அட்டைப்படம் ஏப்ரல் 2020

 

gita-amey

நன்றி தி வீக்

கோலாப்பூரைச் சேர்ந்த எஸ் எல்  ஹால்டங்கர் என்பவர் நீர்வண்ண ( Water color) முறையில் 1945 இல் அமைத்த படம்தான் ‘சுடரின் நம்பிக்கை’  கை விளக்குடன் பெண்’ என்னும் ஓவியம். 

இது மைசூர் அரசு கண்காட்சி சாலையில் இன்றும் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற ஓவியம்.  

அந்த ஓவியத்தை அலங்கரித்தவர் ஓவியரின் மூன்றாவது மகள் கீதா. 

சமீபத்தில் அவர் தனது 102 வது வயதில் இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்தார். 

 

 

 

காளிதாசனின் குமாரசம்பவம் – சுலப தமிழில் – எஸ் எஸ்

குமார சம்பவம்

 

காளிதாசனின் கைவண்ணத்தில் உருவான மாபெரும் காவியம்  குமார சம்பவம்.

தட்சன் மகள் தாட்சாயினி  என்னும் சக்தியைத் தேவியாகக் கொண்ட சிவன், தந்தைப் பாசத்தால் தன்னை எதிர்த்துப் பேசிய தேவியைத்   தன் நெற்றிக் கண்ணால் எரித்து சாம்பலாக்குகிறார். 

கோபம் தணிந்தபின் சக்தியின் நினைவோடு அவள் பிரிவை மறக்க கடுந்தவம் புரியச்  செல்கிறார். 

தாட்சாயினி  இமவான் மகள் பார்வதியாகப் பிறந்து சிவனை அடையக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

அதேசமயம் தாரகாசுரன் என்னும் கொடிய அரக்கன் தேவ உலகத்தை ஆட்டிப் படைக்கிறான். 

இந்திரன் சூரியன் வருணன் அக்னி வாயு சந்திரன் மற்றும் அனைத்துத்  தேவர்களும் தாரகாசுரனுக்கு அடிமையாகப் பணிபுரியும் அவலம் வந்துள்ளது.

சிவனின் குமாரனால்தான் தாரகாசுரனைக் கொல்ல  முடியும். 

சிவனோ கோபத்  தவத்தில் ஆழ்ந்து இருக்கிறார்.

பார்வதி சிவன் வருகைக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். 

சிவ பார்வதி காதல்  எப்படி உருவாகும்?

காதல் கனிந்து சிவகுமாரன் உற்பத்தி எப்போது நடக்கும்?  

மன்மதன் துணையோடு  சிவ பார்வதி காதலைக் கனிய வைக்கத் தேவர்கள் திட்டமிடுகின்றனர். 

சிவனின் கோபத்தில் மன்மதனும் அவரது நெற்றிக்கண்ணுக்கு இரையாகி சாம்பலாகிறான். 

பின்   குமாரசம்பவம் எப்படி நிகழ்கிறது? 

கார்த்திகேயன் என்னும் முருகப் பெருமான் எப்படி உதிக்கிறார்? 

அதைத்தான் காளிதாசன் குமார சம்பவம் என்ற காவியமாக்கியிருக்கிறார். 

அமரத்துவம் பெற்று இலக்கிய வானில் சிரஞ்சீவியாகச் சுடர்விடுவது  காளிதாசனின் குமார சம்பவம் .

வர்ணனை எழிலும் உவமை அணியும் காதல் உணர்வும் பின்னிப் பிணைந்து வருவது குமார சம்பவம் !

ரவீந்திரநாத் தாகூர், கவி காளிதாசனின்  குமாரசம்பவத்தை இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

– ‘எல்லையில்லாத திரையில் வரைந்த ஓவியம் இது.

காதலின் நிரந்தரத் தன்மையை வர்ணிக்கிறது.

காதல் கொண்ட இதயத்தின் தூண்டுதல்களையும் வேண்டுகோளையும் தியாகத்தையும் இது விளக்குகிறது.

காவியத்தின் முடிவில் காதல் ஜெயிக்கிறது” 

 

இந்தக் காவியத்தின் சாரத்தை சுலப தமிழில் உங்களுக்காகத் தருவதில் பெரு மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன். 

குமார சம்பவம் என்ற கவிதைத் தொடர் தொடர்ந்து வரும் 

– எஸ் எஸ்

Is Devon Ke Dev Mahadev on Life OK one of the best mythological ...

முதல் சர்க்கம்

இமயம் 

பரத கண்டத்தின்  வடதிசையில் மலைகளுக்குக் கெல்லாம் அரசன்

தேவ  வடிவில்  அவன் இமவான்  மலை வடிவில் இமயம்

பூமிப் பசுவின் பாலை மக்கள்பெற   கன்றாய் மிளிர்வது  இமயம்

சந்திரனின்   களங்கம்போல்  சிரசில் உறைபனி  கொண்டது  இமயம்

மேகத்தின் மேலிருந்து குளிரையும் வெப்பத்தையும்  இதமாய்த் தரும் இமயம்

மரத்தில் பதித்த காதல்  எழுத்தென  யானைகள் நிறைந்த  இமயம்

யானைகள் உராய   மரப்பட்டை உதிர   வாசனை கமழ்ந்திடும்  இமயம்

யானைகளைத்  தாக்கும்  சிங்கத்தைப்  பிடிக்க வேடர் அலையும்   இமயம்

வேடர் களைப்பு  தீர  குளிர்ந்த மணக்காற்று  மெதுவாக வீசும் இமயம்

மகளிர்  முகத்தில் பூசிய  செங்காவிபோல்  முகப்பில் சிவந்த   இமயம்

முலைபெருத்து இடைசிறுத்த கின்னரப் பெண்கள்  நடனம்   பயிலும்  இமயம் 

மோகத்தில்  சிணுங்கும் கின்னரப் பெண்களுக்கு மேகத் திரையிடும்  இமயம்

குகைவழியே காற்றுவர   மூங்கில்கள்  குழலாகி    நாதம்  பிறக்கும் இமயம்

குகையெல்லாம்  ஒளிந்திருக்கும் காரிருளைக்  கொண்டாடிக் காத்து வரும் இமயம்

குகைக்குள்ளே   இருளகற்ற    ஒளிமலராம்    ஔஷதிகள்  தந்திட்ட    இமயம்

கவரிமான் வாலசைத்து சாமரம்   வீசிடும் எழில்கொண்ட இமயம்

மலைச்சிகர   உச்சியிலும் தாமரை மொக்குகள் கூம்பி நிற்கும்   இமயம்

மலையரசன்தனக்கு இமவான் எனப்  பிரும்மரே பேர்வைத்த  இமயம்

(தொடரும்)

வெண்ணிற இரவுகள் – தஸ்தயேவ்ஸ்கி

 

 

வெண்ணிற இரவுகள் (நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்)

 

எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் தனது இணைய  தளத்தில் பதிவு செய்தது. 

மானசீகமாக அவரிடம் அனுமதி கேட்டுக்கொண்டு இதைப் பிரசுக்கிறேன். ( எஸ் எஸ் ) 

 

வெண்ணிற இரவுகள் நாவல் சுருக்கம். 

 

 

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை வாசிப்பது என்பது பதற்றமுற்ற மனிதன் ஒருவனுடன் கைகுலுக்குவது போன்றது. அவனது நடுக்கமும் துயரமும் வலியும் நம்மிடம் உடனே தொற்றிக் கொண்டுவிடும். பின் ஏன் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை வாசிக்க வேண்டும். அதற்கொரு விசேசமான காரணமிருக்கிறது.

அது தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை படிக்கும் போது நமது அந்தரங்கம் மிக நெருக்கமாக அவர் எழுத்தின் வழியே அடையாளம் காட்டப்படுகிறது. நமது மனதை திறந்து அதன் உள்ளே ரகசியங்கள் அவமானங்கள் என்று நாம் மூடிமூடி வைத்துள்ள அத்தனையும் மறுபரிசீலனை செய்வதற்காகவே அவரை வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நம்மில் பெரும்பான்மையினரின் பிரச்சனைகளே தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்களின் மனஇயல்பு. அதாவது பேசமுடியாத ஆனால் நிறைய பேச வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் இளைஞர்களே அவரது முக்கிய கதாபாத்திரங்கள்.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் புதினங்களில் வரும் ஆண்கள் விசித்திரமானவர்கள். அவர்களை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அடிக்கடி அவர்களை பற்றி நினைத்து கொள்கிறேன். இயேசுநாதரின் சாயல் கொண்ட இளவரசன் மிஷ்கனில் இருந்து கலிகுலாவின் சாயல் கொண்ட கரமசோவ் வரையான எத்தனை வேறுபட்ட ஆண்கள். குறிப்பாக அவரது கடைநிலை பாத்திரங்கள். அவர்களது மனஅழுத்தங்கள் அற்புதமானவை.

அவர்கள் சிக்கலான மனப்பிரச்சனைகள் கொண்டவர்கள். அதாவது தங்கள் மனதை தாங்களாகவே ஆழ்ந்து கவனித்து ஆய்வு செய்பவர்கள். தனக்கு தானே பேசிக் கொள்ளக்கூடியவர்கள். தன் மீது எவருக்கும் நேசமில்லை என்று மௌனமாக அழுபவர்கள். ஆனால் உலகத்தை நேசிப்பவர்கள். தன்னால் மற்றவர்கள் சந்தோஷப்பட முடியும் என்றால் அதற்காக அவமானத்தை ஏற்றுக் கொள்ள தயங்காதவர்கள்.

அவர்களின் தோற்றமும் மனதும் ஒன்றிலிருந்து மாறுபட்டது.புறத்தோற்றத்தை அவர்கள் பெரிதாக கவனம் கொள்வதில்லை. செயல்களே அவர்களது இயல்பை முடிவு செய்கின்றன. பெரும்பான்மையான சூழல்களில் காய்ச்சல் கண்ட மனிதன் தன்னை அறியாமல் சுரவேகத்தில் எதையெதையோ பேசுவதைபோல இவர்கள் விழித்தபடியே தன்னுணர்வுள்ள நிலையில் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

எது அவர்களை இப்படி நடக்க செய்கிறது. ஏன் இந்த பதற்றம். நடுக்கம். குழப்பமான தடுமாற்றம். கடந்த காலத்தின் துயரம் அவர்களை மறுபடி உள்ளே இழுத்துகொண்டுவிடுமோ என்ற பயம் ஒரு காரணம். மற்றொரு காரணம் தன்னை எவருக்கும் பிடிக்காது. தான் தனித்து விடப்பட்டவன். கனவுகளில் மட்டுமே வாழ்ந்து முடியப்போகிறவன் என்ற காரணமற்ற நம்பிக்கை. இந்த இரண்டோடு அடுத்தவர்கள் தன்னை சரியாக புரிந்து கொள்ளாமல் போய்விட்டால், வெறுக்க துவங்கிவிட்டால் என்னாவது என்ற தீராத சந்தேகம். இவை தான் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதாநாயகனை உருவாக்குகிறது.

