மூலை – ஆர். வத்ஸலா

                                        –            

image

குவிகம் இலக்கியவாசல் சிறுகதைச்  சிறுவிழாவில் படிக்கப்பட்ட கதை!

அவள் கணவன் திடீரென மாரடைப்பால்
இறந்துபோனான். அவள் அழவில்லை. உறவு கூடியது. ‘அவளுக்கு அதிர்ச்சி’
என்றது. உடல் எரிந்தது; அஸ்தி கரைந்தது; ‘மனதில் வைத்துக்
கொள்ளாதே, அழுது விடு’ என்றது சுற்றம். அவள் அழவில்லை. ‘அழாதே,
தைரியமாக இரு’ என்று சொல்லிய திருப்தியில்லாமலேயே வந்தவர் கிளம்பினர், ‘சம்பிரதாயத்திற்காகவாவது
அழக்கூடாதோ?’ என்கிற அங்கலாய்ப்புடன். உண்மையைச்
சந்திக்க யாருக்குத் தைரியம் இருக்கிறது?

மகனும் மகளும் மீண்டும் அலுவலகம் செல்லத்
துவங்கினர். அவள் எப்போதும் போல் சமைத்தாள். மகனுக்கும் மகளுக்கும் உணவு கட்டிக்
கொடுத்தாள். சாப்பிட்டாள், தூங்கியெழுந்து காபி குடித்தாள், பத்திரிகை
படித்தாள், தொலைக்காட்சி பார்த்தாள். பல வருடங்களுக்குப்
பிறகு நிம்மதியாக இருந்தாள்.

ஊருக்காகவாவது ஒரு சில மாதங்கள்
விசேஷங்களில் கலந்து கொள்ளாமலிருக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்தான் கொஞ்சம் சிரமமாக
இருந்தது. அவளுக்கு நாலுபேர் கூடுமிடத்திற்குப் போவது பிடிக்கும்.  அவனுக்கு நண்பர்கள் கிடையாது. தவிர, அவளுடன் அவன்
எங்கும் போகமாட்டான். பெண்கள் தம் தோழிகள் வீட்டிற்குத் தனியாகப் போவது என்பது அவள்
குடும்பத்திலில்லாத பழக்கம். ஆகவே நவராத்திரி போன்ற பண்டிகைகளையும் உறவினர்,
குடும்ப சிநேகிதர்கள் வீட்டு விசேஷங்களையும் அவள் ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருப்பாள்.
அவள் கலகலப்பான சுபாவமுடையவள். அவள் பேசினால் எல்லோரும் கேட்டுக்
கொண்டிருப்பார்கள்.  திறமைசாலியும்கூட.
விசேஷங்களுக்குத் துணிமணி, பண்டங்கள் வாங்குவது, சமையற்காரருக்கு ‘அவசரநிலை’  ஆலோசனை கூறுவது, வருவோரை உபசரிப்பது, பெண்களுக்கு
அலங்காரம் செய்வது, படிக் கோலமிடுவது, பாடுவது, கொலு வைப்பது – எல்லாவற்றிலும்
அவளுக்கிருந்த திறமையை எல்லோரும் பாராட்டுவார்கள். எல்லாவற்றையும் அக்கறையுடன்
செய்வாள். இப்படித் திறமையுடன் செயல்படுவதும், அதற்கானப் பாராட்டைப் பெறுவதும்
அவளுக்கு மிகுந்த ஆத்மதிருப்தியைக் கொடுத்ததோடு அவளுடைய பிரச்னைகளை மறக்கவும்
உதவியது.

பிறந்தகத்திற்குத் தன் குழந்தை
உழைப்பையும், புகுந்தகத்திற்கு தன் இளமை உழைப்பையும், இளமுதுமை உழைப்பையும் தாரை
வார்த்தவள் அவள். அப்பா கோபக்காரர், பழைய சம்பிரதாயம். அம்மா கோபக்காரரின் மனைவி,
கோபக்கார மகன்களின் தாய். (நாட்டுப்) பெண்களிடம் மட்டும் கோபக்காரி, பழைய
சம்பிரதாயம். மாமனாரும் கணவரும் இவள் அப்பாவைப் போலவே. மாமியார் இவள் அம்மாவைப்
போலவே. நாத்தனார்களின் திருமணம், கணவனின் கோபம். மூத்த மகன் வீட்டை விட்டு ஓடிப்
போதல், கணவனின் கோபம், மாமனார் – மாமியாரின் முதுமை – சாவு, கணவனின் கோபம், மகள் –
இரண்டாவது மகன் இவ்விருவரின் வளர்ப்பு – படிப்பு – வேலை, கணவனின் கோபம், கணவன் ஓய்வு
பெறுதல் – கணவனின் முழுநேர பிடுங்கல் – இப்படியாக அவள் நாற்பத்தைந்து வயதில் முழு
கிழவியாகினாள். இதற்குள் அவள் தன் கணவனிடம் வாங்கியத் திட்டுக்களுக்கும்,
அடிகளுக்கும் அவளால் மனித நேய நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர முடிந்திருந்தால்
அவளுக்கு என்ன நஷ்ட ஈடு வழங்குவது என்று நீதிமன்றம் தவித்திருக்கும். கணவனின் அடியில்
அடங்கியிருக்கும் ஆழ்ந்த அவமானத்திற்கு எதைத்தான் ஈடாக்கமுடியும்?

வீட்டு விவகாரத்தில் அவள் கணவன் எடுத்த
முடிவுகள் எல்லாமே தப்பானவை. அதன் விளைவுகளைச் சமாளித்துக் குடும்பத்தைப்
பாதுகாத்தவள் அவள்தான். அவளுடைய நகைகளைச் சீட்டாட்டத்தில் தொலைத்து பெண்ணுக்கு ஒரு
திருகாணியில்லாமல் செய்துவிட்டான் அவன். அஞ்சனப் பெட்டி, சீட்டு, தபால் வங்கியென
சேர்த்து பெண்ணுக்கு சீர் செய்து வைத்தாள் அவள். அப்பாவின் ரௌத்திரத்தையும் அம்மாவின்
அவஸ்தையையும் சகிக்க முடியாமல் மூத்த மகன் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனான். (இது ஒன்று மட்டும்
அவளால் சமாளிக்க முடியாத விளைவு. அவளுக்கு மரத்துப் போகாத வலி.)

முட்டாள்தனமாக வில்லங்கமுள்ள வீட்டு
மனையை வாங்கி, வீடு கட்ட கடனும் வாங்கி, வீட்டையும் கட்ட முடியாமல், மாதாமாதம்
வாங்கிய கடனுக்கு வட்டி செலுத்தி குடும்ப பொருளாதாரத்தை அடியோடு அழிக்க
அடிகோலினான் கணவன். அவள்தான் யார் யாரையோ  பார்த்து வில்லங்கத்தைச் சரி செய்து,
வீட்டைக் கட்டி, வாடகைக்கு விட்டு, நிலைமையைச் சீர் செய்தாள். இரண்டாவது மகனுக்குப் பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்காதபோது, அவன் ஒரு வருடம் சும்மாயிருந்துவிட்டு
அடுத்த வருடம் மறுபடியும் முயற்சிக்க வேண்டும் என்று கணவன் தாண்டவமாடியபோது மகன் விரும்பியபடி
ஒரு கல்லூரியில்   கிடைத்த பி.எஸ்.ஸி.
கணித இயலில்    அவனை  சேர்த்துவிட்டு   வீடு திரும்பியதும்
வழக்கம் போல ஓங்கிய கணவனின் கையை பிடித்து
முறிக்க மகன் யத்தனிக்க அடிகள் நிரந்தரமாக நின்றன. மகளை இளநிலை பட்டப்படிப்புடன்  நிறுத்தி வீட்டோடு சிறை வைத்து ’வரன்
பார்க்கிறேன் பேர்வழி’ எனத் தொடங்கி, வந்த வரன்களை ஏதோ சாக்கு சொல்லிக் கணவன் தட்டிக் கழித்ததற்குக் காரணம் கணவனுக்கு மாப்பிள்ளைப் பையன்களிடமோ, அவர்களின் தந்தைகளிடமோ
இருந்த தாழ்வு மனப்பான்மைதான் என அவளுக்குத் தெரிந்தென்ன லாபம்? இதெல்லாம்
போகட்டும். மகளை ”தரித்திரமே, ஒன்னெ எவன் கல்யாணம் பண்ணிப்பான்?” என
நோகடிக்கும்போது அவளுக்குத் தன் கணவனைக் கொன்றுவிடலாமா எனத் தோன்றும். அவன் தடைகளை
மீறி மகனின் ஆதரவோடு மகளை, ப்ரெஞ்சு மொழி, தட்டச்சு, சுருக்கெழுத்து, கணிப்பொறி
வகுப்பு என்று மாற்றி மாற்றி ஏதாவது ஒரு வகுப்புக்கு அனுப்பியதோடு அஞ்சல் வழி கல்வியில்
முதுநிலை பட்டமும் வாங்க வைத்து, மகளுக்குப் பைத்தியம் பிடிக்காமல் பார்த்துக்
கொண்டதோடு, ஒரு வேலையும் கிடைக்க வழி செய்தாள். கணவனுடன்   போராடி
மகளை வேலைக்கு அனுப்பி வைத்தாள். மகன் அதற்குள் எம்.ஸி.ஏ. முடித்து
நல்ல வேலையில் சேர்ந்து விட்டிருந்தான்.

