==============================================================================
ஆகஸ்ட் மாதத்திற்கான கதையாக திரு ஹரிஹரன் தேர்ந்தெடுத்த படைப்பு
இரு கட்டில்களுக்கிடையில் ஒரு உள்ளம் – டீன் கபூர் (நடுகல்)
==============================================================================
1. இரு கட்டில்களுக்கிடையில் ஒரு உள்ளம் – டீன் கபூர் (நடுகல்)
இது ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான, கவித்துவத் தன்மை கொண்ட உளவியல் சிறுகதை. இந்தக் கதையில் நீண்ட கவித்துவ உரை அல்லது உள்மனப் பதிவு போன்ற தன்மையை சில இடங்களில் காண முடிகிறது. ஒரே உணர்வு—அன்பு, காத்திருப்பு, நினைவு, விழிப்பு—பல்வேறு அழகான வாக்கியங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. என்பது அலுப்பு தட்டுகிறது. அவை தனித்தனியாக அழகாக இருந்தாலும், கதையின் நீளத்தைச் சற்றுக் குறைத்து, சில கருத்துகளை இணைத்தால் தாக்கம் இன்னும் அதிகரிக்கலாம். ஆயினும் வித்தியாசமான கதை இது என்பதை மறுக்கவியலாது.
குறிப்பிடத்தக்க பிற கதைகள்
- ‘ஓடும் நதி.. உதவாக் கரை’ – உமா மஹேஷ் (சொல்வனம்)
இச்சிறுகதை, இருவேறு வாழ்க்கைப் பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்த இரு சகோதரிகளின் அகவுலகையும், அவர்களின் குற்ற உணர்ச்சி, ஏக்கம் மற்றும் அடையாளத் தேடலையும் மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறது.
எந்தப் பாதை சிறந்தது—சமூகத்தின் சட்டகத்திற்குள் வாழும் மரபு வழியா அல்லது அதை உடைத்து வெளியேறும் சுதந்திர வழியா? கதை இதற்கான பதிலை நேரடியாகச் சொல்லாமல், இரண்டு பாதைகளிலுமே ஏமாற்றங்களும், இழப்புகளும், ‘மாய வலி’களும் உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறது.
மிகவும் இயல்பான உரையாடல்கள், ஆழமான உளவியல் பார்வைகள், நுணுக்கமான விவரணைகள் மற்றும் அழுத்தமான முடிவுடன் கூடிய ஒரு சிறந்த சிறுகதை இது.
- அசுவ யாகம் – மலேசியா ஸ்ரீகாந்தன் (சொல்வனம்)
குதிரைப் பந்தய உலகைப் பின்னணியாகக் கொண்டு, மனிதனுக்கும் குதிரைக்குமான பிணைப்பு, இழப்பு, பழிவாங்கல் (அல்லது இயற்கையின் நியதி) மற்றும் விதியின் முரண் நகையை மிக விறுவிறுப்பாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் விவரிக்கிறது இக்கதை.
குதிரைகளின் ரகங்கள் (Thoroughbred, Filly), பராமரிப்பு முறைகள் (spelling), பந்தயக் களத்தின் கட்டுப்பாடுகள், ‘Saddling yard’, குருதிப் பரிசோதனை, வர்ணனைகள் மற்றும் பந்தய சூதாட்ட முறைகள் (Trifecta Bet, Win Bet) எனப் பந்தய உலகைப் பற்றிய விரிவான தகவல்களைச் ஆசிரியர் மிக நேர்த்தியாகக் கதையோடு பிணைத்துள்ளார். அதனாலேயே இக்கதை சிறப்புக் கவனம் பெறுகிறது.
- காலி இருக்கை – பாக்கியராஜ் கோதை (வாசகசாலை)
மனித மனதின் விசித்திரமான குற்ற உணர்ச்சி, நுட்பமான தற்காப்பு வாதம் மற்றும் ஆண்-பெண் உறவு சார்ந்த பார்வைகளின் முரண்களைப் பேசும் ஒரு சிறந்த உளவியல் சார்ந்த படைப்பு இது.
