட்டிலும் பஸ்ஸில் போவது நல்லதுதான் என்று நினைத்து அவளும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

ஒருவாரம் கழிந்தது. ஒருநாள் மதியம் வாசல் மணி அடிப்பதைக் கேட்டு சொர்ணம் கதவைத் திறந்தாள். நடு வயதைக் கடந்தவன் ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“யாருப்பா?”

“நான் ஆறாம் நம்பர் வீட்டிலே தச்சு வேலை செய்யறேன்மா. அம்மா உங்களை கேட்கச் சொன்னாங்க”

ஆறாம் நம்பர் தினகரன் வீட்டில் தரை டைல்ஸ் மாத்தி, ரிப்பேர் செய்து மராமத்து வேலை நடப்பதை அவர் மனைவி நாலு நாள் முன்னால் சொன்னது சொர்ணத்திற்கு ஞாபகம் வந்தது.

“என்ன கேட்கச் சொன்னாங்க? எங்க வீட்டிலே ஒரு ரிப்பேர் வேலையும் இப்ப இல்லை”

“அதில்லைம்மா! இதோ உங்க வீட்டு வாசல்லே நிக்கிறது உங்க சைக்கிள்தானே?”

“ஆமாம்! எங்க வீட்டு ஐயாவுது? ஏன் கேட்கிறே?”

“இது பழைய சைக்கிள்தானே? விலைக்குக் கொடுப்பீங்களா?”

“ஐயய்யோ! அது விக்கிறதுக்கில்லை. ரிப்பேருக்காக நிக்கிது.  கொடுக்கறதுன்னா எங்க வீட்டுக்காரரைத்தான் கேட்கணும்.”

“கேட்டு வைங்கம்மா! நான் இன்னும் நாலு நாள் வேலைக்கு வருவேன். காசு கொடுத்துட்டு வாங்கிக்கிறேன்.”

சொர்ணம் தனபாலைக் கேட்கவில்லை. கேட்டால் அவர் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார் என்று தெரியும். “வீணாக சண்டைதான் வரும். ஏன் வம்பு? அவராச்சு, அவர் சைக்கிளாச்சு, நமக்கென்ன?” என்று இருந்து விட்டாள். ஆனால் விஷயம் அதோடு நிற்கவில்லை. மனசில் சுழன்று சுழன்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்த சைக்கிளை விற்றால்தான் என்ன? சொந்த பெண்டாட்டியை விட அந்த ஓட்டை சைக்கிள்தான் அவரோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. “என்னை பழைய இரும்புக்காரனிடம் போட்டு விடுவாராமே? பார்க்கிறேன்”. தன் வீட்டிலேயே தனக்கு ஒரு சக்களத்தி இருப்பது போலத் தோன்றியது சொர்ணத்துக்கு. அதை ஒழித்துக் கட்டினால்தான் நிம்மதி.

நாலு நாள் கழித்து, மீண்டும் அந்த தச்சு வேலைக்காரன் வந்தான்.

“ஐயா என்னம்மா சொன்னாரு? சைக்கிளை கொடுத்துடலாம் இல்லை?”

“ஐயாவுக்குக் கொடுக்க இஷ்டம் இல்லை. நான்தான் வயசாயிடுச்சு, நீங்க இனிமே சைக்கிள் ஓட்ட வேண்டாம்னு சொல்லி சம்மதிக்க வைச்சிருக்கேன். ரொம்ப ராசியான சைக்கிள். சரி! எவ்வளவு கொடுப்பீங்க?”

“பழைய சைக்கிளு. என்ன ஒரு இருநூறு ரூபாய் கொடுக்கலாம்”

“இருநூறா? வேண்டாம். அது இங்கியே இருக்கட்டும். நீங்க வேறே வாங்கிகுங்க”

“என்னம்மா? செயினு கூட அறுந்து கிடக்குது. புது செயின் மாத்தி, டயர் மாத்தி ஓவராயில் பண்ணி ரோட்டிலே ஓட்ட லாயக்கா ஆக்கிறதுக்கே மேலே எழுநூறு, எண்ணூறு ஆகும்.”

“அதான். இது வேணாம். நீங்க புது சைக்கிளே வாங்கிகுங்க”

“என்னம்மா, இப்படிச் சொல்றீங்க? எனக்கு செலவிருக்கும்மா. சரி! இருநூத்து ஐம்பது கொடுத்திடறேன்”

“இல்லை, நான் ஐயாவைக் கேட்டு நாளைக்குச் சொல்றேன்”

“எனக்கு இன்னியோட வேலை முடிஞ்சிருச்சும்மா. நாளைக்கு நான் வர மாட்டேன். சரிம்மா! கடைசி விலை, முன்னூறு ரூபாய்.”

அவனிமிருந்து கடைசி விலையை வாங்கிக் கொண்டு சொர்ணம் சைக்கிள் சாவியை அவனிடம் கொடுத்தாள்.

அன்று மாலையில் தனபால் வீட்டிற்கு வந்த போது, வாசலில் சைக்கிள் இல்லாததைக் கண்டு அதிர்ந்து போனார். அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தவர், துணியை மடித்துக் கொண்டிருந்த சொர்ணத்தைப் பார்த்து, “சொர்ணம், சைக்கிளைக் காணலை. நீ சொன்ன மாதிரியே எவனோ தள்ளிகிட்டு போயிட்டான்” என்று கத்தினார்.  சொர்ணம் பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருந்தாள். “பூட்டிதானே வைச்சிருந்தேன்” என்று சொன்னவர் சட்டென்று சாவி வைக்குமிடத்தில் பார்த்த போது சைக்கிள் சாவியைக் காணவில்லை.

“சொர்ணம், சைக்கிள் சாவியும் காணலை. எவனோ வீடு புகுந்து சாவியை எடுத்துகிட்டு போய் வண்டியை தள்ளிகிட்டு போயிட்டான் போலிருக்கு. நான் பேசறதெல்லாம் உன் காதிலே விழுதா?”

சொர்ணம் மெதுவாக அவர் அருகில் வந்து “கத்தாதீங்க. எல்லாம் சொல்றேன். முதல்லே கைகாலை களுவிட்டு வாங்க. டீ தரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு சமையல் அறைப் பக்கம் திரும்பினாள். தனபால் அவள் தோளைப் பிடித்து வேகமாகத் திருப்பினார்.

“அதெல்லாம் அப்புறம். என் சைக்கிளுக்கு என்ன ஆச்சு? அதைச் சொல்லு முதல்லே”

சொர்ணம் சில வினாடிகள் அவர் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு, பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

“சொல்லு, என்ன விஷயம்? சீக்கிரம் சொல்லு”

“அந்த ஓட்டை சைக்கிள் விலை போயிடுச்சு. அதை வித்துட்டேன்.”

தனபால் பேயறைந்தவர் போல் ஆனார்.

“யார் கிட்டே?”

“ஆறாம் நம்பர் வீட்டுக்கு தச்சு வேலைக்கு வந்தவர் கிட்டே. முன்னூறு ரூபாய் கிடைச்சது. எடுத்து வைச்சிருக்கேன்”

“இப்ப நான் உன்னை அதை விக்கச் சொன்னேனா?”

“இல்லைன்னா இன்னும் பத்து வருஷம் அந்த ஓட்டை வண்டியை வைச்சுகிட்டு, நீங்க கஷ்டப்பட்டு மிதிச்சுகிட்டு தினம் நூறு மைல் போயிட்டு வருவீங்க. நான் ஒவ்வொரு நாளும் “நீங்க முழுசா திரும்பி வரீங்களா?”ன்னு இங்கே வயித்திலே நெருப்பைக் கட்டிகிட்டு காத்துகிட்டு கிடக்கணும். நீங்க அதை விக்க மாட்டீங்கன்னு தெரியும். அதான் நானே முடிவு பண்ணி வித்துட்டேன்.”

தனபாலுக்கு தலை சுழல்வது போல இருந்தது. தலையை இரு கைகளாலும் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு அங்கிருந்த ஸ்டூலில் அமர்ந்து விட்டார். வாய் கேவிக்கேவி அழ, கண்களில் நீர் பெரிதாக வழியத் தொடங்கியது.

“இப்ப என்ன ஆகிப் போச்சு? ஏதோ எளவு விழுந்துட்ட மாதிரி இப்படி அளுவுறீங்க! நான் இன்னும் உசிரோடதான் இருக்கேன். அந்த சைக்கிள்தான் செத்து போய் ரொம்ப நாளாச்சு”

“அடிப்பாவி! உசிரில்லாத ஜடமா அது? உசிருள்ள ஜீவன்டி அது. சொந்தக் குழந்தைபோல இத்தினி வருஷமா அதை வைச்சு காப்பாத்திகிட்டு வந்தேன். ஒரு நொடியிலே கேவலம் முன்னூறு ரூபாய்க்கு ஆசைப்பட்டு வித்திட்டியே? கோடி ரூபாய் கொடுத்தாலும் அந்தக் குழந்தை இனிமே திரும்பக் கிடைக்குமா?”

“ஆமாம், கோடி ரூபாய் கொடுப்பாங்க! முன்னூறு ரூபாய்க்கே அவன் முக்கிகிட்டு கொடுத்தான். துருப்பிடிச்சுப் போய், அங்கமெல்லாம் அக்கக்கா கழண்டு போய் கிடக்குது. அதுக்கு உசிரு இருக்காம். இங்கே பொண்டாட்டி உசிருள்ள ஜீவனாத் தெரியலை. அதை விட அந்த சைக்கிள் ஒசத்தியாப் போயிடுச்சு.”

தனபால் ஆத்திரத்தோடு எழுந்து, அவள் கன்னத்தில் பலமாக அறைந்தார். அவள் தன் கையால் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு அலற ஆரம்பித்தாள்.

“ஆமாண்டி! அது நான் பிறந்ததிலேருந்து என் கூட இருக்குது. நீ இடையிலே வந்தவதான். உன்னை விட அந்த சைக்கிள் எனக்கு ஒசத்திதான். போ! என் கண் முன்னாலே நிக்காதே!”

சொர்ணம் அவர் கண்களில் இருந்த வெறியைப் பார்த்தாள். கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, பேசாமல் போய் படுக்கையில் விழுந்தாள். அன்றிரவு இருவரும் சாப்பிடவில்லை. பேசவில்லை. ஒரு மயான அமைதி அந்த வீட்டில் நிலவியது.

மறுநாள், நீண்ட நேரமாகியும் தனபால் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்காததைக் கண்டு சொர்ணம் உள்ளே போய் பார்த்தாள். அவர் சுருண்டு படுத்துக் கொண்டிருந்தார். சற்று தள்ளி நின்று கொண்டே, “ஏங்க, மணி ஒம்பது ஆவுது. நீங்க வேலைக்குப் போகலையா?” என்றாள். பதிலில்லை. “ஏங்க, எளுந்திருங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவரை தொட்டு எழுப்பப் போனவள், அவர் உடல் சுடுவதை கவனித்தாள். சட்டென்று நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்த போது கையில் நெருப்பாய் சுட்டது.

“என்னங்க, உடம்பு சுகமில்லையா? ஜுரமா?” என்றாள்.

மெதுவாக போர்வையை விலக்கிக் கொண்டு கண்களைத் திறந்த தனபால் பதில் பேசவில்லை. உடல் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“என்னங்க இப்படி சுடுது! உடம்பு நடுங்குது. வாங்க உடனே போய் டாக்டரைப் பார்ப்போம்”

“வேணாம். பத்து போட்டு, கசாயம் குடுச்சா எல்லாம் சரியாப் போய்டும்”

மூன்று நாள், “கசாயம்” குடித்தும் ஒன்றும் சரியாகவில்லை. அதற்கு மேல், தாமதிக்கக் கூடாது என்று சொர்ணம், வாசலில் போன ஒரு ஆட்டோவை நிறுத்தி, அவரை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துக் கொண்டு, திரவியம் டாக்டர் கிளினிக்குக்குப் போனாள்.

டாக்டர் திரவியம் அந்தப் பகுதியில் ரொம்ப பிரசித்தம். “அஞ்சு ரூபாய் டாக்டர்” என்று பெயர் வாங்கியவர். யாராயிருந்தாலும் எந்த வியாதியாயிருந்தாலும் ஃபீஸ் “அஞ்சு ரூபாய்”தான். அதுவும் கட்டாயமில்லை. கையில் இருப்பதை அங்கிருக்கும் உண்டியலில் போட்டு விட்டுப் போகலாம். காசில்லாவிட்டால் அதுவும் தேவையில்லை. கூடிய வரைக்கும் மருந்து இலவசம். நூறு பேருக்குமேல் இருந்த கூட்டத்தைக் கடந்து, தனபாலின் முறை வர இரவு எட்டு மணி ஆகிவிட்டது.

