புரட்டாசி வெயில் சுட்டெரித்தது. மலைக்கிராமத்து அரசுப் பள்ளியில் அறிவியல் ஆசிரியையாகப் புதிதாய்ச் சேர்ந்தாள் மல்லிகா. ஏழு வருட இடைவெளிக்குப் பின், கணவனை இழந்த துக்கத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருந்தாள்.
தலைமையாசிரியர் கந்தசாமி சொன்னார். “உங்களுக்கு எட்டாம் வகுப்பு. அதுல முத்துன்னு ஒரு பையன். அப்பா இல்ல. அம்மா கூலி வேலை. பள்ளிக்கூடத்துக்கு வரவே மாட்டான். வந்தாலும் யாரையாவது கடிச்சு வெச்சுடுவான். பார்த்துக்கோங்கம்மா.”
ஸ்டாஃப் ரூமில் கணக்கு வாத்தியார் முணுமுணுத்தார். “அவன் மனுஷனே இல்ல. காட்டு மிருகம். பேனாவை உடைச்சு, புக்கை கிழிச்சு… ஐயோ, ஏன் இந்தப் பாவப்பட்ட பள்ளிக்கு வந்தீங்க?”
முதல் நாள். வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாள். மூலையில், அழுக்கு டவுசரும் கிழிந்த சட்டையுமாக ஒருவன். முடி குட்டையாக வெட்டப்பட்டு, கண்களில் மிருகத்தனம். அவன்தான் முத்து.
பாடம் தொடங்கியது. மின்சாரம். அவள் பேசப்பேச, மற்ற பிள்ளைகள் கவனித்தனர். முத்து மட்டும் பெஞ்சைக் கீறிக்கொண்டிருந்தான்.
பெல் அடித்ததும் அவன் அருகில் போனாள். “முத்து, நாளைக்கு நோட்டு, பேனாவோட வரணும் சரியா?”
அவன் துப்பினான். “எங்கிட்ட காசு இல்ல. நான் படிக்க வரல. மதிய சோத்துக்காக வர்றேன். உனக்கு என்ன?” என்று சீறினான்.
மலர்ந்து சிரித்தாள் மல்லிகா. “சோத்துக்காக வந்தாலும் பரவாயில்ல. ஆனா பாடத்தையும் கொஞ்சம் கேளு.”
அடுத்த நாள் அவனுக்கு புது நோட்டு, பேனா கொடுத்தாள். “இது உனக்கு. யாருக்கும் தெரிய வேணாம்.”
அவன் வாங்கவில்லை. “ஓசில ஒண்ணும் வேணாம்.”
“ஓசி இல்ல முத்து. கடன். நீ பத்தாவதுல நல்ல மார்க் எடுத்து, எனக்கு திருப்பிக் கொடு.”
அவன் கண்கள் முதல் முறையாக கலங்கின. மெல்ல தலையாட்டினான்.
மாற்றம் மெதுவாக வந்தது. முதலில் வகுப்புக்கு வந்தான். பிறகு கவனித்தான். பிறகு சந்தேகம் கேட்டான். மின்சார சோதனையில் அவன்தான் முதலில் விளக்கை எரிய வைத்தான்.
காலாண்டுத் தேர்வு. அறிவியலில் 82. ஆசிரியர்களே அதிர்ந்தார்கள்.
ஆண்டு இறுதி. பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு. ஊரே வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. பள்ளிக்கு போக முடியாது. முத்து அழுதான்.
மல்லிகா அவன் வீடு தேடிப்போனாள். இடுப்பளவு தண்ணீரில், அவனை அழைத்துக் கொண்டு, மூன்று கிலோமீட்டர் பரிசலில் கடந்து தேர்வு மையம் சேர்த்தாள்.
ரிசல்ட் நாள். முத்து — 450/500. அறிவியலில் 99. மாவட்டத்தில் மூன்றாம் இடம்.
மார்க் ஷீட்டோடு ஓடிவந்தான். அவள் காலில் விழுந்தான். “டீச்சர், நீங்க இல்லன்னா நான் மாடு மேய்ச்சுட்டு இருப்பேன். நீங்கதான் என் அம்மா. கரும்பலகையில பாடம் சொல்லிக்கொடுத்த அம்மா.”
மல்லிகா அவனைத் தூக்கி நிறுத்தினாள். “இனி நீதான் படிச்சு, இன்னொரு முத்துவைத் தூக்கிவிடணும். அதுதான் எனக்கு நீ தர்ற கடன்.”
ஊரே கூடி நின்று கைதட்டியது. கரும்பலகைக்கு முன்னால், ஒரு தாயும் மகனும் கண்ணீரோடு சிரித்தார்கள்.
குவிகம் மின்னிதழ் (மாத இதழ்) 