சிறுவயதில் இருந்து அரவணைக்கபடாத. ஆத்மா தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதே ஏக்கத்துடன் நடுங்கியபடியே தானிருக்கும் என்கிறது தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் ஒரு கதாபாத்திரம் . அது தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் குரலே.

ஒரு மனிதன் எப்படி வளர்க்கபடுகிறான். எந்த சூழல் அவனை உருவாக்குகிறது. பதினைந்து வயதிற்குள் அவன் என்ன துயரங்களை , நெருக்கடிகளை சந்திக்கிறான், எதற்காக ஏங்குகிறான் என்பது அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து வரக்கூடியது. அதை பற்றி சாதனையாளர்கள் பலரும் தங்கள் சுயசரிதையில் மறக்காமல் குறிப்பிடுகிறார்கள். பத்து வயதில் பசித்த நேரத்தில் உணவில்லாமல் போனவன் தன் வாழ்நாளில் எவ்வளவு கோடி பணம் சேர்த்தாலும் அன்று இந்த பணம் தன்னிடம் இல்லையே என்ற ஆதங்கத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. வறுமையும் நிரகாரிப்பும் வாழ்நாள் முழுவதும் மனதிலிருந்து அகற்ற முடியாத வடுக்கள்.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் வாழ்வும் இப்படியானது தான். அவரது அப்பாவின் கோபக்காரர். பிள்ளைகளை வெறுப்பவர். மனைவியை அடித்து உதைத்து சித்ரவதை செய்தவர். அவரது நேசம் அவர்களுக்கு கிடைக்கவேயில்லை. அப்பாவை பிடிக்காத எதிரிகள் அவருக்கு நாட்டுசாராயத்தை வாயில் ஊற்றி அவரை கொலை செய்து விட்டார்கள். நோயாளியான அம்மாவின் அன்பை பிள்ளைகள் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அம்மாவும் இறந்து போய்விட்டால் யாரை நம்பி வாழ்வது என்ற பயம் ஆழமாக அவருக்குள் வேர்விடத்துவங்கியது. கடவுள் கருணையற்றவர் என்று பல நாட்கள் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி புலம்பி அழுதிருக்கிறார்.

சாவு குறித்த பயமும், கைவிடப்படுவோம் என்ற அச்சமும் அவருக்கு சிறுவயதிலே துவங்கியிருக்கிறது. வளர்ந்து பெரியவனாகி அவர் சந்தித்த சிறைச்சூழல் மற்றும் நெருக்கடியான பொருளாதார நிலை அவரை மேலும் பலவீனமாகவே ஆக்கியது. பெருங்காற்றில் அலைபடும் புற்களின் நிலை கொள்ளாமை போன்றதே அவரது வாழ்க்கை

அவரது கதையில் வரும் எல்லா கதாபாத்திரங்களுக்கும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் இயல்பும் குழப்பங்களும் ஒளிந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. அவரது படைப்பில் வரும் பெண்கள் ஆண்களை விட வலிமையானவர்கள். அவர்களால் தான் ஆண் தன்னை திருத்திக் கொள்கிறான். உருமாற்ற துவங்குகிறான். காதலை உணர்கிறான். காதலை மனது ஒரு நிமிசம் முழுமையாக உணர்ந்து கொண்டால் அதுவே வாழ்நாள் முழுமைக்கும் போதுமானது என்று ஒரு வரி தஸ்தாயெவ்ஸ்கியிடம் இடம் பெறுகிறது.

அவரதுபுகழ்பெற்ற காதல்கதை வெண்ணிற இரவுகள். (White Nights, by Fyodor Dostoevsky) தலைப்பே மிகக்கவித்துவமானது. ஆறு முறை வேறுவேறு இயக்குனர்கள் இதை படமாக்கியிருக்கிறார்கள். இதில் Luchino Visconti , மற்றும் Robert Bresson படங்கள் அற்புதமானவை. இதே கதையை தழுவி ஹிந்தியில் Ahista Ahista , Saawariya ஆகிய இரண்டு படங்கள் வெளியாகி உள்ளன.

வெண்ணிற இரவுகள் என்பதற்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் உள்ளன. ஒன்று உறக்கமில்லாத இரவு. மற்றது இரவிலும் சூரியன் ஒளிரக்கூடிய இரவு. கோடைகாலத்தில் பனிப்பிரதேசங்களில் இது போல நிகழ்வதுண்டு. இரவு பத்து மணி வரை சூரியன் இருக்கும். அது போலவே சூரியன் உதயமாவதும் விடிகாலை மூன்று மணிக்கே துவங்கிவிடும். அது போன்ற நாட்களில் முழுஇரவும் புலர்வெளிச்சம் போன்றதொரு ஒளி இருந்து கொண்டேயிருக்கும் .மிக சிறிய இரவு கொண்ட நாட்கள் அவை.

மிட் சம்மர் என்று சொல்லக்கூடிய ஜீன்மாதத்தில் ரஷ்யாவில் இப்படியான நீண்ட பகல்கள் ஏற்படுவதுண்டு. இதை பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகரில் விழாவாக கொண்டாடுகிறார்கள். தஸ்தாயெவ்ஸ்கி பீட்டர்ஸ்பெர்க்கில் வசித்தவர். அவரது இளமைபருவத்தில் வெண்ணிற இரவு கொண்டாட்டங்களில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த நினைவுகளில் இருந்தே இந்த தலைப்பை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும்.

பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகரின் சூரியன் ஒளிரும் இரவை பற்றி தஸ்தாயெவ்ஸ்கி விரிவாக எழுதுகிறார். அந்த சூரியன் நாம் அறிந்த சூரியன் இல்லை. அந்த வெளிச்சமும் வேறானது என்றே குறிப்பிடுகிறார். பகல் வெளிச்சத்தில் இருந்து பதுங்கி கொள்பவர்கள் இரவில் தான் சற்று ஆசுவாசத்துடன் நடமாடுகிறார்கள். நான் அது போன்ற ஒருவன் என்றே கதையின் நாயகன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறான். இந்த நீள்கதையின் உபதலைப்பு கனவுலகவாசியின் குறிப்புகள். அதாவது கனவு காண்பதில் மட்டுமே வாழ்வை அறிந்த ஒருவன் சந்தித்த நிகழ்வுகள்.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் ஆரம்ப கால படைப்புகளில் ஒன்று வெண்ணிற இரவுகள். 1848ம் ஆண்டு வெளியாகி உள்ளது. 162 ஆண்டுகள் கடந்த போதும் இன்று வாசிக்கையிலும் கதாபாத்திரங்களின் அடங்காத இதயதுடிப்பும் காதலின் பித்தேறிய மொழிகளும் புத்தம் புதியதாகவே இருக்கிறது. உலகில் தொடர்ந்து வாசிக்கபட்டு கொண்டாடப்பட்டு வரும் அரிய காதல்கதை இது.

இரண்டு ஆண்கள் ஒரு இளம் பெண். மூன்றே முக்கிய கதாபாத்திரங்கள். நான்கு இரவுகள் ஒரு பகலில் கதை முடிந்துவிடுகிறது. கதை முழுவதும் ஒரே இடத்தில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சந்தித்து கொள்கிறார்கள். பேசிக் கொள்கிறார்கள். முடிவில் பிரிந்து போய்விடுகிறார்கள். இதில் எங்கேயிருக்கிறது காதல் என்ற யோசனை உருவாககூடும். சந்திப்பு என்பதை இயல்பான ஒன்று என்ற தளத்திலிருந்து அபூர்வமானது என்ற தளத்திற்கு உயர்த்தி கொண்டு செல்வதன் வழியே தஸ்தாயெஸ்கி காதல்கதையை துவக்குகிறார்.

ஆற்றங்கரையோரம் உள்ள ஒரு வீதியை கடந்து செல்லும் கதாநாயகன் அங்கே உள்ள ஒரு வீட்டினை கடந்து செல்கிறான் . அவனால் ஒரு போதும் மறக்கமுடியாத பெண் வசித்த வீடது. அந்த வீடு இப்போது உருமாற துவங்கியிருக்கிறது. அதை பற்றிய தனது கடந்தகால நினைவுகளில் முழ்க துவங்குகிறான்.

நீண்ட பகல் தான் கதையின் ஆதார காரணம். அது இரவின் ஊடாக மறைந்திருக்கிறது. தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் பெரும்பான்மை கதைகள் போல கதை தன்மையில் துவங்குகிறது. கதையை சொல்பவனுக்கு பெயர் கிடையாது. வயது இருபத்தியாறு நடக்கிறது என்று ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறான். அவன் அதுவரை எந்த பெண்ணோடும் பேசிபழகியது கிடையாது. அவன் கனவில் வந்த ஒன்றிரண்டு பெண்களை தவிர வேறு பெண்களை அவனுக்கு தெரியாது. பெண்களை கண்டாலே கூச்சத்தில் ஒதுங்கிவிடுவான். பேச்சு தடுமாற ஆரம்பித்துவிடும்.

அவன் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கின் விசித்திரமான சந்து ஒன்றில் குடியிருக்கிறான். அது பகலில் கூட சூரியன் வராத வீதி. அங்கே உண்மையில் வேறு ஒரு சூரியன் ஒளிர்கிறது. அதன் விசித்திரமான வெளிச்சத்தில் அவர்கள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். எது அந்த பீட்டர்ஸ்பெர்க்கின் இரண்டாம் சூரியன்.. தோற்று போன, அடையாளமற்று போன, கைவிட்டு போன பலரின் நிறைவேறாத ஆசைகள் தான் அங்கே இன்னொரு சூரியானாக ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவை இரவிலும் மறைவதேயில்லை.

அவர்கள் இயலாமையால், வறுமையால் யாரும் தங்களை நேசிக்க மாட்டார்கள் என்ற துயரத்தால் பீடிக்கபட்டவர்கள். அதனால் கனவு காண்பதையே வாழ்க்கையாக கொண்டிருக்கிறார்கள். கனவுகள் அவர்களது நெருக்கடியிலிருந்து விடுபட்டு சந்தோஷம் கொள்ள வைக்கின்றன. பெயரில்லாத கனவுலகவாசிகளில் ஒருவன் இக்கதையை விவரிக்கிறான்.

