நவீன் வங்கியில் வேலைக்குச் சேர்ந்தபோது அவனிடம் இரண்டு நல்ல பழக்கங்கள் இருந்தன.

ஒன்று — தெரியாததை கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வது.

இரண்டு — தெரிந்தது போல நடிக்காமல் இருப்பது.

பத்து வருடங்கள் கழித்து முதல் பழக்கம் மட்டும் கொஞ்சம் மாறியிருந்தது.

யாரிடம் கேட்பது என்பதுதான் மாறிவிட்டது.

நவீன், முப்பத்தைந்து வயது. தனியார் வங்கியின் நகரக் கிளையில் துணை மேலாளர். மெல்லிய மீசை, எப்போதும் இஸ்திரி போட்ட முழுக்கை சட்டை, கழுத்தில் அடையாள அட்டை. காலை ஒன்பதரை மணிக்கு கிளைக்குள் நுழைந்தவுடன் அவன் முகத்தில் இரண்டு விஷயங்கள் தெரியும்.

ஒன்று பொறுப்பு.

இன்னொன்று நேற்று முடிக்காமல் விட்ட இலக்கு.

 

வைப்புத் தொகை, கடன், காப்பீடு, அட்டை, வாடிக்கையாளர் புகார் — எல்லாவற்றுக்கும் எண் இருந்தது.

எண்ணில்லாதது மனஅழுத்தம் மட்டும்.

 

சாட்ஜிபிடியை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது நண்பன் பிரகாஷ்.

“சும்மா கேட்டுப் பாருடா. எதுக்கும் பதில் சொல்லும்.”

முதல் நாள் நவீன் கேட்டது:

“என் மேலாளர் தினமும் இலக்கு கேட்கிறார். கோபப்படாமல் எப்படி பதில் சொல்வது?”

வந்த பதிலைப் படித்துவிட்டு சிரித்தான்.

“இதுக்கு என் மேலாளரையே விட என் மேலாளரை நல்லா புரிஞ்சிருக்கு!”

அதிலிருந்து ஆரம்பித்தது.

வாடிக்கையாளருக்கு மரியாதையான நினைவூட்டல் கடிதம்.

ஐந்து பக்க சுற்றறிக்கையின் சுருக்கம்.

காலை கூட்டத்தில் சொல்ல வேண்டிய மூன்று அம்சங்கள்.

கோபமாக எழுதிய மின்னஞ்சலை மென்மையாக்குவது.

ஒரு முதிய வாடிக்கையாளருக்கு எளிய தமிழில் திட்டம் விளக்குவது.

முன்பு அரை மணி நேரம் எடுத்த வேலை பத்து நிமிடத்தில் முடிந்தது.

கிளை மேலாளர் ஒருநாள் சொன்னார்:

“நவீன், சமீபத்துல உன் எழுதும் முறை நல்லா மாறியிருக்கு.”

நவீன் சிரித்தான்.

“நன்றி சார்.”

யாருக்குச் சொல்ல வேண்டிய நன்றி என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

 

சாட்ஜிபிடி முதலில் அவனுக்கு உதவியாளர்.

பிறகு சக ஊழியர்.

அதற்குப் பிறகு மேசையின் மறுபக்கத்தில் தெரியாமல் உட்கார்ந்த மேலாளர்.

காலை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பட்டியல்.

 

வாடிக்கையாளரை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது.

மேலாளரிடம் விடுப்பு எப்படி கேட்பது.

மனைவியின் பிறந்தநாளுக்கு என்ன வாங்குவது.

மகனின் பள்ளிப் பேச்சுக்கு இரண்டு நிமிட உரை.

 

ஒருநாள் மனைவி மீனா கேட்டாள்:

“சனிக்கிழமை அம்மா வீட்டுக்குப் போகலாமா?”

நவீன் அலைபேசியை எடுத்தான்.

“ஒரு நிமிஷம்.”

“என்ன?”

“இந்த வார வேலைகளை வைத்து பார்த்து—”

மீனா அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் உன்னைக் கேட்டேன்.”

“அதான்…”

“உன் போனைக் கேக்கல.”

அன்று மட்டும் அலைபேசியை கீழே வைத்தான்.

ஆனால் மறுநாள் மீனாவுக்கு நல்ல சமாதானச் செய்தி எழுத சாட்ஜிபிடியையே கேட்டான்.

அது மிகவும் அழகாக எழுதியது.

மீனா படித்துவிட்டு கேட்டாள்:

“இது நீ எழுதினதா?”