ரயிலில் தன் பக்கத்து இருக்கையில் அமரும் பெண்ணை (வித்யா) கதையின் கதாநாயகன் ஓரக்கண்ணால் கவனிக்கிறான். அவளிடம் அவன் தவறாக நடந்துகொள்ளவில்லை, தொட்டுப் பேசவில்லை. ஆனால், அவளது உடலமைப்பையும், ஆடையையும், தோற்றத்தையும் அவனறியாமல் அவனது கண்கள் ரகசியமாகப் பின்தொடர்கின்றன. அவள் “எனக்கு இந்தச் சீட் கொஞ்சம் அன்கம்ஃபர்டபிளா இருக்கு” என்று சொல்லி இருக்கையை விட்டு மாறும்போது, அது தன் பார்வையால் ஏற்பட்டதுதானோ என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனுக்குள் எழுகிறது. ‘நான் எதுவும் செய்யவில்லையே’ என்று தனக்குத்தானே அவன் நிகழ்த்தும் உளவியல் சார்ந்த தற்காப்பு வாதங்களை ஆசிரியர் மிக நுட்பமாக விவரித்துள்ளார்.
ஆண்களின் ஓரக்கண் பார்வையையும், அதைத் தொடர்ந்து பெண்கள் உடனே ஆடையையோ அல்லது உடலையோ சரிசெய்துகொள்ளும் நுட்பமான அசைவுகளையும் கதை இயல்பாகப் பதிவு செய்கிறது. பள்ளிப் பருவத்து நினைவுகள், அலுவலகப் பெண் சொன்ன “நான் இங்க இருக்கேன்” என்ற வார்த்தை எனப் பல பழைய நினைவுகளின் வழியே, ஆண்களின் இந்தப் பழக்கம் பெண்களுக்குத் தரும் சங்கடங்களை உணர்த்துகிறது.
ரயிலில் பக்கத்து இருக்கைப் பெண்ணைக் கவனிக்கும் கதாநாயகன், தன் மனைவியின் தொடர் அழைப்புகளையும் குறுஞ்செய்திகளையும் தவிர்க்கிறான்/தள்ளிப்போடுகிறான். அன்றாட வாழ்க்கையில் மனைவியின் முகத்தை ஆழமாகப் பார்க்க மறந்த அவனது மனம், அந்நியப் பெண்ணை நோக்கித் தீவிர விழிப்புடன் இயங்குவது தற்காலத் திருமண வாழ்க்கையின் மௌன இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
- நீலச்சுடர் – ராஜேஷ் வைரபாண்டியன் (வாசகசாலை)
இயற்கையின் உன்னதத்தையும், மனிதனின் ஆதிக்கத்தால் சிதையும் சூழலியலையும், தனிமையின் கனத்தையும் மிக அழகியல் உணர்வுடன் பதிவு செய்கிறது இக்கதை.
12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலர்ந்து, மலையையே நீலக் கடலாக மாற்றும் குறிஞ்சிப் பூக்களின் பேரழகையும், மனித வாழ்வின் தற்காலிகத் தன்மையையும் சுட்டிக்காட்டும் குறியீடாக ‘நீலச்சுடர்’ விளங்குகிறது. கதையில் நிலமும் இயற்கையும் வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், உணர்வுகளும் ஆன்மாவும் கொண்ட ஒரு முதன்மைக் கதாபாத்திரமாகவே உலா வருகின்றன.
ஆசிரியரின் மொழிநடை மிக அடர்த்தியான கவித்துவத்துடனும் காட்டின் ஈரத்துடனும் கூடியதாக உள்ளது. “மனிதர்கள் தங்களை நொடிகளாலும் மணிகளாலும் அளந்துகொள்ளும்போது, மலைகள் தங்களை யுகங்களால் அளந்துகொள்கின்றன” என்ற தொடக்க வரிகளே வாசகரை நிலப்பரப்பிற்குள் இழுத்துச் சென்றுவிடுகின்றன. கதையின் முடிவில், (நாயகி) குறிஞ்சியின் உள்ளங்கையிலிருந்து விடுபட்டுப் பள்ளத்தாக்கில் விழும் ஒரு சிறு நீலப் பூவின் எடையில் தாத்தாவின் மரணமும், நிலத்தின் இழப்பும், அவளது தனிமையும் வந்து நிற்கும் காட்சி ஒரு சிறந்த சிறுகதை முடிவுக்குச் சான்று.
இயற்கையிலிருந்து மனிதன் விலகிப்போகும்போது ஏற்படும் பேரிழப்பையும், சுற்றுச்சூழல் அழிவின் மௌனக் குமுறலையும், ஒரு பெண்ணின் அகத் தனிமையோடு இணைத்துத் தந்திருக்கிறது இக்கதை நமக்கு.
குவிகம் மின்னிதழ் 