“என்ன பண்ணுது?”

“மூணு நாளா உடம்பு ஜுரம் டாக்டர். கண்ணு முளிக்கவே இல்லை”.

“உடம்பு குளிர் நடுக்கம் மாதிரி இருக்குதா?”

“முதல்லே இருந்தது. இப்ப இல்லை”

எல்லா கேள்விகளுக்கும் சொர்ணம்தான் பதில் சொன்னாள்.

“என்ன குடுத்தீங்க?”

“கசாயம் கொடுத்தேன். சரியாகல்லை. கஞ்சிதான் குடிச்சாரு”

“சரி பார்ப்போம்”

டாக்டர் எல்லாம் பார்த்தார். பிறகு ஒரு சீட்டில் எழுதி நீட்டினார்.

“வைரல் ஃபீவர்தான். மருந்து எழுதிக் கொடுத்திருக்கேன். கொஞ்சம் விலை அதிகமான மாத்திரை. என் கையிலே இல்லை. வெளியிலே வாங்கிக்குங்க. கஞ்சி கொடுங்க. ரசம் சாதம், இட்லி, பன்னு கொடுக்கலாம். தயிர், மோர் வேணாம். ஒரு வாரம் கழிச்சு பார்க்கிறேன்”

ஒரு வாரம் ஆகியும் தனபாலின் உடம்பு முழுசாக சரியாகவில்லை. ஜுரம் குறைந்திருந்தது. ஆனாலும் உடம்பு பழைய தெம்பு, உற்சாகம் கொள்ளவில்லை. சோர்ந்து படுத்துக் கொண்டே, எதையோ பறிகொடுத்தவர் போல எங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சாப்பாடும் சரியாக உள்ளே போகவில்லை. பல வேளைகளில் மறுத்துவிட்டார். சொர்ணம் எத்தனையோ முறை அவரை உற்சாகப்படுத்திப் பேசியும் ஒன்றும் தெளிவாகவில்லை. ஒருவாரம் கழித்து மீண்டும் டாக்டர் திரவியத்திடம் அழைத்துக் கொண்டு போனாள்.

“என்ன, எப்படி இருக்கீங்க?”

“இனிமே இருந்து என்ன பிரயோசனம் டாக்டர்?”

தனபாலின் வாயிலிருந்து இந்த வார்த்தைகள் வந்ததும் டாக்டர் அதிர்ந்து விட்டார்.

“ஏன் இப்படி விரக்தியாகப் பேசுறீங்க? இப்ப என்ன ஆயிடுச்சு? ஜூரம் வந்தது. போயிடுச்சு. இனிமே மறுபடியும் நல்லா சாப்பிட்டு நல்லா ஓய்வெடுத்துகிட்டு உடம்பைத் தேத்திக்க வேண்டியதுதானே? இதிலே என்ன கஷ்டம்?”

“இனிமே இந்த உடம்பைத் தேத்தி என்ன ஆகப் போவுது?” என்று சொல்லிவிட்டு தனபால் எழுந்து விட்டார்.

“சரி! நீங்க வெளியே இருங்க. நான் உங்க வீட்டுக்கார அம்மா கிட்டே மருந்து, டானிக் எல்லாம் எழுதித் தரேன்”

ஒரு நடைப்பிணம் போல தனபால் மெதுவாக நடந்து, வெளியே போனார். அவர் போனதும், திரவியம் சொர்ணத்திடம். “ஏம்மா? வீட்டிலே சமீபத்திலே ஏதாவது துக்க சமாசாரம் நடந்ததா? வேண்டியவங்க யாராவது இறந்து போயிட்டாங்களா?”

“இல்லீங்களே”

“பின்னே ஏன் இவ்வளவு சோகமா, விரக்தியா பேசறாரு? ஏதாவது முக்கியமான பொருள் தொலைஞ்சு போச்சா?”

“டாக்டர், அவர்கிட்டே அறுபது வருஷமா இருந்தது ஒரு சைக்கிள். அது அவரு அப்பா ஆசையா அவருக்குக் கொடுத்தது. அது துருப்புடிச்சு போய், ஓட்டை சைக்கிளா ஆகிப் போயிடுச்சு. அடிக்கடி நிறைய செலவு வைச்சுகிட்டு இருந்தது. நாந்தான் இனிமே அது எதுக்குன்னு…. அவருக்குத் தெரியாம அதை வித்துபுட்டேன். அடுத்த நாள்லேருந்துதான் இந்த ஜுரம்”

சொர்ணம் நடந்ததையெல்லாம் சொன்னாள்.

“ஆகா! அதுதாம்மா காரணம். அந்த சைக்கிள் மேலே அவரு உசிரையே வைச்சிருந்திருக்காரு. அது போனது அவரு மனசை ரொம்ப பாதிச்சிருக்கு.”

“சைக்கிள் போனதுக்கா இவ்வளவு துக்கம்? ரேடியோ போயிருக்கு, டி.வி. வெடிச்சிருக்கு, ஏன் ஒரு தடவை பீரோவிலிருந்த நகைகூட திருட்டுப் போயிருக்கு. அதெல்லாம் அவரை ஒண்ணும் செய்யலையே?”

“அம்மா, இதெல்லாம் மனுஷனுக்கு மனுஷன் மாறுபடும். ஒருத்தருக்கு இன்னொருத்தர் மேலேயோ, ஒரு பொருள் மேலேயோ இருக்கிற ஆசை, பாசம், ஈடுபாடு மத்தவங்களுக்கு அதே ஆளுகிட்டேயோ பொருள் மேலேயோ அதே அளவு இருக்காது. அந்த ஈடுபாட்டை, பாசத்தை மத்தவங்களாலே புரிஞ்சுக்கவும் முடியாது. உங்க வீட்டுக்காரருக்கு அந்த சைக்கிள் மேலே இருந்த பிணைப்பு அதை இழந்ததிலே, அவருக்கு ஏதோ தன்னோட குடும்பத்திலே ஒருத்தர் செத்துப் போன மாதிரி ஆயிருக்குன்னு தோணுது”

“ஒண்ணும் பயமில்லையே?”

“வயசானவரு. சொல்றதுக்கில்லை. மனசு சரியாகலைன்னா உடம்பும் குணமாகாது”

“இப்ப இதுக்கு என்ன பண்ணறது டாக்டர்?”

“அந்த சைக்கிளை வித்தவர் கிட்டேயிருந்து மறுபடியும் திருப்பிக் கொண்டு வாங்க. உங்க வீட்டுக்காரர் இரண்டு நாள்லே சரியாகி பழையபடி ஆயிடுவார்.”

மறுநாள் காலையில் சொர்ணம் ஆறாம் நம்பர் வீட்டுக்கு ஓடினாள். தினகரன் மனைவியிடம் அவர்கள் வீட்டில் தச்சு வேலை செய்த நபரின் விவரங்களைக் கேட்டாள். “ஏன் கேட்கிறீங்க?” என்றாள் அவள். தன் வீட்டிலும் கொஞ்சம் வேலை இருப்பதாக சொல்லி சமாளித்தாள் சொர்ணம். “அவரு பெயர் என்னவோ பன்னீர் செல்வம்னு சொன்னாரு. ஐஸ் அவுஸ் பக்கத்திலே வீடுன்னாரு. எங்க வீட்டுக்காரரைக் கேட்டு அட்ரஸ் வாங்கித் தாரேன்”.

தினகரன் கொடுத்த அட்ரஸை வைத்துக் கொண்டு சொர்ணம் பஸ் பிடித்து விவேகானந்தர் இல்லத்தில் இறங்கி நடந்தாள். ஐஸ் ஹவுஸ் போலீஸ் ஸ்டேஷன் தாண்டி, மீர் சாகிப் பேட்டை மார்க்கெட் தாண்டி ஏதோ ஒரு கான் சாகிப் தெருவில் திரும்பி பழைய நம்பர் புது நம்பர் எல்லாம் விசாரித்து அவன் வீட்டைக் கண்டு பிடித்தாள். நல்ல வேளையாக பன்னீர் செல்வத்தை வீட்டிலேயே பிடித்தாள்.

“என்னம்மா சொல்றீங்க? சைக்கிள் உங்களுக்கே மறுபடியும் வேணுமா? அதைத்தான் காசு வாங்கிட்டு வித்துட்டீங்களே? திருப்பி கேட்டா எப்படிம்மா?

“இல்லை, உங்க காசை நான் திருப்பித் தந்திடறேன். நீங்க சைக்கிளைக் கொண்டு வாங்க. எங்க வீட்டு ஐயா அவரைக் கேட்காம வித்துட்டதாலே என்னைத் திட்டுறாரு”

“அதுக்கு நான் என்னம்மா பண்ண முடியும்? இது என்னம்மா நியாயம்?”

“இங்கே பாருங்க, நான் அவரைக் கேட்காம செஞ்சது என் தப்புதான். மன்னிச்சுக்கோங்க. வண்டியைத் திருப்பிக் கொடுத்திடுங்க”

“அது எப்படி? வித்தது வித்ததுதான். அதெல்லாம் திருப்பிக் கேட்க முடியாது”

“இங்க பாருங்க. தகறாரு பண்ணாம கொடுத்தீங்கன்னா நல்லது. இல்லைன்னா….” சொர்ணத்தின் குரல் உயர்ந்தது.

“கொடுக்கலேன்னா என்னா பண்ணுவீங்கோ?”

“நீங்க எங்க காலனிக்கு வேலைக்கு வந்த போது, எங்க வீட்டுக்குள்ளே புகுந்து சாவியைத் எடுத்து, சைக்கிளைத் திருடிக்கிட்டு போயிட்டீங்கன்னு போலீஸ்லே கம்ப்ளெயிண்ட் கொடுத்திடுவேன். பொம்பளைன்னா போலீஸு உடனே ஆக்‌ஷன் எடுக்கும். உங்களை நாலு தட்டு தட்டி உள்ளே தள்ளிடுவாங்க.” சொர்ணம் தைரியமாகச் சொன்னாள்.

“என்னம்மா இப்படி மிரட்டுறீங்க?” பன்னீர் செல்வத்தின் குரலில் பயம் தெரிந்தது.

“பின்னே நயமாச் சொன்னா கேட்கலைன்னா அப்படித்தான் செய்ய வேண்டியிருக்கும். சரி, வண்டி எங்கே?”

“வண்டி இப்ப இங்கே இல்லை”

“ஐய்யய்யோ! வண்டியை வித்துட்டீங்களா?”

“இல்லைம்மா! ரிப்பேருக்குப் போயிருக்கு. நடுவுலே இருக்கிற பாரைத் தவிர மத்த எல்லா பார்ட்டும் மாத்த வேண்டியிருந்தது. எனக்கு எண்ணூறு ரூபாய் நஷ்டம்”

“எல்லா நஷ்டத்தையும் நான் கொடுத்திடறேன். பில்லோட, சைக்கிளையும் எடுத்துகிட்டு மரியாதையா நாளைக்கு எங்க வீட்டுக்கு வந்து சேருங்க”

இரண்டு நாள் கழித்து, தனபாலின் சைக்கிள் ஒரு ஆட்டோவில் வீடு வந்து சேர்ந்தது. ஆட்டோ சார்ஜ், விலையாகக் கொடுத்த முன்னூறு உட்பட ஆயிரத்து இருநூற்று முப்பத்தைந்து ரூபாய் பன்னீர் செல்வம் வாங்கி கொண்டு அவளைத் திட்டிக் கொண்டே போய்ச் சேர்ந்தான்.

படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டிருந்த தனபாலை எழுப்பி கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள் சொர்ணம்.

“பாருங்க! உங்க செல்லக் குழந்தை திரும்ப வந்து சேர்ந்துடுச்சு. வித்தவன் கிட்டே இருந்து திரும்பி வாங்கிகிட்டு வந்துட்டேன். இப்போ சந்தோசம்தானே?”

புதுப் பொலிவோடு நின்ற தன் சைக்கிளைப் பார்த்த தனபாலுக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. புது டயர்கள், செயின், புது காரியர், புது சீட், டபுள் பாரைச் சுற்றி ஒரு கவர். புது மெருகோடு சைக்கிள் ஜொலித்தது.

“இது என் சைக்கிளே இல்லை”. சொர்ணம் கலக்கத்துடன் அவரைப் பார்க்க, “கல்யாணப் பொண்ணு மாதிரி ஜொலிக்குது.”

“பின்னே ஆயிரம் ரூபாய் செலவளிச்சா, ஜொலிக்காம எப்படி?’

