நிலம் கூறும் தன்கதை.
நானிலம் ஆளும் மனிதா கேள்!
பெரு வெளிச்சம் என் கண்கள் திறந்தது.
எனக்குப் பெயரில்லை; என்னைக் கூப்பிடுவாரில்லை
நிலம் என்னும் பெயரை நீதான் வைத்தாய்
கண் திறந்து கவனித்தேன்,
இரவு, பகல், மழை, வெயில், குளிர் கடந்து போனது;
செடி மரமானது, மரம் காடானது;
பூச்சிகள் ஊர்ந்தன. மிருகங்கள் பறவைகள் கடந்தன.
மனிதர்கள் கடந்தனர். சிலர் தங்கினர்.
நிலத்தைப் பண்படுத்தி வயலாக்கிப் பயிராக்கி
இங்கேயே தங்கினர்.
அவர்கள் சந்தோஷம் என்னை மகிழ்வித்தது.
அவர்கள் துக்கம் என்னை வருத்தியது.
நீடிக்கவில்லை இது;
வானம் வறண்டது. மழை பொய்த்தது.
பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது.
மக்கள் இங்கிருந்து புலம் பெயர்ந்தனர்.
பெருந் திரள் மக்கள் கூட்டம் கடந்து சென்றது.
கடந்து போனது காலமும்தான்.
செடிகள் காய்ந்தன. மரங்கள் வறண்டன. வறட்சி ! வெறுமை!!
மீண்டும் மழை, மீண்டும் செடி, மீண்டும் மரம்…காடு
பூச்சிகள், மிருகங்கள், பறவைகள் மீண்டும் வந்தன…
இது காலச் சுழற்சி!
போர் வீரர்கள், பெரும் படைகள் கடந்து சென்றனர்.
பல போர்கள் நடந்தன. நிலத்துக்கான போர்.
உயிரோடிருந்தவர்களின் தலைவன் சொன்னான்:
“இந்த நிலத்தை நான் வென்று விட்டேன்”
இறந்த உடல்களை, ஓநாய்கள் இழுத்துச் சென்றன,
கழுகுகள் கொத்திக் கிழித்தன.
காலங்கள் மாறின.மக்கள் வந்தார்கள். தங்கினார்கள்.
விவசாயம் செய்தார்கள். அவர்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்:
‘நான் என் நிலத்தை உழுது விட்டேன், நான் நீர் பாய்ச்சி விட்டேன்.’
சிலர் விற்றார்கள், சிலர் வாங்கினார்கள்.
நிலத்துக்காக சண்டைகள் பற்பல.
எத்தனை தகராறு. எத்தனை கொலைகள்.
முன்பு போரில் வென்றவன் சொன்னான்: ‘இது என்நிலம்’
அவனை வென்றவனும் அதையே சொன்னான். அவனைக்
கொன்றவனும் அதையே சொன்னான்.
பத்திரம் போட்டு வாங்கியவனும், விற்றுக் காசாக்கியவனும்,
கையெழுத்திட்ட அதிகாரியும், பத்திரத்தை எழுதியவனும்
எல்லாரும் செத்துத்தான் போனார்கள்.
இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே இங்கேயே
இருக்கிறேன்
நான் நிலம்.
குவிகம் மின்னிதழ் (மாத இதழ்) 