கணவனுடன் போராடிக் களைத்திருந்த அவளுக்கு
மகனின், மகளின் அன்பு இதமாக இருந்தது. அவர்கள் இருவருடைய திருமணத்தை அவள் ஆவலாக
எதிர்பார்த்திருந்தாள். கணவனுக்கு வயதாகி உடல் வலு குறைந்ததாலும் குழந்தைகள் அவள்
பக்கம் என்பதாலும் அவனுடையத் திட்டுகள் இப்பொழுது நச்சரிப்பாக க்ஷீணித்திருந்தன. அவன்
ஓய்வு பெற்று விட்டதால் பிடுங்கல் முழு நேரமாகிவிட்டிருந்தது. மகளையோ, மகனையோ
அவர்களில்லாத நேரங்களில் குறை கூறிக்கொண்டேயிருப்பான். அவனால் நேரடியாக இட தைரியமில்லாத
கட்டளைகளை அவளிடம் சொல்லி பிறப்பிக்கச் சொல்வான். மகனை ஏழு மணிக்குள் (மகளை
இருட்டுவதற்குள்) வரச் சொல்ல, மகன் பெண் நண்பர்கள் வீட்டிற்கு (மகள் யார்
வீட்டிற்குமே) போகத் தடை விதிக்க, மகன் தன் ஊதியத்தில் எழுபத்தைந்து சதவிகிதத்தை
(மகள் முழு ஊதியத்தையும்) வீட்டில் கொடுக்க வேண்டுமென்று நிபந்தனை போடச் சொல்லி (”இல்லாட்டா
வெளிலெ போகச் சொல்லு”) அவளை நச்சரிப்பான். அவள் அப்படிச் செய்ய மாட்டாள்.

முடிந்தவரை அவனுடன் ஒரே அறையில் நிற்பதை
அவள் தவிர்ப்பாள். கண்ணையும், வாயையும் மூடிக் கொள்வதைப் போல காதை மூடிக் கொள்ள வழியில்லையே
என அவள் நினைத்துக் கொள்வாள். அந்த நேரத்தில்தான் அவன் கண்ணை மூடிவிட்டான். அவள்
அழவில்லை.

சமைத்தாள். குழந்தைகளுக்குக்
கொடுத்தாள். சாப்பிட்டாள். பத்திரிகையைப் படித்தாள். தொலைக்காட்சி பார்த்தாள்.
மூன்று மாதங்கள் கழிந்தன. உறவினர் வீட்டுத் திருமணம். வந்து அழைத்தனர். “நீங்க
பாட்டுக்கு வாங்கோ, மன்னி, யாரு வேணா என்ன வேணா நெனெக்கட்டும்” (யார் என்ன
நெனெப்பா? ஏன் நெனெக்கணும் – அவளுக்குக் கேட்கத் தோன்றியது) மகனுக்கும் மகளுக்கும்
விடுப்பு இல்லை. தனியே போகவேண்டும். தயக்கத்துடன் ஒரு பட்டுப் புடவையை எடுத்தாள்.
(தலைப்பில் சரிகை அதிகமாக இருக்குமோ?) தலைப்பை உள்ளே வைத்துக் கட்டினாள். (மடிசஞ்சி
மாதிரி இருக்காதேம்மா.  எல்லாரும்
இப்ப ஸ்டிக்கர் பொட்டு வச்சுக்கறா) கறுப்பா, சிவப்பா? சிவப்பு ஸ்டிக்கர் பொட்டு
வைத்துக் கொண்டாள். திருமாங்கல்யம் எடுத்த கொடியா? வேண்டாம் சாதாரண சங்கிலி ஒன்றை
அணிந்து கொண்டாள். மெல்லியதுதான். பரவாயில்லை. சிறிது பௌடர் போட்டுக் கொண்டாள். பஸ்ஸில் போக
ஒரு மாதிரி இருந்தது. ஆட்டோவில் கிளம்பினாள்.

வாசலில் நின்ற சின்னப் பெண் ரோஜாவை
நீட்டியது. கவனிக்காததுபோல் உள்ளே சென்றாள். சற்றுத் தயங்கித் தெரிந்த முகங்கள்
இருக்குமிடத்தில் போய் உட்கார்ந்தாள். அதற்குள் பெண்ணைப் பெற்றவள் வந்து
வரவேற்றாள். டிபன் உபசாரம் மறுத்து அருகிலிருந்தவர்கள் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
கல்யாணப் பெண்ணுக்கு என்னென்னப் புடவைகள் எந்தெந்த கடைகளில் எடுத்தார்கள், எந்தெந்த நிறத்தில்
எடுத்தார்கள் என விவரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ‘அந்தக் கடையில்
விலை அதிகமாயிற்றே! முகூர்த்தத்திற்கு ஊதா நிறமா? கறுப்பு கலந்திருக்குமே!’ (எல்லாம்
மனதில்தான்.) இந்தப் மணப்பெண்ணின் அக்காவின் திருமணத்திற்கு அவள்
தேர்ந்தெடுத்த புடவைகளை எல்லோரும் எவ்வளவு பாராட்டினார்கள்?

‘ஊஞ்சல்’  பார்க்க மற்றவருடன் இவள் கிளம்புவதற்குள்  முன் வரிசை குங்கும முகங்களால் தன்னம்பிக்கையுடன்
ஆக்ரமிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தது. யார் யாரோ பாடினார்கள். பின்னால் நின்றதால் இவள்
காதில் கேலிப் பேச்சுகள் விழவில்லை. அது கிளப்பிய சிரிப்பலைகள் மட்டும் கேட்டது. ஆயாசம்
தோன்ற மறுபடியும் பழைய இடத்தில் வந்தமர்ந்தாள். அங்கு அமர்ந்திருந்த பெண்களில்
பெரும்பான்மையோருக்கு வெற்று அல்லது ஸ்டிக்கர் பொட்டு நெற்றி போலத் தோன்றியது, இவள்
பிரமையோ?

“என்ன மன்னி? இங்க
ஒக்காண்டு இருக்கங்கோ?” கேள்வி கேட்டவளுக்கு பதிலுக்குக் காக்க அவகாசமில்லை.
சாப்பாட்டிற்கு அழைத்தனர். சாப்பிட்டாள். கிளம்பியவளை உள்ளே
அழைத்துப் போய் ஒரு பாலிதீன் கவரைக் கொடுத்தனுப்பினாள் ஒருத்தி.

