நாட்காட்டியில் மே மாதம் இருபத்தி மூன்றாம் தேதி. பவித்ரா அன்று அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பும்போது மனம் முழுவதும் திட்டங்கள். ஐம்பத்தைந்து வயது. தனியார் நிறுவனத்தில் கணக்குப் பிரிவில் வேலை. ஆண்டுக்கு ஒருமுறை வரும் இந்த ஒரு வார விடுமுறை தான் அவளுக்கு தீபாவளி, பொங்கல் எல்லாம். மறுநாள் முதல் விடுமுறை தொடக்கம்.வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் முதலில் செய்தது, சுவரில் மாட்டியிருந்த சிறிய கரும்பலகையில் பட்டியல் எழுதியது தான். ‘சமையலறை அலமாரி சுத்தம்’, ‘மூட்டு வலிக்கு எண்ணெய் தேய்த்து ஒத்தடம்’, ‘பீரோவில் துணிகளை அடுக்குதல்’, ‘மதியம் இரண்டு மணி நேரம் கால் நீட்டி படுத்தல்’. ஒவ்வொன்றாக எழுதி, கீழே ஒரு கோடு போட்டாள். இது அவளுக்கான வாரம். யாருக்காகவும் இல்லை. தனக்காக மட்டும்.
தொலைபேசி ஒலித்தது. மகள் சுஜிதா. “அம்மா, நாளைல இருந்து உனக்கு லீவு தானே? நான் குட்டியக் கொண்டு வந்து விட்டுடுறேன். ஒரு வாரம் நீ பார்த்துக்கோ. நானும் அவரும் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருக்கோம். சினிமா, ஷாப்பிங்னு…” என்றாள் உற்சாகமாக.
பவித்ராவின் கையில் இருந்த சுண்ணக்கட்டி நழுவியது. மனதிற்குள் ஆயிரம் சிந்தனைகள். குட்டி. பேத்தி. ஒன்றரை வயது. பொக்கை வாய்ச் சிரிப்பும், தளர் நடையும், ‘அம்மம்மா’ என்ற மழலையும் அவள் உயிர். ஆனால்…
“சுஜி… நான்… வீடு கொஞ்சம் சுத்தம் பண்ணனும். முட்டி வேற வலி. ஆஸ்பத்திரி போகணும்…” என்று இழுத்தாள்.
“அட, அதெல்லாம் குட்டி தூங்குற நேரத்துல பார்த்துக்கலாம் மா. அவ ரொம்ப சமத்து. உனக்கு போரடிக்காது. சரி, நாளைக்கு காலைல பத்து மணிக்கு கொண்டு வர்றேன்” என்று கூறி, பதிலுக்குக் காத்திராமல் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.
பவித்ரா நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். கால் மூட்டில் லேசாக வலி. இந்த உலகம் அம்மா என்றால் சில வரையறைகளை வைத்திருக்கிறது. அவள் தியாகத்தின் மறு உருவம். அவளுக்கென்று ஆசை இருக்கக்கூடாது. வலியைச் சொல்லக்கூடாது. ஓய்வெடுக்கக் கூடாது. எப்போதும் பிறருக்காகவே வாழ வேண்டும். அலுத்துப் போனாலும் ‘என்னால முடியலை’ என்று சொல்லக்கூடாது. இதெல்லாம் யார் எழுதிய சட்டம்?
மகள் சுஜிதா வேலைக்குச் செல்வதில்லை. கணவன் நல்ல வேலையில் இருக்கிறான். வீட்டில் ஒரு வேலையும் இல்லை. இருந்தும் ஒரு வாரம் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது பெரிய சுமையாக தெரிகிறது. ஆனால் ஐம்பத்தைந்து வயதில், நாள் முழுவதும் அலுவலகத்தில் கணக்குப் பார்த்து களைத்து வரும் தாய்க்கு, விடுமுறையில் கூட ஓய்வு இல்லையா? தன் வலியை, தன் தேவையை சொன்னால் அது சுயநலம் ஆகிவிடுமா? இந்த எண்ணங்கள் மனதிற்குள் புயலாய் சுழன்றன. ஆனால் வெளியே சொல்ல முடியவில்லை. சொன்னால் ‘கல்நெஞ்சக்காரி’ பட்டம் கிடைக்கும்.
மறுநாள் காலை பத்து மணி. வாசலில் கார் சத்தம். சுஜிதா இறங்கினாள். கையில் பெரிய பை. அதில் குட்டியின் உடைகள், பால் புட்டி, பொம்மைகள். பின் இருக்கையில் இருந்து குட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள். “அம்மா, இந்தா. ஒரு வாரம் தான். நீ பார்த்துக்கோ. நாங்க கிளம்புறோம். பை குட்டி” என்று குழந்தையைப் பவித்ராவிடம் திணித்துவிட்டு, கன்னத்தில் முத்தமிட்டு காரில் ஏறி பறந்துவிட்டாள்.
குட்டி முதலில் புது இடம் என்று மிரண்டு பார்த்தாள். பின் ‘அம்மம்மா’ என்று சொல்லி, பவித்ராவின் கழுத்தை கட்டிக்கொண்டாள். அந்த பிஞ்சு கைகளின் ஸ்பரிசம், அந்த மழலை குரல்… பவித்ராவின் மனதில் இருந்த அத்தனை கோபமும், ஆதங்கமும், களைப்பும் பனி போல கரைந்தது.