“ஆயிரம் ரூபாயா? எங்கே வைச்சிருந்தே?”

“அப்பப்ப உங்களுக்குத் தெரியாம சேர்ந்து வைச்சிருந்தேன். தீபாவளிக்கு புதுத் துணிமணி எடுக்கலாம்னு. எல்லாம் மொத்தமா கரைஞ்சி போச்சு”

“போனா போவட்டும் விடு. தீபாவளி ஒரு மாசம் முன்னாலேயே வந்துடுச்சி நமக்கு”

மறுநாள், தனபால் பழையபடி ஆகிவிட்டார். குளித்து, சாப்பிட்டு விட்டு, வேலைக்குக் கிளம்பினார். சொர்ணம் அவர் கையில் சைக்கிள் சாவியை எடுத்து நீட்டினாள்.

“வேணாம் சொர்ணம். நான் பஸ்ஸிலேயே போறேன். அதுவே சவுகரியமா இருக்கு.”

“அப்ப சைக்கிள்?”

“புது சைக்கிளை ரோட்டிலே ஓட்டினா அழுக்குபட்டு வீணாப் போயிடாது?’ என்று சொல்லிவிட்டு தனபால் படியிறங்கினார்.

‘மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன் ஒரு நாள்’ – அழகியசிங்கர்

 

‘மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன் ஒரு நாள்’ 

என்ற டயான் ப்ரோக்கோவன் என்ற நாவலை முன் வைத்து…

              டாக்டர் பாஸ்கரன், இந்தப் புத்தகத்தை –  ‘மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன் ஒரு நாள்   – என்ற புத்தகத்தைப் படிக்கக் கொடுத்தார். கிட்டத்தட்டப் பல மாதங்கள் நான் படிக்காமலே இந்தப் புத்தகத்தை வைத்திருந்தேன்.  

            திரும்பவும் அவர் ஞாபகப்படுத்தியபோது, இன்று (27.10.2020) இந்தப் புத்தகம் முழுவதும் படித்து முடித்தேன்.

            இதை ஒரு நாவல் என்று சொல்லலாமா? குறுநாவல் என்று சொல்லலாமா? ஒரு நாவல் என்றால் குறைந்த பட்சம் 80 பக்கங்களாவது இருக்க வேண்டும்.  இந்தப் புத்தகம் 71 பக்கங்களில் முடிந்து விடுகிறது.

            காலச்சுவடு பதிப்பகம் நவீன உலக கிளாசிக் நாவல் வரிசையில் இந்தப் புத்தகத்தைச் சேர்த்துள்ளது.

            டயான் ப்ரோகோவன் (பிறந்த வருடம் 1976) ஃப்ளெமிஷ் மொழியில் எழுதிய இந்த நாவல், ஜெர்மன் மொழியில் மட்டும் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்பனை ஆகியுள்ளன.

          ஜூல்ஸுன் மரணம் இயல்பாக இந்த நாவலில்   விவரிக்கப்படுகிறது.  ஜூல்ஸு மரணத்தோடு நாமும் பயணம் செய்கிறோம்.

   ஜூல்ஸ் இறந்து போயிருந்தார்.  ஆனால் முதலில் அவர் தன் கடமையைச் செய்து முடித்திருந்தார். மேஜையைச் சீர்செய்து காபி கலந்து வைத்திருந்தார்.  

            ‘உயிரோடு இருப்பவர்கள் நிலைமைதான் மோசமானது’ என்று ஆலிஸ் நினைக்கிறாள்.

            மௌனமாக ஒரு உரையாடல் நடக்கிறது ஜூல்ஸுடன்.   ஆலிஸ் அந்த உரையாடலை நடத்துகிறாள்.  அவர் இறந்து விட்டார் என்று அவளுக்கு வருத்தமும் துக்கமும் இருந்தாலும் அவருடன் ஒரு மென்மையான உரையாடலை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறாள். இந்த நாவல் முழுவதும் அவளுடைய அவரைப் பற்றிய நினைவுகள்தான்.  அதைச் சிறப்பாக நிகழ்ந்திருக்கிறது.

            அவள் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று நினைக்கிறாள்?  உண்மையில் மருத்துவரை அழைக்க வேண்டும்.  ஹெர்மன் என்ற அவள் பையனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும்.  அப்படியில்லாவிட்டால் அவன் மனைவி எய்மியை கூப்பிட வேண்டும்.  அவள் இதையெல்லாம் செய்யவில்லை.  இயல்புக்கு மாறாக அவள் இருப்பதால் அவளுக்குப் பீதி ஏற்படுகிறது.  பீதியைத் தடுக்க இன்னொரு கோப்பை தேநீரைக் குடிக்கிறாள்.

அவள் எப்போதும் குளித்துவிட்டு வரும்போது செய்தித்தாள்களைப் படிப்பாள்.  இன்றும் ஜூல்ஸ்  உயிரோடு இல்லை என்று தெரிந்தும், ‘கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளுங்கள் ஜூல்ஸ் , ஒரு நிமிடத்தில் செய்தித்தாளைக் கொண்டு வருகிறேன்,’ என்கிறாள்.

            அது அவருடைய காலைநேரச் சடங்கு வெளியே தக்காளி வாங்கச் சென்றால் எல்லோரும் ஜூல்ஸ்  பற்றிக் கேட்பார்கள் என்று அவளுக்குத் தோன்றுகிறது.  அதற்கு என்ன பதில் சொல்வது? அவள் யாரிடமும் சொல்லாதவரை அவர் இன்னும் இறந்து போகவில்லை.  

            ஜூல்ஸுடன்  சதுரங்கம் ஆட டேவிட் வந்து விடுவான் என்பதை நினைத்துத் திகைத்து விட்டாள்.   டேவிட்டுக்கு ஆட்டிஸம்.  டேவிட் தாய் பியா அவன் பள்ளிக்கூடத்தில் சதுரங்கம் ஆடக் கற்றுக் கொள்கிறாள்.  அவர்களை  லிப்ட்டில்   ஒருநாள் ஜூல்ஸிம் ஆலிஸிம் சந்திக்கிறார்கள்.  இப்படியே தொடங்கியது நட்பு.  தினமும் டேவிட் ஜூல்ஸுடன் சதுரங்கம் ஆட வருவான். சரியாக பத்து மணிக்குத் தினமும் டேவிட் சதுரங்கம் விளையாட வந்துவிடுவான்.

            போன் செய்து பியா சொன்னாள்.  அவள் தாய் இன்று காலை பனியில் சறுக்கி விழுந்துவிட்டாள்.  அவளை  மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்.  அவள் வீட்டில் தனியாக விட்டுவிட்டுச் சென்றால் டேவிட் குலைந்து போவதாகச் சொல்கிறாள்.  அவனை ஆலிஸ் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டுப் போக நினைக்கிறாள்.

            டேவிட் வந்து விடுகிறான்.  அவள் சதுரங்கப்பெட்டியைத் தேடி எடுத்து வருகிறாள். 

            அவன் கோபத்துடன் ஆலிஸ் உடன் செஸ் விளையாட விரும்பவில்லை.  

            “எனக்குப் பத்து மணிக்கு மிஸ்டர்  ஜூல்ஸுடன் சதுரங்கம் ஆட வேண்டு” மென்கிறான் டேவிட்.

            “மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் சற்று உடல்நலம் இல்லாமல் இருக்கிறார்,” என்கிறாள் ஆலிஸ்.  

            அவனை ஜூல்ஸ் இருக்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள்.  அவன் ஜூல்சைத் தொட்டுப் பார்க்கிறான். பிறகு சொல்கிறான்.   “மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் இறந்து விட்டார்” என்கிறான்.

            டேவிட் சதுரங்கம் விளையாடுகிறான்.  இரண்டுபேர் ஆட்டங்களையும் அவன் ஒருவனே ஆடுகிறான். ஆட்டம் முடிவில் “மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் நீங்கள் ஜெயித்து விட்டீர்கள்,”  என்கிறான் டேவிட்.

            ஒயின் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து டேவிட்டை திறக்கச் சொல்கிறாள்.  தக்கைத் திருகியை அவனிடம் கொடுக்கிறாள். 

            “தக்கைத் திருகி ஒரு நெம்புகோல்”  என்கிறான்  டேவிட்.   ஆட்டிஸம் இருந்தாலும் டேவிட் ஒவ்வொரு முறையும் எதாவது குறிப்பாகச் சொல்வான்.

            “சொர்க்கத்திலிருந்து வந்த அமிர்தம்”  என்றான் டேவிட் திறந்த ஒயின் பாட்டிலை அவள் பக்கமாகத் தள்ளி வைத்தபடி.

            இதுதான் முதல் முறையாக அவன் தேவையின் பாற்படாத ஒன்றைச் சொன்னது என்கிறார் நாவலாசிரியர்.

            பியா வந்து டேவிட் அழைத்துச் சொல்வதற்கு முன்,’பிற்பகல் என் அம்மாவிற்கு அறுவை சிகிச்சை.  நான் திரும்பவும் போக வேண்டும்’ என்கிறாள்.

            டேவிட் தன் தாயைப் பார்த்தவுடன் ஒரே ஒரு வார்த்தைதான்  சொன்னான். ” மிஸ்டர்  ஜூல்ஸ் ஜெயித்துவிட்டார்,” என்று.

            ஒரு புதையல் போல் மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் காதலியான  ஓல்காவிற்கு எழுதிய கடிதத்தை, கண்டுபிடித்து விட்டேன் என்கிறாள் ஆலிஸ்.  

            அந்தக் கடிதத்தில் மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் விடுமுறை தினத்தில் ஓல்காவை அழைத்துப் போவதாக எழுதியிருந்தார்.  

            ஆனால் ஏனோ அது நிறைவேறவில்லை.  அவருடன் வாழ்ந்த பழைய நினைவுகளை அசை போடுகிறாள்.  மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் ஓல்காவுடன் விடுமுறைக்குச் செல்லவில்லை.  அதைத் தடுத்து விட்டாள் ஆலிஸ்.  

       ‘உங்களை வாழ்க்கைக்கு அர்பணிப்பதைவிட மரணத்திற்கு அர்ப்பணிப்பது எளிதாக இருக்கிறது’ என்று நினைக்கிறாள் ஆலிஸ்.   தன் நினைவுகள் மூலம் அவருடன் ஆலீஸ் வாழ நினைக்கிறாள்.

            ஓல்காவுடன் ஏற்பட்ட கள்ள உறவு முறிந்ததற்குக் காரணமாக ஆலிஸ் இருக்கிறாள்.  அவள் அதை அவர் முன் அவர் இறந்தபின் வெளிப்படுத்துகிறாள்.  

            அவள் நினைத்துப் பார்க்கிறாள் தன் மகன்  ஹெர்மனிடம் எப்போது சொல்வது என்று.  முன் மாலையில்தான்  ஹெர்மனை அழைக்க நினைக்கிறாள்.  

            ஆனால் அவள் மகன் ஹெர்மனை அழைக்கவில்லை. ‘ ஹெர்மனை அழைப்பதற்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது’  என்று அவள்  இறந்து போன கணவருடன் பேசுகிறாள்.

            தந்தை இறந்து விட்டதை ஒரு மகனிடம் சொல்வதை விட ஒரு மகளிடம் சொல்வது எளிதாக இருக்குமென்று நினைத்தாள்.  இப்போது அவள் ஏற்கனவே பிறக்க இருந்த தன் முதல் குழந்தை அரைகுறைப் பிரசவமாகப் போனதை நினைத்துப் பார்த்தாள்.

            திரும்பவும் பியா போன் செய்தாள்.  அவள் அம்மா உடல்நிலை மோசமாகி விட்டதாகவும், அவள் கட்டாயம் போகும்படி இருக்கும் என்றும், ஆனால் அவள் பையன் டேவிட் அழைத்துக்கொண்டு போக முடியாது என்றும் சொல்கிறாள்.

            எப்படியும் டேவிட்டை அவள் பொறுப்பில் விட்டுச் செல்கிறேன் என்று அழாதகுறையாகச் சொல்கிறாள்.  ஆலிஸ்.   அந்த வேண்டுகோளைத்  தட்ட முடியவில்லை.

            டேவிட்டை பியா அழைத்துக்கொண்டு அவளிடம் விடும்போது, ”மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் எப்படி இருக்கிறார்,” என்று கேட்கிறாள்.  