வீட்டிற்கு வந்து பூட்டைத் திறக்கக் குனியும்போது அவள் தலையிலிருந்து ஒரு அட்சதை விழுந்தது. முகூர்த்தத்தின் போது
பின்னலாலிருப்பவர்கள் கடமைக்காக மேடை நோக்கி வீசியெறிந்தது போலும், ‘குறைபட்டவள்”
தலையில் ‘முழுமையானது’! பாலிதீன் கவரைத் திறந்தாள். வெற்றிலை பாக்குக் கூட இல்லாமல்
ஒற்றையாக ஒரு ரவிக்கைத் துண்டு! ’இதென்ன பிச்சையா?’ மனம் வெதும்பியது.

கணவன் இறந்தபோதே அவளுக்குத் தெரியும்தான்,
சமுதாயத்தில் தன் நிலை மாறுமென்று. ஆனால் வேதனை தரக்கூடிய நடப்புகளுக்கு நாம்
என்னதான் நம் மனதை தயார் செய்து வைத்திருந்தாலும் அவை நடக்கும் பொழுது    வேதனை ஏற்படத்தான் செய்கிறது. நெருப்பு பட்டுவிட்டால்
சுடத்தான் செய்கிறது, சுடுமென்று தெரிந்திருந்தாலும்.

“அத்தெ நீங்கதான் மொதல்ல ‘பிடி’
சுத்தணும். மன்னி ஒங்க கையால கொடுங்கோ. டேய், மொதல்ல சித்திகிட்ட ஆசீர்வாதம்
வாங்குடா”.  இதெல்லாம் இனி இருக்காது எனத்
தெரியும். நம் சம்பிரதாயத்தில் எல்லாமே மங்கலம் – அமங்கலமாக
(வெள்ளை – கறுப்பாக) பிரிக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், மூடநம்பிக்கைகளைத்
தர்க்கரீதியாக ஒதுக்கும் மனிதர்கள்கூட தன் மகனுக்கோ மகளுக்கோ கெடுதி நேருமோ என்கிற
அர்த்தமற்ற பயம் வரும்போது சிந்தனையை மூட்டை கட்டி வைத்து விடுகின்றார்கள்.
அரைகுறையாக தெரிந்த சாத்திரம், குரல் ஓங்கியவர் கூறும் சம்பிரதாயம், ஒவ்வொருவர்
மனதிலும் ஒளிந்திருக்கும் சுயபச்சாதாபத்தின் விளைவாக துன்புறுத்தி திருப்தியுறும்
மனோபாவம். இவையெல்லாம் மனித நேயத்தைக் கொன்றுவிடுகின்றன. வரிசையாக
குங்குமம் நீட்டிக் கொண்டு வந்து இவள் பக்கம் நீண்டு மடங்கும் கை, முக்கிய
நேரத்தில் முன்னணியில் நின்றால்   குற்றம் சாட்டும் கண்கள், கலகலப்பாக பேசினால் சிலர்
முகத்தில் தெரியும் யந்திர புன்னகைகள். அவளுக்குக் கோபம் வந்தது. யாரை கோபிக்க?
சுயபச்சாதாபம் சூழ்ந்தது. விசேஷங்களைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினாள்.

     ஒரு
நாள் அவளுடைய மூத்த சகோதரனும் அவன் மனைவியும் வந்தார்கள். மகளுக்கு ஒரு நல்ல வரன் வந்திருக்கிறதாம்.
அது சரிப்பட்டு வந்தால் மகனுக்கும் வரன் பார்த்து இருவர் மணத்தையும் அவர்களே
முன்னின்று முடித்துவிடுவார்களாம். அவள் கவலைப்பட வேண்டாமாம். அவள் கற்பனையில்
இருவர் திருமணங்களையும் பார்த்தாள் – மூலையில் நின்று கொண்டு. அவர்கள் போனபின்
வெகு நேரம் விட்டத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென ஓலமிட்டாள்.
“என்னெ இப்பிடி மூலேலெ வெச்சுட்டு செத்துத் தொலெச்செயேடா பாவி மனுஷா!”

உடலே சவப்பெட்டியாகசிறுகதை தொகுப்பு,  ‘நிகழ்வெளியீடு,
1999

  (ராஜேச்வரி பாலசுப்ரமண்யம் சிறுகதை போட்டியில்  தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது)

page

Advertisements

அறம் [சிறுகதை]

ஏற்கனவே குவிகத்தில் ஜெயமோகனின்  ‘அறம்’ சிறுகதையைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறோம். 


அதைப் படிக்க விரும்புவார்கள் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள லிங்கில் கிளிக் செய்யவும். 


கதையைப் படித்து ரசியுங்கள்!

அறம் [சிறுகதை]

நவராத்திரி நாயகியர்

image

    வில்லுப்பாட்டு        


 ‘முந்தி முந்தி நாயகனே முக்கண்ணனார் தன் மகனே

  கந்தனுக்கு மூத்தவனே, கணபதியே கணபதியே ‘

 

          ‘தந்தனத்தோம் என்று சொல்லியே வில்லிலே பாட

           ஆமாம் வில்லிலே பாட (2)  வந்தருள்வாய் கலைமகளே ….

           கணபதிக்கு வந்தனம் சொல்லியே

           ஆமாம்
வந்தனம் சொல்லியே (2)

           வில்லிலே பாட ஆமாம் வில்லிலே பாட (2)

           கணபதிக்கு வந்தனம் சொல்லியே 

   ஆமாம் வந்தனம் சொல்லியே

            பாடுகிறோம் நாங்க வில்லுப்பாட்டு. (2)

 

ராகம்: வாங்க மக்கா வாங்க

 

     ஆனந்த் பிளாட் பெரியோர்களே, தாய்மார்களே

     வாங்க நீங்க வாங்க           வில்லுப் பாட்டு கேக்க வாங்க

     வாங்க நீங்க வாங்க           அம்மன் கதையைக் கேக்க வாங்க

     வாங்க நீங்க வாங்க            அம்மன் அருளைப் பெற வாங்க

     வாங்க நீங்க வாங்க            வில்லுப்
பாட்டு கேக்க வாங்க

     வாங்க நீங்க வாங்க            வில்லுப்
பாட்டு கேக்க வாங்க

image

நம்ம நாடு முழுக்க  நவராத்திரி விசேஷமாகக் கொண்டாடப்பட்டு வரும் இந்த
நல்ல நாளிலே, நவராத்திரி
நாயகிகளான, முப்பெரும்
தேவியர்களான பார்வதி, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி ஆகிய லோக மாதாக்களின் பெருமையை வில்லுப் பாட்டாகப்
பாட உங்கள் முன் வந்துள்ளோம். இதில் சொற்குற்றம், பொருட்குற்றம். எக்குற்றம்  இருப்பினும் சிறியோரான எங்களை மன்னிக்குமாறு
கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

 

ராகம்: பால் வடியும் முகம்

           அம்பிகை கதையினை சொல்பவர் கேட்பவர்  

           செய்திடும் பாவங்கள் மறையுமே –
ஜகதம்பிகை

           கதையினை சொல்பவர் கேட்பவர்

           செய்திடும் பாவங்கள் மறையுமே

 

           தேனினும் பாலிலும் இனியவளே – தேவி

           உள்ளம் குடிகொண்ட தேவி அவதாரம்

           சொல்லச் சொல்ல நம் நெஞ்சம் உருக
உருக  ( அம்பிகை )

 

அவதார நாயகியான
அம்பிகையின் வீரதீர பராக்ரமங்கள் எத்தனை, எத்தனை தெரியுமா? அன்பே உருவான லோக மாதா, அழகே உருவான லலிதாம்பாள், அருளைப் பொழியும் பராசக்தி, அக்கிரமத்தை
அழிக்கும் மாகாளி, துஷ்டர்களை
அழிக்கும் பயங்கரி துர்க்காதேவி. அந்த அகிலாண்ட நாயகியின் வீர தீர
பராக்கிரமங்களைப் பார்ப்போமா?

 

ஓ! பேஷா பாப்போமே!  

