பகவத்கீதை காட்டும் வாழ்வியல் தத்துவங்கள் – முனைவர் சீத்தாலக்ஷ்மி விஸ்வநாதன்

அடுத்ததாக, நாம் ‘ஆத்மா‘ என்ற தலைப்பின் விளக்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பதின்மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ‘ஆத்மா‘ என்ற சொல் மூன்று விஷயங்களைக் குறிக்கிறது. ‘ஆத்மா‘ என்ற சொல் க்ஷேத்ரக்ஞன், புருஷன் மற்றும் ஞேயம் – (அறியப்பட வேண்டியது) ஆகிய மூன்றையும் உள்ளடக்கியது; இவை மூன்றையுமே ‘ஆத்மா‘ என்ற சொல்லால் குறிப்பிடலாம். இந்த ‘ஆத்மா’ என்பது எது? கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்: முழுப் பிரபஞ்சமும் ‘திருச்ய பிரபஞ்சம்‘ (காணப்படும் உலகம்) அல்லது அனுபவப் பொருளாக (object of experience) இருந்தால், அத்தகைய அனுபவப் பொருள் ஒன்று இருப்பதற்கு எதன் இருப்பு அவசியமாகிறது? அனுபவப் பொருள் இருப்பதற்கு ஒரு ‘அனுபவிப்பவர்‘ (experiencer-subject) தேவை. அனுபவிப்பவர் இல்லாமல், அனுபவிக்கப்படும் பொருள் ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை.

எனவே, ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு ‘அனுபவிப்பவர்’ இருப்பது அவசியம்; ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமான உண்மை என்னவென்றால், இந்த அனுபவிப்பவர் ஒருபோதும் ‘பொருளாக‘ (object) மாற முடியாது. அதாவது, அனுபவிப்பவர் இல்லாமல் பொருள் சாத்தியமில்லை, அதே சமயம் அனுபவிப்பவரை ஒரு பொருளாக மாற்றவோ அல்லது பார்க்கவோ முடியாது. நம் கண்முன்னே பல்வேறு நிறங்களையும் வடிவங்களையும் நாம் பார்க்கிறோம் என்றால், ஒவ்வொரு வடிவத்தையும் நிறத்தையும் உணர்வதற்கு கண்கள் இருப்பது அவசியம்; ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமான உண்மை என்ன? கண்களை நம்மால் பார்க்கவோ அல்லது உணரவோ முடியாது. கண்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவை என்றாலும், அவற்றின் இருப்பை நான் ஒருபோதும் சந்தேகிக்க முடியாது; ஏனெனில், அந்தப் அனுபவமே காண்பவர் இருப்பதால்தான் சாத்தியமாகிறது. இந்தக் கொள்கையை விரிவுபடுத்திச் சொன்னால், அனுபவிக்கப்படும் அனைத்துப் பொருட்களும் அனுபவிப்பவர் இருப்பதையே நிரூபிக்கின்றன; ஆனால் அனுபவிப்பவர் ஒருபோதும் அனுபவப் பொருளாக மாற முடியாது.

பொருளாக மாற்ற முடியாத அந்த அனுபவிப்பவர் தத்துவமே ‘ஆத்மா‘ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆத்மா என்பது பொருளாக மாற்ற முடியாத, அனுபவிக்கும் தத்துவம் என்பதால், அது ‘சேதனமா‘ (உணர்வுள்ளதா) அல்லது ‘அசேதனமா‘ (உணர்வற்றதா)? அனுபவிக்கும் தத்துவம் என்பது கட்டாயம் ‘சேதன தத்துவம்‘ (உணர்வுள்ள தத்துவம்) ஆகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு ‘திருச்யமும்‘ (காணப்படும் பொருளும்) அசேதனமாக இருந்தால், ‘திருக்‘ (காண்பவர்) சேதனமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பொருளும் அசேதனமாக இருந்தால், காண்பவர் (subject) என்னவாக இருக்க வேண்டும்? அது ‘சைதன்ய தத்துவம்‘ (உணர்வுத் தத்துவம்) மட்டுமே. அப்படியானால், அந்த அனுபவிக்கும் தத்துவம் யார்? உலகை அனுபவிப்பது யார்? “நானே அனுபவிக்கிறேன்” என்று பதில் கிடைக்கும். எனவே, ‘ஆத்மா’ என்பது ‘நான்’ – அதாவது, மற்ற அனைத்தையும் அறியப்படும் பொருளாக மாற்றும் அதே வேளையில், தானாகவே அறியப்படும் பொருளாக மாறாத அந்த உணர்வுத் தத்துவமே ஆத்மா ஆகும்

