பாலக்காடுத் தமிழ்

தமிழும் ஆங்கிலமும் கலந்து பேசுவது தங்கிலிஷ் !

அதைப்போல் தமிழும் மலையாளமும் கலந்து பேசுவது தலையாளம்.

அந்தத் தலையாளத்திற்கென்றே அழகாய் அமைந்தது பாலக்காட்டுத் தமிழ். அதில் ஒரு ஓசை நயம் இருக்கும். ஒரு சங்கீத வாசம் இருக்கும்.

பெரும்பாலும் பாலக்காட்டுப் பெண்ணைத் தஞ்சாவூர் மாப்பிள்ளைக்குக் கட்டுவார்கள். அவர்களுக்குள் இருக்கும் கலாசார மாறுபாடுகள் இரண்டு குழந்தை பிறந்த பிறகுதான் சம நிலைக்கு வரும்.

பல படங்களில் பேசப்பட்டாலும் மைக்கேல் மதன காமராஜனில்தான் பாலக்காட்டுத் தமிழ் கமலஹாசனால்  ரசிக்கும்படிப் பேசப்பட்டிருக்கும்.

அதில் கமலும் ஊர்வசியும் பேசும்  காட்சியைப் பாருங்கள். அந்த  சீன் உங்களுக்காகக் கீழே காத்திருக்கு. அந்த ஓ.. ஓ.. சொல்லும் அழகு.. பாலக்காடுத்  தமிழ் இழையும்.

சரி , பாலக்காட்டுத் தமிழின்  ஸ்பெஷாலிடியைப் பார்ப்போமா? நெட்டில் பல இடங்களில் தேடியதில் கிடைத்த தகவல் இவை.

பாலக்காடு பிராமணர்களின்  குடும்பக் கட்டுக்கோப்பு அழகாக இருக்கும்.

என்ன பிரச்சினை என்று வந்தாலும் கடைசியில் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து சமாதானமாகிவிடுவார்கள். அதுதான் அவர்களின் மாபெரும் சிறப்பு.

கூட்டுக் குடும்பம்,  உறவினர்கள் – பெரியவர்களுக்கு மரியாதை, நளினம், பாந்தம், அமைதி, பொறுமை, குருவாயூரப்பன்,  பாரம்பரிய உடை, விஷுக்கனி, தலைக் குளியல், சுத்தம், சுகாதாரம், அழகு உணர்ச்சி,  மூக்குத்தி, வேஷ்டி உடுத்தும்  ஆனால்  பனியன் போடாத ஆண்கள், பாவாடை தாவணி முண்டு பெண்கள், பாட்டு, ஸ்லோகம், தெய்வபக்தி, படிப்பு, இங்கிலீஷ் பிரியம், கொஞ்சம் தண்ணியா நிறைய கோப்பி ( கும்பகோணம் டிகிரிக்கு மாறுதல்) , நல்ல ரசனை, தெச்சிப்பூ, சந்தனம் இட்டுக் கொள்ளும் அழகு, குழந்தைகளைப் பாசத்துடன் வளர்க்கும் முறை,  பால் பாயசம், நேந்தரம்பழம், பலாப்பழம்,வித்தியாசமான ருசியான சமையல், சத்தம் போட்டுப் பேசும் தன்மை, பிடிவாதம், பேச்சில் வாதம் போன்ற எல்லாமே நன்றாக நேர்த்தியாக இருக்கும்.

சமையலில் பாலக்காட்டுக்குத் தனித்துவம் உண்டு. தேங்காய் இல்லாமல் சமைத்தால்  அது ஒரு சமையலா? என்பார்கள்.

பாலக்காட்டில் ‘வாடா போடா வாடி போடி’ கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருக்கும்.  “அண்ணா வாடா !.. போனைக் கொடுடி ! ” இதெல்லாம் அங்கே சாதாரணம். 

நாம ரிசர்ச் பேப்பர் எழுதப் போறது இல்லை. பாலக்காட்டுத் தமிழை ஒரு குட்டி நாடகத்தின் மூலம்  பாப்போமா ?  

அதன் ஸ்கிர்ப்ட் இப்படி.

 

ண்:   என்டே குருவாயூரப்பா !

பெண்: : விளிச்சேளோ?

ஆண்:  ஏய்ய்.. பகவானைத் தொழுதேன்.

பெண்: அசலாத்தில என்ன பேசிண்டிருக்கா  தெரியுமா?

ஆண்:  நோக்கும் நேக்கும் சண்டைன்னா? ஓ……எத்தற பிராவஷ்யம்    சொல்லி யிருக்கேன். அவாளெல்லாம் பிராந்தாக்கும். கிட்டியா? “

பெண்: அல்லா. நாம தான்  மோஷமாம்.  எப்பவும்  ஈஷிண்டிருக்கோமாம்.

ஆண்:  ஓ….. ..கொஞ்சங்கூட விவஸ்தையே இல்லை. அவாளாலே நமக்கு  எப்பவும்  புத்திமுட்டு. எனக்கு வர்ற ஆத்திரத்தில அவாளை நாலு சவுட்டு சவுட்டணும் போல இருக்கு.

பெண்:  நல்ல நாளா  ஏன் இப்படி வையரேள்?  நாளைக்கு  நம்ம குட்டனுக்கு ஆத்யம் சோறு கொடுக்கப்போறோம். என்னென்ன பண்ணணும்னு வாத்தியார் சொன்னாரே ? ஒரு பிராவஷ்யம் திருப்பிச் சொல்லுங்களேன்.