            “அவர் அப்படியே இருக்கிறார்,” என்று ஆலிஸ் பதில் அளிக்கும்போது டேவிட்டைப் பார்க்கிறாள்.  அவன் முகத்தில் ஒருமாற்றம் நிகழ்கிறது.  அவன் அவள் அம்மாவிடம் மிஸ்டர்  ஜூல்ஸ் இறந்து போய்விட்டார் என்று சொல்லவில்லை .  எப்படி அவனைப் பாதுகாப்பது என்று அவளுக்குப் பெரிய நிர்ப்பந்தமாக இருக்கிறது.  மிஸ்டர் மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் இருந்த அறையில் அவனை அழைத்துக்கொண்டு போக விரும்பவில்லை. ஏன்னென்றால்  மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் விரும்பாத தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்ப விரும்பவில்லை.

            டேவிட் எப்போதும் பத்துமணிக்குத்தான் சதுரங்க ஆட்டம் ஆடுவான்.  அதனால் தற்சமயம் பத்து மணியைக் கடந்து விட்டதால் அவன் ஆட மறுக்கிறான்.

            “வா நாம் ஜூல்ஸ் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொள்ளலாம்” என்று அவனை அழைத்துக்கொண்டு போகிறாள்.

            “மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் இறந்து விட்டார்” என்றாள் டேவிட்டைப்  பார்த்து.

            டேவிட் ஜூல்ஸ் இறந்த உடலைத் தொட்டுப் பார்க்கிறான். அவருடைய முகத்தின் மீது அவனுடைய கையை ஓட்ட விட்டான்.

            அப்போது ஒன்று சொல்கிறான்.  அது முக்கியமாக இந்த  நாவலில் தோன்றுகிறது.

“மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் போய்விட்டார். 

இது மிஸ்டர் ஜூல்ஸின் வெளிப்புறம்தான்” என்கிறான்.  இங்கே அவன் சொல்வது முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது. 

            அவன் சொன்னதை விட்டு கதாசிரியர் சொல்வதுபோல் ஒரு வரி வருகிறது.  கல்லாகிப்போய் சோஃபாவில் அமர்ந்திருந்த ஜூல்ஸின் உடல் அவருடைய வெளிப்புறம்தான் உலகத்திற்கான அவரது ஆடை அது. இப்போது அதை அவர் கழற்றிப் போட்டுவிட்டார்.  

            சாப்பிடக் கூப்பிடுகிறாள் டேவிட்டை.  ‘சமையல் அறையில் நுழைந்த அலங்கோலம்..அலங்கோலம்..அலங்கோலம்’ என்று தன்னிச்சையாக ஒரு கருத்தைக் குறிப்பிடுகிறான்.

            சிறிது நேரத்தில் டேவிட் சொல்கிறான், ‘ஜூல்ஸின் வெளிப்புறம் தனியாக இருக்கிறது’ என்று.

            டேவிட் அம்மா போன் செய்து தான் அங்கு வர முடியாது  என்று தெரிவிக்கிறாள்.  டேவிட் சோபாவில் ஜூல்ஸின் பக்கத்தில் அமர்ந்தபடியே தூங்கிக் கொண்டிருந்து விட்டு விழித்துக் கொள்கிறான்.   அவன்  ஆலிஸ்  பார்த்துக் கேட்கிறான்.  நான் சோஃபாவின் தலையணி, போர்வையுடன் படுத்துக்கொண்டால் மிஸ்டர் ஜூல்ஸின் வெளிப்புறம் எங்கே போகும் என்று கேட்கிறான். ஆலிஸ் 

            அவனைத் தனியாகப் படுக்கை அறையில் படுத்துக் கொள்கிறான். அப்போது அவன் சொல்கிறான் “பனி வெளி யே பெய்கிறது.  வெம்மை உள்ளே இருக்கிறது” என்கிறான். அது ஒரு கவிதைபோல் ஒலித்தது என்கிறார் கதாசிரியர்.

            அவளும் தூங்கி விடுகிறாள்.  காலையில் எழுந்தபோது ஒரு புதிய நறுமணத்தை நோக்கி அவள் சென்றாள் என்று முடிவுக்கு வருகிறது நாவல்.

            டேவிட் ஆட்டிஸம் என்ற நோயிக்கு ஆளாகப்பட்ட சிறுவன் அவருடைய மரணத்தைப் புறம் என்று விவரிக்கிறான். அவன் அவர் உயிரோடு இருப்பதாகத்தான் நினைக்கிறான்.

‘மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன்  ஒரு நாள்’ – நாவல் – ஆசிரியர் : டயான் ப்ரோகோவன் – தமிழில் ஆனந்த் – முதல் பதிப்பு : டிசம்பர் 2014 வெளியீடு : காலச்சுவடு பப்ளிகேஷன்ஸ் (பி) ஙூட், 669 கே.பி.சாலை, நாகர்கோவில் 629001

 

 

 

“சுஹா” – மனநலம் மற்றும் கல்வி ஆலோசகர் மாலதி சுவாமிநாதன்

Seven-day institutional quarantine must for those coming from Maharashtra only - The Hindu

 

பனி மூட்டம், அடர்த்தியான செடிகள், முள்ளும் சுள்ளியும் எங்கும் இருந்தது. பேருந்து ஓட்டும் விதத்திலிருந்து அவனுக்கு இந்தப் பாதை பரிச்சயமானது எனத் தெரிந்தது. அந்த குக்கிராமத்தில்  வண்டியை நிறுத்தினான். விடியற் காலை நான்கு மணி.

Smiling Indian Doctor Woman Stock Photos - FreeImages.comசுஹா, பேருந்தை விட்டு கீழே இறங்கினாள். இங்கே மெடிக்கல் கேம்ப் செய்ய வந்திருந்தாள். இது முதல் முறை அல்ல. டாக்டர் பட்டம் பெற்றதிலிருந்தே மெடிக்கல் கேம்ப் வாய்ப்பை தேடி எடுப்பாள். இதுவும் அப்படி ஒன்றுதான்.

கல்யாணம் நிச்சயமாகும் போதுகூட சுஹாவின் பெற்றோர் இவளுடைய இந்த மெடிக்கல் கேம்ப் செய்யும் தீர்மானத்தைப் பற்றிக் கூறியிருந்தார்கள். பரிபூரணமான வரவேற்பு கிடைத்தது.

மாமியாரின் பேச்சுத் துணைத் தோழிகள் இதைப் பாராட்டினார்கள். அவர்களில் பலர் கேம்பிற்குப் பல விதமாக உதவி செய்ய முன் வந்தார்கள். மாமியாருக்குப் பெருமை ஒரு பக்கம், எனினும் கவலை மனதைக் குடைந்தது “நமக்கு வீட்டில் கை கொடுத்து உதவுவாளா” என்றே. மாமனார் சமாதானம் சொல்லிப் பார்த்தார். பலன் அளிக்கவில்லை.

இந்த முறை மெடிக்கல் கேம்ப், அங்கு இருக்கும் மருத்துவர்களுடன் கூடிச் செய்வதற்கென்று சுஹா தனியாக வந்து இருந்தாள். அந்த விதத்தில் வித்தியாசமான அனுபவம்.

இறங்கின இடத்திலிருந்து வெகு தூரத்திற்கு வெறிச்சோடியாக இருந்தது. யாரும் இல்லை. எதுவும் தென்படவில்லை. கும்மிருட்டு. கவலை கலந்த பயம் அவளைக் கவ்வியது. ஏற்கனவே பயணம் முழுதும் டிரைவர் அவளை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தது அவளுக்குக் கூச்சமாக இருந்தது.

டிரைவர் அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தபடி “பயமா” என்று வினவினான். சுஹா அவனை ஒரு முறை முறைத்தாள். தான் போட்டிருக்கும் சுடிதாரை மேலே இழுத்துக் கொண்டாள்.

டிரைவரும் அவளை அருவருப்புடன் பார்த்து, “நான் அவ்வளவு கேவலமானவன் இல்லை” என்றான். இந்த அவநம்பிக்கை தான் அவனால் பொறுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. அவனுக்குக் கோபம் குபீர் என வந்தது. அமைதிப் படுத்திக் கொண்டான். அமைதி பெற, எச்சில் துப்புவது அவன் பழக்கம்.

தன்னுடைய கையிலிருந்த எதையோ தேய்த்து சுத்தி விட்டு – சுஹா இதைக் கவனித்து நடுங்கினாள். அவனோ அதைப் பற்றவும் வைத்து விட்டான். பனியோடு புகை மூட்டமும் சூழ்ந்தது.

ஓர்சில நொடிகளில், பக்கத்தில் எங்கோ பல குரல்கள், சரக்கு சரக்கென்று காய்ந்த இலைகள் நொறுங்கும் சப்தமும் எழுந்தது. என்னவென்று புரிவதற்குள் அந்தப் பனி மூட்டம், புகை நடுவில் யாரோ தென்பட்டது போலத் தோன்றியது.

ஓர் சிறிய கூட்டமே அவள் நிற்கும் இடத்தை நோக்கிப் பரபரப்பாக வந்தது. அவர்களில் ஒரு முதியவர் டிரைவரைப் பார்த்து “தம்பி நன்றி, எப்பவும் போல உங்க தீக்குச்சி வச்சுதான் எங்கு நிக்கிறீங்கன்னு அடையாளம் தெரிஞ்சிது” என்று சொல்லி சுஹாவிடம் “டாக்டர், தாமதத்திற்கு மன்னிக்கணும்” என்றார். அவர் முடிக்கும் முன்னேயே, டிரைவர் “பெரியையா, நீங்க சொன்னாப்பில அம்மாவை முழுக்க முழுக்க கவனிச்சுண்டே தான் வந்தேன்”.

பிறகு டிரைவர் சுஹாவைப் பார்த்து “மேடம் இது உங்கள் டவுனு இல்லை. இங்க எந்த பயமும் தேவையில்லை. எப்பவுமே பாதுகாப்பு தான்” என்றான். சுஹா அவனைச் சந்தேகப் பட்டது தன்னுடைய கற்பனை விகாரம் தான் என உணர்ந்தாள்.

சுஹாவின் மாமியார் நிலையும் கிட்டத்தட்ட இதே சாயலில் தான்…

அன்று காலை நகரத்தில் அடை மழை.  சமையலுக்குக் காய்கறி வேண்டுமே! மாமியார் மொட்டை மாடியில் நின்று முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அன்றைச் சமையலுக்குக் காய்கனிகள் அவளுடைய கண்முன்னே பூத்துக் குலுங்கி இருந்தன. என்ன  விதவிதமானவை!!

இதைப் பார்த்த தன்னையே கோபித்துக் கொண்டாள். செடிகொடிகள் ஒவ்வொன்றும் சுஹா தானாகப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்து வந்தது தானே?

ஒவ்வொரு செடிகொடிக்கும் பெயர் சூட்டி, அந்தப் பெயரால் தான் அடையாளம் காட்டுவாள். இதெல்லாம் இன்று வரை மாமியார் ரசிக்காத ஒன்று. வீட்டில் வேலை இருக்க, எதற்காக இன்னொன்று? இன்று போல, மழை நேரங்களில், போராட்டம் – பந்த் என்ற அவசர நிலையில் இது தான் எப்போதும் கைதரும், ஆனாலும்…

சுஹா தினமும் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கிளம்புவதற்கு முன் குழந்தைகளுக்கும் ஆகாரம் தந்துவிட்டுக் கிளம்புவாள்.   “சுஹா நீ எப்படியோ எல்லாம் அலட்சியமாகச் செய்வது, இப்போதுதான் தெரிகிறது!” குழந்தைகளைத் தயார் செய்கையில் மனைவியை மனதார பாராட்டி நினைத்துக் கொண்டான் அவள் கணவன். “எல்லாம் சரியாக இருக்கா” என்று குழந்தைகளைக் கேட்க, “அப்பா, நீயும் அம்மா போலவே நன்னா தலையை வாரி டிரஸ் பண்ணி விட்டுருக்க!”. 

தன் சுஹாவை பற்றி நினைத்துப் பிரமித்தான். வீட்டிலும் அம்மாவிற்கு உதவுவது, வெளியிலும் கடும் உழைப்பாளி. “ஏதோ ஒரு விதத்தில் நானும் கை கொடுக்க வேண்டும்…”

அடை மழையினால் வீசும் காற்று செடிகளை, தொட்டிகளைத் தள்ளி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. சுஹாவுக்கு குறிப்பாகச் சம்பங்கி மேல் ஆழ்ந்த கவனம். மிகக் கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து வந்தாள். ஏனோ அதற்குக் காத்தவராயன் எனப் பெயரிட்டாள். காத்தவராயன் மட்டுமே பிடிவாதமாக மழைக்கும்-காற்றுக்கும் அசராமல் அசையாமல், விழாமல் நின்றுகொண்டு இருந்ததைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாள் மாமியார்.