.இந்த ‘ஆத்ம தத்துவம்‘ அல்லது ‘சைதன்ய தத்துவம்‘ ஆகியவற்றின் இயல்புகள் என்ன? அனாத்மா என்பது உயிரற்றது, குணங்கள் உடையது, மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டது. அதுபோலவே, ‘நான்’ எனும் ஆத்மா அல்லது உணர்வுத் தத்துவத்தின் இயல்புகள் என்ன? உடல் மற்றும் மனதை ஒரு பொருளாக (அறிபடுபொருளாக) அறியும் சாட்சியாக விளங்கும் ‘நான்’ எனும் உணர்வுத் தத்துவம், உடலின் ஒரு பகுதியோ, உடலின் விளைபொருளோ அல்லது உடலின் ஒரு பண்போ அல்ல.

இரண்டாவது விஷயம்: உணர்வு வடிவான நான் ஒரு சுதந்திரமான உயிரற்ற உடலை ஊடுருவி அதற்கு உயிர்ச்சக்தியை அளிப்பவன். உடல் உயிரற்றது என்று நாம் கூறியுள்ளோம்; மின்சாரம் என்ற சுதந்திரமான தத்துவம் மின்விசிறியை ஊடுருவி அதை இயங்க வைப்பது போல, சுதந்திரமான உணர்வுத் தத்துவமான நான் உடலை ஊடுருவி அதற்கு உயிர்ச்சக்தியை அளிக்கிறேன்.

மூன்றாவது விஷயம் என்ன? உணர்வுத் தத்துவமான நான் உடலின் எல்லைகளுக்குள் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. மின்சாரம் மின்விசிறியில் மட்டுமே இருப்பதில்லை; அதுபோலவே, உணர்வு வடிவான நான் உடலின் எல்லைகளுக்குள் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. அதாவது, ஆத்மாவாகிய நான் எங்கும் நிறைந்தவன் (வியாபகன்). உண்மையில், ‘ஆத்மா‘ என்ற சொல்லுக்கே ‘எங்கும் நிறைந்தவன்‘ என்பது ஒரு பொருளாகும். சமஸ்கிருதத்தில் ‘ஆத்மா’ (ātma) என்ற சொல் நான்கு வெவ்வேறு வேர்ச்சொற்களிலிருந்து பெறப்படுகிறது; அவற்றில் ஒன்று ‘ஆப்‘ (āp) – அதாவது ‘எங்கும் நிறைந்துள்ள‘ அல்லது ‘வியாபித்திருக்கும்‘ என்று பொருள்படும் வேர்ச்சொல். எனவே, ‘நான்’, அதாவது சாட்சியாக விளங்கும் அந்த உணர்வுத்தன்மை, எங்கும் நிறைந்துள்ளேன். எல்லைகளும் இருப்பிடமும் உடலுக்கே உரியவை; உடல் என்பது உணர்வால் அறியப்படும் ஒரு பொருள் (object of consciousness). ஆனால் உணர்வுத்தன்மையாகிய ‘நான்’ (subject-consciousness) ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் இருப்பவன் அல்ல. எனவே, நான் எங்கும் நிறைந்தவன்.

உடலாகிய வெளிப்பாட்டு ஊடகம் அழிந்தாலும் அல்லது இறந்தாலும், உணர்வுத்தன்மையாகிய ‘நான்’ தொடர்ந்து இருப்பேன்; நான் அழியாமல் நிலைத்திருப்பேன். எனவே, இறப்பு என்பது உடலின் இயல்பு; உடலை ஊடுருவி நிற்கும் உணர்வுத்தன்மையாகிய என்னுடைய இயல்பு அல்ல. ஆகவே நான் ‘சர்வகத‘ (எங்கும் நிறைந்தவன்) மற்றும் ‘நித்ய‘ (என்றும் நிலைத்திருப்பவன்) ஆவேன்; ஆத்மா எங்கும் நிறைந்தது, ஆத்மா நித்தியமானது.