ஆண்:   மொதல்லே  நேக்குக் கொறச்சு  வெள்ளம் கொண்டுவா! ……  நா வறள்ரது. அப்பிடியே இந்தக் கிடக்கை , போத்தி, பொதப்பு எல்லாம் எடுத்து மடிச்சு வச்சுடேன்.

பெண்:  நீங்க உங்க தோர்த்து , முண்டு எல்லாம் சரிக்க போட்டுக்கோங்கோ அசலாத்து மாமி பாத்தா சிரிப்பா.

ஆண்:  நேக்கென்னடி. நான் மிடுக்கன். நீயும் மிடுக்கி தான். ஒரேடியா விஸர்க்கரது. அதான் காத்து வாங்கறாப்போல இருக்கேன்.

பெண்: நேக்கு தணுக்கறது.  நேத்திக்கு தோஷை சாப்பிட றச்சே எரிஞ்சு  பத்தித்து. பனியோன்னு ஸம்ஸயம்

ஆண்:  கிட்ட வா பாக்கறேன்.

பெண்: நீங்கிக்கோங்கோ! உங்களுக்கு களிப்பா இருக்கா?  இன்னிக்கு மடி. சித்தே சும்மா இருங்கோ.

ஆண்:  இங்கே பார். நான் அரி,   பஞ்சாரை, பப்படம், மத்தன் ,எளவன், உள்ளி ,சக்கை,நேந்த்ரங்காய் ,மொளகாப்பழம் எல்லாம் மெனக்கிட்டு வாங்கிட்டு வந்துட்டேன், கிட்டியா ? மனசிலாச்சா?

பெண்: ஈஸ்வரா , உள்ளியை  ஏன்னா வெறுமனே  வாங்கிட்டு வந்தேள் ?

ஆண்:  சாரமில்லை. தெரியாம வாங்கிட்டு வந்து இப்போ வாங்கிக் கட்டிக்கறேன். அதுக்கு ஏன் கரையரே?

பெண்: உங்களுக்கென்ன, மச்சில போய் சீட்டாடிண்டிருப்பேள். நான்னா அத்தரை  ஜோலியும்  இழுத்துப் போட்டுச் செய்யணும். உங்க அத்தங்கா, அம்மாஞ்சி, அத்தான்மன்னி, அம்மாமி   எல்லாரும் . குத்தம் சொல்ல மட்டும்  ஸ்பஷ்டமா வந்துடுவா.

ஆண்:   அவாளை விடு   , என்னென்ன அயிட்டம் பண்ணப் போறே  நீ?

பெண்: பாலடைப்பிரதமன், மோர்க்கூட்டான்,  மொளகூட்டல் , பொரிச்சுழம்பு, புளிய குத்தி உப்பேரி, ரசகாளன், குறுக்குக் காளன், ஓலன், மசியல், பொடித்துவல், உப்பிலிட்டது, உப்படன், பப்படம், எரிசேரி, புளிசேரி, மெழுக்குபெரட்டி, சக்கைப் பிரதமன் , சக்கை வரட்டி, புழுக்கு, அரைச்சுக் கலக்கி, மொளஹாஸ்யம், தோரன், பச்சடி, அவியல், சம்மந்தி, சம்பாரப்பொடி, இடிச்சுப் பிழிஞ்ச பாயசம்,உக்காரை, நெய்யப்பம், புட்டு. குணுக்கு  அப்பறம்..

ஆண்: என்னவாக்கும் அடிக்கிக்கிட்டே போறாய்? , நம்ம  கோந்தைக்கு சோறுண்ண  சமைக்கறயா  இல்லே விஷுக்கனி  சத்தியா?   தெரியாமத் தான் கேக்கறேன்.குஞ்சு இத்தறையும் சாப்பிடுமோ? நாம சாப்பிட்டாலே  வயறு கேடு வருமாக்கும்.  நாலு நாளைக்குத் தூரல் எடுக்கும்.

பெண்: இதுக்குத்தான் குருவாயூரப்பன் அம்பலத்தில  சோறுண்ணல் வச்சுக்கலாம்னு  சொன்னேன். கேட்டேளோ? ஆத்து மனுஷி சொன்னா கேக்கப்படாதுன்னு ஒரு வைராக்யம். – அழிச்சாட்டியம் பண்ணினேள். அங்கே போனா எல்லாத்திலும் ஒரு துளி போட்டு விளம்புவா? நாமளும் அப்படியே ஆகாரம் கழிச்சடலாம். இங்கே இதெல்லாம் பண்ணணும்னு குட்டனோட தாத்தி – உங்க அம்மா அடிச்சுச் சொன்னாளே, ஒர்மை இல்லையா ?  அப்ப என்ன பண்ணிண்டிருந்தேள்?

ஆண்: அம்மா சொல்லிட்டாளோன்னோ? செய்யவேண்டியதுதான். நான்தான் மடியன். நீ பறக்கப் பறக்க சீக்கிரம் செய்வே . அதுசரி, அத்தறையும்  காலம்பரைக்கா, உச்சைக்கா?

பெண்: காலம்பரைக்கு கஞ்சிவெள்ளம் தான். மனசிலாச்சா?