சில வருசங்களுக்கு முன்பாக ஒரு இரவில் தான் சந்தித்த பெண்ணை பற்றி சொல்கிறான். அவள் குழப்பமானவள். செய்வதறியாமல் தடுமாறுகின்றவள். யாரோ ஒருவன் அவளை அழைக்க அவனை விலக்கி கத்துகின்றவள். இதுவரை எந்த பெண்ணிடமும் பேசியிராத அவனை அந்தபெண்ணின் துயரநிலை பேசவைக்கிறது. தன்னை மீறி அவளிடம் அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறான். எதை எதையோ பேசுகிறான். தன்னால் கோர்வையாக பேசமுடியாது என்பதை பற்றி விரிவாக பேசுகிறான். மனம் தடுமாறுகிறான். அவளோ அவனிடம் எந்த வேறுபாடும் காட்டாமல் மிக இயல்பாக பேசுகிறாள். மறுநாள் சந்திக்கலாம் என்று விடைபெற்று போகிறாள். அந்த இரவு முடியும் போது அந்தப் பெண்ணின் பெயர் கூட அவனுக்கு தெரியாது.

இரண்டாம் இரவில் அவளுக்காக காத்திருக்கிறான். தன்னோடும் ஒரு பெண் பேசுகிறாள் என்பதே அவனை சந்தோஷம் கொள்ள வைக்கிறது. அவள் வருகிறாள். தயக்கம் குறைந்து அவளிடமே என்றாவது ஒரு நாள் தன்னோடும் ஒரு பெண் பேசுவாள் என்று கனவு கண்டுகொண்டிருந்தேன். அது நிஜமாகிவிட்டது என்று பிதற்றுகிறான். அவள் ஏன் இவ்வளவு பதற்றம் கொள்கிறான் என்று வியப்படைகிறாள்.

உண்மையில் பெண்கள் விசித்திரமானவர்கள். அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் , என்ன பிடிக்கிறது எதற்காக அழுகிறார்கள் என்று எளிதாக புரிந்துகொள்ளவே முடியாது. அது ஒரு வேளை அது ஆண்களின் தவறாகவும் இருக்கலாம். அல்லது பெண்களின் இயல்பே அப்படியானதாகவும் இருக்கலாம் என்று அவனது தெளிவற்ற எண்ணங்களையும் அதற்கு அவள் சொல்ல வேண்டிய பதில்களையும் அவனே பேசுகிறான். அது அவளை வசீகரிக்கிறது.

நீ மிகவும் நல்லவன், பெண்ணோடு பேசுவது பெரிய விசயமில்லை என்று ஆறுதல் சொல்கிறாள். அவனோ நான் எதிர்பாராமல் அறைக்கு வரும் நண்பனுடன் பேசுவதற்கே தயங்க கூடியவன். என்னிடம் இப்படியான சூழலில் ஒரு பெண் பேசுகிறாள் என்பது இயல்பானதில்லை என்று துடிக்கிறான். அப்படியில்லை எந்த பெண்ணும் தன்னோடு ஒரு ஆண் சில நிமிசங்கள் பேசுவதை வேண்டாம் என்று பிடிவாதமாக விலக்கி போகிறவள் இல்லை. நீ பேச தயங்கியிருக்கிறாய். உன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வது தான் உனது பிரச்சனை என்கிறாள்.

சந்தித்த மறுநிமிசம் தனது மனதை படித்துவிட்டவள் போல சொல்கிறாளே என்று வியந்த அவன் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது சமார்த்தியமும் அழகும் ஒன்று சேர்வது அபூர்வம். நீ இரண்டும் ஒன்றாக கொண்டிருக்கிறாய் என்கிறான்.

அவள் புன்னகையுடன் நீ பிரமாதமாக பேசுகிறாய். உண்மையில் கூச்சப்படும் ஆண்களை பெண்களுக்கு பிடிக்கும் என்கிறாள். அவன் உடனே என்னிடம் உள்ள ஒரே கவசம் கூச்சம் தான். அதை இழந்துவிட்டு என்னசெய்வது என்று அப்பாவி போல கேட்கிறான். மறுநிமிசமே அய்யோ உன்னிடம் நான் இப்படி பேசியிருக்க கூடாது. என் மனதில் உள்ளதை மறைக்காமல் சொல்லிவிட்டேன் என்று வெட்கத்துடன் புலம்புகிறான்.

இப்படியாக கடிகாரத்தின் பெண்டுலம் செல்வது போல அவனது தடுமாற்றம் ஊசலாடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அவளை பிரிந்து போனால் தன்னால் மறுபடி சந்திக்கவே முடியாமல் போய்விடும் என்று வேதனை கொள்கிறான். அவள் யாருக்கோ காத்திருக்கிறாள். ஏதோ துயரம் அவளை வீட்டிலிருந்து துரத்திவெளியே அனுப்புகிறது என்பதை புரிந்து கொள்கிறான். இவ்வளவு அழகான தூய்மையான பெண்ணை கூட கஷ்டப்படுத்தி வேதனை கொள்ள வைப்பது யார் என்று தெரியாமல் குழம்பி போகிறான்.

கண்ணாடியில் பட்டு ஒளி பிரதிபலிப்பதை போல அவள் முன்னால் அவனது எண்ணங்கள் ஒவ்வொன்றாக பிரதிபலிப்பாகின்றன. அதுவரை மனதில் ஊறிக்கிடந்ததை அவளது வருகையே வெளிப்படுத்த வைக்கிறது. எது அவனை இப்படி நிலை கொள்ளாமல் தள்ளாடசெய்கிறது.

உண்மையில் தனது தனிமையை கண்டே நடுங்குகிறான். நண்பர்களும் கைவிட்டு போனார்கள் என்ற சூழலில் தனிமையை எதில் கரைத்து கொள்வது என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. அவன் மனது வெறுமையால் எதைஎதையோ கற்பனை செய்கிறது. அந்த கற்பனை அவனை மேலும் உலகை நோக்கி ஆசையுடன் உந்தி தள்ளுகிறது. ஆனால் புறஉலகை நேர் கொள்ளும் தைரியம் அவனிடமில்லை.

அவன் பகலில் ஒளிந்து கொள்கிறான். இரவில் மட்டுமே வெளியே வருகிறான். இரவில் உறக்கமற்று நடமாடுபவர்கள் நிம்மதியற்றவர்கள். வீடு அவர்களை சாந்தம் கொள்ள செய்ய முடியவில்லை. என்று கூறுகிறான். இயற்கையின் மாறுபாடு போன்றதே அவன் மனப்போக்கும்.

இரவில் ஒளிரும் சூரியனால் என்ன பயனிருக்கிறது. பகல் ஏன் நீண்டு போகிறது. பகல் அடங்காமல் இரவு வருவதில்லை. ஆனால் கோடைகால இரவு ஏன் சிறியதாக இருக்கிறது. தனது மனதின் நிறைவேறாத காதலை போன்றதே இத்தகைய இரவுகள் என்று நம்புகிறான் அவன்.

அவனது இரண்டாவது இரவில் அவள் பெயர் நாஸ்தென்கா என்று அறிந்துகொள்கிறான். அந்த பெயரை சொல்வதிலே தித்திப்பு கொள்கிறான். திரும்ப திரும்பி சொல்லி களிப்புறுகிறான். திடீரென அவளது பெயர் சுவைக்கபடும் இனிப்பு மிட்டாய் போலாகிறது. அந்த சொல்லை தன் நாவில் கரைந்துபோக செய்கிறான். நாஸ்தென்கா அவனது மிதமிஞ்சிய உணர்ச்சிபீறடலை புரிந்து கொள்கிறாள். தனது கதையை அவனிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறாள்

நாஸ்தென்காவிற்கு வயது பதினேழாகிறது. அவள் பாட்டியுடன் ஒரு வீட்டில் வசிக்கிறாள். பாட்டிக்கு கண்தெரியாது. அவர்கள் வீட்டின் ஒரு அறையை வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார்கள். அங்கே ஒரு இளைஞன் குடிவருகிறான். பாட்டி அவனோடு பேசக்கூடாது. பழக்கூடாது என்று கண்டிப்பாக இருக்கிறாள். எங்கே தன்னை மீறி பேத்தி போய்விடுவாளோ என்று அவளது பாவாடையை தன்னோடு ஊக்குபோட்டு குத்திக் கொள்கிறாள். அதனால் நாஸ்தென்காவால் எழுந்து போக முடியாது. அப்படியிருந்தும் நாஸ்தென்கா அந்த இளைஞனால் வசீகப்படுகிறாள்.

அவன் அவளுக்காக படிக்க புத்தகங்கள் தருகிறான். அந்த புத்தகங்கள் அவளை மாற்ற துவங்குகின்றன. உலகம் வெளியில் எப்படி இயங்கி கொண்டிருக்கிறது என்பதை புத்தகங்களே உணர்த்துகின்றன. புத்தகங்கள் இல்லாமல் வாழ முடியாது என்ற நிலைக்கு வந்துவிடுகிறாள். அதை பயன்படுத்தியே அவளை காதலிக்க துவங்குகிறான். அவளையும் பாட்டிûயையும் அழைத்து கொண்டு ஒபரா பார்க்க செல்கிறான். அவன் மீது தீராத காதல் கொள்கிறாள் நாஸ்தென்கா. அவன் ஊருக்கு கிளம்பும் நாளில் தானும் கூட வருவதாக பெட்டியோடு கிளம்புகிறாள். அதை எதிர்பாராத அவன் திரும்பி வந்து அவளை அழைத்துபோவதாக வாக்குறுதி தந்து விடைபெறுகிறான். அன்றிலிருந்து அவனுக்காகவே நாஸ்தென்கா காதலுடன் காத்திருக்கிறாள்.

நாஸ்தென்காவின் காதலையும் தனிமையே உந்தி தள்ளுகிறது. அவள் பாட்டியோடு பிணைக்கபட்டு இருப்பதில் இருந்து விடுபட விரும்புகிறாள். அதுவே ஒருவனை காதலிக்கும்படியாக செய்கிறது. அந்த காதலை அவன் உணர்வதேயில்லை. அவள் தீவிரமாக காதலை நம்ப துவங்குகிறாள். காத்திருப்பதன் வழியே தான் காதல் உறுதியாகிறது என்று சொல்கிறாள்

நாஸ்தென்காவின் பாட்டி அற்புதமான கதாபாத்திரம். அவளுக்கு பார்வை மங்கிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால் கடந்த காலம் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது. அவளது இளம்பருவத்தில் அடித்த வெயில் அழகாக இருந்தது. அது போல இப்போது இல்லை என்று அடிக்கடி குறிப்பிடுகிறாள். இயலாமை தான் அவளது குருட்டுதனம். அடுத்த அறையில் உள்ள ஆண் தன் பேத்தியை வசீகரிப்பது அறியாத முட்டாள் இல்லை. மாறாக அது தான் தனக்கிருக்கும் ஒரே சாத்தியம். வேறு வழியில் தன் பேத்திக்கு உரிய மாப்பிள்ளையை தன்னால் தேடி தர இயலாது என்று அவள் அறிந்திருக்கிறாள்.