ஐந்தாவதாகவும் இறுதியாகவும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது,  உடல் எனும் ஊடகம் அழிந்தாலும், உணர்வுத்தன்மையாகிய ‘நான்’ தொடர்ந்து இருப்பேன். ஆனால், அந்த நிலையில் என்னால் எந்தவொரு பரிமாற்றத்தையும் (transaction) மேற்கொள்ள முடியாது. நான் இல்லாததாலோ அல்லது மறைந்துவிட்டதாலோ அல்ல; மாறாக, பரிமாற்றத்திற்கான ஊடகம் அங்கு இல்லாததே அதற்குக் காரணம். இது ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் நடப்பதைப் போன்றது; அப்போது உடல் செயல்படாமல் ஓய்வெடுக்கிறது, மனமும் செயல்படாமல் ஓய்வெடுக்கிறது, பரிமாற்றங்கள் நின்றுவிடுகின்றன; ஆனால் ‘நான்’ அழிந்துவிடுவதில்லை. உறங்கும்போது பரிமாற்றங்கள் தான் முடிகின்றனவே தவிர, ‘நான்’ முடிந்துவிடுவதில்லை.

அந்த ‘நான்’ என்பதே ஆத்மா அல்லது ‘சேதன தத்துவம்‘ ஆகும். இந்த உணர்வுத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள கிருஷ்ணர் பின்னர் இரண்டு அழகான உதாரணங்களை அளிக்கிறார்; சைதன்யம் (consciousness) என்பது ஆகாசம் (வெளித் தத்துவம்) மற்றும் பிரகாசம் (ஒளித் தத்துவம்) ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடத்தக்கது. ஆகாசம் மற்றும் பிரகாசம் – இவற்றின் மூலம் சைதன்யத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றால், நமக்குத் தெளிவான ஒரு புரிதல் கிடைக்கும். இந்த இரண்டின் பண்புகள் என்ன? இவை இரண்டும் ‘ஏகம்‘ (ஒன்றே). ஆகாசம் ஒன்றே; சூரியனின் ஒளி (பிரகாசம்) ஒன்றே. கிருஷ்ணரும் சைதன்யம் ஒன்றே என்று கூறுகிறார். மேலும், ஆகாசம் ‘அசலம்‘ (அசைவற்றது); அது ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்வதில்லை. ஆகாசத்தில் அனைத்தும் இயங்குகின்றன, ஆனால் ஆகாசம் தானே நகர்வதில்லை. அதேபோலத்தான் சூரியப் பிரகாசமும். ஒளியில் என் கை அசைகிறது, ஆனால் ஒளி தானே நகர்வதில்லை. அதுபோலவே, சைதன்ய தத்துவமும் அசலமானது. ‘நித்யம் ஸர்வகதம் ஸ்தாணு அசனோயம் ஸனாதன:’ – ஆகாசம் மற்றும் பிரகாசத்தைப் போலவே, ஆத்மாவும் அசலமானது.

அடுத்த பண்பு ‘அகண்டம்‘ (பிரிபடாதது). ஆகாசம் பிரிக்க முடியாதது; அதைத் துண்டுகளாகப் பிரிக்க இயலாது. பூமியைப் பிரிக்கலாம்; ஆனால் ஆகாசத்தைத் துண்டிக்க முடியாது. அதேபோல, ஒளியையும் (பிரகாசம்) வெட்டிப் பிரிக்க முடியாது; எனவே அவை இரண்டும் அகண்டமானவை. அதேபோல, சைதன்யமான ஆத்மாவும் அகண்டமானது. ஆகவே, அது அசலம் (அசைவற்றது), அகண்டம் (எங்கும் நிறைந்தது), ஏகம் (ஒன்றே).