டீ! குட்டி, ஆத்துக்கே வரச்சே  செருப்பை அழிச்சுட்டு வரணும்னு எத்தர பிராவஷ்யம் பறஞ்சிருக்கேன்? விருத்திகேடு ! விட்டா அடுக்களை வரைக்கும் வந்திடுவே?

குட்டி:  சாரி மாமி ! பாவாடையத்  தழயக் கட்டிண்டதனாலே அழிக்க மறந்துட்டேன்.

பெண்: என்னடி வர்த்தமானம்? மொள்ள வாயேன்,  அப்படிஎன்ன தெரக்கு?

குட்டி : மாமி,    பாட்டிக்கு சீராப்பு  மூக்குசளி, படலையாம் . விக்ஸ் வாங்கிட்டு வரச் சொன்னா?

ஆண்: சூர்ப்பனகா மருந்து வேணுமான்னு உங்க பாட்டியாண்ட கேளு!

பெண்: போறுமே உங்க குசும்பு.    பாட்டி தான் சமைக்கறதுக்கு   ஜாட மாடையா ஹெல்ப் பண்ணப்போறா? அவாளைப்  போய்க் கரிச்சுக் கொட்டிண்டு. நீங்க உபகாரம்  பண்ணாட்டியும் தோஷமில்லே. உபத்ரவிக்காம இருந்தா சரி.    குட்டி! அந்த மாடத்தில இருக்கு விக்ஸ். எடுத்துண்டு போ. அப்படியே அந்த தாலத்தில  மாம்பழக் கஷ்ணம் இருக்கு. அதை நீயும் கழிச்சுட்டு பாட்டிக்கும் எடுத்துண்டு போ. அப்பறம் பாட்டிக்கிட்டே அப்பக்காரை,சீஞ்சட்டி,  ஆப்பை ,சட்டுவம், தளப்பிக்கறதுக்கு ஒரு வெந்நீர் அடுக்கு,    நான் கேட்டேன்னு சொல்லு. உங்கம்மாகிட்டேர்ந்து கொஞ்சம் மந்தாரையும், தெச்சிப்பூவும் வேணும்னு  சொல்லு.

ஆண்: ஏண்டி , விளக்குக் கத்தர நேரமாச்சு, நான் ஜெபிக்கணும் பஞ்சபாத்திரம் எடுத்துட்டு வா. இன்னிக்கு ராத்திரி என்ன டிபன்?

பெண்: கரைச்ச தோஷை சுட்டுத்தர்ரேன்.  வெல்லம் தொட்டுண்டு சாப்பிடலாம்.

ஆண்: நெஞ்சக் கரிக்காம இருக்க   கொஞ்சம் ஸம்பாரமும் பண்ணிடு. மறக்காம குளிகை தந்திடு, கிட்டியா? 

நாத்தனார்:  மன்னி, குஞ்சு  கரையறான். ஒருவேளை தூளியிலே மூத்திரம் கொல்லைக்கும் போயிட்டான் போலயிருக்கு.  சீக்கிரம் வாங்கோ.

பெண்:  அபிஷ்டு, அச்சுபிச்சு மாதிரி கத்தாதே.  இப்போ தான் ஜட்டிய மாத்திட்டு வந்தேன். சந்தியில கொசு கடிச்சிருக்கும். எதுக்கும் வார்க்கட்டையும் சாணாச்சுருணையும் எடுத்து வை. 

ஆண்: ஈஸ்வரோ ரஷது.  எண்டே குருவாயூரப்பா! 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

குவிகம் இலக்கியவாசல் ஆண்டுவிழா

Ilakiya_Vasal_V03_OP01

ஒரு வருடம் !

பன்னிரண்டு நிகழ்வுகள் !

சிறார் முதல் சிகரங்கள் வரை எல்லோரும் மகிழ்ந்து, குவிந்து, மையமாக இருந்த காரணத்தால் குவிகம் இலக்கியவாசல் மகிழ்வுடன் பெருமிதமும் கொள்ளுகிறது.

குவிகம் இலக்கிய வாசல் துவக்கவிழா – இலக்கியமும் நகைச்சுவையும் – திருப்பூர் கிருஷ்ணன், வா வே சு, ஜெயபாஸ்கரன்  அவர்கள் முன்னிலையில்

இரண்டாவது நிகழ்வு – தி ஜானகிராமனின் படைப்புகளைப் பற்றிக் கலந்துரையாடல்

மூன்றாம் நிகழ்வு – பிரபஞ்சன்  அவர்களின்  நேர்காணல்

நான்காம் நிகழ்வு – சிறுகதைச் சிறுவிழா

ஐந்தாம் நிகழ்வு  – முகத்தை மறைக்குதோ முகநூல் – கவியரங்கம்

ஆறாவது நிகழ்வு – திரைப்படப் பாடல்களில் கவிநயம்

ஏழாவது நிகழ்வு –  சாரு நிவேதிதா தலைமையில் “அசோகமித்திரன் படைப்புகள்”

எட்டாவது நிகழ்வு – ஸ்ரீஜாவின் தன்  வரலாற்றுப்  புதினம் பற்றிய உரை

ஒன்பதாவது நிகழ்வு – அழகிய சிங்கரின் நேர்பக்கம் – நூல் அறிமுகம்

பத்தாவது நிகழ்வு –  ரவி தமிழ்வாணன் தலைமையில் “புத்தக உலகம்” பற்றிய ஆய்வு

பதினோராம் நிகழ்வு – பாம்பே கண்ணன் தலைமையில் பொன்னியின் செல்வன் வெற்றி ரகசியம்’ கலந்துரையாடல்

