சென்னை. அண்ணா நகர். ஒரு பன்னாட்டு ஐடி கம்பெனி. மதியம் ஒரு மணி.
லஞ்ச் பிரேக்.
கேண்டீனில் சௌந்தர்யா சாப்பாட்டு டப்பாவை திறந்தாள். ஐம்பத்தி மூன்று வயது. காட்டன் சுடிதார். நெற்றியில் சிறிய பொட்டு. தலையில் ஒன்றிரண்டு நரை. கழுத்தில் மெல்லிய செயின். காதில் சின்ன தோடு. முகத்தில் அமைதி. வாழ்க்கை கொடுத்த அடியில் வந்த பக்குவம்.
பக்கத்தில் கோ-ஒர்க்கர் மாலதி உட்கார்ந்தாள். “என்ன சௌந்தர்யா, டல்லா இருக்க? ஒர்க் பிரஷரா?”
சௌந்தர்யா மெல்ல சிரித்தாள். “ஒர்க் பிரஷர் இல்ல மாலதி. லைஃப் பிரஷர். பழகிடுச்சு.”
மாலதி குரலை தாழ்த்தினாள். “உன் தம்பிங்க பத்தி கேள்விப்பட்டேன். ஊர்ல இருந்து எங்க சொந்தக்காரங்க சொன்னாங்க. நிலத்த வித்து பங்கு போடப் போறீங்களாமே? ஊரே உன்னைத்தான் தப்பா பேசுதாம். ‘அக்காக்காரி பேராசை பிடிச்சவ. எழுபத்தி ஐயாயிரம் சம்பளம் வாங்கியும் போதல. தம்பிங்க சொத்துல பங்கு கேக்கறா’ன்னு.”
சௌந்தர்யா சாப்பிடுவதை நிறுத்தவில்லை. ஒரு வாய் சாதம் அள்ளி வாயில் வைத்தாள். மென்றாள். முழுங்கினாள். பிறகு மெல்லச் சொன்னாள், “ஊரு வாய மூட முடியுமா மாலதி? பேசட்டும். நான் யாருன்னு எனக்கு தெரியும். என் அப்பா அம்மாவுக்கு தெரியும். போதும்.”
மாலதி கையைப் பிடித்தாள். “என்ன நடந்துச்சு சௌந்தர்யா? உன் கதைய நான் முழுசா கேட்டதே இல்ல. சொல்லேன்.”
சௌந்தர்யா ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். முப்பத்தி ஐந்து வருஷம் பின்னால் போனாள்.
எனக்குப் *பதினெட்டு வயதில் கல்யாணம்*
“தஞ்சாவூர் பக்கத்துல ஒரு கிராமம் மாலதி. அப்பா எழிலரசு. அம்மா கமலம். நான் மூத்த பொண்ணு. எனக்கு அடுத்து நாலு தம்பிங்க. செல்வம், குமார், ராஜா, மணி.
அப்பா விவசாயி. ஆனா எங்க பூர்விக நிலத்தை ஊருல ஒரு  பெரிய அரசியல்வாதி ஏமாத்தி எழுதி வாங்கிட்டான். அப்பா கோர்ட்டுக்குப் போனார். பதினைஞ்சு வருஷம் கேஸ் நடந்துச்சு. வீட்ல வறுமை. ஒரு வேளை கஞ்சி. ஒரு வேளை பட்டினி.
எனக்கு பதினெட்டு வயசு ஆனதும் விக்ரமுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க. விக்ரம் அப்போ சென்னைல ஒரு தனியார் கம்பெனில குமாஸ்தா. சம்பளம் ஆயிரத்து ஐநூறு.
அம்மா அழுதா. ‘எம் புள்ள, உனக்கு ஒரு பவுன் நகை கூட போட முடியலயேடி. கழுத்துல மஞ்சள் கயிறு, காதுல தோடு, மூக்குல மூக்குத்தி. அவ்வளவுதான். என்னை மன்னிச்சுடுடி தாயி’ன்னு கதறினா.
நான் அம்மாவக் கட்டிப்பிடிச்சேன். ‘அழாதம்மா. நகை முக்கியமா? மனசு முக்கியம். நான் போய்ப் பிழைச்சுக்கறேன். நீங்க தம்பிங்களப் படிக்க வைங்க’ன்னு சொல்லிட்டு சென்னை வந்துட்டேன்.