நாஸ்தென்காவை காதலிப்பவன் The Barber of Seville என்ற ஒபராவை காண அழைக்கும் போது அவளிடம் துளிர்ப்பது அவளது கடந்த கால காதலே. அது சொல்லபடாமல் கடந்து போகிறது. இந்த ஒபராவின் கதாநாயகி காதலுக்காக ஏங்குபவள். Gioachino Rossini ஒபராவும் நாஸ்தென்காவின் வாழ்க்கையும் ஒரு தளத்தில் ஒன்று போலவே உள்ளது. அதை சுட்டிக் காட்டுவதற்காகவே இதை பயன்படுத்தினாரோ என்னவோ.

ருஷ்ய கலாச்சாரத்தின் மீது பிரெஞ்சு கலாச்சாரம் ஏற்படுத்திய பாதிப்பு குறித்து செகாவ், டால்ஸ்டாய் போன்றவர்கள் நிறைய எழுதியிருக்கிறார்கள். இக்கதையிலும் நாஸ்தென்கா பிரெஞ்சு புத்தகங்களை தான் படிக்கிறாள். பிரெஞ்ச் கலாச்சாரம் தங்களை விட உயர்வானது என்று மனப்பாங்கு ரஷ்யாவில் மேலோங்கியிருந்திருக்கிறது.

வெண்ணிற இரவுகளில் வரும் ஆணும் பெண்ணும் காதலின் மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறார்கள். காதல் மட்டுமே தங்களுக்கான விடுதலை என்று உணர்கிறார்கள். நாஸ்தென்கா தன்னை காதலித்து கைவிட்டவன் மீது கோபம் கொள்ளவில்லை. தன்னை அவன் புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்றே வருத்தபடுகிறாள். அதே மனநிலை தான் கனவுலகவாசிக்கும் ஏற்படுகிறது.

அவர்களுக்கு வார்த்தைகள் போதுமானதாகயில்லை. பேசி களைத்து போகிறார்கள். ஆனால் இருவருமே உடலை பெரிதாக எண்ணவில்லை. உடல் இல்லாமல் வார்த்தை வழியாகவே ஒருவரையொருவர் கட்டிக் கொள்ளவும் அரவணைக்கும் விரும்புகிறார்கள். தனது உருவத்தை கண்ணாடியில் பார்ப்பது போலவே நாஸ்தென்கா வழியாக தனது ஆசைகளை காண்கிறான். காதல் அவர்களை பித்தேற்றுகிறது.

அந்த பெண்ணிற்கு உதவுவதற்காக அவள் காதலனை தேடி போகிறான். அவளது கடிதத்தை தருகிறான். ஆனால் காதலன் நாஸ்தென்காவை பிடிக்கவில்லை என்று விலக்கவே அவளுக்காக துயரம் கொள்கிறான். முடிவில் நாஸ்தென்கா காதலன் உடன் ஒன்று சேர்ந்துவிடுகிறாள்.

அப்போது திடீரென காதலன் முன்பாகவே நாஸ்தென்கா ஒடிவந்து கனவுலகவாசியை கட்டிக் கொள்கிறாள். அந்த அரவணைப்பு பிரிவின் வலியை அவனுக்குள் நிரப்புகிறது. நிமிச நேரம் அந்த அணைப்பு நீள்கிறது. பின்பு அவள் காதலன் உடன் போய்விடுகிறாள். இந்த ஒரு நிமிசம் போதும் வாழ்வதற்கு என்று பெருமூச்சுவிடுகிறான் கனவுலகவாசி.

வெண்ணிற இரவுகள் இரவின் ஊடாக அலைவுறும் மனித ஆசைகளையே வெளிப்படுத்துகிறது. கதாபாத்திரங்கள் வழியாக மனதின் இருண்ட கதவுகள் திறக்கபடுகின்றன. இரவினுள் அடங்க மறுக்கும் பகல் போல தான் காதலும் . அது மனிதர்களை நிம்மதியற்று செய்கிறது. ஆனால் அந்த அலைக்கழிப்பும் வலியும் காதலுக்கு அவசியம் என்றே தோன்றுகிறது. வலியில் இருந்தே காதல் வளர்கிறது.பிரிவே காதலை உணர செய்கிறது.

அவ்வகையில் எப்போது வாசிக்கையிலும் வெண்ணிற இரவுகள் நிராசையின் முடிவில்லாத பாடலை எப்போதும் முணுமுணுத்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன.
*

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

HISTORY OF INDIA: Chalukya Dynasties

பட்டாடக்கல் கோவில் 

விக்ரமாதித்யன் 2

 

கி பி 696 முதல் தொடங்கியது சாளுக்கிய நாட்டில் விஜயாதித்யன் ஆட்சி.

நாடு அமைதியாக இருந்தது. செல்வம் கொழித்தது. கோவில்கள் கட்டப்பட்டன. நாற்பது வருடங்கள் அமைதி.

அமைதிக்கும் நமக்கும் தான் விரோதமாயிற்றே! அமைதியில் சுவாரஸ்யம் என்ன இருக்கிறது?

சரி.. காலத்தை கொஞ்சம் ஃபாஸ்ட் பார்வர்ட் செய்யலாம்! ஒரு சரித்திர எழுத்தாளருக்கே இது சாத்தியமாகும்!

கி பி 728 : சாளுக்கிய மன்னன் விஜயாதித்யன் வயதாகி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான். அவன் மகன் யுவராஜா இரண்டாம் விக்ரமாதித்யன் – வல்லவனாக வளர்ந்திருந்தான்.

தந்தையின் உடல்நிலை மோசமாக இருந்ததால் ஆட்சி பெரும்பாலும் விக்ரமாதித்யனிடமே இருந்தது.

கி பி 733

அன்றைய சாளுக்கிய செய்தித்தாட்களில் தலைப்புச் செய்தி:

மன்னன் விஜயாதித்தன் மரணம்!

இரண்டாம் விக்ரமாதித்யன் சாளுக்கிய மன்னனானான்.

அந்நேரம் அரபு நாட்டினர் சிந்து மாநிலத்தில் சில இடங்களைப் பிடித்துக் கொண்டனர். தக்ஷிணத்தைத் தாக்க முற்பட்டனர்.

சாளுக்கிய நாட்டின் வடக்கே விக்ரமாதித்யனின் ஒன்று விட்ட சகோதரன் ஒருவன் ஆண்டு வந்தான். அவன் பெயரும் புலிகேசி!

அவன் அந்த அரபுத் தாக்குதலை முறியடித்துத் துரத்தினான். இந்த சகோதரன் புலிகேசியின் வெற்றியைக் கண்டு விக்ரமாதித்யன் மகிழ்ந்தான். அவனுக்கு ‘அவனிஜனாஸ்ரயா’ – அதாவது ‘அகிலத்தின் மக்களின் காவலன்’ – என்ற பட்டத்தை அளித்துச் சிறப்பித்தான்.

இராஷ்ட்ரகூடம் என்ற நாடு சாளுக்கிய மன்னனின் கீழ் அன்று ஒரு குறுநில ராஜ்யமாக உதயமாகி இருந்தது. அதன் மன்னன் தந்திவர்மனும் அரபுத் தாக்குதலில் புலிகேசிக்கு உதவி செய்து விக்ரமாதியாதித்யனிடம் பாராட்டு பெற்றான்.

சரி.. இந்த இரண்டாம் விக்ரமாதித்யன் என்ன செய்தான்? உங்கள் ஊகம் சரி தான்! பல்லவ நாட்டின் மீது படையெடுத்தான். ஒரு முறையல்ல. இரு முறையல்ல. மூன்று முறை.

அந்தக்கதை சொல்லுமுன்…

அதே நேரம் பல்லவ நாட்டில் – செய்தித்தாட்களில் தலைப்பு செய்தி:

மன்னன் ராஜசிம்மன் மரணம்! பல ஆண்டுகள் ஆண்டு கைலாசநாதர் கோவிலைக் கட்டிய ராஜசிம்ம பல்லவன் காலமானான். அவன் மகன் இரண்டாம் பரமேஸ்வரவர்மன் அரசனானான். முதல் சில வருடங்கள் பொதுவாக அமைதி நிலவியது. பரமேஸ்வரன் திருவடியில் சிவன் கோவில் கட்டினான்.

ஆட்சிக்கு வந்து மூன்றே ஆண்டில் பல்லவ நாட்டுக்கு கஷ்ட காலம் வந்தது. அது இரண்டாம் விக்கிரமாதித்யனால் வந்தது. அப்பொழுது அவன் சாளுக்கிய யுவராஜாவாகத்தான் இருந்தான். அவனுக்கு உதவியாக கங்க நாட்டு யுவராஜன் ஏரயப்பா.

இந்தச்  சண்டை பல்லவனுக்குப் பெரும் அனர்த்தமாக முடிந்தது. உடன்படிக்கைக்குப் பெரும் விலை கொடுக்கப்பட்டது. வெகு விரைவில் இரண்டாம் பரமேஸ்வரன் கங்கநாட்டுக்குப் படையெடுத்தான்.

கங்க மன்னன் ஸ்ரீபுருஷாவுடன் போர். அது பல்லவருக்குப் பேரழிவைக் கொண்டு வந்தது. ஸ்ரீபுருஷன் இரண்டாம் பரமேஸ்வரனைக் கொன்று அவனது அரசுக் குடையையும் கொற்றத்தையும் கைப்பற்றினான்.

இப்பொழுது கதையை சற்று நிதானமாகப் படியுங்கள்.

பல்லவ நாடு பெரும் பாதிப்பில் ஆழ்ந்தது.

இரண்டாம் பரமேஸ்வரனுடன் சிம்மவிஷ்ணு மரபு முடிந்துவிடுகிறது. சிம்மவிஷ்ணு – மகேந்திரன், நரசிம்மன் என்று அசத்திய பல்லவ வாரிசு வம்சம் முடிந்தது.

அட பல்லவர்கள் அவ்வளவு தானா என்று கவலைப்படவேண்டாம்!

சிம்மவிஷ்ணுவின் தந்தை யார்? சிம்மவர்மன்!

சரி அந்தப் பழைய கதை இப்ப எதுக்கு என்று தானே கேட்கிறீர்கள்? பொறுமை! சிம்மவர்மனுக்கு இன்னொரு மகன் இருந்தான். அவன் சிம்மவிஷ்ணுவின் தம்பி. பெயர் பீமவர்மன்.

சிம்மவிஷ்ணு ராஜாவான பிறகு பீமவர்மனுக்கு என்ன எதிர்காலம் இருக்கும்?