பன்னிரெண்டாம் நிகழ்வு – ஞானி தலைமையில்  நாடகம் – “நேற்று இன்று நாளை” பற்றிய உரை

ஆண்டு விழா நிகழ்வைப் பற்றிக் குவிகத்தின் விளக்கம்:

குவிகம் இலக்கியவாசலின் ஆண்டு விழா, ஏப்ரல் 23ம் தேதி அன்று சென்னை  தமிழ் இணையக் கல்விக் கழக அரங்கத்தில் “இயல் இசை நாடகம்” என்ற தலைப்பில் அரங்கம் நிறைந்த திருவிழாவாகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப் பட்டது.

சிறார்களின் வில்லுப்பாட்டுடன் நிகழ்ச்சி தொடங்கியது.

எழுத்துலக சிகரங்கள் திரு அசோகமித்திரன் மற்றும் திரு இந்திரா பார்த்தசாரதி சிறப்பு விருந்தினர்களாகக் கலந்து கொண்டது விழாவிற்கு மேலும் சிறப்பைக் கூட்டியது

திரு சுந்தரராஜன் தனது வரவேற்புரையில் கடந்த பன்னிரண்டு மாதங்களில் குவிகம் இலக்கியவாசல்  நிகழ்த்திய  பன்னிரண்டு  சுவையான நிகழ்ச்சிகளைப்   பற்றி விவரமாக எடுத்துரைத்தார். இலக்கியத்தில் நகைச்சுவை என்ற முதல் நிகழ்ச்சியிலிருந்து
நேர்காணல், கலந்துரையாடல், புத்தக அறிமுகம், சரித்திர நாவல் படைத்த அனுபவங்கள், கவியரங்கம், புத்தக உலகம், சிறுகதை சிறுவிழா என்று இதுவரை நடந்துள்ள விவரங்களைத் தெரிவித்தார்.

திரு அழகியசிங்கர்,  திரு  மியூசிக் கண்ணன் மற்றும் திருமதி  லதா ரகுநாதன் ஆகியோர் முக்கிய விருந்தினர்களைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

திரு அசோகமித்திரன், திரு இந்திரா பார்த்தசாரதி இருவரும் குவிகம் இலக்கியவாசலைப் பாராட்டியதுடன்  இன்றைய இலக்கியத்தைப் பற்றித் தங்கள் கருத்துரைகளையும் எடுத்துரைத்தனர். நாடகத்தை இறுதி வரையிலும் கண்டுகளித்துத் தங்களுடைய பாராட்டுக்களைத்  தெரிவித்தார்கள்.

திருமதி தாரிணி கணேஷ்  நாடகமாக்கி இயக்கிய  திரு கோமல் சுவாமிநாதனின் சிறுகதையின்    “மனித உறவுகள் ” பாரா ட்டுகள் பெற்றது.

IMG_3328

திரு கோமல் சுவாமிநாதன் அவர்களின் மனைவி திருமதி விஜயலக்ஷ்மி மற்றும் அவரது புதல்வன் திரு ரவியும் விழாவில் கலந்து கொண்டது மேலும் சிறப்பு. முந்திய நிகழ்வுகளைச் சிறப்புற நடத்தித் தந்த திரு பாம்பே கண்ணன், திரு ரவி தமிழ்வாணன், திருமதி ஸ்ரீஜா வெங்கடேஷ் ஆகியோரும் வருகை தந்து சிறப்பித்தனர்.

சிறப்புரைகள், வில்லுப்பாட்டு மற்றும் நாடகத்தின் ஒளிவடிவங்களைக் கீழே குறிப்பிட்டுள்ள  வலைப்பூவில்  காணலாம்.

http://ilakkiyavaasal.blogspot.in/

வாழ்த்திய உள்ளங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி.

இனி இரண்டாம் ஆண்டு  இனிதே தொடங்குகிறது !

 

 

ராசி பலன் — நித்யா சங்கர்

‘ஓ கடவுளே.. எக்ஸெலன்ட்.. டேய் கிரி.. இங்கே சீக்கிரமா
வாடா.. இங்கே பார்.. ‘ — ஹாலில் உட்கார்ந்து தினசரியைப்
புரட்டிக் கொண்டிருந்த பாலு சந்தோஷ மிகுதியில் கூவினான்.

சமயலறையில் காபி போட்டுக் கொண்டிருந்த கிரி என்னமோ ஏதோ என்று ஓடி வந்து, ‘என்னடா.. ஏன் இப்படிக்
கத்தறே..? என்ன ஆச்சு?’ என்றான்.

தான் படித்துக் கொண்டிருந்த தினசரியின் ‘ராசி பலன்’
பகுதியைச் சுட்டிக் காட்டினான் பாலு.

‘இந்த ராசிதாரரின் பெயர் பத்திரிகையில் வரும்’ என்று
உரக்கப் படித்தான் கிரி.