சிறிய வீடு. பொதுக்குழாய் தண்ணி. பொதுக் கழிப்பிடம். ஆனா சந்தோஷமா இருந்தோம். விக்ரம் நல்ல மனுஷன். நான் வீட்ல சமைச்சு போட்டேன். அவர் சம்பாதிச்சார்.
இதோ இப்போது உழைச்சுச் சொந்த வீடு கட்டியிருக்கோம் .
அப்புறம் ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு அப்பா கேஸ் ஜெயிச்சார். பூர்விக நிலம் திரும்ப கிடைச்சுது. பத்து ஏக்கர் நஞ்சை. தண்ணி பாயும் வயல். அப்பா ஆள் வச்சு விவசாயம் பண்ணினார். அம்மா மாடு வளர்த்தா. பால் வித்தா. கோழி வளர்த்தா. முட்டை வித்தா.
ஒவ்வொரு பைசாவாச் சேர்த்தாங்க. கஞ்சி குடிச்சுட்டு காசு சேர்த்தாங்க. மகசூல் அமோகமா வந்துச்சு. பணம் பெருகிச்சு. பேங்க் பேலன்ஸ் ஏறிச்சு.
ஆனா தம்பிங்க? நாலு பேரும் ஒரு எழுத்து படிக்கல. ஸ்கூல் பக்கம் போகல. ஊர் சுத்துவானுங்க. சினிமா. தண்ணி. சிகரெட். சீட்டு. அப்பா அடிச்சு பார்த்தார். அம்மா அழுது பார்த்தா. கேக்கல.
வயசு வந்ததும் அப்பாவே ஒவ்வொருத்தனுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சார். வீடு கட்டிக்கொடுத்தார். டூவீலர் வாங்கிக்கொடுத்தார். ‘வேலைக்குப் போங்கடா. பொண்டாட்டி புள்ளைய காப்பாத்துங்கடா’ன்னு கெஞ்சினார்.
போகல. வந்தவளுங்களும் அதே மாதிரி. ஊதாரித் தனம். பட்டுப்புடவை. சீரியல். அரட்டை. வீட்டு வேலை கூட அம்மாதான் செய்வா.
அம்மா அடிக்கடி ஃபோன் பண்ணுவா. ‘சௌந்தர்யா, உன் கல்யாணத்துக்கு நகை போட முடியல. இப்போ பணம் இருக்கு. உனக்கு முந்நூறு சவரனுக்கு நகை செய்யணும்னு ஆசை. இருபது பவுன் செயின், பத்து பவுன் வளையல், அஞ்சு பவுன் தோடு, மூக்குத்தி, ஒட்டியாணம், நெக்லஸ் எல்லாம் செஞ்சு வச்சிருக்கேன். அடுத்த வருஷம் தீபாவளிக்கு வா. போட்டுவிடறேன்’ம்பா.
நான் சொல்வேன், ‘வேண்டாம்மா. எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். நீங்க சந்தோஷமா இருங்க. அதுவே போதும். நான் விக்ரம் சம்பளத்துல குடும்பம் நடத்திக்கறேன்.’
ஆனா அம்மா கேக்கல. ‘இல்லடி. நீ மூத்த பொண்ணு. ஒரே பொண்ணு.உனக்கு செய்யாம யாருக்கு செய்வேன்? இது உன் உரிமை’ம்பா.
ஆனா விதி. அடுத்த தீபாவளி வரல. அம்மா நெஞ்சுவலி வந்து போயிட்டா. அப்பா அம்மா போன அதிர்ச்சில ஆறு மாசத்துல போயிட்டார். நகை கொடுக்கவே இல்ல.”
மாலதி கண்கலங்கினாள். “அய்யோ பாவம்! அப்புறம்?”
“அப்புறமென்ன? காரியம் முடிஞ்சு பதிமூணாம் நாள். எல்லாரும் உட்கார்ந்தோம். மூத்த தம்பி செல்வம் சொன்னான், ‘அக்கா, அப்பா அம்மா போயிட்டாங்க. நாங்க நாலு பேரும் வேலைக்குப் போகல. வருமானம் இல்ல. வயல வித்துடலாம். காசப் பங்கு போட்டுக்கலாம். உனக்கும் ஒரு பங்கு.’