அவனது பேரனுடைய பேரன் நந்திவர்மன் ஒரு நாள் பல்லவ மன்னனாவான் என்று அவன் கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை.. விசித்திரமான உலகம்…

உண்மையில் இரண்டாம் பரமேஸ்வரனுக்கு சித்திரமாயன் என்ற மகன் இருந்தான். அவன் சிறுவனாக மட்டும் இல்லை. உதவாக்கறையாகவும் இருந்தான். மக்களின் வெறுப்பைச் சம்பாதித்து வைத்திருந்தான்.

பரமேஸ்வரன் மரணத்திற்குப் பின் சித்திரமாயன் தனக்கு ஆதரவு தேடி பாண்டிய மன்னன் உதவியை நாடி மதுரை சென்றான்.

பீமவர்மன் வரிசையில் வந்த இரண்யவர்மனை (நந்திவர்மனின் தந்தை) காஞ்சிப் பெரியவர்கள் மற்றும் அமைச்சர்கள் அணுகினர்.

அங்கு ஒரு சிறுகதை பிறக்கிறது:

மந்திரிமார்கள் இரணியவர்மனிடம் : “அரசே! நமது பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் பரமேஸ்வரன் தோற்று இறந்தான். சாளுக்கியர், கங்கர், பாண்டியர் அனைவரும் காஞ்சியைக் கொத்திவிடத் துடிக்கின்ற சமயம் இது. சித்திரமாயன் ஒரு உதவாக்கரை. பாண்டியனிடம் அடிமையாகக் கிடக்கிறான். காஞ்சியைக் காக்க உங்களை விட்டால் யாரும் கிடையாது. சிம்மவிஷ்ணு தொடங்கிய பல்லவ வாரிசு இன்று செல்லரித்து விட்டது. சிம்மவிஷ்ணுவின் தம்பி பீமவர்மனின் வழித்தோன்றல் தாங்கள். பல்லவ மன்னனாக முடிசூடி காஞ்சியைக் காக்க வேண்டும்.” – என்றனர்.

இரண்யவர்மன் அன்று எண்பது வயதைத் தாண்டியிருந்தான்.

இந்நாளில் அந்த வயதில் பிரதம மந்திரி – ஜனாதிபதி வருவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் அந்நாட்களில் மன்னன் என்பவன் நாட்டைக் எதிரிகளிடமிருந்து காப்பது மட்டுமல்லாமல் போரிடவும் வேண்டும். தள்ளாத வயதில் மன்னனாக வந்து என்ன செய்வது?

இரண்யவர்மன்: “மந்திரிகளே! என் மீது நீங்கள் அபிமானம் வைத்து கேட்கிறீர்கள். என் வயது என்னைத் தடுக்கிறது. எனக்கு நான்கு மகன்கள் இருக்கின்றனர். அவர்களில் ஒருவர் அரசானவது உசிதமாக இருக்கும்” என்றார்.

“நல்ல யோசனை. உங்கள் மூத்த மகனை மன்னனாக்கலாம்” – என்றனர். மூத்தவன் அழைக்கப்பட்டான்.

மன்னனாவது எல்லா மனிதருக்கும் என்றுமே ஒரு பெருங்கனவு. மன்னனாவதற்காக உடன் பிறந்தவர்களைக் கொல்வது என்பது எவ்வளவு முறை விலாவாரியாக சரித்திரத்தில் பேசப்பட்டிருக்கிறது?

ஆனால் அன்று பல்லவ நாட்டின் நிலைமையே வேறு! அது காஞ்சி என்ற அழகு சுந்தரியை மோகங்கொண்ட எதிரிகள் கழுகு போல் கொத்தித் தின்னக் காத்திருக்கும் நாட்கள். மன்னன் என்று சொல்வதை விட மண்ணோடு மண்ணாக அழிவது என்ற சொல் சாலச்சிறந்தது. அந்த நிலை அன்று. இரணியவர்மனின் மூத்த மகன் மட்டுமல்ல – மற்ற இரண்டு தம்பிகளும் பல்லவ மணிமுடியைப்  புறக்கணித்தனர்.

நான்காவது மகன் இளையவன். பன்னிரண்டு வயது நிரம்பிய சிறுவன் – நந்திவர்மன். அவன் “நான் மன்னன் ஆகத் தயார்” என்றான்.

மந்திரிகள் இப்போது சங்கடத்துக்கு உள்ளானர். ‘இன்னொரு சிறுவனா’? இரணியவர்மன் சொன்னான்: “கவலை வேண்டாம். நந்திவர்மன் மன்னனாகட்டும். நான் அவன் பின்னிருந்து அவனையும் – இந்நாட்டையும் வழி நடத்துவேன்” – என்றான். பன்னிரண்டு வயதே இருந்தாலும் நந்திவர்மானது அறிவும், துணிச்சலும், வீரமும் நாடு முழுதும் பரவியிருந்தது. மக்கள் அவனை பெரிதும் விரும்பினர். மந்திரிகள் நினைத்தனர்: ‘சித்திரமாயனும் – நந்திவர்மனும் ஒரே வயதினர். இருப்பினும் அவர்கள் இருவரிடமும் தான் எத்தனை வித்தியாசங்கள்”. மந்திரிகள் மகிழ்ந்தனர்.

நந்திவர்மன் காஞ்சி நகர் நோக்கிப் பயணித்தான்.

அவனுடன் பல்லவ தளபதி ‘உதயசந்திரன்” கூட வந்தான்.

காஞ்சி அருகில் பல்லவாடி அரையர் என்ற குறுநில மன்னன் நந்திவர்மனை யானை மீது அமர்த்திக் கூட்டி வந்தான். நந்திவர்மன் காஞ்சி நுழைந்தான். அவனுக்கு காஞ்சி மக்கள் பெரும் வரவேற்பு கொடுத்தனர். காடக முத்தரையர் என்ற குறுநில மன்னன் அவனை வரவேற்றான்.

அடுத்த நாளே நல்ல நாள். அன்றே முடிசூட்டினர். ‘பல்லவ மல்லன்’ என்ற பட்டப்பெயர் அளித்தனர்.

சித்திரமாயன் மதுரையில் இருந்தான் – நந்திவர்மன் காஞ்சி மன்னனானதை உடனே அறியவில்லை. சாளுக்கிய மன்னன் இரண்டாம் விக்ரமாதித்யனுக்கும் இந்த பட்டாபிஷேகம் ரசிக்கவில்லை. சித்திரமாயனும் விக்ரமாதித்தியனுக்கு ஓலை அனுப்பி உதவி கேட்டான்.

கி பி 741

விக்ரமாதித்யன் விரைவில் படைகளைத் திரட்டிக்கொண்டு கங்க மன்னன் ஸ்ரீபுருஷன் துணையுடன் காஞ்சி படையெடுத்தான். இது அவனுக்கு இரண்டாம் முறை. பல்லவன் நந்திவர்மன் தோல்வியடைந்தான். அவனது குடையும் கொற்றமும் பறிபோனது.

நந்திவர்மன் காஞ்சியை விட்டு வெளியேறி அருகிருந்த நட்பு நாட்டில் இருந்தான். விக்ரமாதித்யன் காஞ்சியில் நுழைந்தான். நரசிம்மன் வாதாபியை கொளுத்தி அழித்தது அவன் மனதில் வண்ணப்படமாக ஓடியது. ராஜசிம்மன் கட்டிய ‘கைலாசநாதர் கோவிலுக்குப் போனான். புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த கோவிலின் அழகு அவன் மனதை பெரிதும் கவர்ந்தது. கோவிலில் பொன்னும் பொருளும் ஏராளமாக இருந்தது. சாளுக்கிய தளபதி அந்த செல்வங்களைக் கொண்டு வந்து மன்னனின் காலடியில் வைத்தான்.

விக்ரமாதித்யன்: “தளபதி.. இந்த செல்வங்களையெல்லாம் இந்த கோவிலுக்கே கொடுத்துவிடு. அப்புறம் இந்நாட்டிலிருந்து எந்தச் செல்வத்தையும் நாம் எடுத்துச் செல்லலாகாது.” -என்று கண்டிப்பாக ஆணையிட்டான். காஞ்சியின் அழகு அவன் மனதை மயக்கியிருந்தது.

“தளபதி! இந்த காஞ்சி தெய்வத்தின் உறைவிடமாக திவ்யமாக இருக்கிறது. இதிலிருந்து ஒரு குண்டுமணியையும் நாம் எடுத்துச் செல்லக்கூடாது. மேலும் காஞ்சி மக்களுக்கு ஒரு தொந்தரவும் செய்யக்கூடாது.”

தளபதி “மன்னா? வாதாபி அழிந்ததை மறந்துவிட்டர்களா?..” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் : விக்ரமாதித்யன்: “நான் நரசிம்மன் இல்லை. நான் ‘மனிதன்’” –என்று ரஜினி ஸ்டைலில் சொன்னான்.

தளபதி விக்ரமாதித்யனின் நல்ல மனதை கைலாசநாதர் கோவிலிலேயே கல்வெட்டில் பொறித்தான்.

விக்ரமாதித்யன் சித்திரமாயனை அரியணையில் அமர்த்தி விட்டு பாதாமி சென்றான்.

ஆனால் காஞ்சி மக்கள் பல்லவ மல்லன் மீது மிகுந்த அபிமானம் கொண்டிருந்தார்கள். நந்திவர்மன் மெல்லப் படைகளைத் திரட்டினான். சித்திரமாயனைத் துரத்தி விட்டு காஞ்சியில் அரியணையேறினான்.

விக்ரமாதித்யன் கோபம் கொண்டான். இரண்டு வருடம் கழித்து, விக்ரமாதித்யன் தன் மகன் – யுவராஜா கீர்த்திவர்மனை – படையுடன் அனுப்பினான். இராஷ்ட்ரகூட தந்திவர்மனும் கீர்த்திவர்மனுக்குத் துணையாக படையுடன் வந்தான். இது விக்ரமாதித்யனுடைய மூன்றாவது காஞ்சிப்போர். நந்திவர்மன் மீண்டும் தோற்றான். மீண்டும் ஓடினான் காஞ்சியை விட்டு.

பாதாமியை அடைந்த விக்ரமாதித்யன் தளபதியை அழைத்துச் சொன்னான்: “தளபதி! நமது சாளுக்கிய வம்சம் இன்னும் எத்தனை தலைமுறை வரும்?” என்றான். “அதற்கென்ன குறை மன்னா? வாழையடி வாழையாக என்றும் இருக்கும்” – என்றான்  தளபதி. வயது முதிர்ந்து நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த விக்ரமாதித்யன் சிரித்தான்:

“தளபதி! பல்லவ – பாண்டியர்கள் நம்மைப் பழி வாங்க வருவர். கங்க மன்னன் – பாணநாட்டு மன்னன் இவர்களும் குறுநில மன்னர்கள். இராஷ்ட்ரகூட தந்திவர்மனுக்கும் பேரரசு நிறுவ வேண்டும் என்ற பேராசை உள்ளது. சாளுக்கிய மன்னன் ஒரு கணம் கண் இமைத்தாலும் அழிக்க அனைவரும் காத்திருக்கின்றனர்.” -என்றான்.