‘எக்ஸாக்ட்லி.. ஐ ஆம் வெயிட்டிங் ·பார் திஸ்.. என்னு-
டைய கனவுகள் நிறைவேறப் போகின்றன. நான் ‘முல்லை’
பத்திரிகைக்குக் கதை அனுப்பி இருந்தேன் அல்லவா..?
ஐ ஆம் ஷ¤வர்.. அது பிரசுரமாகப் போகிறது. முல்லை
இஷ்யூ நாளைக்கு வரும் இல்லையா..! நாளை விடியல்
எனக்கு பேரின்பமான விடியல்.. ஓ.. அட் லாஸ்ட் இட் ஈஸ்
கோயிங் டு ஹாப்பன்… டேய் எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னே
தெரியலே… ஒரு நிமிஷம் மகிழ்ச்சியாலே உரக்கக் கத்திச்
சிரிக்கலாம் போலிருக்கு… இன்னொரு நிமிஷம் கத்தி
அழலாம் போல – ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிக்கலாம் போல –
இருக்கு’ என்று கிரியைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டு
கனவுலகில் சஞ்சரித்தான் பாலு.

ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தாலும், ‘ஒரு வேளை
பாலுவின் கதை முல்லையில் வராமல் இருந்தால் அவனுக்கு
அது எத்தனை ஏமாற்றத்தைக் கொடுக்கும்… அதை அவன்
எப்படித் தாங்குவான்’ என்று குழப்பத்தின் உச்சியில்
இருந்தான் கிரி.

‘டேய்.. பாலு.. இந்த தினசரியில் வரும் ‘ராசி பலன்’
எல்லாம் அதே மாதிரி வரும் என்று சொல்ல முடியாது..
இந்த பலன் மிக ஜெனரலாக எழுதப்படுவது.. ஒரு
மனுஷனுக்கு அவனுடைய ஜாதக கிரக நிலைப்படிதான்
எல்லாம் நடக்கும்’ என்று சிரித்தபடியே அவனுடைய
உணர்ச்சிகளை-எதிர்பார்ப்பை- ஒரு சமநிலைக்குக்
கொண்டுவரத் தலைப்பட்டான் கிரி.

‘போடா ·பூல்… நான் இந்த தினசரிப் பத்திரிகையில்
வரும் ராசி பலன் பகுதியை வாராவாரம் படிக்கிறேன்னு
உனக்குத் தெரியும். அவர் போட்ட மாதிரியே எனக்கு
எல்லாம் நடந்துவருவதும் உனக்குத் தெரியும். ஸோ..
இதுவும் நடக்கும். ஜோதிடர் ஆதவன் நடக்கும் என்கிறார்..
நடக்கும்’ என்றான் பாலு உறுதியாக.

‘டேய் நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா…’

‘நோ.. நீ ஒண்ணும் சொல்லவேண்டாம். இன்னிக்கு
நமக்கு ஹாலிடே.. இந்த சந்தோஷத்தை மஜாவா
கொண்டாடறோம்.. ஓட்டலுக்கு.. சினிமாவுக்கு எல்லாம்
போய் தூள் கிளப்பப்போறோம். கமான் கெட் ரெடி’
என்று முதுகில் அழுத்தமாக ஒரு ஷொட்டு கொடுத்தான்
பாலு.

ஹோட்டலிலும் சரி.. சினிமா தியேட்டரிலும் சரி..
ஏன் அன்று இரவு படுத்தபோதும் சரி.. கதை முல்லையில்
பிரசுரமாவது பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தான் பாலு.

‘டேய்.. என்னுடைய கதையை முதல்லே போட்டி-
ருப்பாங்களா.. இல்லை கடைசியில் போட்டிருப்பாங்களா..
யாருடா ஓவியம் போட்டிருப்பாங்க.. டேய் இந்த கதை
ஹீரோயினை லதா வரையணும். அப்படியே கோயில்
சிற்பம் போல அழகா இருக்கும்.. ஆனா அவங்க
இப்பவெல்லாம் வரையறது இல்லே. இந்தக் கதைக்கு
நிறைய விமரிசனங்கள் வரும் பாரேன். ஏன்னா..
என்னுடைய கதையின் ஸப்ஜெக்ட் அப்படி.. ரியலி..
விமரிசனங்களைப் படிக்க ரொம்ப இன்டரஸ்டிங்கா
இருக்கும் இல்லே.. அதையெல்லாம் ·பைல் பண்ண
ஒரு தனி ·பைல் போடணும். இட் ஷ¤ட் பி எ
பெர்மனென்ட் ரிகார்டு.. இதை எல்லா பத்திரிகைக்-
காரர்களும் படிப்பாங்க. நீ பாரேன்.. படிச்சுட்டு
இப்படி ஒரு எழுத்தாளனை இத்தனை நாளா ரெகக்-
னைஸ் பண்ணாம விட்டுட்டோமேன்னு வருத்தப்படப்
போறாங்க.. இம்மீடியட்டா ஆறு ஏழு கதைகளை
ரெடி பண்ணி வெச்சுக்கணும். ஏன்னா.. தீபாவளி
மலருக்காக எல்லா பத்திரிகைகளிலிருந்தும் கதை எழுத
ரிக்வெஸ்ட வந்தா இம்மீடியட்டா அனுப்பணும் பார்..
இட் ஈஸ் ஸோ கிரேட்.. ஐ ஆம் ஸோ ஹாப்பி..’ என்று
அரற்றிக் கொண்டிருந்தான் பாலு.