 

ஒரு சமயம், மகிஷாசுரன் என்னும் அசுரன் தான் பெற்ற வரங்களால் ஆணவம்  கொண்டு விண்ணையும், மண்ணையும் ஆட்டிப் படைக்க ஆரம்பித்தான். தேவர்கள், ரிஷிகள், மண்ணுலக வாசிகள் எல்லோரும்
அவனுடைய கொடுமை தாங்காமல் மகிஷனை அழிக்க வேண்டி அம்பிகையிடம் வந்து,

 

image

ராகம்: அம்ப பரமேஸ்வரி

 

           அம்ப பரமேஸ்வரி! அகிலாண்டேஸ்வரி!

           மகிஷனைக் கொல்ல வருவாயே !

           ஸ்ரீ புவனேஸ்வரி ! ராஜராஜேஸ்வரி !

           பக்தர்கள் எம்மைக் காப்பாயே !

 

என்று வேண்டிக்
கொள்ள எல்லோர்க்கும் வேண்டிய வரம் தரும் தேவியும் மகிஷனை வதம் செய்யப்
புறப்பட்டாள்.

 

எப்படி?

 

கைகள் பதினெட்டிலும்
ஆயுதம் எடுத்து, சிம்ம வாகனத்தில்
ஏறி, அலங்கார ஸ்வரூபியாய் புறப்பட்டாள்
அன்னை பராசக்தி. பல வரங்கள் பெற்ற மகிஷனும் மாயையால் பல ரூபமெடுத்தான். தேவி அன்னை
பராசக்தி காளி ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு, கையில் சக்ராயுதம் கொண்டு மகிஷ ரூபம் எடுத்த மகிஷாசுரனை, வெட்டிச் சாய்த்தாள். மகிஷன் அழிந்தான்.

 

தேவர்கள், ரிஷிகள், மக்கள் எல்லோரும்
சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்களே!  

 

நிச்சயமாக!
எல்லோரும் மகிழ்ச்சியுடன் பூமாரி பொழிந்தனர். அன்னையைப் பாடலால் துதித்தனர்.
எப்படித் தெரியுமா?

 

எப்படி?

 

ராகம்: அயிகிரி நந்தினி

 

           மங்கள ரூபிணி, சிங்கள வாஹினி, மன்மத பாணியளே !

           சங்கடம் தீர்த்திட, தேவரைக் காத்திட, காளிதேவியாய் வந்தவளே !

           மகிஷ உருவெடுத்த அசுரனைக் கொன்று, தருமத்தைக் காத்தவளே !

           அகிலத்தைக் காத்திடும், தேவி உன்னை தினம் தினம் போற்றி                                                                 வணங்கிடுவோம் !

 

மகிஷனுக்குப் பிறகு
சும்பன், நிசும்பன்னு ரெண்டு
அசுரர்கள் தேவாதி தேவர்களை எல்லாம்  கலங்க
அடிக்க வந்தார்கள்.

 

அய்யய்யோ !
மறுபடியும் அசுரர்களா?

அதுவும் ஒருத்தர்
கூட அல்ல, இரண்டு பேர்.

 

அப்புறம் என்ன ஆச்சு?

 

சும்பனும், நிசும்பனும் சின்ன வயசிலேயே கோர தவம் புரிந்து ஏராளமான
வரம் பெற்றார்கள்.. வரம் கெடச்சா  அசுரர்கள் சும்மா இருப்பார்களா?

 

என்ன செய்தார்கள்?

 

இந்திரன் முதலான
பிரம்மாதி தேவர்களை எல்லாம்  சிறையில்
அடைத்தார்கள்.. வானுலகமே தவித்தது. கஷ்டத்தில் இருக்கிற  எல்லாரும் யாரைக் கூப்பிடுவா? தாயைத்தானே? நம்ம  உடம்பில  திடீர்னு ஏதாவது அடிபட்டால் ‘ அம்மா!’ ன்னு  தானே கூப்பிடறோம்? அதுபோல கலங்கித் தவிக்கும் தேவர்கள் அன்னை மகாசக்தியிடம்
போய் முறையிட்டார்கள்.

 

எப்படி
வேண்டினார்கள்?

 

ராகம்: கூடை மேல கூடை
வெச்சு

 

     அடி மேல அடி வாங்கி அவதியும் படுகிறோமே

     எம் அபயக்
குரல் கேட்டு நீ வந்திடவும் வேணும் தாயே (2)

 

     வாராமலே நீ
இருந்தா அது நியாயமா?

     உன்னைத்தானே
நம்புகிறோம் வெகு காலமா

     நீ வந்தெம்மைக்
காத்தாலே வாழ்வோமே சந்தோஷமா

     நீ இல்லாமல்
எங்கட்கு துணை யாரம்மா?
(2)

 

என்று ஒரு சாரார் வேண்ட, இன்னொரு சாரார்,

 

ராகம்: அலை பாயுதே

 

           தருவாய் நீயே தாயே தரிசனம் தருவாய்
நீயே

           உன் மைந்தர்கள் படுகிற துயரினை
நீக்கிட

           வருவாய் நீயே தாயே தரிசனம் தருவாய்
நீயே ! (2)

 

என்று மனம் உருகி
வேண்டினார்கள்.. பிள்ளை அழும் குரல் கேட்டு வராத தாய் உண்டோ? அன்னை பராசக்தி நேரில வந்து அவர்கள் துயரினைத் தீர்க்க
உறுதி கூறிப் புறப்பட்டாள்.!

 

எங்கே?

 

சும்ப நிசும்பனை
வதம் செய்ய !

 

எப்படி தெரியுமா?

 

எப்படி?

 

பட்டமும் சுட்டியும்
நெற்றியில் மின்ன, பதக்கம் மார்பில்
அசைய, தண்டை சிலம்பு காலில்
துள்ள, அழகெல்லாம் கொஞ்ச, கன்னிகா ரூபத்தில் தேவி ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருக்க, அம்பிகையின் அழகைக் கண்டு அகிலமே ஊஞ்சலாட ஆரம்பித்தது.
சும்பனும் , நிசும்பனும்  அம்பிகையின் அழகைக் கேள்விப்பட்டு, அவளைத் தூக்கி வர, தூம்ப்ரலோசனன், சண்டமுண்டன், ரத்த பீஜன் போன்ற பல அசுரர்களை அனுப்பி வைத்தார்கள்.

 

அச்சச்சோ ! தேவியைத்
தூக்கிண்டு  போய்ட்டாங்களா?

 

தேவி என்ன செய்தாள்?

 

நமது அன்னை- திவ்ய
ரூபிணி – காளி ரூபம் – சாமுண்டி ரூபம் எடுத்து, வந்திருந்த அரக்கர்கள்  அனைவரையும் சம்ஹரித்தாள். கடைசியாக வந்த
சும்பனையும், நிசும்பனையும்  துர்க்கா தேவியாகி வதம் செய்தாள். ஈரேழு பதினாலு
லோகத்தவரும் அன்னையின் பெருமையைப் பாடி மகிழ்ந்தனர்.

 

ராகம்: அயிகிரி நந்தினி

 சுந்தரி சௌந்தரி நிரந்தரி துரந்தரி ஜோதியாய்
வந்த உமையவளே !

 வந்தனை செய்திடும் அந்தகர் தம்மை சொந்தமாய்
நின்று காப்பவளே !

 வந்தெதிர் நின்ற சும்ப நிசும்பனை மாய்ந்து
மடிந்திடச் செய்தவளே !

 மைந்தரைக் காத்திடும் தாயே உன்னை தினம்
தினம் போற்றி                                                                    வணங்கிடுவோம் !