தளபதி: “தங்களைப் போல மாவீரர் தென்னிந்தியாவில் இன்று யாருண்டு மன்னா? ஏன் இந்தக் கலக்கம்?”.

“தளபதி! மாபெரும் சாம்ராஜ்யங்கள் மண்ணோடு மண்ணாக மடிந்தன. மௌரியர்கள் – குப்தர்கள் எனன் ஆனார்கள்? சாளுக்கிய வம்சமும் ஒரு நாள் போய்விடும்” என்றான். அவன் எண்ணம் விரைவில் பலிக்கும் என்று அன்று யாரும் எண்ணவில்லை.  

சாளுக்கிய செய்தித்தாட்களில் கண்ணீர் அஞ்சலி: “விக்ரமாதித்யன் மரணம்”!

சாளுக்கிய உலகம் அழுதது. கீர்த்திவர்மன் சாளுக்கிய மன்னனானான். அரசியலில் நிரந்தர நண்பர்களும் இல்லை. நிரந்தர எதிரிகளும் இல்லை. விக்ரமாதித்யன் மரணம் தந்திவர்மனுக்கு  ஆசையை வளர்த்தது. சாளுக்கிய அரசு பல போர்களைக் கண்டு துவண்டு கிடந்தது.

தந்திவர்மனுக்கு இராஷ்ட்ரகூடத்தை பெரும் ராஜ்யமாக்க வேண்டும் என்று ஆசை. கீர்த்திவர்மனைக் கைவிட்டு நந்திவர்மனின் நட்புப் பாராட்டினான். தன் மகள் ‘ரேவா’வை நந்திவர்மனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தான். பல்லவப்படைக்கு தளபதி ‘உதயசந்திரன்’ தலைமை தாங்கியிருந்தான்.

ராஷ்ட்ரகூட-பல்லவ சேனை சாளுக்கிய கீர்த்திவர்மனைத் தோற்கடித்தது. கீர்த்திவர்மன் கொல்லப்பட்டான்.

விக்கிரமாதித்யனின் சந்தேகம் உறுதியானது. அத்துடன் சாளுக்கிய வம்சம் முடிந்தது. புலிகேசி கோலோச்சி பல்லவர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக இருந்த ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யம் அந்த ஒரு கணத்தில் சரித்திரத்தை விட்டு மறைந்தது.

ஒரு அரசின் முடிவில் இன்னொரு அரசு பிறந்தது.  இராஷ்ட்ரகூடம் பிறந்தது. பல்லவம் –  இராஷ்ட்ரகூடம் – கங்கர் -பாண்டியர் -இந்த ராஜ்யங்கள் இனிவரும் நாட்களில் தென்னிந்தியாவை எப்படியெல்லாம் கலக்கப் போகின்றன ?

அதைக் காணலாம். சற்றே பொறுத்திருங்கள்!

குவிகம் மின்னளவளாவல்

குவிகம்  இல்லத்தில் வாரம் தோறும் ஞாயிறு மாலையில் அளவளாவல் நிகழ்ச்சி நடைபெறும்.

ஆனால் இது கொரானா காலம். நான்கு சுவார்களுக்கு மத்தியில் அனைவரும் இருக்கவேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயம் மட்டுமல்ல. அறிவு பூரணமான செய்கையும் கூட. 

அப்படியானால்  அளவளாவல்? 

வழக்கம்போல ஏன் வழக்கத்தைவிடச்  சிறப்பான முறையில் நடைபெற்று வருகிறது. 

எப்படி? ஜூம் என்ற செயலி மூலம் நம் கணினிகளை  இணைத்து வீடியோ ஆடியோ கலந்துரையாடல் நடத்தலாம் என்று தீர்மானித்தோம். 

நூறு பேர் கூட கலந்து கொள்ள முடியுமாம். 

இதை குவிகம் மின்னளவளாவல் என்று   குறிப்பிடுகிறோம் . 

   

அதன்படி நம் குவிகம் நண்பர்கள் கவிதை வாசிப்பு நிகழ்வு மார்ச் 22 அன்று நடைபெற்றது . 

கவிதையை ஒருவர் படிக்க மற்றவர்கள் அதை விமர்சனம் செய்தது நிறைவாக இருந்தது. 

அதன் ஆடியோ வடிவை இந்த வலைப்பக்கத்தகில் கேட்கலாம். 

https://www.podbean.com/media/share/pb-d6mvs-d6db41?utm_campaign=w_share_ep&utm_medium=dlink&utm_source=w_share

 

 

மார்ச் 29

ஜெயமோகனின் சோற்றுக்கணக்கு சிறுகதைப் பற்றி நிறைய நண்பர்கள் மின்னளவளாவலில் பேசினார்கள்.  

 

 

ஏப்ரல் 5

இந்த வாரம் தமிழ் இனி என்ற குறும்படத்தைப்  பற்றி அழகாக விமர்சித்தோம் . 

ஏப்ரல் 12 

பிரபல   எழுத்தாளர் , தொலைக்காட்சி நாடக எழுத்தாளர் பா ராகவன்  அவர்களுடன் நேர்காணல். நாம் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுக்க அவர் பதில் கூறியது மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமாக இருந்தது.  

 

இனி வரும் வாரங்களில் இன்னும் தரமான சிறப்பான சம்பவங்கள் மின்னளவளாவலில் வர இருக்கின்றன. 

அலெக்ஸி – எஸ் எஸ்

Android Kunjappan Ver 5.25 | Photogallery - ETimes

EXT. AIRPORT SFO AN INTERNATIONAL FLIGHT IS LANDING AT SFO AIRPORT. YOU SEE THE BAGGAGE TERMINAL. RAMAN PILLAI (65) – DRAGGING CABIN BAG (ONLY CABIN BAG IS SHOWN) HIS FACE AND DRESS ARE SHOWN ONLY AFTER THE FIRST CHARACTER SPEAKS. SEVERAL PEOPLE ARE WALKING AROUND. YOU HEAR ANNOUNCEMENTS.

EXT. KESAVAN (35), BHARANI DAUGHTER N LAW (30) ARE WAITING AT THE BAGGAGE TERMINAL. TENSION IS SEEN ON THEIR FACES. SUDDENLY THERE IS A SURPRISE AND SHOCK ON THEIR FACES

 

KESAV

அப்பா! என்ன இது? இப்படியேவா வந்தீங்க?

Ext. Appa –raman pillai -non brahmin is shown in dhothi and vibuthi and chappal . Displeasure is seen on DIL’s face. On seeing his son, he leaves his cabin bag and leaps forward. Kesav rushes to take the Raman pillai’s cabin bag and stares his appa for a few second. Smile appears on Appa’s face and they hug each other.

BHARANI

என்ன அங்கிள் , இப்படி வேஷ்டி சப்பலோட வந்திருக்கீங்க!

PILLAI

இதுக்கு என்னம்மா குறைச்சல்? எனக்கு இது போதும். பிளேனில எல்லாரும் பாராட்டினாங்க! அது கிடக்கட்டும், எங்கே என் பேரன்?

KESAV

ஆதிக்கு இன்னிக்கு புட் பால் மேட்ச் ! அதனால அவன் வரலை ! பிளேனில வசதியெல்லாம் எப்படி இருந்துச்சு ? பொட்டியெல்லாம் எடுத்துகிட்டீங்களா?

PILLAI

ஒரு பிரச்சனையும் இல்லே! நல்ல வசதியா இருந்துச்சு. பொட்டியெல்லாம் எடுத்து வைக்க அந்தக் கருப்புசாமிதான் உதவினார்.

KESAV

கருப்புசாமியா? யாரு? அவரா ! ஓ கிரேட் ! பேரு நல்லா இருக்கே! வாங்க வீட்டுக்குப் போலாம்! அங்கே ஆதி கூட புதுசா இன்னொண்ணும் இருக்கு ! அது யாருங்க்கிறது சஸ்பென்ஸ் !

( கேசவ் , பரணி  இருவரும் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.)

 

Ext: an independent house  with a sticker  ‘SMART HOME’ . All the three people get down from the car and go near the main door.

KESAV

அப்பா ! அந்தக் கதவில தெரிற கண்ணடிக்கிட்டே உங்க முகத்தைக் காட்டுங்க!

ராமன் பிள்ளை கண்ணாடியை முறைத்துப் பார்க்கிறார்.  

Kural: ( An old lady voice is heard)

கேசவ் சார்,  பரணி மேடம் ! வெல்கம் ஹோம் !

ராமன் பிள்ளை ! உங்க பையன் வீட்டுக்கு முதல் முறையா வர்ரீங்க! உங்கள் வருகை நல்வரவாகுக! “

Kesav

நைஸ் அலெக்ஸி ! கதவைத் திற”

ALEXA:

Doors Open Automatically .

KESAV

அப்பா! இதைத் தான் நான் சொன்னேன் !  நம்ம வீடு ஒரு  ஸ்மார்ட் ஹோம் அலெக்ஸி  என்கிறது ஒரு கம்ப்யூட்டர் மனுஷி ! நம்ம வீட்டையே அவ தான் கண்ட்ரோல் செய்யரா! உள்ளே வாங்க! இன்னும் நிறைய இருக்கு உங்களுக்கு காமிக்க”

கேசவ் இரண்டு பெட்டிகளையும் அங்கே இருக்கிற ஒரு டிரெக்கில் வைக்கிறான்.

கேசவ்:

அப்பா உங்க கேபின் போட்டியையும் அந்த டிராக்கிலேயே வையுங்க ! அது உங்க ரூமுக்கு தானா வந்துடும்!  அலெக்ஸி ,  இந்த மூணு பெட்டியும்  கெஸ்ட் ரூமுக்கு போகணும்.  நாலாவது பேக் கிச்சனுக்குப் போகணும்

அப்பா! அலெக்ஸி ன்னு கூப்பிட்டு அதுக்கிட்டே ஏதாவது ரெண்டு வார்த்தை பேசுங்க , உங்க வாய்ஸை அது ரிககிநைஸ் பண்ணனும் ”

ராமன் :

என்ன பேசறது? சரி, அலெக்ஸி ! நல்லா  இருக்கியாம்மா?’

அலெக்ஸி :

ஒகே ! ராமன் சார் !, நான் உங்களை அங்கிள்னு கூப்பிடவா இல்ல வேற எப்படி அழைக்கணும்? “

ராமன்:

என்னை மாமான்னு   கூப்பிடு!