அடுத்ததாக, ஆகாயம் ‘அசங்கம்’ (எதனோடும் ஒட்டாதது) ஆகும். ஆகாயம் எங்கும் நிறைந்திருந்தாலும், அது எதனாலும் மாசுபடுவதில்லை. அதேபோல, பிரகாசம் (ஒளி) என்பதும் ‘அசங்கம்’ ஆகும். அதுவும் எதனாலும் மாசுபடாது.

பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான விஷயம் வருகிறது:

ஞானம் என்பது வெறும் புத்தக அறிவு அல்ல. கிருஷ்ணர் சில மனப்பண்புகளை “ஞானம்” என்று குறிப்பிடுகிறார். அவற்றில் முக்கியமானவை: அமானித்வம் – (தற்பெருமையின்மை), அதம்பித்வம், (போலித்தனமின்மை), அஹிம்சா, (பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமை), க்ஷாந்தி, (பொறுமை), ஆர்ஜவம், (நேர்மை), ஆசார்யோபாஸனம், (ஆசிரியர்/குருவிடம் மரியாதை), சௌசம், (தூய்மை), ஸ்தைரியம், (மன உறுதி), ஆத்மவினிக்ரஹம், (சுயக்கட்டுப்பாடு), புலனின்பங்களில் அளவுக்கு மீறிய பற்றின்மை, அகங்காரமின்மை, பிறப்பு, முதுமை, நோய், மரணம் ஆகியவற்றின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளுதல், பற்றின்மை, குடும்பம், செல்வம், பதவி போன்றவற்றில் அளவுக்கு மீறிய “என்னுடையது” என்ற உணர்வின்மை, இன்ப–துன்பங்களில் சமநிலை, ஈஸ்வரனிடம் உறுதியான பக்தி, தனிமையில் ஆத்மவிசாரம், கூட்டத்தின் மீது தேவையற்ற பற்றின்மை, ஆத்மஞானத்தின் மீது நிலையான ஆர்வம் – இவை அனைத்தும் ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான மனப்பக்குவங்கள். அதனால் சுவாமிஜியின் அணுகுமுறையில், ஞானம் என்பது வெறும் தகவல் அல்ல; ஞானத்தைப் பெறத் தகுதியான மனநிலையும் ஞானத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பது மிக முக்கியமான கருத்து.

அடுத்ததாக கிருஷ்ணர், ஞேயம்” – அறியப்பட வேண்டியது என்ன? “எதை அறிந்தால் அமரத்துவம் பெறலாம்?” என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக பிரம்மத்தின் இயல்பை விளக்குகிறார். அது எல்லாவற்றிலும் உள்ளது, புலன்களால் நேரடியாகப் பிடிக்க முடியாதது, எல்லாவற்றையும் ஒளிரச் செய்கிறது, அது தானாக எந்த ஒரு பொருளின் வரம்பிற்குள்ளும் அடங்காது, அருகிலும் உள்ளது; தொலைவிலும் உள்ளது, அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக உள்ளது.

இதனை வெறும் பொருளாகக் கற்பனை செய்யக்கூடாது. பிரம்மம் ஒரு பொருள் அல்ல; எல்லாப் பொருட்களையும் அறியச் செய்கின்ற சைதன்யம்.

வேதாந்தத்தின் மையமான விசாரமான பிரச்சினை எங்கே உருவாகிறது என்பது விவாதிக்கப் படுகிறது. உண்மையில் நான் சைதன்ய சொரூபம். ஆனால் நாம்:

நம்மை உடல் + மனம் + புத்தி + அகங்காரம் என்று தவறாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறோம். இதனால், “நான் அழகானவன்”, “எனக்கு வயதாகிவிட்டது”, “நான் தோல்வியடைந்தேன்”, “நான் மிகவும் கோபமானவன்”, “நான் துன்பப்படுகிறேன்”,

என்ற அடையாளங்கள் உருவாகின்றன. உடலின் நிலையை ஆத்மாவின் நிலையாகவும், மனத்தின் நிலையை ஆத்மாவின் நிலையாகவும் தவறாக எடுத்துக்கொள்வதே அனைத்து பிரச்னைகளுக்கும் மூலமாக இருக்கிறது..