பட்டியல் போட்ட வேலைகள் அப்படியே கிடந்தன. பீரோ திறக்கப்படவில்லை. மூட்டுக்கு எண்ணெய் தேய்க்கவில்லை. ஆனால் வீடு முழுவதும் குட்டியின் ‘கா கா’, ‘பா பா’ சத்தம் நிரம்பியது. அவள் பின்னாலேயே தளர் நடையில் ஓடினாள் பவித்ரா. “ஐயோ குட்டி, அங்க போகாதே. விழுந்துடுவே” என்று பதறினாள். குட்டிக்குச் சோறு ஊட்டினாள். கதை சொன்னாள். குளிப்பாட்டி, பொட்டு வைத்து அழகு பார்த்தாள். மூட்டு வலி இருந்த இடம் தெரியவில்லை.
இரவு எட்டு மணி. குட்டிக்குத் தூக்கம் வந்தது. “அம்மம்மா, கதை சொல்லு” என்று பிஞ்சுக் கைகளை பவித்ராவின் மேல் போட்டு, அவள் வயிற்றோடு ஒட்டிக்கொண்டு படுத்தாள். பவித்ரா அவள் தலையை வருடியபடி, “ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்…” என்று கதை சொல்லத் தொடங்கினாள். குட்டியின் வெதுவெதுப்பான மூச்சு காற்று அவள் கழுத்தில் பட்டது. அந்த நொடி… வீடு முழுவதும் சொர்க்கம் வந்து இறங்கியது போல உணர்ந்தாள் பவித்ரா.
கரும்பலகையில் எழுதிய பட்டியல் அழிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அதைவிட பெரிய நிறைவு அவள் மனதில் நிரம்பியிருந்தது. ஆம், அம்மாவுக்கு வலி இருக்கிறது. ஓய்வு தேவை. தனக்கென்று ஒரு நாள் வேண்டும். அதை கேட்பது தவறில்லை. சுயநலமும் இல்லை. மகள் சுஜிதா அதை புரிந்துகொள்ளவில்லை. வேலைக்குப் போகாதவள், ஒரு வாரம் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்ள முடியாது என்று இங்கே கொண்டு வந்து விடுவது அதீத சுயநலம் தான். இதையெல்லாம் பவித்ரா வாய்விட்டு சொல்லவே இல்லை. மனதிற்குள் மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டாள்.
ஆனால் இப்போது குட்டி அருகில் படுத்திருக்க, அவள் சுட்டுவிரலை பிடித்துக்கொண்டு தூங்கும் அந்த நிமிடத்தில், பவித்ராவுக்கு ஒன்று புரிந்தது. தாய்மை என்பது தியாகம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு தேர்வு. வலிகளுக்கு மத்தியிலும், ஆசைகளை தள்ளி வைத்துவிட்டும், ஒரு பிஞ்சு முகத்தின் சிரிப்பிற்காக தன்னை முழுவதுமாக கொடுப்பது. அது சுமை இல்லை. சுகமான சுமை.
“குட்டி, நீ தூங்கு டா தங்கம். அம்மம்மா இருக்கேன்” என்று மெல்லிய குரலில் கூறி, அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். வெளியே மழை தூற ஆரம்பித்தது. ஜன்னல் வழியே வந்த காற்றில் குட்டியை போர்த்தி விட்டாள்.
விடுமுறைத் திட்டங்கள் நிறைவேறவில்லை. வீடு சுத்தம் ஆகவில்லை. மூட்டு வலி அப்படியே இருந்தது. ஆனால் மனம் நிறைந்திருந்தது. ஒருவேளை…. அம்மாக்களுக்கு என்று வரையறைகளை உலகம் வைத்திருப்பது உண்மைதான். ஆனால் அந்த வரையறைக்குள் இருக்கும் சுகம், சொர்க்கம், நிறைவு… அதை அனுபவிக்கும் அம்மாவுக்கு மட்டுமே தெரியும்.
நாளைக் காலை எழுந்ததும் சுஜிதாவிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். “சுஜி, அம்மாவுக்கும் ஓய்வு வேணும். அடுத்த முறை வரும்போது உன் வீட்டில் கேட்டுட்டு இங்கு நீயும் தங்கி இருக்கற மாதிரி வா. எனக்கும் உதவியாக இருக்கும் .இல்லைனா நான் குட்டியைப் பார்க்க உங்க வீட்டுக்கே வர்றேன்” என்று அன்பாக, ஆனால் உறுதியாகச் சொல்ல வேண்டும். தியாகம் என்பது கேட்காமல் செய்வது அல்ல. தேவையைச் சொல்லி, புரிதலுடன் செய்வது.
குட்டி தூக்கத்தில் சிரித்தாள். பவித்ராவும் சேர்ந்து சிரித்தாள். அந்த ஒரு வார விடுமுறை, அவள் எதிர்பார்த்தது போல இல்லை. ஆனால் அவள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத வாரமாக மாறிப்போனது.
குவிகம் மின்னிதழ் (மாத இதழ்) 