நவீன் இரண்டு வினாடி தாமதித்தான்.

திருமண வாழ்க்கையில் இரண்டு வினாடி தாமதம் கூட சில நேரம் முழு உண்மையைச் சொல்லிவிடும்.

 

மெல்ல ஒரு மாற்றம் வந்தது.

முன்பு சுற்றறிக்கையைப் படித்துவிட்டு புரியாததை சாட்ஜிபிடியிடம் கேட்டான்.

இப்போது சுற்றறிக்கையைத் திறக்காமலேயே அதனிடம் கேட்டான்.

முன்பு பதிலைப் பெற்று சரிபார்த்தான்.

இப்போது பதில் அழகாக இருந்தால் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தான்.

அழகான தமிழ், ஒழுங்கான தலைப்புகள், நம்பிக்கையான வாக்கியங்கள்.

தவறான பதிலும் டை கட்டிக்கொண்டு வந்தால் நம்பத்தகுந்ததாகத் தோன்றும் என்பதைக் கவனிக்கவில்லை.

 

ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை அது நடந்தது.

கிளையின் பழைய வாடிக்கையாளர் ராமமூர்த்தி வந்தார். ஓய்வு பெற்ற பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர். வங்கியில் முப்பது வருடத் தொடர்பு.

ஒரு சிறப்பு வைப்புத் திட்டத்தை காலத்துக்கு முன்பே முடித்தால் எவ்வளவு வட்டி குறையும் என்று கேட்டார்.

சமீபத்தில் அதற்கான விதி மாறியிருந்தது.

நவீனுக்கு மங்கலாக நினைவிருந்தது.

கிளை மேலாளர் வெளியே.

மூத்த அலுவலர் உணவுக்குச் சென்றிருந்தார்.

ராமமூர்த்தி கடிகாரத்தைப் பார்த்தார்.

“தம்பி, எனக்கு இன்னொரு வேலை இருக்கு. இப்பவே சொல்ல முடியுமா?”

நவீன் கணினியில் சாட்ஜிபிடியைத் திறந்தான்.

வாடிக்கையாளரின் பெயரையோ, கணக்கு எண்ணையோ கொடுக்கவில்லை. திட்டத்தின் பெயர், காலம், பொதுவான சில விவரங்களை மட்டும் தட்டச்சு செய்தான்.

பதில் வந்தது.

தெளிவாக.
நம்பிக்கையாக.

கீழே சிறிய எச்சரிக்கையும் இருந்தது:

“வங்கியின் தற்போதைய விதிமுறைகளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவும்.”

திட்டத்தின் பெயர், காலம், சில விவரங்கள்.

பதில் வந்தது.

தெளிவாக.

நம்பிக்கையாக.

கீழே சிறிய எச்சரிக்கையும் இருந்தது:

“வங்கியின் தற்போதைய விதிமுறைகளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவும்.”

நவீன் முதல் மூன்று பத்திகளைப் படித்தான்.

கடைசி வரியைப் படிக்கவில்லை.

நாம் மருந்துப் பெட்டியில் பக்கவிளைவுகளைப் படிக்காதது போல.

“சார், பெரிய இழப்பு இருக்காது. முடிக்கலாம்,” என்றான்.

ராமமூர்த்தி விண்ணப்பத்தில் கையெழுத்திட்டார்.

 

மறுநாள் காலை தொலைபேசி.

“நவீன்! உடனே உள்ளே வா.”

கிளை மேலாளரின் அறை.

மேசையில் ராமமூர்த்தியின் விண்ணப்பம்.

“இந்தத் திட்டத்துக்கு புதிய சுற்றறிக்கை வந்தது தெரியுமா?”

நவீன் அமைதியாக நின்றான்.

“முன்கூட்டியே முடிச்சதால அவருக்கு கூடுதல் வட்டி சலுகை போயிருக்கு. யார் சொன்னது இழப்பு இருக்காதுன்னு?”

“சார்… நான் பார்த்தேன்…”

“எங்கே?”

நவீன் பதில் சொல்லவில்லை.

மேலாளர் அவன் முகத்தைப் பார்த்தார்.

“சாட்ஜிபிடியா?”

அமைதி.

“சுற்றறிக்கை படிச்சியா?”

இல்லை.

“நம்ம உள் வலைத்தளத்துல பார்த்தியா?”

இல்லை.

“யாரிடமாவது கேட்டியா?”

அதற்கும் இல்லை.

மேலாளர் நாற்காலியில் சாய்ந்தார்.