இதுவே அத்யாஸம் — தவறான superimposition.

துன்பத்தின் அடிப்படைக் காரணம், சுவாமி பரமார்த்தானந்தரின் வேதாந்த அணுகுமுறையின் படி, சுத்த சைதன்யமான ஆத்மாவை, உடல்/மனம் பற்றிய தவறான அடையாளத்துடன் ஜீவ பாவத்துடன், ‘நான் குறைவானவன்” போன்ற

உணர்வோடு நோக்குதல். அதிலிருந்து ஆசை, முயற்சி, தடைகள், கோபம்/ பொறாமை/பயம்/துன்பம் என வாழ்க்கைச் சுழற்சி தொடர்கிறது. எனவே அடிப்படைப் பிரச்சினை வெளியில் மட்டும் இல்லை. “நான் யார்?” என்ற அடையாளத் தவறில்தான் பிரச்சினையின் வேர் உள்ளது.

பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்தின் ஆழமான கருத்துகளில் ஒன்று, உடல் செயல்படுகிறது, புலன்கள் செயல்படுகின்றன, மனம் சிந்திக்கிறது. புத்தி முடிவு செய்கிறது. ஆனால் இவை அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்பவன் சைதன்யம்.

சைதன்யம் செயல்களின் சாட்சி; அது தானாக கர்த்தா அல்ல.

இந்த ஞானத்தின் நடைமுறைப் பலன், “என்னுள் இருக்கும் அதே சைதன்யமே பிறரிடமும் உள்ளது.” என்பதைப் புரிந்துகொள்வது. அதனால், உயர்வு–தாழ்வு உணர்வு குறைகிறது, வெறுப்பு குறைகிறது, அகங்காரம் குறைகிறது, பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் மனநிலை குறைகிறது, சமத்துவம் உருவாகிறது, கருணை இயல்பாக வருகிறது. எனவே வேதாந்த ஞானம் உலக வாழ்க்கையிலிருந்து ஓடிப்போகச் சொல்லவில்லை. எல்லோரிடமும் ஒரே ஆத்ம தத்துவத்தைப் பார்க்கச் சொல்கிறது.

இந்த அத்தியாயம், விடுதலை என்றால் என்ன என்பதையும் விவரிக்கிறது.

க்ஷேத்ரம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். க்ஷேத்ரஜ்ஞன் மாறுவதில்லை.

இந்த வேறுபாடு தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, “நான் மாறிக்கொண்டிருக்கும் உடல்–மனம் அல்ல; அவற்றை அறிந்துகொண்டிருக்கும் சைதன்யம்.” என்று தன்னை அறிந்துகொள்வதே ஆத்மஞானம். அந்த ஞானத்தில், “நான் பூர்ணமானவன்.” என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது. அதனால் விடுதலை என்பது புதிதாக ஏதோ ஒன்றைப் பெறுவது அல்ல. நான் ஏற்கனவே என்னவாக இருக்கிறேனோ அதை அறிந்துகொள்வதே மோட்சம்.

இறுதியாக வரும் தலைப்பு ‘ஞானம்’. பதின்மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ‘ஞானம்’ என்ற சொல்லுக்கு ஒரு தனித்துவமான பொருள் உண்டு. ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தேவையான அனைத்து நற்பண்புகள் —  அதற்கான ஆயத்தப் பண்புகள் அல்லது விழுமியங்கள், தர்ம நெறி சார்ந்த வாழ்க்கை முறை மூலமே கிடைக்கும். இவ்விதமாகத்தான் அறநெறியும் ஒழுக்கமும் வேதாந்த சாஸ்திரத்தில் இணைகின்றன. அறநெறியும் ஒழுக்கமும் கொண்ட மனதால் மட்டுமே ஆத்ம ஞானத்தைப் பெற முடியும். கிருஷ்ணரால் பட்டியலிடப்பட்ட அந்த இருபது பண்புகள் இல்லாமல் வேதாந்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது;

வேதாந்த சாஸ்திரங்களில் இப்பண்புகள் பொதுவாக ‘சாதன சதுஷ்டய சம்பத்தி‘ (நான்கு தகுதிகள்) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன.: பாகுபாடு அறியும் திறன்/விவேகம், பற்றின்மை/வைராக்கியம், ஒழுக்கம்/சாதனை) மற்றும் தீவிர விருப்பம்/முமுட்சுத்வம்).