 

திரை ரசனை வாழ்க்கை 7 – எஸ் வி வேணுகோபாலன்

pics.filmaffinity.com/Chithram-798385555-mmed.jpg

சித்(தி)ரம் பேசிக் கொண்டே இருக்குமடி !

மலையாளப் படங்கள் ஒன்றும் அத்தனை பார்த்துவிடவில்லை. ஆனாலும், மோகன்லால் மீது அத்தனை ஈர்ப்பு ஏற்பட முக்கிய காரணமாகி விட்டது அந்தக் குறிப்பிட்ட படம். மூன்று முக்கிய காரணங்கள், படத்தின் முதல் பாதியில் கலம் கொள்ளாமல் பெருகும் பால் போல் இடையறாத ஓட்டமாகக் கதையோட்டத்தோடு பொருந்தி அமைந்திருந்த நகைச்சுவை காட்சிகள். இரண்டாவது, பாடல்கள். மூன்றாவது தான் முதலில் சொல்லி இருக்க வேண்டியது, மோகன்லால், ரஞ்சனி, நெடுமுடி வேணு, பூர்ணம் விஸ்வநாதன் ஆகியோரது அபார நடிப்பு. ஹாஸ்யத்திற்கு மனித உரு கொடுத்தாற்போல் கலக்கிய மோகன்லால்.

முன் பாதியில் மிகவும் எளிதாக நகரும் ஒரு திரைப்படம், பின்பாதியில் சிக்கலான க்ளைமாக்ஸ் கொண்டிருக்கும் என்பது ஒரு திரை ரசிகருக்குத் தெரிந்தது தான். ஆனால், சித்ரம் எதிர்பாராத திருப்பத்தில் ரசிகரை ஓர் அதிர்ச்சி நிலைக்கு எடுத்துச் சென்ற திரைக்கதை கொண்டிருந்தது. சுவாரசியமாக வளர்த்தெடுத்துக் கொண்டு போய் வசீகரமான நிகழ்வுகளில் துள்ளல் நடைபோட்டுப் போகும் படம், சடாரென்று ஒரு புள்ளியில் வேறு அனுபவத்தை வழங்கக் காத்திருக்கும். கதையை விட, அந்தக் கதை சொல்லப்பட்ட விதமும், ரசமான காட்சிக் கோவைகளும், தூய்மையான காதலின் சித்தரிப்புகளும் தான் சித்ரம் படத்தைப் பெரிதும் பேசவைத்தன.

ராமச்சந்திர மேனன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறார், மனைவியை இழந்தவர், மகளைக் குடும்ப நண்பர் புருஷோத்தம கைமள் பொறுப்பில் சென்னையில் விட்டிருக்கிறார். அவளோ காதல் திருமணத்திற்கு முடிவெடுத்திருக்கிற நிலையில், அங்கிருந்து பேசும் தந்தை, அவளுக்கு சொத்தில் ஒற்றை நயா பைசா கொடுக்க முடியாது என்று கோபத்தில் சொல்லிவிடுகிறார். அதைப்பற்றியென்ன, காதல் தான் முக்கியம் என்று கைமள் அவர்களோடு திருமணப் பதிவு அலுவலகத்தின் வாசலில் மாலையோடு காத்திருக்கும்போது, சொத்தில்லாத அநாதையை மணமுடிக்கத் தான் தயாரில்லை என்று கடிதம் கொடுத்து அனுப்பிவிடுகிறான் காதலன். அந்தக் கொடுமையும் கண்ணீருமாக வீடு திரும்பினால், இருதய நோயாளியாகிய தந்தை, அமெரிக்காவில் இருந்து அழைத்து, ‘அவசர ஆத்திரத்தில் மறுத்துவிட்டேன், நேரில் வந்து காதல் திருமணத்தை ஆசீர்வதிக்கிறேன்’ என்று அழைத்துச் சொல்லும்போது ஏற்படும் தர்ம சங்கடத்தில் தொடங்குகிறது கதை.

தந்தை வந்து தங்கி விட்டுப் போகும் மிகச் சிறு கால இடைவெளிக்காக, ஒரு தற்காலிகக் கணவனை, அவனது அவசரக் காசுத் தேவையைப் பயன்படுத்தி வாடகைக்குப் பிடிக்கிறார் கைமள். அவளுக்கோ அவனது சேஷ்டைகள், அதிக பிரசங்கித் தனங்கள், சீண்டல்கள் வெறுப்பாக இருக்கின்றன. அவனுக்கும் இந்த ஏற்பாட்டில் பெரிய சுவாரசியம் இல்லை. தந்தை அமெரிக்காவில் இருந்து வந்து இறங்கிவிடுகிறார், ‘மருமகனை’ மிகவும் பிடித்து விடுகிறது அவருக்கு. எல்லோரும் அற்புதமான கேரள கிராமத்தில் இருக்கும் பாரம்பரிய மாளிகைக்குப் போய் இறங்குகிறார்கள். அவனோ, கிடைக்கிற வாய்ப்பில் ஒரு தொகையோடு இடத்தைக் காலி செய்வதிலேயே குறியாக இருக்கிறான்.

எதிரெதிர் பண்பாக்கங்களின் உரசலில் அவளுக்கும், அவனுக்கும் பற்றி விடுகிறது காதல் தீ, ஒரு கட்டத்தில் ! ஒரு தூய்மையான, உள்ளார்ந்த காதல் தீபமாகச் சுடர்விட்டு எரிகிறது அந்தத் தீ. இடையே ஒரு தமாஷ் வில்லன் வேறு தொந்தரவு கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறார், பெரியவரின் சகோதரி மகன், சொத்து தனக்கே வந்துவிட வேண்டுமென்ற கனவு அவருக்கு. காதல் திருமணம் பற்றி அறிந்த அவர், கிராமத்திற்கு வந்திறங்கும் கணவன் வேறு ஆள் என்று பிடிபட்டு விடவே, அதை அம்பலப்படுத்தும் அசகாய சூர வேலைகளில் கற்பனையோடு இறங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், கைமள் குறுக்கே வந்து மூக்கை உடைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்.

ஆனால், தற்காலிகக் கணவனுக்கு உண்மையான வில்லன் இறுதியில் அந்த கிராமத்திற்கு வந்து நின்றுவிடுகிறார், ஒரு காவல் அதிகாரி அவர். சிறையிலிருந்து தப்பி வந்த ஒரு தூக்குத் தண்டனை கைதி அவன் என்ற உண்மை, முதலில் அதிர்ச்சியுற வைப்பது கைமளை, அப்புறம் அலைபாய வைத்து விடுகிறது அந்தக் காதல் தீபத்தை.

அந்த சோகமான ஃபிளாஷ் பேக், எப்படி அவன் கொலைக்குற்றம் சாட்டப்பட்டான் என்று வேகமாகப் பேசுகிறது. வாய் பேச இயலாத ஓர் அழகான நாட்டிய நங்கையை, புகைப்படக் கலைஞரான நாயகன் காதல் திருமணம் செய்துகொள்கிறான், சில போது யாருமற்ற இரவு நேரங்களில் தனது மனைவியை வந்து சந்தித்துப் போகும் இளைஞன் மீது சந்தேகம் கொண்டு அவனைத் தாக்கப் போகையில் ஏற்படும் தள்ளுமுள்ளு மோதலில் மனைவியின் மீது பாய்ந்துவிடும் ஆயுதம் அவள் உயிரைப் பறித்துவிட, சேச்சீ (அக்கா) என்று வந்தவன் அலறும்போது தான் தெரிகிறது, அவன் மனைவியின் தம்பி என்பதும், காவல் துறையால் தேடப்படும் நக்சலைட் என்பதால் ரகசியமாக வந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தான் என்பதும்.

விசாரணை முடிவில் கொலைக்கான மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு சிறையில் இருக்கையில் தனது குழந்தைக்காகவே சிறையிலிருந்து தப்பி வெளியே வந்து, காசு தேவைக்காகத் திருட்டில் ஈடுபட்டிருக்கையில் தான் தற்செயலாக கைமள் பார்வையில் பட்டு, இங்கே நடிக்க வந்தது. கைமள் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும், இந்தப் பெண் கெஞ்சியும் கூடத் தன்னால் ஏதும் செய்ய முடியாது, அவனைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்லவே தேடி இங்கே வந்தேன் என்று சொல்லிவிடுகிறார் காவல் அதிகாரி.

இது யாதொன்றும் அறியாத பேரானந்தத்தோடு பெரியவர் ராமச்சந்திர மேனன் அயல்நாடு திரும்பும் இடத்தில், மரண தண்டனைக்காக சிறை நோக்கி நாயகன் நடக்கும் வேதனையான இடத்தின் கவித்துவ துயரக் காட்சியில் நிறைவு பெறுகிறது சித்ரம்.
ஆனால், சித்ரம் படம் இந்தக் கதையின் தளத்தில் நின்றதைவிட அதன் காட்சிப்படுத்தலில் தான் ரசிகரை ஈர்த்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

மோகன்லால், ரஞ்சனி சந்திப்பு தொடங்கிய நேரத்தில் இருந்து, ‘கணம் தோறும் நவநவமாம் களிப்பு தோன்றும்’ என்று மகாகவி வருணித்தது மாதிரி, அதிரடி வேடிக்கை விளையாட்டு அதகளம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். இடையே நெடுமுடி படும்பாடு தனி ரசனையின் பாற்பட்டது. தமக்கு இல்லாத அதிகாரத்தால் மோகன்லாலை அவர் அரட்டியுருட்டி மிரட்டிப் பணிய வைக்கவும், இந்தப் பக்கம் ரஞ்சனியை அவள் தந்தைக்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொண்டுபோகும்படி கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கவுமாக அசத்தி இருப்பார் மனிதர். பூர்ணம், பரிபூரணமாகத் தமது கலையை, பாத்திரத்திற்கு வழங்குபவர், இந்தப் படத்தில் நிறைந்திருக்கும் அவரது நேயமிக்க கண்களும், கரிசனமும், இசைக்கான துடிப்பும்! இரக்கமற்ற அதிகாரியாகச் சிறிது நேரம் வருவார் சோமன்.

கதைக்கருவிற்கேற்ப அமைந்திருக்கும் வசீகர அம்சங்களில் ஒன்று வசனம். தன்னை மிரட்டப் பார்க்கும் நகைச்சுவை பாத்திரமான பாஸ்கரனை (சீனிவாசன்), மோகன்லால், நான் ஏற்கெனவே கொலை தண்டனை கைதி, ஒரு கொலை செய்தாலும் ஒரு தூக்கு , அடுத்து எத்தனை கொலை செய்தாலும் ஒரே தூக்கு தான் என்று பதிலுக்கு மிரட்டுமிடம், வேணுவுக்கும் மோகன்லாலுக்குமான உரையாடல்கள், ரஞ்சனியோடு மோதலும், காதலுமான நேரங்களில் வசனங்கள் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும். மரித்துப் போனாலும், நாளை முதல் வான்வெளியில் நட்சத்திரமாக உங்களை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன் மேலே இருந்து.. என்று மோகன்லால் கடைசி கட்டத்தில் சொல்லுமிடம் கண்ணீர் துளிர்க்கவைக்கும்.

இசை இந்தப் படத்தின் முக்கியமான கூறு. இன்னொன்று ஒளிப்பதிவு.

இயற்கையின் பசுமை விரிப்பை, பூ வனத்தை, காலை இளங்கதிர்ப் பூங்கொத்தை, நண்பகல் வெம்மையை, அந்திப் பொழுதின் சாரலை, இரவு அமுதத்தை ரசிகர்கள் அள்ளியள்ளிப் பருக வழங்கி இருப்பார் எஸ் குமார். கண்ணூர் ராஜன் (பாடல்கள்), ஜான்சன் (பின்னணி) இசை படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கியமான அம்சம். ஸ்ரீ குமார் குரலில் நகுமோமு, சுவாமிநாத…பாடலை எத்தனை ஆயிரம் முறை கேட்டுக்கொண்டும், தானாகப் பாடிக் கொண்டும் திரிந்திருப்பேன் என்று கணக்கு இல்லை என்னிடம்.