கோபத்தைவிட ஏமாற்றம் அதிகமாக இருந்தது.

“நவீன், பதில் தவறாக வந்தது பிரச்சினை இல்லை.”

அவன் தலைநிமிர்ந்தான்.

“நீ சரியான இடத்துல கேட்கவே மறந்துட்டே. அதுதான் பிரச்சினை.”

 

ராமமூர்த்தி புகார் கொடுத்தார்.

விளக்கக் கடிதம்.

வட்டார அலுவலகத்திலிருந்து தொலைபேசி.

வருட மதிப்பீட்டில் குறிப்பு.

வேலை போகவில்லை.

ஆனால் நவீனுக்கு அதைவிட வலித்த ஒன்று இருந்தது.

கிளை மேலாளர் அடுத்த இரண்டு நாட்கள் முக்கியமான விஷயங்களை அவனிடம் கேட்கவில்லை.

நம்பிக்கை இழப்புக்கு வங்கி வட்டி கணக்கிடுவதில்லை.

ஆனால் அது அதிகம்.

அன்று இரவு வீட்டில் சாப்பிடாமல் உட்கார்ந்திருந்தான்.

மீனா கேட்டாள்:

“என்னாச்சு?”

“ஒண்ணுமில்லை.”

“அப்படின்னா சாப்பிடு.”

சில நிமிடங்கள் கழித்து எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

மீனா இடையில் அறிவுரை சொல்லவில்லை.

முடித்ததும் மட்டும் கேட்டாள்:

“அது சொன்னதை நீ சரிபார்க்கலையா?”

நவீன் தலையசைத்தான்.

“ஏன்?”

அவனிடம் பதில் இல்லை.

மீனா தண்ணீர் டம்ளரை அவன் பக்கம் நகர்த்தினாள்.

“அது உனக்கு உதவணும்; உன் இடத்துல முடிவு எடுக்கக்கூடாது இல்ல?”

அந்த இரவு நவீன் நீண்ட நேரம் தூங்கவில்லை.

 

மீண்டும் சாட்ஜிபிடியைத் திறந்தான்.

“நீ சொன்ன வங்கித் தகவலை நம்பியதால் எனக்குப் பிரச்சினை வந்துவிட்டது,” என்று தட்டச்சு செய்தான்.

சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.

தான் தவறு செய்யக்கூடும் என்றும், வங்கி விதிகள் மாறக்கூடும் என்றும், முக்கிய முடிவுகளை அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் சரிபார்க்க வேண்டும் என்றும் சொன்னது.

நவீன் அதை இரண்டு முறை படித்தான்.

பிறகு சிரித்தான்.

அதே எச்சரிக்கையை அது முன்பும் சொல்லியிருந்தது.

கேட்டவன் மட்டும் கேட்கவில்லை.

 

மறுநாள் வங்கியில் ஒரு இளம் அலுவலர் வந்தான்.

“சார், இந்தக் கடன் விண்ணப்பத்துல ஒரு சந்தேகம்.”

நவீனின் விரல் வழக்கம்போல் சாட்ஜிபிடி இருக்கும் சாளரத்துக்குச் சென்றது.

நின்றது.

அடுத்த சாளரத்தில் வங்கியின் உள் விதிமுறைத் தளத்தைத் திறந்தான்.

சுற்றறிக்கையை முழுவதும் படித்தான்.

பிறகு மூத்த அலுவலரை அழைத்தான்.

“சார், இதை ஒருமுறை பார்த்து சொல்ல முடியுமா?”

அவர் வந்து உட்கார்ந்தார்.

சாட்ஜிபிடி சாளரம் இன்னும் திறந்தே இருந்தது.

நவீன் அதை மூடவில்லை.

அதற்குப் பிறகும் அதை பயன்படுத்தினான்.

கடிதம் எழுத.

சுருக்கம் கேட்க.

யோசனைகள் பெற.

ஆனால் முடிவு எடுக்கும்போது—

முதலில் தன் மூளையைத் திறந்தான்.

பிறகு விதிமுறையை.

தேவைப்பட்டால் மனிதரை.

அதற்குப் பிறகுதான் சாட்ஜிபிடியை.

அன்று மாலை கிளையை மூடும்போது நவீன் தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டான்.

இத்தனை நாளும் அவன் சாட்ஜிபிடியிடம் பதில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
அன்று தான் அவனுக்கு புரிந்தது — பதில் இருந்தது; ஆனால் அந்தப் பதிலுக்குள் அவன் இல்லை.