‘விவேகம்’ (Discrimination) என்பது, வாழ்க்கையில் முழுமையையும் (பூர்ணத்வம்) பாதுகாப்பையும் இறைவன் என்ற ஒரே ஒரு மூலத்திலிருந்து  மட்டுமே பெற முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதாகும். இந்த அறிதல் ‘விவேகம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘வைராக்கியம்’ என்றால் என்ன? இந்த அறிதலுக்குப் பிறகு, கடவுள் மற்றும் உலகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளை மாற்றி அமைப்பதே வைராக்கியம் ஆகும். எது முதன்மையானது, எது அதற்கு அடுத்த நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது இது. இதில் சில மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது; அந்த மாற்றத்தில், உலகம் இரண்டாம் நிலைக்கு அல்லது துணை நிலைக்கு மாறும்போது, ​​அந்த மனப்பான்மை ‘வைராக்கியம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

மேலும், கடவுள் அல்லது பிரம்மம் அல்லது நித்ய வஸ்து (என்றும் நிலைத்திருக்கும் உண்மை) முதன்மை முன்னுரிமையைப் பெறும்போது, ​​அது ‘ஆன்மீகத் தாகம்’ (அல்லது முமுக்ஷுத்வம் – மோட்சத்திற்கான வேட்கை) என்று அழைக்கப்படுகிறது. கடவுளை முன்னுரிமையாகக் கொள்வது ஆன்மீகத் தாகம்; உலகத்தை அதற்குக் கீழான நிலையில் வைப்பது வைராக்கியம்.

அடுத்ததாக ‘ஒழுக்கம்’ என்பது முழு ஆளுமையின் ஒருங்கிணைப்பு ஆகும். உடல், பத்து புலன்கள் (செயல்புரியும் உறுப்புகள் மற்றும் அறிவு பெறும் உறுப்புகள்), மனம், புத்தி – இவை அனைத்தும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு சீரமைக்கப்படும் நிலை இது. நான் அவற்றிற்கு அடிமையாவதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் எஜமானனாக மாறுகிறேன். அப்போது நான் என் புலன்களின் எஜமானனாக இருக்கிறேன்; மனதின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறேன்; சுய-கட்டுப்பாடு மற்றும் சுய-ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை ‘ஒழுக்கம்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. விவேகம், வைராக்கியம், தாகம் (முமுக்ஷுத்வம்) மற்றும் ஒழுக்கம் – இவை நான்கும் ‘சாதன சதுஷ்டயம்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

இந்த நான்கு அம்சங்களைத்தான் கிருஷ்ணர் 20 விழுமியங்களாக (மதிப்புகளாக) விரிவுபடுத்தியுள்ளார். இங்கே ‘சாதன சதுஷ்டய சம்பத்தி‘ என்பது ‘ஞானம்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இதன் மூலம், கிருஷ்ணர் அந்த ஆறு தலைப்புகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளார். இது 2 முதல் 24 வரையிலான ஸ்லோகங்களில் அமைந்துள்ளது. இப்போது 25 முதல் 35 வரையிலான ஸ்லோகங்களில், கிருஷ்ணர் ‘ஞான சாதனங்கள்’ (அறிவை அடைவதற்கான வழிமுறைகள்) மற்றும் ‘ஞான பலன்’ (அறிவினால் கிடைக்கும் பயன்) ஆகியவற்றை முன்வைத்து தனது உபதேசத்தை நிறைவு செய்ய விரும்புகிறார். அதாவது, இந்த அறிவை அடைவதற்கு