 

இன்னொரு சமயம், பரமசிவனின் நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து பிறந்த நெருப்பு, மன்மதனை எரித்தது.  அவன் சாம்பலை, விஸ்வகர்மா உயிர்ப்பிக்க பண்டாசுரன் என்னும் மாபெரும் அசுரன்
உண்டானான்..  பரமசிவனின் கோப அக்கினியில்
வந்தவனல்லவா? தவம் செய்து ஏராளமான வரங்களைப்
பெற்றான். பிறகு  தன் அரக்கக் குணத்தைக்
காட்டி எல்லா தேவர்களையும்  சிறையில் அடைத்தான்..  விண்ணுலக வாசிகளெல்லாம் என்ன செய்யரதுன்னு
தெரியாம கலங்கித் தவித்தார்கள். அப்போ நாரதர் வந்து தேவர்களிடம் , தேவி
லலிதாம்பாளின் பெருமையைக் கூறி , அவளிடம் சரணடைந்து துதித்தால் உங்கள்
கஷ்டங்களெல்லாம் தீரும்னு சொல்ல ,எல்லோரும் தேவியிடம்  சென்று,

 

ராகம்: ராதே ! ராதே !

 

     அம்பா தாயே ! லோக மாதா லலிதாம்பிகையே !
லலிதாம்பிகையே !

     வம்பன் பண்டனை வதைத்து எம்மைக்
காத்தருள்வாயே ! காத்தருள்வாயே !

 

என்று வேண்ட, லலிதாம்பிகை வந்தாள். அந்த  அழகான தேவி எப்படி இருந்தாள்  தெரியுமா?

image

 

ராகம்: அழகே, அழகே

 

     ஸா……………………………….

     அழகே அழகே அம்பாள் அழகே

     அன்பின் வடிவம் அம்பாள் அழகே

     முகம் மட்டுமா அழகு?    மீன் கண்கள் கூட
ஒரு அழகு !

     இதழ் மட்டுமா அழகு ?   வெண் பற்கள் கூட ஒரு அழகு.!  

 

     தலையில் ரத்தினக் கிரீடம் அழகு !

     இடையில் தங்க ஒட்யாணம் அழகு !

     கையில் வைர வளையல் அழகு !

     காலில் சலங்கை அழகோ அழகு !

     ஸா ………………………..

     அழகு முகம் நோக்கியே

     முழு நிலவும் நாணுதே

     இனிய குரல் கேட்டுமே

     குயிலும் ஊமை ஆனதே ( 2 )

 

     அன்னையருள் இருந்தால்

     உலகம் முழுதும் அழகு

     எம்மை அவள் காத்தால்

     வாழ்க்கை முழுதும் அழகு !

     ஸா ………………………….

 

இப்படிப்பட்ட அழகான
தேவி எப்படி வந்தாள் தெரியுமா?

 

ராகம்: அச்சுதம் கேசவம்

 

     ரத்தினக் கிரீடமும், சுட்டி ராக்கோடியும்

     சித்திரத் தேரினில் சக்கரக் குடையுடன்

     சிங்கார ரூபமாய் ஓங்கார நாதமாய்

     பைங்கிளி லலிதா தேவியும் வந்தனள் !

 

பண்டனின்
கொடுமைகளைக் கேட்டதும் லலிதாம்பாளின் கண்கள் சிவந்தன.  பண்டாசுரனை வதைக்க
அகிலாண்ட லோக மாதா லலிதாம்பிகா தேவி  சினங்கொண்டு சீற்றங் கொண்டு புறப்பட்டாள்.

எப்படி?

 

ராகம்: ஜெய ஜெய தேவி

 

பண்டனைக் கொல்ல சண்ட
மாருதமாய் லலிதா தேவியும் வந்தாள் !

கண்டவர் கலங்கிட
துஷ்டர்கள் நடுங்கிட துர்க்கா தேவியும் வந்தாள் !

ரதகஜ  துரக பதாதி  களுடனே காளிகா  தேவியும்  வந்தாள் !

வாராகி வைஷ்ணவி
சாமுண்டி எனும் ஏழு தோழி யருடனே வந்தாள் !

           சண்ட முண்டரை வென்றாள் !

           பண்டா சுரனைக் கொன்றாள் !!

 

இப்படிப் பல அவதாரம்
எடுத்து, பல ரூபம் எடுத்து
துஷ்டர்களை அழித்துப்  பக்தர்களுக்கு அபயம்
அளித்துக் காத்து வரும் தேவி ராஜராஜேஸ்வரியை போற்றிப் பணிந்து புகழ்ந்து பாடுவோமா?

 

ராகம்: ரார வேணுகோபா பாலா

 

ராஜராஜேஸ்வரியே
சரணம் ! அகிலத்தை ஆள்பவளே சரணம் !

பராசக்தி தேவி சரணம்
! பரமனின் சரிபாதியே சரணம் !

 

கண்ணில் இமையவளே !
பாடும் பண்ணில் இசையவளே !

சொல்லும் சொல்லின்
பொருளவளே !

 

ஏட்டினில் எழுதிடும்
பாட்டினில் உறைந்திடும்

கவிதைப் பொருள் அவளே
!

 

வா ! காத்திட வா !
வாழ்த்திட வா ! அருளிட வா வா வா !

தா ! தீரத்தை தா
!  வீரத்தை தா ! தைர்யத்தை தா தா தா !

 

பகைமையைத் தீர்த்து
விடு ! அன்பினைப் பெருக்கி விடு !

பண்பினை வளர்த்து
விடு ! முரடனையும் திருடனையும்

மன்னித்து மனிதனாய்
மாற்றி விடு !!                          ( ராஜ )

 

இத்தனை நேரம் அம்பிகையின்
கதையை விரிவாய்ப் பார்த்தோம்.  வில்லுப்
பாட்டை முடிக்கறதுக்கு முன்னால  லக்ஷ்மி
தேவி, சரஸ்வதி தேவியையும் போற்றிப்
பாடி  முப்பெரும் தேவியரின் அருளையும்
பெறுவோமா?

ஓ பேஷா செய்யலாமே !

 

image

ராகம்: கும்மியடி பெண்ணே
கும்மியடி

 

           பாடிடுவோம்
நாமும் பாடிடுவோம்

           திருமகள்
புகழினைப் பாடிடுவோம்

           பாடிடுவோம்
நாமும் பாடிடுவோம்

           லக்ஷ்மிதேவியின்
பெருமையைப்  பாடிடுவோம்.

         

  திருமாலின்
திருமார்பில் வசிப்பவளாம் – அவள்

           அருள்மாரி
பொழிந்திடும் அம்பிகையாம்!

           தாமரை
மலரினில் இருப்பவளாம் – அவள்

           தாமதம்
செய்யாமல் அருள்பவளாம்!

 

           பொங்கும்
தனம் தரும் தனலக்ஷ்மி – அவள்

           மங்காத
புகழ் தரும் மஹாலக்ஷ்மி !

           சந்தானம்
அருளிடும் சந்தானலக்ஷ்மி – தேடி

           வந்தோர்க்கு
வரம் தரும் வரலக்ஷ்மி !

 

           வித்தைகள்
தந்திடும் வித்யாலக்ஷ்மி – தீரா  

           வினைகளைத்
தீர்த்திடும் விஜயலக்ஷ்மி !

           பயங்களைப்
போக்கிடும் தைர்யலக்ஷ்மி – வாழ்வில்

           ஜெயங்களைத்
தந்திடும் ஜெயலக்ஷ்மி !

சரஸ்வதி தேவி மேலே
புதியதாக ஒரு பாட்டு பாடுவோமா?

image

 

ராகம்: வர வீணா

           கலைவாணி அருள்வேணி

           சகலரும்
பூஜிக்கும் ராணி

           கற்றவர் போற்றும் தேவி

           மற்றவர் ஏற்றும் செல்வி

           வீணையைக் கையில் உடையவளே !

           வெண் பட்டாடை உடுத்தவளே !

           வரம் யாவையும் தரும் தேவி நீ !

           வாழ்த்திட வருவாய் அருள் நாயகி !

           வருவாய் தருவாய் கலைகளையே !

           அனுதினம் எமக்கே !