தியாகய்யர் கீர்த்தனையான நகுமோமு பாடல் படத்தில் பிறக்குமிடம், மோகன்லால் பால் ரஞ்சனிக்குக் காதல் மொக்கு இதழ் விரிக்குமிடம். அந்தக் காட்சி, ஓர் உருது கவி சம்மேளன் போல் அரங்கேறும். இசையார்வம் கொண்டிருக்கும் பூர்ணம் தம்பூரில் சுருதி கூட்டி, மெல்ல ராக ஆலாபனை தொடங்கவும், ஒரு கம்பத்தில் சாய்ந்தவாறு, கரங்களைப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு அதை மோகன்லால் வளர்த்தெடுக்கவும், நெடுமுடி வேணு இதற்குப் பதிலை மிருதங்கத்தில் கொடுக்கவும், பூர்ணம் கண்களால் ஆசீர்வதிக்க, மோகன்லால் சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்து பல்லவியை எடுக்கவும், இசையின் ஈர்ப்பில் அங்கே வந்து பார்க்கும் ரஞ்சனி, கள்வனின் காதலியாக உருமாறுவதும், பாடல் நிறைவில் கைதட்டிவிட்டு, சமாளிக்க, படிக்கட்டு கைப்பிடி விளிம்பில் தூசியைத் தொட்டுத் தட்டியதுபோல் காட்டிக்கொண்டு போவதும் தூள் கிளப்பும் காட்சி.

இதற்கு நேர்மாறான இன்னொரு இசை சங்கமம், சோகமார்ந்த நேரத்தில் படத்தின் இறுதிப்பகுதியில் நிகழ்வது. ‘நம்மள் கூடணும் கைம்மளே’ என்று பாட்டுப் பாட பூர்ணம் அழைக்கையில், அந்த ‘சுவாமிநாத பரிபாலயா’ பாடலின் அழகு, துயர நீர்ப்பெருக்கில் அரங்கேறும். அந்த இசைக்கோவையின் நுட்பங்களை பூர்ணம் ரசிக்கும் முக பாவம் அபாரமாக இருக்கும்.

படத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், எழுத்தாளர் – மொழி பெயர்ப்பாளர் கே வி ஜெயஸ்ரீ, ஏன் தோழர், ‘பாடம் பூத்த காலம்’ பற்றிச் சொல்ல மாட்டீர்களா, அதன் அழகில் மயங்குவீர்கள், கேளுங்கள் என்று சொல்வார். வயலின்களும், மற்ற இசைக்கருவிகளும், தாளக்கட்டுகளும் சேர்த்துப் பூத்த அருமையான மெல்லிசைப் பாடல் அது. படத்தின் பாடல்கள் எல்லாமே இனிமையாக ஒலிப்பவை.

எப்போதோ பார்த்திருந்தாலும், எப்போதும் நினைவில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சித்ரம்.

 

 

கிளித்தட்டு – தமிழ்நேயன்

“டேய் சுப்பிரமணி  எந்திரிடா…. பள்ளிக்கூடத்துக்கு நேரமாச்சு  போய் குளிச்சிட்டு வாடா… கம்பங்கூழும் கருவாட்டு குழம்பும் செஞ்சுருக்கேன்” என அம்மா மாரியம்மா வீட்டு முத்தத்தில் சாணம் கலந்த தண்ணீர் தளித்தவாறே குரல் எழுப்பினாள்.

அவன் எழுந்து கண்களைக் கசக்கியவாறே வீட்டின்முன் நின்ற வேப்பமரத்திலிருந்து சிறிய குச்சியை ஒடித்து பல்துலக்க ஆரம்பித்தான்.

“அம்மா ரொம்ப கசக்குது. நாகநாதன் அப்பாலாம் அவனுக்கு பிரஷ் வாங்கி கொடுத்து பல்லு விளக்க சொல்றாங்க! என்னைய மட்டும் ஏன் இப்படிப் பண்றே” எனக் கோபமாகக் கேட்டான். “

அடேய்  குடிகாரப்பய மவனே உங்கப்பன் என்ன சொத்தாடா சேத்துவச்சிட்டுப் போயிருக்கான். இருந்த சொத்தை எல்லாம் குடிச்சே அழிச்சிட்டு நிம்மதியாய் போய்ட்டான். நீயாவது ஒழுங்காய் படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போயி இந்த ஆத்தாளுக்குக் கஞ்சி ஊத்து” எனக் கூறியவாறே அவன் தலையில் நல்லெண்ணெய் தடவ ஆரம்பித்தாள்.

“அம்மா எண்ணெயத் தடவாதே குளிச்சாலும் போக மாட்டேங்குது பிசுபிசுன்னு இருக்கு” என விலக ஆரம்பித்தவனின் தலைமுடியைப் பிடித்தவாறே “அடேய்…கம்மாக்கரையில இருக்குற கரம்பையை (உலர்ந்த களிமண்) எடுத்து தலையில தேய்ச்சுக்குளிடா! எண்ணெய்ப்பசை காணாமப் போயிடும்” என்றாள்.

அவன் அம்மா சொன்னவாறே கரம்பையைத் தேய்த்து குளித்துவிட்டு வந்து கம்பங்கூழையும் கருவாட்டு குழம்பையும் ருசிக்க ஆரம்பித்தவனிடம் மாரியம்மா பேச ஆரம்பித்தாள்.

“சுப்பிரமணி காலையில கோவமா பேசினதை மனசுல வெச்சுக்காதே  நாகநாதன் பிரஷ் வெச்சுப் பல் விலக்குறாங்கிறே, அப்ப ஏன்டா அடிக்கடி பல் டாக்டரைப் போய்ப் பாக்குறாங்க. நீ வேப்பங்குச்சிய வெச்சு விளக்குறதாலதான் எந்தப்பிரச்சனையும் இல்லடா அதனாலதான் அம்மா உனக்கு வாங்கித்தரல சரியா?” என தேற்றியவளிடம் “போமா…. உன்கிட்ட காசு இல்லங்கிறதுக்காக இந்த கதையிலாம் விடாதே” என கூறியவாறே மஞ்சப்பையில் நோட்டுப்புத்தகங்களோடு மதிய உணவு சாப்பிட தட்டையும் மறக்காமல் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு நாகநாதன் வீட்டின் முன் போய் நின்றான்.

“டேய் நாகநாதா  சீக்கீரம் வாடா… பள்ளிக்கூடத்துக்;கு நேரமாச்சு” எனச் சத்தம் போட்டு அழைத்தான்.

“இன்னைக்கு என்னடா இவ்வளவு சீக்கீரமா கூப்பிடறே” எனக்  கேட்டுக்கொண்டே நாகநாதன் வந்தான். “ஏன்னா இன்னைக்கு நான் தானே ஏரு” எனக் குதூகலமாகக் கூறினான். ஆம் அது ஒருவிதமான குதூகலப் பயணம்! 

அவர்களுடைய ஊரில் பள்ளிக்கூடம் கிடையாது. இரண்டு மைல் தொலைவிலுள்ள பக்கத்து ஊருக்குத்தான் சென்று படிக்க வேண்டும். வயல்காடுகளின் வழியே நடந்து செல்வதுதான் வழக்கம். ஊரில் உள்ள அனைத்துக் குழந்தைகளும் ஊரின் எல்லையிலுள்ள தண்ணீர் டேங்கின் அருகே கூடிவிடுவார்கள். எல்லோரும் சேர்ந்தபின்னர் மொத்தமாக அரட்டை அடித்துக் கொண்டே பள்ளிக்குச் செல்வர்.

அவ்வாறு செல்லும்போது ஒருவர் இரண்டு பேர்  கழுத்திலே இருகைளையம்  போட்டு முழங்காலை மடக்கி அவர்களின் இணைந்த பக்கவாட்டுக்கைகளில் வைத்து இன்னொரு காலை பின்னால் வரும் ஒருவர் தூக்கி வர வேண்டும். இது பார்ப்பதற்கு இரண்டு மாடுகளின் கழுத்திலே பூட்டிய ஏர் போன்றும் அதனை ஒருவர் ஒட்டி வருவது போன்றும் அமைந்திருக்கும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு அமைப்புக்கும் நான்கு பேராகக் கூடி பயணிப்பது வழக்கம். ஏராக இருப்பதற்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஒருத்தருக்கு வாய்ப்பு உண்டு. அதனால் தான் இன்றைக்கு சுப்பிரமணிக்கு அவ்வளவு குதூகலம். சாத்தையாவும் ஆறுமுகமும் இன்றைக்கு மாடுகள. சுப்பிரமணி ஏர் !  நாகநாதன் விவசாயியாக மாறி அவர்களின் பயணம் பள்ளிக்கூடத்திலே முடிந்தது.

அது ஒரு ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப்பள்ளி. ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை இங்கு பாடம் நடத்தப்படும். ஓரே ஒரு ஆசிரயர் தான் ஐந்து வகுப்புகளையும் நடத்துவார். அவர் பெயர் சந்தவழியான்.  அவரே தலைமையாசிரயரும் கூட. தினமும் அவர் மிதிவண்டியில் ஐந்து மைல் பயணம் செய்து பள்ளிக்கு வருவார். தடுப்புச்சுவர் இல்லாத வகுப்பறைகள். தான் அமர்ந்திருக்கும் மேஜையைச் சுற்றி நிற்க வைத்து யாராவது ஒருவரை வாசிக்கவிட்டுப் பாடம் நடத்துவார். இப்படித்தான் ஒவ்வொரு வகுப்பையும் சந்தவழியான் கையாளுவார். இப்பள்ளியில் உச்சபட்ச ஆங்கிலம் ஏபிசிடி மட்டுமே.

இன்றைக்கு பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றவர்களுக்கு ஒரே வியப்பு  ஏனென்றhல் பள்ளிக்கூடத்திலே இன்னொரு மேஜையும் நாற்காலியும் ஒன்று முதல் மூனறாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு எதிரே புதிதாகப்  போட்டிருந்தார்கள். சந்தவழியான் மாணவர்களைப் பார்த்து “டேய் பசங்களா  இன்னைக்கு நம்ம பள்ளிக்கூடத்துக்கு புதுசா ஒரு வாத்தியாரு வாராரு அவருதான் இனிமே ஒன்னாவது, இரண்டாவது, மூனாவது வகுப்புக்கு வாத்தியாரு சரியா?” எனக் கூறினார்.

 இவர் சொல்லி முடிப்பதற்குள் புது வாத்தியார் மிதிவண்டியில் வந்து இறங்கினார். மாணவர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். “வாங்க சார்  இப்பதான் உங்களைப் பத்தி பசங்களுக்குச் சொல்லிட்டுருந்தேன்” எனக் கூறிய சந்தவழியானிடம் “வணக்கம் சார்  பள்ளிகூடத்தைக் கண்டுபிடிச்சு வருறதுக்குள்ள நேரமாயிருச்சு. மன்னிக்கவும் ” என்றார். “பரவாயில்ல சார்” என்ற சந்தவழியான் மாணவர்களைப் பார்த்து” பசங்களா  சார் பேரு உதயக்குமார்  சேட்டை பண்ணாம ஒழுங்கா நடந்துக்கனும் என்று கூறினார். “சரிங்க சார் ” என ஒட்டுமொத்தமாகக் கூறி அந்தப் பள்ளியையே அதிர வைத்தனர்.

சுப்பிரமணியும் அவனது ஊர்ப்பிள்ளைகளும் மாலையில் பள்ளி முடிந்ததும் சுந்தவழியான் மிதிவண்டியைக் கொஞ்ச தூரம்  தள்ளிக்கொண்டு ஒடியபின் ஊருக்குச் செல்வது வழக்கம். சந்தவழியானும் கொஞ்சதூரம் பெடலை மிதிக்காமல் சொகுசாகச் செல்வார். மிக அதிக தூரம் தள்ளிக்கொண்டு வருகின்ற மாணவர் ஒருவரை தனது மிதிவண்டியிலேயே அழைத்துச் சென்று ஊரில் விட்டுச்செல்வார். ஏனென்றால் சுப்பிரமணியின் ஊரைத்தாண்டி தான் அவர் செல்லவேண்டும்.

இன்று இரண்டு பேரின்  மிதிவண்டியையும் தள்ளவேண்டும். ஒன்று முதல் மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்கள் உதயகுமாரன் வண்டியையும், நான்கு மற்றும் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்கள் சந்தவழியான் வண்டியையும் தள்ளிக்கொண்டு ஒடினர். ஆனால் உதயகுமாரன் ஊர் சுப்பிரமணியன் ஊருக்கு எதிர்த்திசையில் இருப்பதால் உதயகுமாரன் மிதிவண்டியில் பின்னால் உட்காருவதற்கு யாருக்கும் வாய்ப்பில்லாமல் போய்விட்டது.