‘கடவுளே.. இவனுடைய ஏக்கத்துக்கும், ஆசைக்கும்
இந்த ஒரு கதையையாவது முல்லை பத்திரிகையிலே
பிரசுரம் பண்ணிக் கொடுத்து விடேன். நான் உன்
கோயிலுக்கு வந்து ஐம்பத்தோரு முறை வலம்
வருகிறேன்.. ‘ என்று கடவுளை மனமுருக வேண்டிக்
கொண்டான் கிரி. பாலுவின் அரற்றலைக் கேட்டுக்
கொண்டிருந்த கிரி தூக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டு
புரண்டு படுத்தான்.

அரற்றிக் கொண்டிருந்த பாலு எப்போது தூங்கினான்..
படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த கிரி எப்போது
தூங்கினான் என்று தெரியவில்லை.
அடுத்த நாள் காலை 6 மணி. வெளியிலே ஓடுகின்ற
வாகனங்களின் ஒலி கேட்டுத் திடுக்கிட்டு எழுந்தான் கிரி.
முந்தைய நாள் இரவு அரற்றிக் கொண்டிருந்த பாலுவின்
நினைவு வந்து அவனது கட்டிலைப் பார்த்தான். ஆளைக்
காணோம்.

அவசர அவசரமாக எழுந்து முகத்தைக் கழுவி,
சட்டை போட்டுக் கொண்டு வெளியே வந்து பாலுவைத்
தேடினான். எங்கே போயிருப்பான் என்ற பதட்டம்
அதிகரித்தது கிரியின் மனதில்.

‘ஒரு வேளை.. முல்லை பத்திரிகை வாங்க கடைக்குப்
போயிருப்பானோ..? ஓ.. கடவுளே…’ என்று தனக்குள்
முணுமுணுத்தபடியே கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு இரு
தெருக்கள் தள்ளியிருந்த புத்தகக் கடைக்கு ஓடினான்.

‘கடையில் பாலுவைப் பார்த்ததும்தான் அவனுக்கு
நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. அவன் கையில் ‘முல்லை’
இதழ். அவன் முகத்தைப் பார்த்தவன் திடுக்கிட்டான்.
நிலமையைப் புரிந்து கொண்டான். அவன் கதை அந்த
இதழில் இடம் பெறவில்லை. பித்துப் பிடித்தவன் போல்
இருந்தான் பாலு. மெதுவாகக் கடையிலிருந்து இறங்கி
ரோட்டைக் கிராஸ் பண்ண முற்பட்டான்.

அந்த ரோட்டின் மறுபக்கத்தில் இருந்த கிரி, ‘டேய்
பாலு.. இருடா.. அங்கேயே நில்.. நான் வரேன்..’ என்று
கத்தினான்.

வாகனங்கள் இரைச்சலில் பாலுவிற்குக் காது
கேட்கவில்லையோ.. அல்லது ஏமாற்றத்தின் உச்சத்தில்
இருந்த பாலுவிற்குச் சுற்றுப் புறச் சூழலும் மறந்து
விட்டதோ… ஒரு பக்கத்திலிருந்து வேகமாக வந்து
கொண்டிருந்த ஆட்டோவைக் கவனிக்காமல் ரோட்டை
நோக்கி நடந்து விட்டான்.

கண்மூடிக் கண்திறப்பதற்குள் எல்லாம் நடந்து
முடிந்து விட்டது. அந்த ஆட்டோ டிரைவர் எவ்வளவோ
முயற்சி பண்ணி பிரேக் போட்டும் விபத்தைத் தவிர்க்க
முடியவில்லை. ‘ஐயோ.. அம்மா..’ என்று ஆட்டோவின்
சக்கரங்களின் அடியில் சிக்கிக் கத்திக் கொண்டிருந்தான்
பாலு. ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து நின்ற கிரி, ஓடிப் போய்
பாலுவை சக்கரங்களிலிருந்து விடுவித்து அந்த ஆட்டோ-
விலேயே பக்கத்திலிருந்த ஆஸ்பத்திரிக்கு விரைந்தான்.

ஊஞ்சல் போல் காலை துணியால் கட்டி தொங்க
விட்டிருந்தார்கள். ஆஸ்பத்திரியின் மருந்து நெடியின்
நடுவில் படுத்தபடியே அன்று வந்த தினசரியைப்
புரட்டிக் கொண்டிருந்தான் பாலு.

‘இடியட்.. இடியட்.. நீ என்னடா படிச்சவன்தானே..?
இப்படியா பண்ணுவே.. ஏதோ ராசி பலனைப் பார்த்து விட்டு
அதீத கற்பனையை வளர்த்துட்டு இர்ரெஸ்பான்ஸிபிளா…
சே…’ என்று திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான் கிரி.

‘எஸ்.. அதுதானே பார்த்தேன்.. டேய் இந்த நியூஸ்
ஐட்டம் படி’ என்று அந்த தினசரியை கிரியிடம் நீட்டினான்
பாலு.