இப்படிப்பட்ட லக்ஷ்மி
தேவி, சரஸ்வதி தேவி, பார்வதி தேவி ஆகிய முப்பெரும் தேவியரின் அருளைப் பெறத்
தான் நாம் பொம்மைக் கொலு வைத்து நவராத்திரியாகக் கொண்டாடி வருகிறோம். இப்போது இந்த
பொம்மைகளைப் பற்றி ஒரு பாட்டு பாடுவோமா?

 

image

ஓ ! நல்லா பாடுவோமே
!

 

ராகம்: சின்ன சின்ன ஆசை

 

                 சின்ன சின்ன பொம்மை

                 சிறகு வைத்த பொம்மை

                 வண்ண வண்ண பொம்மை

                 வட்ட மிடும் பொம்மை

 

     எங்கள்
வீட்டுக் கொலுவில் தொடர்ந்து வரும் பொம்மை !

     தங்க மாடிப் படியில் அடுக்கி வைத்த பொம்மை !

 

     சின்னத் தொப்பை போட்ட செட்டியாரு பொம்மை !

     வீணை கையில் ஏந்தும் வாணியவள் பொம்மை !

     சிட்டுப் போல ஓடும் சுட்டிப் பையன் பொம்மை !

     பட்டுக் கவுன் போட்ட குட்டிப் பெண்ணின்
பொம்மை !

     குட்டைச் சட்டை போட்ட சட்டைக்காரன் பொம்மை !

 

     குழலூதும் கண்ணன் நீல நிற பொம்மை !

     கோபியர் ஆடும் நாட்டியப் பொம்மை !

     ஏராளமான சாமிகளின் பொம்மை !

     தாராளமான தலைவர்களின் பொம்மை !

     கேட்டுத் தலை ஆட்டும் மக்களது பொம்மை ! !

 

இத்தனை நேரம்
பொறுமையாக இருந்து வில்லுப் பாட்டு கேட்ட உங்களுக்கு நன்றி கூறி எங்கள் வில்லுப்
பாட்டு நிகழ்ச்சியை முடித்துக் கொள்கிறோம்.!

 

     கல்வியும், கலைகளும் தந்திடும் கலைமகள் சரஸ்வதிதேவிக்கு,

     பொன்னும் பொருளும் தந்திடும் அலைமகள்
லக்ஷ்மிதேவிக்கு

     வீரமும் தீரமும் தந்திடும்  மலைமகள் பார்வதி தேவிக்கு

     சந்ததம் மங்களம் மங்களம் –  தேவியர்க்கு

     இசைந்ததே மங்களம் மங்களம் !

     வந்தவர்க்கும்
, கேட்டவர்க்கும், சொன்னவர்க்கும்

     மங்களம் மங்களம் மங்களம் !

page

குறைவே நிறைவு!

image

மினிமலிசம் அல்லது குறைவே நிறைவு என்ற கருத்து இப்போது வெகுவாகப் பாராட்டப்படும் அம்சமாக இருக்கிறது. ஏழை இந்தியன் இடுப்பில் கோவணத்தை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு இருப்பவன் அதைவிட என்ன மினிமலிசம் செய்யமுடியும் என்று கேட்கலாம். 

ஆனால் இங்கே தான் நகைக்கடையில் முழி பிதுங்கும் அளவுக்குக் கூட்டம். மக்களுக்கு நாலைந்து வீடு, காலி மனைகள், வில்லாக்கள், ஆடி-டெஸ்லா கார்கள், 100 பவுன் நகை, 100 புடவைகள், டி.வி, விதவிதமான கம்ப்யூட்டர், செல் போன்கள்,காலணிகள்,  மற்றும் பணம், பதவி, அதிகாரம், புகழ், ஷேர் ,செக்ஸ், குடி ,  போதை  எல்லாவற்றிலும் ஆசை அதிகமாக இருக்கிறது.  

இவற்றில் ஏதாவது உங்களுக்குத் தேவையானதாக இருந்தால் அவற்றைப் பெறுவதில் தவறில்லை. அவை தேவை இல்லாமலிருக்கும் போதே அவற்றைப் பெற ஆசைப்படுகிறோமே அது தான் மினிமலிசத்திற்கு எதிரி. 

அப்படியென்றால் மினிமலிசம் என்றால் என்ன? 

ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் ‘மினிமலிசம் என்பது உங்கள் வாழ்வில் அதிகமாக இருப்பவற்றைக் குறைத்து  வாழ்வின் முக்கியமானவற்றைப் பெற உதவும்  ஒரு கருவி.’ 

அதிகத்திற்கு  முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் முக்கியமானவற்றிற்கு  முக்கியம் கொடுப்பதே மினிமலிசம் ஆகும். 

எது முக்கியமானது? 

நமக்கு சந்தோஷமும், திருப்தியும் , எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக சுதந்திரமும் தரும் பொருள் ,செயலே நமக்கு முக்கியமானவை. 

இந்தக் குறைவே நிறைவு என்ற எண்ணம்  நமக்கு என்னென்னவெல்லாம் தருகிறது தெரியுமா? ? 

– அதிருப்தியை விரட்டுகிறது. 

– நேரத்தை மீட்டுத் தருகிறது 

– நிகழ்காலத்தில் நம்மை நிறுத்துகிறது. 

– நமது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறது 

– நமது கடமையை  உணர்த்துகிறது 

– உற்பத்தியைப் பெருக்கி உபயோகத்தைக் குறைக்கிறது 

– சுதந்திரத்தை உணர வைக்கிறது. 

– மன – உடல் நலத்தைப் பாதுகாக்கிறது 

– தேவையில்லாதவற்றை அப்புறப்படுத்துகிறது 

– வாழ்வின் குறிக்கோளைக்  கண்டுபிடிக்கிறது 


மொத்தத்தில் மினிமலிசம் நமக்கு  வாழ்வின் இனிமையை பொருள்களின் மூலம் இல்லாமல் வாழ்க்கையின் வழியிலேயே கிடைக்க வழி செய்கிறது.  


நமது மகாத்மா காந்தி அவர்களைப் போல குறைவில் நிறைவு கண்டவர் யாருமில்லை. அவருக்கென்று சொந்த வீடு கிடையாது. அவரிடம் இருந்த பொருள்கள் பத்துக்கு மேல் அதிகமில்லை. கொஞ்சம் துணி, கொஞ்சம் பாத்திரங்கள், தடி, கண்ணாடி,செருப்பு , பாக்கெட் கடிகாரம் இவையே அவரின் சொத்து. 

image


அவர் தேவைக்கு அதிகமாக எதையும் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அவர் குறைவான உணவை உண்டதால் என்றும் ஆரோக்கியமாகத் திகழ்ந்தார். குறைந்த தேவையான உடையையே அணிந்தார். எளிய வாழ்க்கைமுறையை அனுசரித்தார். எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் மன அழுத்தம் இன்றி இருந்தார். நல்ல பேச்சாளர்-எழுத்தாளராக இருந்தாலும் சுருக்கமாகப் பேசுவது – எழுதுவதே அவரது வழக்கம். 

இவரை விட மினிமலிசத்திற்கு நல்ல உதாரணம் கிடைப்பது அரிது.

small is beautiful என்று  சொல்வதைப் போல  நாமும் நமது தேவையில்லா ஊளைச் சதையைக் குறைப்போம்!

முதலில் நமது  உடமைகளைப்  பட்டியல் போடுவோம். அவற்றில் முக்கியமில்லாதவற்றை விலக்கி எறிவோம். 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இனிமையான வாழ்க்கை வாழ ஆரம்பிப்போம்! செய்வீங்களா என்று கேட்கவில்லை, செய்வோமா?

page

எதிர்பாராதது – கவிஞர் ஆரா

அது ஒரு
பெரிய உணவு விடுதி. பலவித அலங்காரங்கள்
கட்டமைப்பு.  எல்லா வகை மக்களும்
சாப்பிடும் இடம் அது.