மறுநாள் பள்ளிக்கு சந்தவழியான் சொந்த விடுப்பின் காரணமாக வரவில்லை. உதயகுமார் மட்டுமே  அனைத்து வகுப்பு மானவர்களையும் அழைத்துப் பேச ஆரம்பித்தார். “பசங்களா  இன்னையிலிருந்து சில மாற்றங்களைக் கொண்டுவரப்போறேன். நீங்க ஒழுங்கா சில விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கணும் . யாரும் பரட்டைத்தலையோட வரக்கூடாது. நல்லா முடிவெட்டி தலைக்கு எண்ணெய் தேய்ச்சு சீவி ஒழுங்கா வரணும் . சாயங்காலம் ஒரு மணிநேரம் பள்ளிக்கூடத்திலேயே விளையாடிட்டுப் போகலாம். யாராருக்கு என்னென்ன விளையாட்டுப் பிடிக்கும்னு சொல்லுங்க பாக்கலாம்” என்று கூறினார்.

கால்பந்து, கபடி, நொண்டி என ஆளாளுக்கு அவர்களுக்குப் பிடித்த விளையாட்டைக் கூறினர். சுப்பிரமணி சத்தமாக “ சார் கிளித்தட்டு “ எனக் கூறினான். எல்லோரும் சிரத்தனர். உடனே உதயகுமார் “ஏன் சிரக்கிறீங்க  கிளித்தட்டும் நல்ல விளையாட்டுத்தானே. ஆண் – பெண் பேதமில்லாம விளையாடலாம். நல்லா சுவாரசியமா இருக்குமே  சுப்பிரமணியோட கிளித்தட்டு விளையாட வருறவங்க வரலாம். நானும் கிளித்தட்டு விளையாட வாரேன். சரியா ” என முடித்தார் உதயகுமார்.
சுப்பிரமணிக்கு கட்டிலடங்கா மகிழ்ச்சி  மாலை கிளித்தட்டு விளையாட்டு ஆரம்பமானது. சுப்பிரமணி தலைமையில் ஒரு அணியாகவும் உதயகுமார் தலைமையில் ஒரு அணியாகவும் விளையாடினர். இறுதியில் உதயக்குமார் அணி அதிக புள்ளிகள் பெற்று வெற்றி பெற்றது.

சுப்பிரமணியை அழைத்து உதயக்குமார் பேச ஆரம்பித்தார். “சுப்பிரமணி  நாளை உன்னோட அணி வெல்ல வேண்டும். நன்றhக பயிற்சி செய்யுங்கள்” என்று கூறி உற்சாக மூட்டினார். தனக்குப் பிடித்த விளையாட்டை தனது வாத்தியாரும் சேர்ந்து விளையாடியது மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமாக இருந்ததாக வீட்டிற்கு வரும் வழியில் தனது நண்பர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டான். தனது அம்மாவிடமும் இதைப் பற்றி கூறினான். “அடப்போடா போக்கத்தவனே  நல்லா படிச்சுப் பெரியாளா ஆகுடானு பள்ளிகூடத்துக்கு அனுப்புனா, ஏதோ கிளித்தட்டு விளையாடுறேன், புளித்தட்டு விளையாடுறேன்கிறே  பத்தாததுக்கு ஒன்னோட வாத்தியாரும் வேலை வெட்டி இல்லாம விளையாண்டமுன்னு சொல்ற. போய் படிக்கிற வேலையைப்பாருடா” என்று அதட்டினாள் மாரியம்மா. “போம்மா  இதுக்குத்தான் உன்கிட்ட எதுல[ம் சொல்றது இல்ல” என்று தன் அம்மாவைக் கடிந்து கொண்டான் சுப்பிரமணி.

பள்ளிக்கூடம் அமைந்துள்ள உள்ளூர்ப் பிள்ளைகள் தங்கள் பெற்றோரிடம் வாத்தியார் கிளித்தட்டு விளையாடுவதைச் சொல்லி மறுநாள் மாலையில் நிறையப் பேரை சேர்த்துவிட்டனர். சந்தவழியானும் இன்று பார்வையாளராகப் பங்கேற்று கைதட்டி ரசித்தார். இவ்வாறாக மாலை முழுதும் விளையாட்டு எனும் முண்டாசுக் கவிஞனின் பாடலுக்கேற்ப நாட்கள் கடந்தன .

சுப்பிரமணி ஐந்தாம் வகுப்பு முடிந்து நகர்பிறத்திலே உள்ள ஓர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பைத் தொடங்கினான்.  கால அட்டவணையில் வாரத்திலே இரண்டு பாடவேளை மட்டுமே விளையாட்டு. மற்ற வேளை முழுவதும் வேறு வேறு பாடங்கள். சுப்பிரமணி எதிர்பார்த்த விளையாட்டுப் பாடவேளை வந்தது. விளையாட்டு சொல்லித் தருகின்ற வாத்தியார் வில்சன் எல்லோரையும் நிற்கவைத்து எந்த விளையாட்டில் சேர விருப்பமென ஒவ்வொருவராகக் கேட்டார். சுப்பிரமணிக்கு உதயகுமார் கேட்டது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

புட்பால், வாலிபால், பேஸ்கட்பால், கிரக்கெட் என ஒவ்வொருவரும் சொன்னது சுப்பிரமணியின் மூளைக்கு துளிகூட செல்லவில்லை. எப்போது தன்முறை வரும் என காத்திருந்து ‘கிளித்தட்டு’ என உரக்கச் சொன்னான். எல்லோரும் கைத்தட்டிச் சிரக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். அதில் ஒருவன் “சரியான பட்டிக்காட்டான் சார்” எனக் கூறிவிட்டான். ஊடனே வில்சன் “டேய்  அந்தப் பட்டிக்காட்டுல விளையிறதைத் தின்னுட்டுத்தான் நீ இப்ப பாடிக்காட்டு முனீஸ்வரன் மாதிர உடம்பை வெச்சுருக்கே  அப்படி எல்லாம் பேசக் கூடாது” என அந்த மாணவனைக் கண்டித்தார்.

எல்லோரையும் அனுப்பிவிட்டு சுப்பிரமணியை அழைத்த வில்சன் “ என்ன சுப்பிரமணி  உங்க ஊரலே கபடி விளையாடி இருக்கியா? “ எனக் கேட்டார். ஊடனே சுப்பிரமணி” விளையாடி இருக்கேன் சார். இருந்தாலும் கிளித்தட்டு என்னுடைய விருப்பமான விளையாட்டு சார். கபடி மாதிரி  இதுவும் நம்ம தமிழ்ப் பாரம்பாரிய விளையாட்டுத் தானே சார். ஏன் கிளித்தட்டு மட்டும் நம்ம பள்ளிக்கூடத்திலே இல்லை?”எனக் கேட்டான்.

உடனே சிரத்தவாறே வில்சன் “சுப்பிரமணி  கிளித்தட்டு நம்ம பாரம்பாரிய விளையாட்டு தான். இன்னைக்கு இலங்கையில நம்ம தமிழர்கள் பெரிய பெரிய  கிளப்ல டீம் வெச்சு விளைளயாடுறhங்க. ஆனா நம்ம தமிழ்நாட்டுல இல்ல. இங்கதான் நம்ம பாரம்பாரிய விளையாட்டுக்களைத் தொலைச்சு பல நாளாச்சே   இப்ப இருக்கிற காலத்துல பேட்ஸ்மேனா? பௌலரா? இல்ல ஆல்ரவுண்டரானு நீதான் முடிவு பண்ணனும்” எனக் கூறி சுப்பிரமணியை அனுப்பி வைத்தார்.

மாலையில் வானொலியில் செய்தி ஒன்றை சரோஜ் நாராயணசுவாமி வாசித்தார் – கிரிக்கெட் சூதாட்டத்தில் ஈடுப்பட்டதற்காக இந்தியக் கேப்டன் அசாருதீனும் துணைக் கேப்டன் ஜடேஜாவும் மீண்டும் விளையாட வாழ்நாள் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இத்துடன் இச்செய்திகள் நிறைவடைந்தன

 

நடுப்பக்கம் – சந்திரமோகன்

திருவாரூர்- வீதியுலா
ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உருளும், அருளும் ஆரூர் அழகுத் தேர்! | Tiruvarur Chariot festival. Chariot has been rolling over a thousand years! - Vikatan

 

திருமணம் ஒன்றில் கலந்து கொள்ள  திருவாரூர் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தேன். அச்சமயம் பார்த்துதானா அந்த நண்பர் வரவேண்டும்.  வந்தவர் “என்ன திருவாரூரா! தியாக ராசரை தரிசித்து வாருங்கள்” என்று கூறியதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் “ திருவாரூரில் பிறந்தால் முக்தி, காசியில் இறந்தால் முக்தி” எனக்  கூறி  வைத்தார்.  நாம் திருவாரூரில்  பிறக்கவில்லை, காசி போகவே வாய்ப்பில்லை. அப்ப முக்தியே கிடையாதா என்ற கவலை.  நல்ல  வேளை  உடன் இருந்தவர்‘  தில்லையை காண முக்தி திருவண்ணாமலையை நினைக்க முக்தி’ என முடித்தவுடன்தான் முக்தி பெற்ற நிம்மதி. நினைப்பதற்கென்ன சிரமம். தினசரி நினைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஆனால் திருவண்ணாமலை சென்ற அப்பர் பெருமானோ “ இப்பூவுலகில் பிறந்து வாழ்ந்து மகிழ்தலே முத்திப் பேறு அடைதலை விட சிறந்தது” என்கிறார்.

அதுவும் சரிதான். இங்கு இன்னும் காண, கேட்க, கற்க உலகளவு நல்ல விஷயங்கள் உள்ளன. முக்தி பற்றி பின்னர் யோசிக்கலாம்.

ஓரு சில தடவைகள் ஆரூர் சென்றுள்ளேன். நினைத்தாலே ‘உடம்பு சிலிர்க்கும்’ என்பார்களே அந்த உணர்வு திருவாரூர் என்ற பெயர் கேட்டால் உண்டாகும். ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஏதாவது ஒன்று அல்லது இரண்டு பெருமைகள் இருக்கும். ஆனால் ஊரே பெருமை பெற்றது என்றால் அது திருவாரூர்.

என் சிலிர்ப்புக்கு முதல் காரணம், ஆரூர் சென்றால் சுந்தரருக்காக ஈசனே பரவை நாச்சியாரிடம் ஒரு தடவையல்ல, இரண்டு தடவைகள் நள்ளிரவில் நடந்து தூது சென்ற வீதியை மிதிக்கும் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

அன்றே நட்புக்கு இலக்கணம் வகுத்தான் ஈசன். நட்பிற்காக, நண்பனை மனதிற்கினியவளுடன் சேர்த்து வைக்க பரவையாரிடம் முதல் தடவை தனியனாய் இரண்டாவது தடவை பூத கணங்களுடன்  தூது சென்றான்.

சுந்தரரும்  இறைவனை நண்பனாக பாவித்து வேலை வாங்கினார். சுந்தரர் நண்பனாய் அன்பு காட்டி பாடிய தேவாரத்திற்கு  ‘ஸக மார்க்கம்’ என்பது பெயராம்.

பிள்ளை போல் அன்பு காட்டி ஞான சம்பந்தர் பாடியது ‘புத்ர மார்க்கம்’ 

ஊழியனாய் அன்பு காட்டி அப்பர் பாடியது ‘தாச மார்க்கம்’

மாணாக்கனாய் அன்பு காட்டி மாணிக்க வாசகர் பாடியது ‘சிஷ்ய மார்க்கம்’ என்றனர் பெரியோர்.

சுந்தரரை நண்பனாய் உலகிற்கு காட்ட திருமணத்தை நிறுத்தி, பொய் சாட்சியாக ஏடுகளை உண்டாக்கி ஆடிய நாடகத்தை நினைத்து அசை போடலாம்.

ஈசன் தன் நண்பனாகிய சுந்தரர் சங்கிலியாரை ( அநிந்திதையார்) திருவொற்றியூரில்  மணம் செய்து பின் நீங்குவதை தடுத்து நிறுத்த கருவறையிலிருந்து மகிழ மரத்தடியில் வந்தமர்ந்த விளையாட்டை நினைந்து மகிழலாம்.

சுந்தரர் சேகரித்த பொற்குவியலை பத்திரமாக விருதாசலத்திலிருந்து ஆரூர் கொண்டு செல்ல, ஈசன் விருதகிரி மணிமுத்தாற்றில் வீச வைத்து திருவாரூர் கமலாலயம நீரில் கொண்டு சேர்த்த அற்புதம் கொண்ட தெப்ப குளத்தை தரிசிக்கலாம். கோவிலின் பரப்பளவு 32 ஏக்கர் நிலமெனில், கமலாலயம் திருக்குளத்தின் பரப்பும் 32 ஏக்கராம்.  “ கோயில் ஐந்து வேலி, குளம் ஐந்து வேலி, ஓடை ஐந்து வேலி” என பெருமையாக கூறுகிறார்கள்

நண்பர்கள் மட்டுமல்ல தன் தொண்டர்களும் என் உயிரே என உலகிற்கு உணர்த்த சேக்கிழாரின்  பெரிய புராணத்திற்கு மூல நூலான திருத்தொண்டத்தொகை பாட ஈசன் தன் வாயால் “ தில்லை வாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்” என அடியெடுத்து அடியவர்களின் பெருமையை பாட வைத்த  ஊர் ஆரூர்.