அலெக்ஸி :

ஓகே மாமா !

ராமன் ஆச்சரியத்தோட உள்ளே செல்கிறார்.

ராமன்:

எங்கேப்பா என் பேராண்டி?

கேசவ்:

அலெக்ஸி  ! ஆதி பத்தி சொல்லு!”

அலெக்ஸி :

“ ஆதி 8 மணிக்கு வந்தான். பீட்ஸா சாப்பிட்டான். இப்போ அவன் ரூமில தூங்கறான். அவனை எழுப்பட்டுமா? “

KESAV

வேண்டாம் !

Android Kunjappan Ver 5.25 (2019) - IMDb

மூவரும் கெஸ்ட் ரூமிற்குப் போகிறார்கள். ராமனோட மூணு பெட்டியும் அங்கே இருக்கிறது.

கேசவ்

அப்பா! இது தான் உங்க ரூம்!  இது பாத் ரூம். இப்படித் திருகினா சுடு தண்ணி வரும். கை கால் கழுவிட்டு  வாங்க ! சாப்பிடலாம் !

பாத் ரூமிற்குப் போகிறார்!

அலெக்ஸி : 

மாமா,  அந்த ஸ்டாண்டில துண்டு இருக்கு. சுடுதண்ணி பைப்பை நானே உங்களுக்கு சரியான சூட்டில திறக்கறேன். குளிக்கப் போறீங்களா? அந்த டாய்லெட்டில..

ராமன்:

அலெக்ஸி  !நீ கொஞ்சம் வெளியே போறீயா? நான் பாத்ரூம் போயிட்டுவந்து உன்னை கூப்பிடறேன்”  

அலெக்ஸி:

நல்ல ஜோக் மாமா! நீங்க குளிச்சுட்டு வாங்க! நடுவில ஏதாவது வேணுமுன்னா  கேளுங்க 

 

ஸீன்:

சாப்பாட்டு மேஜையில கேசவும் ராமனும் உட்கார்த்ந்து இருக்கிறார்கள். பரணி பறிமாறுகிறாள்.

கேசவ்:

அப்பா! பாருங்க ! உங்களுக்குப் பிடிச்ச ஆப்பம்,  சொதி, தேங்காய்ப்பால், இட்லி சட்னி,சாம்பார்   நல்லா  சாப்பிடுங்க!”

ராமன்

நல்லா இருக்குமா பரணி! எதுக்கு இத்தனை வகை  பண்ணியிருக்கே”

பரணி

ஐயோ, அங்கிள், இதெல்லாம் நான் செய்யல! . எல்லாம் அலெக்ஸி  தான்.செஞ்சிச்சு.  நீங்க வரப்போறதையும் உங்களைப் பத்தின எல்லா விவரத்தையும்  அதுக்கிட்டே  சொன்னோம். அது இனிமே உங்களுக்குத் தேவையானது எல்லாத்தையும் பாத்துக்கும்”

ராமன்:

அதுக்காக பாத் ரூமிலேயும் அவ இருக்கணுமா?

கேசவ்:

ஐயோ அப்பா! அது ஒரு கம்ப்யூட்டர்! ஆளு இல்லே ! இந்த வீடு ஒரு ஸ்மார்ட்  ஹோம் . இங்கே எல்லாத்தையும் அலெக்ஸியே  செஞ்சுடும்.

ராமன்

அதெப்படி?

கேசவ்:

இங்கே பாருங்க ! அலெக்ஸி ! அப்பாவுக்கு அவருக்குப் பிடிச்ச காபி  சூடா கொண்டுவா !

அப்போது மூலையில் இருந்த ஒரு ரோபோ கிச்சனுக்குள் சென்று ஒரு பித்தளை டவரா டம்ப்ளரில் காபி எடுத்துக் கொண்டு வருகிறது. ராமன் அசந்து போகிறார்.

ராமன்

இதுதான் அலெக்ஸியா? 

கேசவ்:

அலெக்ஸி என்கிறது கண்ணுக்குத் தெரியாத கம்ப்யூட்டர். இந்த ரோபோ எல்லாம் அலெக்ஸி  சொன்னபடி கேட்கும். நம்ம வீட்டிலே  ரெண்டே ரெண்டு ரோபோ தான் இருக்கு. கீழே ஒண்ணு, மாடியில ஒண்ணு.

பரணி:

மாமா! நாளைக்கு காலைல நானும் கேசவும் ஆபீஸ் போயிடுவோம். ஆதியும் ஸ்கூலுக்குப் போயிடுவான். நீங்க தனியா இருக்கணுமேன்னு கவலையே படாதீங்க, அலெக்ஸி   எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கும்.

ராமன்:

எனெக்கென்னமா வேணும் ? சும்மா கிடந்தாலே போதும்.. அது சரிம்மா! இந்த அலெக்ஸி  வேற என்ன பண்ணும்?

பரணி:

இப்போ பாருங்க !

அலெக்ஸி , வீட்டு டெம்பரெச்சரை 70க்கு வைச்சுடு!  அப்பறம் நாளைக்கு காலேல  டிபனுக்கு , கொஞ்சம் இரு,  அங்கிள், உங்களுக்கு வெள்ளைப் பணியாரமும் சட்னியும் பிடிக்குமில்லே?

ராமன்:

அது கேசவனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சது. அதனால வீட்டில எல்லாருக்கும் பிடிக்கும்

பரணி:

அங்கிள்  அதையே பண்ணிடலாம் அலெக்ஸி  ! அதையே செஞ்சுடு.

அப்பறம், அலெக்ஸி  !  மாமாவோட போட்டியாத் தொறந்து அதில இருக்கிற துணியை எல்லாம் கிலோஸெட்ல வைச்சூடு. அழுக்குத் துணி இருந்தா தோய்ச்சு எடுத்து வைச்சுடு. அவருக்கு வேணுமுன்ன  டிவியைப்போட்டு அதில சன் டிவி சானலைப் போடு!  சாப்பிட்டு முடிஞ்சதும் தட்டையெல்லாம் டிஷ் வாஷரில போட்டிடு. காலையில வீட்டைப் பெருக்கி மொழுகணும். நாளைக்கு எங்க மூணு பேருக்கும் சாப்பாடு வழக்கம்போல எடுத்து  வைச்சுடு!

 

அப்பறம் முக்கியமா, இப்போலேர்ந்து அங்கிளுக்கு நீதான் எல்லா உதவியும் செய்யணும். அவர் கேட்கலைன்னு  நீ சும்மா இருக்கக் கூடாது.  அவருக்குத் தேவையானதை வேணுமான்னு கேட்டு சொன்னபடி செய்யணும். ஒகேயா?

அலெக்ஸி :

ஓகே, மேடம்,  அவர் அங்கிள் இல்லை எனக்கு.  மாமா.. நான் பாத்துக்கறேன் !

கேசவ்:

அப்பா! டயர்டா இருப்பீங்க ! படுத்துத்  தூங்குங்க ! நாலைக்குக் காலையில  நாம அதிகமா பேசமுடியாது. மூணு பேரும் காலையில  7 மணிக்கெல்லாம் போகணும். சாயங்காலம் 5   மணிக்கெல்லாம் மூணு பேரும் வந்துடுவோம்.

அப்ப விவரமா நாம பேசலாம்.

 

ராமன் அறைக்குப் படுத்துக்  கொள்ளப் போகிறார்.

 

அலெக்ஸி :

மாமா!  உங்களுக்கு மொந்தன் பழம் பிடிக்குமில்ல , அதோ அந்த தட்டில இருக்கு சாப்பிட்டுட்டு படுத்துக்காங்க!

மாமா, மறக்காம உங்க ஆயுர்வேத மருந்தை சாப்பிடுங்க!

மாமா:  நீங்க எடுக்கற போர்வை குளிர் தாங்காது. அந்த சிவப்புக் கம்பளி எடுத்துப் போத்திக்கங்க!

மாமா, புது இடம் உங்களுக்குத் தூக்கம் வரலையா? உங்களுக்குப் பிடிச்ச திருப்புகழ் சொல்லட்டுமா?

திருப்புகழ் சொல்லுகிறது

மாமா: உங்களுக்குக் காலு கொடையுதா ? நான் உங்களுக்குக் காலைப் பிடிச்சு விடட்டுமா?

ராமன்:

உனக்கெதுக்கு சிரமம்?

அலெக்ஸி :   

எனக்கென்ன சிரமம்.!

ரோபோ ஒன்று வந்து அவர் காலைப் பிடித்து  விடுகிறது.

ஏன் மாமா, கண் கலங்கறீங்க ? எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க ! நான் உங்களைப் பாத்துக்கறேன்”

ராமன்

நீ தூங்கிக்க, அலெக்ஸி .. நானும் தூங்க முயற்சிக்கிறேன். …

 

மறுநாள் காலை!

 

கேசவ்:

அப்பா நல்லா தூங்கிநீங்களா?

 

ராமன்:

அடேடே ! ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் இன்னிக்குத் தான் நல்லா  தூங்கிட்டேன் போலிருக்கு. நீங்க ரெண்டுபேரும் ஆபீஸ் போக தயாராயிட்டிங்களே? ஆதி எங்கே?

கேசவ்:

ஆதி ஸ்கூலுக்குப் பஸ்ஸில  போயிட்டான். நாங்களும் போயிட்டு வர்ரோம். எது வேணுமின்னாலும் அலெக்ஸி க்கிட்டே சொல்லுங்க . அது செஞ்சிடும். அவசரமானா  அதுவே எனக்குப் போன் பண்ணி சொல்லிடும்.

ராமன்:

நீங்க ரெண்டுபேரும் கவலைப்படாமே ஆபீசுக்குப் போயிட்டு வாங்க!  என்னைப் பாத்துக்க தான் அந்த டீலக்ஸா  இருக்கே !  இல்லை, அது பேரு என்னடா? மனசில சட்டுன்னு  தங்கமாட்டேங்குது.

கேசவ்:

அலெக்ஸி ப்பா ! அப்பா அந்தப் பேரு கஷ்டமாயிருந்தா உங்களுக்குப் பிடிச்ச பேரு அதுக்கு வைச்சுக் கூப்பிடலாம்! என்ன பேரு வைக்கலாம் சொல்லுங்க?

ராமன்:

அப்படின்னா அதை நான் எச்சுமின்னே கூப்பிடறேன்.

கேசவ்:

அப்பா!

ராமன்:

ஆமாண்டா! உங்க அம்மா பேருதான். அவ தான் என்னை மாமா மாமான்னு கூப்பிட்டு எனக்குத் தேவையானதெல்லாம் அவ உயிரோட இருக்கறவறைக்கும் செஞ்சா !  அவ என்னை விட்டுப் போனதினாலேதானே இங்கேயே வந்திருக்கேன்.