விடுதி
சின்னதாக இருந்தபோது முத்துபாண்டியின் அப்பா அதை ஆரம்பித்தார். போகப்போகக்  கூட்டம்
ருசிக்காக வந்தது. நகரம் பெரிதாக ஆக கூட்டம் அதிகம் வந்தது. முத்துபாண்டிக்கு
சிறிய வயதிலேயே, படிப்பு சரியாக வராததினால், அப்பாவுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தார்.

சைவமாக
இருந்த விடுதியை அசைவமாக முத்துபாண்டியின் மகன் சங்குபாண்டி மாற்றினான். வெளிநாடு
சென்று படித்தவன். பெரிய விடுதி ஆயிற்று. காரிலும் பைக்கிலும் மக்கள் கூடினர்.

இடைவேளை
இருந்த காலம் போய் இடைவிடா வேலையில் பணிபுரிவோர்கள்.  சாப்பிடுவோரும்,  பல வகையான, பலப்பல வகையான உணவுகளை
விரும்ப, அதையெல்லாம்  செய்ய, சிறுவர்கள்,
பெரியவர்கள், மகளிர் என கூட்டம் அலை மோதியது.

சங்குப்பாண்டியைப்
பற்றி இங்கு சொல்லியாக வேண்டும் முத்துபாண்டியின் வருமானம் நன்றாக இருக்கவே அவன்
படிப்பு பங்கமின்றி தொடர்ந்தது. பரம்பரைக் குணமோ என்னவோ, ‘கேட்டரிங் டெக்னாலாஜி’
படித்தான். இங்கு மட்டுமல்ல இலண்டனிலும் சென்று படித்தான். ஜப்பான், மலேசியா,
ஆஸ்திரேலியா   என ஊர் ஊராகச் சென்று
படித்தான்,

2020
(கற்பனை தானே)

பெரிய ஒரு
உணவு விடுதியாகக் கடற்கரையில் அமைத்தான். மீன்கள் அவன் கண்களில் பட்டது. அவை மூலம்
என்னென்ன செய்யமுடியுமோ அதெல்லாம் செய்தான்.  விதவிதமான மீன்கள். அவற்றை ஏழாவது
மாடியில் தோட்டம்போல் அமைத்து அதில் மீன் தொட்டியை வைத்து, அப்படியே வருவோர்
விரும்புவதை பொரித்துத்தர, மக்கள் விரும்பினார்கள். கல்லாவும் நிரம்பியது.

ஆஸ்திரேலியா
இன்னொருமுறை சென்றான் சங்குபாண்டி. போய்வந்து
சிலநாளாக யோசனையில் இருந்தான். பால் பாண்டியன்  அவனின் நண்பன். பால் பாண்டியன் கொஞ்சம்
வித்தியாசமான ஆசாமி. கோழிகளை அடித்து உடனே சமைத்துச் சாப்பிடுவான். அப்படியான
குணம் உள்ளவன்  

அவன்
சொன்னானோ, சங்கு மனம் சொன்னதோ, இருவரும் யோசித்தனர். யோசித்ததை செயல்படுத்தத்
திட்டம் இட்டனர்.

‘புதிய
புதிய உணவு காணுங்க’ என்ற விளம்பரம் ‘பெரிய பெரிய’ நாளிதழ்களில் வெளியானது. ‘20.07.2020
பாருங்க, வாருங்க சாப்பிட எங்க விடுதியிலே, சங்கு முகத்தில் ’  என நியானில் மின்னின வாசகங்கள்.

காசிக்குப்
போனதிலிருந்து மனசு சரியில்லா முத்துபாண்டி, மனைவி  காமாட்சியுடன் சென்னைக்கு உடனே விமானம் மூலம்
திரும்பினார்.  19.07.2020 இரவு. விமான நிலையத்திலே இவரும் விளம்பரம் பார்த்தார்,
யோசித்தார். யோசித்துக்கொண்டே காரில் வீடு வந்தார்.

ஓய்வெடுக்கவில்லை.
“சங்கு” என்றார். சங்கு போனில் வந்தான். “என்னப்பா?” என,
“உடனே வாடா..” என்றார். வந்தான்.

“என்னடா
செய்யப்போறே?”  

பால்
பாண்டியன் முகம் பார்த்தான் சங்கு.

“பால்
பாண்டியா .. என்னடா?” என்று கேட்டார் முத்துபாண்டி.

“ஒண்ணுமில்லே..
மீன் பொரிக்கிறோமில்ல… ”

“ஆமாடா..
சொல்லு”

சங்கு,
“அதுபோல, ஆடு , மாடு வெட்டி சமைக்கலாமின்னு…” என்றான்

“முட்டாப்பயலுக..
நினைச்சேண்டா. கோக்கு மாக்கு பண்ணிடாதீங்கடா .. இரு” என்றவர்,
“காமாட்சி, இங்கே வா” என்று கூப்பிட்டார்.

காமாட்சி
வந்தாள்.

“விளக்கிச்
சொல்லுடா” என்றார் முத்துபாண்டி.

அம்மாவிற்கோ,
கேட்டதும் மயக்கமே வரும் போலிருந்தது.

image
image

“என்னடா.
இது..  சரிப்படாதுடா. நம்ம மக்கள்
வெட்டுவதை ரசிக்க மாட்டாங்கடா. மாடு நம்ம தெய்வமடா. கேரளாவிற்குப் போகும். .அப்பவே, எங்க
அப்பா அதை எதுத்தாரு. .. என் மகன்டா நீ. இது எப்படிடா?” என்றாள் காமாட்சி.

முத்துபாண்டியின்
ஆமோதிப்புடன் திட்டம் கைவிடப் பட்டது/

தோட்டத்தில்,
லக்ஷ்மி “ம்மா… ” என்றது கன்றுக்குப் பால் தர.  .

page     

சுட்ட ஜோக்குகள் – மிகவும் ரசித்தவை

image


கணவன் மனைவி உறவு எப்படி இருக்க வேண்டும் , எப்படி இருக்கக்கூடாது
என்பதற்கு பட்டிமன்ற நிகழ்ச்சியில் சொல்லப்பட்ட ஒரு சுவையான உதாரணம் :-
கற்பனையான
சம்பவம் : “குடும்பத்தலைவர் மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு
திரும்புகிறார். வழியில் இருந்த கண்ணாடி பாத்திரம் அவர் கால்பட்டு உடைந்து
விடுகிறது”

(1)அதம வகை,(இருவருமே
விட்டுக்கொடுப்பதில்லை):

கணவன்:“உனக்கு அறிவிருக்கிறதா? கண்ணாடி பாத்திரத்தை
வழியில் வைத்திருக்கிறாயே.”
மனைவி:“நீங்க
பாத்து வரவேண்டியதுதானே. கண்ணு என்ன அவிஞ்ஜா போச்சி.”

(2)மத்திம வகை.( யாராவது
ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பது).

கணவன்:“கண்ணாடி பாத்திரத்தை வழியிலா வைப்பது,முட்டாள்,
மனைவி
:” தவறுதான், மன்னித்துவிடுங்கள்.
(அல்லது)
மனைவி
:“ஏங்க பாத்து வரக்கூடாது ? 
கணவன்:"தவறு
செய்து விட்டேன் . மன்னித்துவிடு.”

(3)உத்தம வகை-(இருவரும்
விட்டுக்கொடுப்பது)

கணவன்:“அடாடா. நான் பார்த்து வந்திருந்தால் இந்த
தவறு நடந்திருக்காதே.”
மனைவி
:“தவறு என்னுடையததுதான். கண்ணாடி பாத்திரத்தை வழியில் வைத்திருக்க கூடாது,”

ஆனால் பாருங்கள் , இந்த மூன்று வகையிலும்
என் குடும்பம் வரவில்லை , நான்
விட்டுக்கொடுத்தாலும், என்
மனைவி விடமாட்டாள். உதாரணமாக இந்த காட்சியையே எடுத்துக்கொள்வோம்.

நான்:“அடாடா, நான் பார்த்து
வந்திருந்தால் இந்த தவறு நடந்திருக்காதே.”