உமையவளின் தோழிகளான அநிந்திதை, கமலினி என்ற இருவருள் பரவை நாச்சியார் என்றரியப்பட்ட கமலினியார் அவதரித்த ஊர்.

சைவர்களுக்கு கோவில் என்றால் சிதம்பரம், பெரிய கோவில் என்றால் திருவாரூர். கோவில் தோன்றி 5000 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் என்கின்றனர். இறைவன் வந்தமர்ந்தது எப்பொழுது என ஞான சம்பந்தாராலேயே கூற முடியாமல் பாடல்களில் ‘நீ எப்பப்பா இங்கே கோவில் கொண்டாய்’ என கேட்கிறார். அங்கு பாடும் தேவாரத்தில்  “திருச்சிற்றம்பலம்” கூறப்படுவதில்லையாம், காரணம் சிதம்பரத்திற்கும் முன்னர் ஈசன் அமர்ந்த இடமாம். நாம் யார் கோவிலின் வயதை அளப்பதற்கு. பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்டுக் கொள்வோம்.

பஞ்ச பூத தலங்களில் பூமிக்கு உரியது ஆரூர். காஞ்சிபுரம் என்று எங்கோ படித்த ஞாபகம்.

இங்கும் ஈசன் ஆடினார். அவர் ஆடும் நடனத்திற்கு ‘அஜபா நடனம்’ என்பது பெயராம். இன்றும் விஷேச காலத்தில் ஆடி மகிழ்கிறார்கள். வாய்ப்புக் கிடைத்தால் பார்க்க ஆசை.

திருவாரூரில் அதிசயங்கள் பல நிகழ்த்திய ‘ தியாகராசர்’ ஊருக்கே ராஜாவாம். அந்த ராசருக்கு ஆசியாவிலேயே பெரிதான ‘ஆழித் தேர்’. திருவாரூர் தேரழகு என படித்துள்ளோம், தேர் ஆடி அசைந்து வரும் அழகு மேனி சிலிர்த்தலுக்கு மற்றொரு காரணம். அவர் நகர் வலம் தனியே வரமாட்டார். அனைத்து பரிவாரங்களுடன்தான் வருவார். கண்கொள்ளா காட்சி.

“ வேதாரண்யம் விளக்கழகு
திருவாரூர் தேரழகு
திருவடை மருதூர் தெருவழகு
மன்னார்குடி மதிழலகு”

என அனைத்தையும் அனுபவித்தவர்கள் கூறிச் சென்றுள்ளார்கள்.

ஈசன் அரசாட்சி செலுத்துமிடம். 

வேறென்ன பெருமை? இசை அரசர்களான மும்மூர்த்திகளும் அவதரித்த ஊர் திருவாரூர். 

ஒருத்தர் திருச்சியிலும் அடுத்தவர் கோவையிலும் பிறந்திருக்க கூடாதா, இல்லையே. மூவரும் அவதரித்த மண். அதுதான் திருவாரூர் மண்ணின் பெருமை.

தன் வாரிசுகளுக்காக எதையும் தியாகம் செய்யும் ஆட்சியரை நாம் இன்று காண்கிறோம். ஆனால் நீதி காக்க மனு நீதிச்சோழன், தன் வாரிசையே தியாகம் செய்தது திருவாரூர் வீதியில்.

ஈசன் பீடு நடைபோட்டு நடந்த வீதி, 

சுந்தரர், சம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், மாணிக்க வாசகர் ஆகிய நால்வரின் கால் தடம் பதிந்த வீதி.

எந்தை அருணகிரி நாதர் வலம் வந்த வீதி.

பட்டினத்தார் பாடி நடந்த வீதி.

சங்கீத மும்மூர்த்திகள் பரமன், திருமால் புகழ் பரவசத்துடன் பாடி நடமாடிய வீதி.

நீரில் விளக்கேற்றிய நமிநந்தியடிகள் முதலான நாயன் மார்கள் ஓடியாடி தொண்டு செய்த வீதி.

தேவேந்திரனும், தேவர்களும் ஈசனை காண நடந்த வீதி.

உமையவளின் உன்னத தோழி கமலினி அவதரித்த மாளிகை கொண்ட வீதி.

இவ்வளவு புண்ணியம் பெற்ற வீதியில் நான் வீதியுலா செல்ல உள்ளேன்.

‘ஆரூரில் பிறந்தார்கள் எல்லாருக்கும் அடியேன் யான்” என சுந்தரரே கூறும் பொழுது, திருவாரூர் மண்ணை மிதித்தால் மேனி சிலிர்ப்பது நியாயம்தானே.

 

 

*பாலம் கல்யாணசுந்தரம்*

கல்யாணசுந்தரம் திருநெல்வேலி, மேலக்கருவேலங்குளம் என்ற ஊரில் 1940 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தவர். திருமணமாகாதவர். 

செயின்ட் சேவியர் கல்லூரியில் தமிழில் படித்து பிஏ இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார். ஒரே ஒரு மாணவராக இருந்ததால் அவரை வேறு பாடம் எடுக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினார்கள். ஆனால் தமிழ் மொழி மேல் கொண்ட ஆர்வம் காரணமாக அவர் அதிலே பிடிவாதமாக இருந்தார்.

1963ஆம் ஆண்டு சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுது இந்திய சீனப் போரின் போது  நேருவின் வானொலிப் பேச்சைக் கேட்டு தேசியப் பாதுகாப்பு நிதிக்காக எட்டரைப் பவுன் மைனர் தங்கச் சங்கிலியை காமராசரிடம் கொடுத்துள்ளார்

. இவர் தூத்துக்குடி மாவட்டம் திருவைகுண்டத்தில் உள்ள ஸ்ரீ குமர குருபர சுவாமிகள் கலைக் கல்லூரியில் பணியாற்றி 1998 இல் ஓய்வு பெற்றார்.


பில் கிளிண்டன்(US President)  இந்தியா வந்தபோது அரசு சாரா இருவரை சந்திக்க விரும்பினார். ஒருவர் டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல்கலாம் இன்னொருவர் பாலம் கலியாண சுந்தரம் ?

# 35 ஆண்டுகள் பேராசிரியர் பதவியில் பணிபுரிந்து, பெற்ற சம்பளம் அனைத்தையும் ஏழை மக்களின் நலனுக்காக செலவிட்டு, தமது சொந்தச் செலவிற்கு ஒரு உணவகத்தில் சர்வராக வேலை பார்த்தவர். இவ்வாறு 35 ஆண்டுகளாகத் தான் பெற்ற ஊதியம் 30,00,000/- (ரூபாய் முப்பது லட்சத்தையும்) முழுமையாகக் கொடுத்து வரலாறு படைத்தார் பாலம் கல்யாண சுந்தரம் ஐயா.

# உலகில் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்த மத்திய, மாநில அரசு ஊழியர்களோ, தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர்களோ இவ்வாறு செய்ததில்லை என்பதால் அமெரிக்காவில் “ஆயிரம் ஆண்டுகளில் சிறந்த மனிதர்” (Man of Millinium) என்ற விருதுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, 6.5 மில்லியன் டாலர் (30 கோடி) பரிசாகப் பெற்றார். அதையும் குழந்தைகள் நலனுக்காக அளித்து உலகில் கோடிக்கணக்கானவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

# தன் பங்கிற்குக் குடும்பத்தில் கிடைத்த ரூ.50 லட்சம் மதிப்புடைய சொத்தில் தனக்கென்று எதுவும் வைத்துக் கொள்ளாமல் மக்களுக்கு அளித்து தனக்குப்போக தானம் என்பதை மாற்றிக் காட்டினர் பாலம் ஐயா.

# சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த பாலம் ஐயாவை தனது தந்தையாக தத்தெடுத்துக் கொண்டார். ஓரிரு மாதத்தில் தனது பழைய வசிப்பிடத்துக்கே சூப்பர் ஸ்டாருக்கு  நன்றிகூறி விட்டு திரும்பினார். 

# ஐயா அவர்கள் தன் பேருக்குப் பின்னால் M.A(Litt)., M.S.(His)., M.A.(GT)., B.Lip.Sc., DCT, DRT, DMTI, FNCW, DS என 36 எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரரான இவர் அனைத்திலும் பல்கலைகழகத்தில் முதலிடம் பெற்றார்.


# ஏழைகளின் துயரினை நேரிடையாக அறிந்துகொள்ள 7 ஆண்டுகள் நடைபாதைவாசியாகவே வாழ்ந்தார். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே தன் உடல் உறுப்புகளை மருத்துவக் கல்லுரிகளுக்குத் தானமாக எழுதி வைத்துவிட்டார்.

# வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு செண்டு நிலம், ஒரு ஓலை குடிசை, ஒரு சல்லிக் காசு இல்லாமல் அனைத்தையும் நாட்டு மக்களுக்காக அர்ப்பணிக்க திருமண வாழ்வையும் தியாகம் செய்தவர்.

# கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைகழகம் ‘A Most Notable intellectual’ in the World என்ற பட்டத்தை வழங்கியதுடன் நூலகத்துறைக்கு நோபல் பரிசு இருந்தால், அதனைப் பெறத் தகுதி இவருக்கு உண்டு என்ற குறிப்பையும் வழங்கியது.

#  பிரபல ரியல் எஸ்டேட் அதிபர் அரிமா லியோ முத்து அவர்கள் சென்னை மையப்பகுதியில் பல கோடி மதிப்புள்ள வீட்டு மனையை ஐயாவிற்கு பரிசாக அளித்தார். ஆனால், அது தனது கொள்கைக்கு முரணானது என அப்பரிசை ஏற்றுக்கொள்ள பணிவுடன் மறுத்துவிட்டார்கள்.

#  ஐ.நா சபை விருது 20-ம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற சாதனையாளராக ஐ.நா சபை உலகெங்கிலும் தேர்ந்தெடுத்த 20 பேர்களில் ஐயாவும் ஒருவர்.

# பாலம் ஐயாவைப் பற்றிய ஆவணப்படம் நார்வேயில் நடைபெற்ற சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் சிறப்பு பரிசு பெற்றது.

# பாலம் ஐயா மருத்துவமனையில் இருந்தபோது மருத்துவச் செலவிற்காக மக்களிடம் ஒரு ரூபாய் வேண்டினார். இவரது வேண்டுகோளை மதித்து மேயர், சபாநாயகர், கவர்னர் மட்டுமல்லாமல் அன்றைய குடியரசுத்தலைவர் டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல்கலாம் அவர்களும் ஒரு ரூபாய் அனுப்பினார்கள். 

#  கோடிக்கணக்கில் அள்ளிக் கொடுத்த இவர் ஏழைகளுக்குக் கிட்டாத உணவையோ, உடையையோ, இருப்பிடத்தையோ பயன்படுத்தாமல் எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருபவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

# பாலம் ஐயாவின் தந்தையார் பால்வண்ணநாதன், ஒரு கோவிலின் அறங்காவலராக இருந்தபோது கோவில் பணியாளர் கோவில் வளாகத்திலுள்ள பலா மரத்திலிருந்து ஒரு பலாப்பழத்தை எடுத்து வந்து வீட்டில் கொடுத்தார். அதில் சில சுளைகளை மனைவியும், குழந்தைகளும் சாப்பிட அதனை மாபெரும் குற்றமாகக் கருதி அதற்கு பிரயாச்சித்தமாக ஒரு வயலை கோவிலுக்கு எழுதி வைத்தார். அதன் இன்றைய மதிப்பு பல லட்சம்.

#  தாயம்மாள் பாலம் ஐயாவின் அன்னையார் தாயம்மாள்.
1. எதற்காகவும் பேராசைப்படாதே.2. ஏது கிடைத்தாலும் பத்தில் ஒன்றை தானம் செய்.3. ‘தினமும் ஓர் உயிருக்கு நல்லது செய்தால் வாழ்க்கையில் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சி நிலவும்’ என்று தாயார் வழங்கிய அறிவுரையே அவரது அனைத்து சேவைகளின் மையமாகத் திகழ்கிறது…..