நான் என்ன சொல்ல? நான் மறுத்தேனா? இல்ல.
ஏன்னா நான் கேக்காமலேயே அப்பா அம்மா எனக்குக் குடுத்த சொத்து விக்ரம்
கல்யாணம் ஆன பிறகு விக்ரம் தயவுல பிஏ படிச்சேன். எம்ஏ படிச்சேன். எம்பிஏ முடிச்சேன். ஒரு தனியார் கம்பெனில சேர்ந்தேன். இப்போ சீனியர் மேனேஜர். சம்பளம் எழுபத்தி ஐயாயிரம். இரண்டு புள்ளைங்க. பொண்ணு டாக்டருக்கு படிக்கிறா. பையன் இன்ஜினியரிங்.
லாக்டவுன் வந்துச்சு. விக்ரமுக்கு வேலை போச்சு. வயசு ஐம்பது. வேற வேலை கிடைக்கல. வீட்டு லோன் இஎம்ஐ, புள்ளைங்க ஃபீஸ், வீட்டுச் செலவு எல்லாம் என் சம்பளம். நான் ஒருத்தி தாங்கறேன்.
அப்பா அம்மா போனதும் தம்பி பொண்டாட்டிங்க பீரோவத் திறந்தாங்க. அம்மா சேர்த்து வச்சிருந்த நகை முந்நூறு சவரன். அப்பா வாங்கி வச்சது. ‘அக்காவுக்குக் கொடுக்கணும்’னு அம்மா சொன்னது. அதையும் நான் இல்லாதப்ப நாலு பேரும் பங்கு போட்டுக்கிட்டாங்க. ஆளுக்கு எழுபத்தி ஐஞ்சு சவரன். ‘அக்கா சம்பாதிக்கிறா. அவளுக்கு எதுக்கு?’ன்னு சொல்லிட்டாங்க.
பேங்க்ல இருந்த பணம் எழுபது லட்சம். நாலு பேரும் எடுத்துக்கிட்டாங்க. ஒரு பைசா எனக்கு தரல. கேக்கல நான்.
கடைசியா வயல். பத்து ஏக்கர். விலை கோடி ரூபா. அத வித்தா ஆளுக்கு இருபது லட்சம். அதான் இப்போ பஞ்சாயத்து. ‘அக்காவுக்கு எதுக்கு பங்கு? அவ புருஷன் வீட்ல இருக்கா. சம்பாதிக்கிறா. நாங்க தெருவுல நிக்கிறோம்’னு ஊர்கிட்ட சொல்றானுங்க.
ஊர்க்காரனுங்க என்னை பார்த்து முணுமுணுக்கறானுங்க. ‘பேராசை பிடிச்சவ. கம்பெனில எழுபத்தி ஐயாயிரம் சம்பளம் வாங்கியும் போதாதாம். தம்பிங்க வாழ விடமாட்டா’ன்னு.
தம்பிங்க தண்ணி அடிச்சு சொத்த அழிச்சானுங்கன்னு யாரும் சொல்லல. பொண்டாட்டிங்க ஊதாரித்தனம் பண்ணினாங்கன்னு யாரும் சொல்லல. முந்நூறு சவரன் நகைய ஆட்டைய போட்டாங்கன்னு யாரும் கேக்கல. நான் மட்டும் குற்றவாளி.”
சௌந்தர்யா சாப்பிட்டு முடித்தாள். கை கழுவினாள். மாலதி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“சௌந்தர்யா, நீ ஏன் வாய திறக்க மாட்டேங்கற? ஊர்கிட்ட உண்மைய சொல்லு. உன் தம்பிங்க லட்சணத்த எடுத்துப்போடு. முந்நூறு சவரன் நகைய திருடிக்கிட்டாங்கன்னு சொல்லு.”
சௌந்தர்யா மெல்ல சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பில் வலி இருந்தது. நிம்மதியும் இருந்தது.
“எதுக்கு மாலதி? ஊருக்கு உண்மை தெரியணும்னு அவசியம் இல்ல. எனக்கு தெரியும். என் புருஷனுக்கு தெரியும். என் புள்ளைங்களுக்கு தெரியும். அது போதும்.