 

கேசவ்:

ஒகே  அப்பா!  நீங்க அலெக்ஸி வை அம்மா பேரைச் சொல்லி  எச்சுமின்னே கூப் பிடலாம்! அலெக்ஸி : உன் மாமாவுக்கு இனிமே நீ எச்சுமி. சரியா?

அலெக்ஸி :

ஓகே !

கேசவ் , பரணி : நாங்க போயிட்டு வர்ரோம் !

போகிறார்கள் !

Android Kunjappan Version 5.25 review: This Soubin-Suraj movie is ...

ராமன்:

எச்சுமி! உன் பிரிவைத் தாங்க முடியாம நான் துடிச்சது உனக்குப் புரியலையா? உன் நினைவை மறக்கணும்னு தானே அமெரிக்காவிக்கே வந்தேன். இப்போ என்னோட ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நீயே இருக்கியே?

அலெக்ஸி / எச்சுமி

மாமா , என்ன சொல்றீங்க? நான் உங்களைவிட்டு பிரியவேமாட்டேன்! உங்களுக்கு ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் சேவை செஞ்சிக்கிட்டே இருப்பேன். அதுதான் எனக்கு இட்ட கட்டளை.

ராமன்:

எச்சுமி, உன் பிரிவை என்னால தாங்க முடியலைம்மா !

எச்சுமி:

மாமா! நான் உங்க கூடதான் இருக்கேன்..

ராமன்:

ஐயோ! எச்சுமி ! உனக்குப் புரியலையே! நான் துடிக்கிற துடிப்பு உனக்குத் தெரியலையே! எச்சுமி ! என்னை உங்கிட்டேயே அழைச்சுட்டுப் போயிடு.!

எச்சுமி:

மாமா! என்ன சொல்றீங்க? ஒண்ணும்  புரியலையே?

ராமன்

எச்சுமி! நான் புரியறபடி சொல்றேன்.. என்னை என் எச்சுமி கிட்டே சேர்த்துடு .ஏ அலெக்ஸி –  எச்சுமி,  என்னைக் கொன்னு போட்டுடு…    அதுதான் எனக்கு வேணும்.. அது தான் என்னோட கட்டளை!

எச்சுமி:

சரி மாமா !

 

சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு

 

(ஒரு ரோபோ போன் பண்ணுகிறது.).

 

அலெக்ஸி :

கேசவ் சார்! மாமா உத்தரவுப்படி அவரை அவர் எச்சுமிக்கிட்டே சேர்த்திட்டேன்..

 

(END)

 

 

 

 

 

 

 

 

இன்னும் சில படைப்பாளிகள் – எஸ் கே என்

தமிழ்மகன்

 

தமிழ்மகன்.

இயற்பெயர் வெங்கடேசன் மற்ற  புனைப் பெயர்கள் வளவன், தேனீ.

டிவிஎஸ்- இதயம் பேசுகிறது இணைந்து நடத்திய போட்டியில் முதல்பரிசாக டிவிஎஸ் 50 பெற்றுத்தந்தது   ‘வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு காதல்’ என்ற புதினம். பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளரும்   ஆன இவர் ஏராளமான சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், நாவல்கள் எழுதியுள்ளார்.  சுவாரசியமான நடையில் அறிவியல் சிறுகதைகள் குறிப்பிடத்தக்கன. திரைப்படங்களுக்கு உரையாடல்கள் எழுதி உள்ளார்.

‘வெட்டுப் புலி’, ‘மானுடப் பண்ணை’, ‘ஆபரேஷன் நோவா’ ஆகிய புதினங்கள் மற்றும் ‘மொத்தத்தில் சுமாரான வாரம்’  என்னும் குறுநாவல்  பரவலாகப்  பேசப்பட்ட படைப்புகள்  செய்தியாளராகவும் இணை ஆசிரியராகவும் பல பத்திரிகைகளில் பணி புரிந்தவர். கிட்டத்தட்ட தமிழில் வெளிவரும் எல்லா தின, வார, மாத இதழ்களிலும் பணி புரிந்திருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது.

***

இவரது ‘ஔவை’ சிறுகதை இப்படித் தொடங்குகிறது.

ஓர் ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருப்பதில் பல்வேறு இடையூறுகள் இருப்பதை நான் அமுதாவிடம் விளக்கியிருக்கிறேன். அவற்றை ஒரு பொருட்டாகவே அவள் மதிக்கவில்லை.

அமுதா என் மீது அளவுகடந்த அன்பும் மரியாதையும் வைத்திருந்தாள். ஆரம்பத்தில் அதை நான் அலட்சியம் செய்தேன்.

என்று தொடங்குகிறது.

அலுவலகத்தில் சக ஊழியையான அமுதா கதைசொல்லியுடன் இயல்பாகவும் சகஜமாகவும் பழகுகிறாள்.  ஹாஸ்டலில் தாங்கியிருப்பவள்.   மழை நாளொன்றில் கதை சொல்லியின் ஸ்கூட்டரில் இயல்பாகப்  பயணிக்கும் அளவிற்கு நல்லதொரு நட்பாக அது மலர்ந்திருக்கிறது.

இருவரும் பல்கலைக் கழகத்தில் பேராசிரியை ஒருவருக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

எதிர்பார்க்காத தருணத்தில் “சொல்லுங்க சார்” என்றாள். எதைப் பற்றியாவது சொல்லிக்கொண்டே வந்து அதைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டேனா என்று அவசரமாக நினைவுபடுத்திப் பார்த்தேன். நான் அப்படி நினைப்பதைப் புரிந்துகொண்டவள் போல “ஏதாவது சொல்லுங்க சார்” என்றாள் கன்னத்தில் கையூன்றி என்னைக் கூர்மையாகக் கவனித்தபடி.

நிகல் கோகாயின் ‘ஓவர்கோட்’ கதையைப் பற்றுச் சொல்கிறார் கதைசொல்லி. பிறகு, அமுதா சந்திக்கவிருந்த பேராசிரியை எடுக்கும் வகுப்பருகில் சென்று நிற்கிறார்கள்

ஒளவையார் என்ற பெயரில் பல பெண்பால் புலவர்கள் இருந்தார்கள். அதியமானிடம் நெல்லிக்கனி பெற்ற ஒளவை வேறு. முருகனிடம் சுட்டப் பழம் வேண்டுமா சுடாத பழம் வேண்டுமா என்று கேட்ட ஒளவை வேறு. ‘கான மயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழிபாடிய ஔவை மிகவும் பிற்காலத்தவள். ஏனென்றால் போர்த்துகீசியர்கள் வருகைக்குப்பின் தான் இங்கு வான்கோழி அறிமுகமானது. சங்க காலத்தில் காதலைப் பற்றிப் பாடிய ஔவைகளே அதிகம். ஆக, ஔவைகள் என்றால் பாட்டி என்ற எண்ணம் வருவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். நிறைய இளம் ஔவைகள் இருந்திருக்கிறார்கள் ….”

அமுதா நிஜமா என்று கேட்கிறாள். அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும். அதியமானிடம் நெல்லிக்கனி பெற்ற ஔவையை இளம் பெண்ணாகக் கற்பனை செய்து பாருங்களேன் என்கிறார் கதைசொல்லி.

“நல்லா இருக்குல்ல?” என்று வியந்தாள். “சங்க காலத்தில் இவ்வளவு பெண்பால் புலவர்கள் வேறுமொழிகளில் இருந்தார்களானு தெரியல. இங்க இவ்வளவு பேர் இருந்ததிலே இருந்தே பெண்கள் ரொம்ப சுதந்திரமா இருந்தாங்கன்னு தெரியுது. ஒளவையும் அதியமானும் இன்டலக்சுவல் ஃப்ரண்ட்ஸா இருந்திருக்க வாய்ப்பிருக்குனு தோணுது.”

அமுதாவிற்குத் திருமணம் நிச்சயம் ஆகிறது. ஆறுமாதங்கள் நிழலாகத் தொடர்ந்தவள் ஹாஸ்டலை விட்டும் அலுவலகத்தைவிட்டும் விலக நேருகிறது.

இடையில் ஊரில் இருந்து அவள் “எனக்கும் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு சார்” என்று போன் செய்தபோது ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருப்பதில் உள்ள இடைஞ்சலைப் பற்றி விசனப் பட்டேன்.

அவள் வருத்தப்பட்டது எனக்கு மேலும் வருத்தமாகிவிட்டது. “அதனால என்ன சார். நான் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்” எனக்குக் கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டது. *அமுதா நீ ஏன் ஆம்பளையா பிறக்காமப் போனே? என்ன இருந்தாலும் நாம முன்னமாதிரி பேசிக்க முடியும்னு நினைக்கிறியா?”

கொஞ்சமும் நாகரீகம் இல்லாமல் நான் உணர்ச்சிவசப்படுவதை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

“முடியும் சார். நாம எப்பவும் போல இருக்கலாம் சார் … கொஞ்ச நாளாகும் அவ்வளவுதான்.”

திருமண அழைப்பிதழுடன் வருங்காலக் கணவனுடன் கதைசொல்லியை நேரில் அழைக்க வருகிறாள் அமுதா. அவளுடைய ஒரு ஃபிரண்ட் வீட்டிற்கும், அவரது  ஒரு ஃபிரண்ட் வீட்டிற்கும் இருவரும் சென்று அழைப்பதாக ஒப்பந்தமாம். இவர்தான் என் ஒரே ஃபிரண்ட் என்று அமுதா சொல்லிவிட்டாளாம். (“ஹாஸ்டல் வெறுப்புக்கெல்லாம் சார்தான் ஒரே ஆறுதல்”)

நல்ல தோழிக்கு நல்ல கணவன் கிடைத்ததில் கதைசொல்லிக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி.

“சொல்லுங்க சார்”  என்றாள்.

 நான் எதை எங்கிருந்து தொடங்குவது என்று புரியாமல் “கார்ட்டூன் படங்கள்ல டாம் அண்ட் ஜெர்ரி எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் சி.டி. இருக்கு பாக்றீங்களா?” என்றேன். – “போடுங்களேன்” அதிர்ஷ்டக்காரர்தான் சொன்னார்.

பூனையை எலி தொடர்ந்து வெறுப்பேற்றிக்கொண்டிருந்தது மனம்விட்டுச் சிரித்தாள். “பிரில்லியண்ட் காமெடி..” என வியந்து கொண்டே அமுதா தன் ஹான்ட் பேகிலிருந்து எதையோ எடுத்து என் கையில் திணித்தாள்.

நெல்லிக்காய்.

என்று கதை முடிகிறது.

மென்மையான உணர்வுகளை இதமான வார்த்தைகளில் அழுத்தமாகத் தெரிவிக்கும் நடையில் ஒரு அற்புதமான கதை