கிருஷ்ணர் ஐந்து நிலைகளை முன்வைக்கிறார். கர்ம-யோகம், உபாசனம், சிரவணம், மனனம் மற்றும் நிதித்யாசனம். மனதின் அசுத்தங்களை நீக்குவது (மல நிவ்ருத்தி) அல்லது மனத் தூய்மையை அடைவது என்பதே முதல் நிலையான ‘கர்ம-யோகம்’ ஆகும். இரண்டாவது நிலை ‘உபாசனம்’ ஆகும். இது இறைவனின் குணங்கள் அல்லது வடிவத்தின் மீது செய்யப்படும் தியானம். மனதின் சலனம் மற்றும் வெளிநோக்கிய நாட்டம் (விக்ஷேப நிவ்ருத்தி) ஆகியவற்றை நீக்கி, மனதை அமைதியாகவும் ஒருமுகப்பட்டதாகவும் மாற்றுவதே உபாசனத்தின் நோக்கமாகும். இதுவே இரண்டாவது நிலை.

மூன்றாவது நிலை ‘சிரவணம்‘ ஆகும். இது ஒரு தகுதியான குருவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், நீண்ட காலத்திற்கு வேதாந்த நூல்களைத் தொடர்ந்து மற்றும் முறையாகக் கற்றுக்கொள்வதாகும். இது அறியாமையை நீக்குகிறது. அறியாமை நீக்கம் (அஜ்ஞான நிவ்ருத்தி) என்பது மூன்றாவது நிலையாகும்.

நான்காவது நிலை ‘மனனம்‘ என்று அழைக்கப்படுகிறது. வேதாந்தத்தை முழுமையாகக் கற்ற பிறகு, நான் என் சந்தேகங்களை எழுப்பத் தொடங்குகிறேன். சிரவணத்தின் போது சந்தேகங்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; முதலில் அனைத்துத் தகவல்களையும் உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நீண்ட காலம் சிரவணம் செய்த பிறகு, பொதுவாக பெரும்பாலான கேள்விகளுக்குத் தீர்வு கிடைத்துவிடும்; ஒருவேளை சில கேள்விகள் எஞ்சியிருந்தாலும்… கேள்வி எழுப்பி அதற்கான விடையைக் காண்பது ‘சம்சய நிவ்ருத்தி‘ எனப்படும்; அதாவது, ஐயத்தைப் போக்குதல் ஆகும்.

 

இங்கு சுவாமி பரமார்த்தானந்தரின் அத்வைத விளக்கம் மிகவும் முக்கியமானது.

பொதுவாக நாம் நினைப்பது, “என் உடலுக்குள் ஒரு ஆத்மா இருக்கிறது; உன் உடலுக்குள் வேறு ஆத்மா இருக்கிறது.” ஆனால் கீதையின் ஆழமான போதனை:

உடல்கள் பல; சைதன்யம் ஒன்று. பல குடங்களில் இருக்கும் ஆகாயம் போல.

குடங்கள் பல. ஆகாயம் ஒன்று. அதேபோல், உடல்கள் பல → க்ஷேத்ரங்கள் பல
சைதன்யம் → ஒன்று.

கிருஷ்ணர் கூறுவது, அனைத்து க்ஷேத்ரங்களிலும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனாக இருப்பது தானே என்பதாகும். இதன் மூலம் ஜீவனின் அடிப்படை சைதன்யமும் ஈஸ்வரனின் அடிப்படை சைதன்யமும் வேறல்ல என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது.

“மாறிக்கொண்டிருக்கும் க்ஷேத்ரமான உடல்–மனம்–புத்தியிலிருந்து, அவற்றை அறிந்துகொண்டிருக்கும் மாறாத க்ஷேத்ரஜ்ஞனாகிய சைதன்யத்தை வேறுபடுத்தி அறிந்து, அந்தச் சைதன்யமே எல்லா ஜீவர்களிலும் ஒன்றாக விளங்கும் ஆத்மா–பிரம்மம் என்பதை உணர்வதே 13-ஆம் அத்தியாயத்தின் சாரம்.”

சுவாமி பரமார்த்தானந்தரின் உரையின் அடிப்படை நோக்கில், 13-ஆம் அத்தியாயம் “உடல் என்ன?” என்ற கேள்வியை விட “நான் யார்?” என்ற கேள்வியை ஆழமாக விசாரிக்கச் செய்யும் அத்தியாயம் என்று கூறலாம்.