என் அப்பா அம்மாவுக்கு தெரியும். நான் முப்பத்தி ஐஞ்சு வருஷத்துல ஒரு தடவ கூட அவங்ககிட்ட காசு கேட்டதில்ல. ஒரு குண்டுமணி நகை கேட்டதில்ல. பொங்கலுக்கு, தீபாவளிக்கு போனா, அம்மா கையில ஐநூறு ரூபா திணிப்பா. ‘வச்சுக்கடி. பஸ் செலவுக்கு ஆகும்’னு. நான் வாங்க மாட்டேன். ‘நீயே வச்சுக்கம்மா. உனக்கு செலவு இருக்கும்’னு திருப்பி கொடுத்துடுவேன்.
அம்மா சொல்வா, ‘என் தங்கம் நீ. உன்ன மாதிரி பொண்ணு கிடைக்க நான் புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும். உன் தம்பிங்க… ஊதாரிங்க… சொத்த அழிச்சுடுவானுங்க… நீதான் என் குலம் காப்பாத்துவ’ன்னு.
அப்பா சொல்வாரு, ‘சௌந்தர்யா, நீ படிச்சு பெரிய ஆளா வந்துட்ட. உனக்கு நான் சொத்து தரலன்னாலும் பரவால்ல. நீயே சொத்து. உன் புருஷன் புள்ளைங்கதான் என் சொத்து’ன்னு.
அவங்க வாயால சொன்ன சொல்லு போதும் மாலதி. அதுதான் எனக்கு சொத்து. கோடி ரூபா கொடுத்தாலும் அந்த சொல்லுக்கு ஈடாகுமா?
இப்போ தம்பிங்க வயல விக்கிறானுங்க. விற்கட்டும். என் பங்கு இருபது லட்சம். வேண்டாம்னு சொல்லல. ஏன்னா அது என் அப்பா அம்மா உழைப்பு. என் உரிமை. நான் பிச்சை கேக்கல.
ஆனா அந்த பணத்த நான் எனக்காக செலவு பண்ண மாட்டேன். விக்ரமுக்கு ஒரு சின்ன பிசினஸ் ஆரம்பிச்சு கொடுக்கணும். பையனுக்கு படிப்பு முடிஞ்சதும் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பணும். பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணணும். மிச்சம் இருந்தா அப்பா பேர்ல ஒரு லைப்ரரி கட்டணும். கிராமத்து புள்ளைங்க படிக்கணும்.
என் தம்பிங்க? அந்த காசையும் குடிச்சு அழிப்பானுங்க. அப்புறம் தெருவுல நிப்பானுங்க. அப்போ நான் கை கொடுப்பேன். ஏன்னா நான் அக்கா. அம்மா ஸ்தானம்.
ஊரு என்ன வேணா சொல்லட்டும். பேராசைக்காரின்னு சொல்லட்டும். முந்நூறு சவரன் நகைய திருடிட்டாங்கன்னு ஊருக்கு தெரியாட்டியும் பரவால்ல. என் மனசாட்சிக்கு தெரியும் நான் யாருன்னு. என் அப்பா அம்மா ஆத்மாவுக்கு தெரியும். அது போதும் மாலதி. அது மட்டும் போதும்.”
மாலதி சௌந்தர்யாவை கட்டிப்பிடித்தாள். “நீ தெய்வம்டி சௌந்தர்யா. உன்ன மாதிரி ஒருத்தி இருக்கறதாலதான் மழை பெய்யுது.”
வெளியே லஞ்ச் பிரேக் முடிந்து ஆபீஸ் பஸர் அடித்தது.
சௌந்தர்யா எழுந்தாள். டிபன் பாக்ஸை மூடினாள். லேப்டாப் பேக்கை எடுத்தாள். முகத்துல அதே அமைதி. அதே சிரிப்பு.
“வா மாலதி. மீட்டிங் இருக்கு. போகலாம்” என்று நடந்தாள்.
வெளியே வெயில் சுட்டது. உள்ளே அவள் மனசு தெளிந்த நீரோடை மாதிரி.
அவள் நியாயம். அவள் வாழ்க்கை. அவள் பாடம்.