மனைவி :“நீங்க என்னிக்கிதான் பார்த்து வந்தீங்க, உங்களுக்கு தான் கடவுள்
கண்ண பிடரியல வச்சுட்டானே.”

image


கணவன் – “இப்படி நாம அடிக்கடி சண்டை போட்டுக் கொண்டு இருப்பதை அக்கம் பக்கத்திலே இருப்பவங்கள் பார்த்தா சிரிப்பாங்க… தெரியுமா?“
மனைவி – “அப்போ நாம போடுற சண்டை அவ்வளவு தமாஷாவா இருக்கு!“

மனைவி – “ஏங்க நம்ம பொண்ணுக்கு வயசாகிட்டே போகுதே. அவளுக்குச் சீக்கிரமா ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்கக் கூடாதா?“
கணவன் – “அழகா லட்சணமா ஒரு மாப்பிள்ளை கிடைக்கிறவரை காத்திருக்கட்டுண்டி.“
மனைவி – “எங்கப்பா அப்படியா காத்திருந்தார்?“

கணவன் – “என்ன இது மிக்ஸி, கிரைண்டர், புடவைன்னு ஏகப்பட்ட சாமான்களோட வேன்ல வந்து இறங்கிறே….!“
மனைவி – “நீங்க தானே சொன்னீங்க…. பேங்கில இருக்கிற நம்ம ஜாயிண்ட் அக்கவுண்டை குளோஸ் பண்ணனும்ன்னு. அதைத் தான் செய்துட்டு வர்றேன்.“

கணவன் – “ஏன் நான் உள்ளாற வந்தவுடனே கண்ணாடியை எடுத்துப் போட்டுக்கிடுற?“
மனைவி – “டாக்டர் தான், தலைவலி வந்தவுடனே கண்ணாடியைப் போட்டுக்கச் சொன்னார்.“

.
கணவன் – “இதோபாரு…. நம்ம வீட்டுல சினிமாச் செலவு ரொம்ப அதிகமாயிட்டு வருது. இதைப் பாதியா குறைக்கணும். சரியா?“
மனைவி – “சரிங்க…. இனிமே நான் மட்டும் சினிமாவுக்குப் போறேன்.“

.
கணவன் – “வரதட்சணை வாங்கிட்டு கல்யாணம் செஞ்சது என் மனசை உறுத்திக்கிட்டே இருக்குது“
மனைவி – “அதுக்காக இப்போ என்ன பண்ணுவதாம்…?“
கணவன் – “வரதட்சணை வாங்காம இன்னொரு கல்யாணம் செய்துகிட்டு பிராயச்சித்தம் செய்யலாம்ன்னு இருக்கேன்“
மனைவி – கர்ர்ர்ர்ர்ர்…..

கணவன் – “அரை மணி நேரமா நான் கரடியா கத்துறேன். நீ பதில் பேசலைன்னா என்ன அர்த்தம்?“

மனைவி – “எனக்கு கரடி பாஷை புரியலேன்னு அர்த்தம்.“

மரணத்திற்கு அப்பால் ..


மரணத்திற்கு அப்பால் கொஞ்சம் சர்ச்சையைக் கிளப்பியிருக்கிறது!

பிரபஞ்ச ரகசியம் என்ன? என்று ஒருவர் கேட்கிறார் !

மானிடர் ஆத்மா மரணம் எய்யாது. மேனியைக் கொல்வாய் என்ற பகவத் கீதையின் தத்துவத்தை முன் வைக்கிறார் இன்னொரு நண்பர்.  

விஞ்ஞானம் இதற்கு விடை சொல்ல முடியாமல் அம்பேல் ஆகி ஓடிவிடும் என்கிறார் ஒரு  நண்பர். 

முகுந்த முரளி அவர்கள் தான் பதிவுகளில் “மரணமில்லாப்  பெருவாழ்வு”  பற்றிக்  கூறும் போது இப்படிக்  கூறுகிறார்: 

ஆத்மாவுக்கு பிறப்போ இறப்போ கிடையாது.  உடல் அழிக்கப்படுவதால் அவன் அழிக்கப்படுவதில்லை. (கீதை 2-20)

பழையவற்றைக் களைந்து புதிய ஆடைகளை ஒருவன் அணிவது போன்றே, பழைய, உபயோகமற்ற உடல்களை நீக்கி, புதிய உடல்களை ஆத்மா ஏற்கின்றது. (பகவத் கீதை 2-22)

ஆத்மா எந்த ஆயுதத்தாலும் துண்டிக்கப்பட முடியாததும், நெருப்பால் எரிக்கப்பட முடியாததும், நீரால் நனைக்கப்பட முடியாததும், காற்றால் உலர்த்தப்பட முடியாததுமாகும். (பகவத் கீதை 2-23)

தனி ஆத்மா பிளக்க முடியாதது. கரைக்க முடியாதது. எரிக்கவோ, உலர்த்தவோ முடியாதது. என்றுமிருப்பது, எங்கும் நிறைந்தது, அசையாதது, என்றும் மாறாமலிருப்பது. (பகவத் கீதை 2-24)

ஆத்மா கண்ணுக்கெட்டாததும், சிந்தனைக்கப்பாற்பட்டதும், மாற்ற முடியாததுமாகும். இதை நன்கறிந்த, உடலுக்காக வருந்தாமலிருப்பாயாக. (பகவத் கீதை 2-25)

பிறந்தவன் எவனுக்கும் மரணமும், மரணப்பட்டவனுக்குப் பிறப்பும் நிச்சயமே. தவிர்க்க முடியாத உன் கடமைகளைச் செயலாற்றுவதில் இதற்காகக் கவலைப்படாதே. படைக்கப்பட்டவை எல்லாமே முதலில் தோன்றாதிருந்து,  இடைநிலயில் தோன்றி, இறுதியில் மீண்டும் மறைகின்றன. எனவே, கவலைப்பட என்ன இருக்கிறது? பகவத்கீதை 2 – 26,27,28) 

சரி இஸ்லாம் மதம் இதைப் பற்றி என்ன கூறுகிறது? நமது வக்கீல் விளக்குகிறார்! 

இறப்பு என்பது நம் வாழ்வின் முடிவு மட்டுமல்ல. அல்லாவை அடையத் தயாராகும் அமைதிப் பயணத்தின் துவக்கம். நிறைய இஸ்லாமியர்கள் ’ நல்லவர்கள் இறைவனின் அருளைப் பெறுவார்கள்; கெட்டவர்கள் நரகத்தின் பாதையில் விழுவார்கள்’ என்பதில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். மேலும்   ஆத்மா என்பது தீர்ப்பு நாள் வரை அமைதித் துயிலில் இருக்கும்.   வாழ்வில் நாம் செய்த நல்லது கெட்டதிற்கு ஏற்பவே தீர்ப்பு நாளில்  நாம் நிச்சயிக்கப் படுகிறோம்

இன்னொரு முஸ்லீம் கோட்பாட்டின் (SUFISM) படி மனிதன் இறந்த பிறகு தனக்குத் தானே தீர்ப்பு அளித்துக் கொள்கிறான். அவனுடைய சொர்க்கத்தையும் நரகத்தையும் அவனே தீர்மானிக்கிறான். இந்தத் தத்துவம்  ‘இதயத்தின் வழி’  அல்லது ‘தூய்மையின் வழி’ என்று உணரப்படுகிறது. இந்த வழி  மனிதனைத்  தனது தாழ்வான நிலையிலிருந்து 

எங்கும் நிறைந்த இறைவனின் தூய ஒளியை நோக்கிச் செல்லும் பாதையாகிறது. இறை  ஒளியை அடைய நிறைய வழிகள் இருந்தாலும் எல்லா வழிகளின் கோட்பாடு ‘உன்னைத் தெரிந்து கொள்; உன் இறைவனைத்  தெரிந்து கொள் “ என்பதேயாகும். 

(இஸ்லாமிய நண்பர்கள் இந்தக் கருத்து சரியா தவறா என்று தெரிவிக்கவும்) 


(மற்றவை பிறகு)