‘ரேஸ் கோர்ஸ் ரோடில் ஏதோ நினைவில் ரோடைக்
கிராஸ் பண்ணப்போன பாலு என்ற வாலிபரை ஒரு
ஆட்டோ மோதியது. பாலு உடனே ஆஸ்பத்திரியில்
சேர்க்கப்பட்டுச் சிகிச்சை பெற்று வருகிறார். முழுத்
தவறும் தன்னுடையதுதான் என்று பாலு எழுத்து மூலம்
கொடுத்ததன் பேரில் போலீஸார் ஆட்டோ டிரைவரை
கைது செய்யவில்லை’ என்று உரக்கப் படித்தான் கிரி.

‘பார்த்தியா.. என் பெயர் பத்திரிகையில் வந்து
விட்டது. ஆதவன் சொன்னால் அது நடக்கும். என்ன
என் கதை பிரசுரமாகி என் பெயர் வரும்னு நினைச்சேன்..
அது நடக்கலே.. பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்’ என்று
கட கடவென்று சிரித்தான் பாலு.

கிரியின் கண்களில் நீர் திரண்டது.

 

வந்தியத்தேவன் – ஷிவா – முகநூல் பதிவு (அனுமதியுடன்)

“திருமகள் போல பெருநிலச் செல்வியும் தமக்கே உரிமை பூண்டமை மனைக்கொள காந்தளூர்ச்சாலை கலமறுத்தருளி… “

என்ற ராஜராஜ சோழரின் கட்டியம் எங்கே உரத்துக் கூறப்பட, அதன் பின்சோழம் சோழம் என்று வீரர்கள் தங்கள் கேடயத்தில் வேலை இடிக்கும் பெரும் சத்தமும் அதன் பின்னே தொடர்ந்தது. சோழ சாம்ராஜ்ஜியம் அத்துணை தூரம் வளர்ந்திருந்ததென்றால் அதற்கு முக்கியக் காரணம் சோழ குல மன்னர்கள் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடைய அத்துணை படையெடுப்புக்களிலும் பங்குபெற்ற குறுநில மன்னர்களும் தான். அப்படி குறுநில மன்னர்களில் ஒருவரும் இராஜராஜ சோழ தேவரின் தமக்கை குந்தவையின் கணவருமான வந்தியத்தேவர் மணிமண்டபத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அருகில் ஒரு ஆசனத்தில் குந்தவை பிராட்டியும் அவரது மடியில் சோழ குல வாரிசு இராஜேந்திரன் உட்கார்ந்திருந்தான்.

“தேவி கேட்டாயா, சோழ ராஜ்ஜிய முழக்கத்தை. இங்கிருந்து கேட்கும் போழுதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கிறது.”

பிறகு ராஜேந்திரனிடம் திரும்பி, “ராஜேந்திரா நீயும் உன் தந்தை போலவே பெரும் பேரும் புகழும் அடையவேண்டும் அதுதான் எங்களுடைய விருப்பம்.”

“மாமா, பெரியவன் ஆனதும் நானும் தந்தையை போல் நாடுகளையெல்லாம் பிடிக்கிறேன். இதெல்லாம் இருக்கட்டும். தந்தைக்கென்று இவ்வளவு பெரிய நாடும், மக்களும் இருக்கிறார்களே. உங்களுக்கென்று சொந்தமாக நாடு கிடையாதா?” சிறுவயது பாலகனாகையால் தைரியமாக கேட்டுவிட்டான்.

இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த குந்தவைபிராட்டி,

“அப்படிக்கேள் என் செல்லமே, பெண்டாட்டி வீட்டில் உட்கார்ந்து அரசியல் செய்கிறீர்களே. உங்களுக்கெல்லாம் தனியாக வீடே கிடையாதா?” என்று கேள் சொல்லிவிட்டு சிரித்தார்கள்.

அவருடைய ஆசனத்திலிருந்து சட்டென்று எழுந்த வந்தியத்தேவர், குந்தவை அமர்ந்திருந்த இருக்கையின் முன் முழங்காலிட்டு உட்கார்ந்து, பிராட்டியின் கைகளை தன் கையில் வைத்துக் கொண்டு,

“தேவி இளவரசன் கேட்டதை விடு, சின்னப்பிள்ளை, நீ சொல், இந்த கணம் சொல், உனக்கு ஆள்வதற்கு ஒரு நாடு வேண்டுமா? சோழ சாம்ராஜ்ஜியத்தை விட பெரிய நாடு வேண்டுமா? சொல் நான் வென்று தருகிறேன். பல போர்க்களங்களை வென்று தருகிறேன், உன் தம்பிக்கு போட்டியாக வேண்டாம், வடக்கே போய்விடுவோம். மேலை சாளுக்கியத்தையும் தாண்டி, இல்லையேல் பாரதகண்டத்திலேயே வேண்டாம், கடல்கடந்து, கடாரம், சாவகத்தீவு பக்கம் போய், உனக்கான ராஜ்ஜியத்தை நான் நிறுவுகிறேன். நீ மட்டும் இந்த சோழ தேசத்தை விட்டுவருவதாக ஒரு வார்த்தை சொல், ராஜராஜனை விட்டு, ராஜேந்திரனை விட்டு, வருவதாக சொல்.” கேட்டுவிட்டு குந்தவையையே பார்த்தார்.

ராஜேந்திரன் தான் கேட்டதனாலே தான் வந்தியத்தேவர் இப்படி கேட்கிறார் என்று கவலைப்படத்தொடங்கினான். அந்தச் சமயம் அங்கே வந்த இராஜராஜரிடம் குந்தவை,

“அருள்மொழி கேட்டாயா! நான் சோழதேசத்தை விட்டு வரவேண்டுமாம்.” சொல்லிவிட்டு வந்தியத்தேவரை திரும்பி பார்த்தாள்.

“கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தேன், அக்கா நீ என் ஒருவனை நாடு பிடிக்கும் பைத்தியமாய் அலையவிட்டதும் இல்லாமல், இப்பொழுது தேவரையும் உனக்காக நாடு பிடிக்க சொல்லி கேட்கிறாயா. விட்டால் நீ எனக்கும் தேவருக்கும் இடையில் பொறாமையை வளர்த்துவிடுவாய் போலிருக்கிறது.” சொல்லிவிட்டு சிரித்தார்.

இதற்குள் வந்தியத்தேவர், குந்தவைதேவியின் கைகளை அவரிடமே கொடுத்துவிட்டு, எழுந்து நின்றார், பிறகு,

“அரசே உங்களுக்கும் எனக்குமிடையில் பொறாமையை யாராலும் வளர்த்துவிட முடியாது. நம் தேவியாலும்தான். அதுமட்டுமில்லாமல், பொறாமை ஒரு மிகக்கொடுமையான நோய், உலகத்தின் எல்லா கொடுரங்களையும் அதுதான் ஆரம்பித்து வைக்கிறது. உங்களுக்குத்தான் அர்ஜூனன் கதை கூட தெரிந்திருக்குமே!” சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து சென்று தூணுக்கருகில் நின்றார். குந்தவைபிராட்டியின் கைகளில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்ட ராஜேந்திரன் நேராக வந்தியத்தேவரிடம் வந்து.

“அது என்ன கதை மாமா?”

அர்ஜூனனைப்பற்றிய அந்தக் கதையை ராஜேந்திரனிடம் சொல்லத் தொடங்கினார்.

“இராஜேந்திரா, அர்ஜூனன், மிகவும் பொறாமை பிடித்தவன் தன்னைவிட வில்வித்தையில் சிறந்தவர் யாரும் கிடையாது, தன்னைவிட அழகில் சிறந்தவர் கிடையாது என்று, இதை அருகில் இருந்தே பார்த்துக்கொண்டிருந்த கண்ணன், அர்ஜூனனுக்கு பாடம் புகட்ட நினைத்தார். அதே போல் ஒரு நாள், அர்ஜூனனும் கண்ணனும் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது, கன்னனை பற்றிய பேச்சு வந்தது. அப்பொழுது அர்ஜூனன், கண்ணனிடம், இது என்ன யாரைக்கேட்டாலும் கன்னனைப்போல் கொடையில் சிறந்தவனே கிடையாது என்று சொல்கிறார்கள். நானும் தான் தானம் செய்கிறேன்.

யார் வந்து எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கிறேன். அப்படியிருக்க கன்னன் மட்டும் எப்படி கொடையில் சிறந்தவனாக இருக்க முடியும் என்று கேட்டான், கண்ணனும் எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தும் அர்ஜூனன் கேட்கவேயில்லை, அவனுடைய பொறாமை குணம் மாறவேயில்லை, இதை ஒரு முடிவுக்கு கொண்டுவர நினைத்த கண்ணன், அர்ஜூனனிடம் தான் ஒரு போட்டி வைப்பதாகவும் அப்பொழுது புரிந்து கொள்வாய் என்றும் அர்ஜூனனிடம் சொன்னார். கண்ணன் சின்னதாக ஒரு தங்க மலையை உருவாக்கினார். பிறகு அர்ஜூனனை அழைத்து, இன்று இரவுக்குள் நீ இதை தானமாக கொடுக்க வேண்டும் கொஞ்சம் கூட மிச்சம் மீதி இல்லாமல் என்று சொன்னதும் முதலில் சிரித்த அர்ஜூனன்.

மக்களையெல்லாம் அழைத்தான், பிறகு ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்து வெட்டி வெட்டி கொடுக்கத் தொடங்கினான். நேரம் ஆகியும் கொஞ்சம் மட்டுமே குறைந்திருந்ததால், பிறகு தன் காண்டீபத்தை எடுத்து மலையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அம்பெய்து வெட்டிக் கொடுக்கத் தொடங்கினான். ஆனால் அந்த மலை எவ்வளவு வெட்டியும் குறையவேயில்லை. இரவானது கண்ணன் அங்கு வந்து பார்த்தபொழுது மலை சிறிதளவே குறைந்திருந்தது.

கண்ணன் அருகில் வந்த அர்ஜூனன், கண்ணா, என்னால் இவ்வளவுதான் கொடுக்க முடிந்தது, கன்னன் இந்தப்போட்டியில் கலந்து கொள்ளாமல் எப்படி யார் கொடைவள்ளல் என்று தீர்மானிக்க முடியும் என்று கேட்டான். அதைக்கேட்டு சிரித்த கண்ணன் திரும்பிப் பார்த்தார். கன்னன் அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான். அருகில் வந்த கன்னனிடம் கண்ணன், போட்டியென்றெல்லாம் சொல்லாமல் தங்கமலையை காட்டி, இந்த மாதிரி ஒரு தங்க மலையென்றும் தானம் கொடுக்க வேண்டுமென்றும் சொன்னார். அதைக்கேட்ட கன்னன்.

அங்கே நின்று வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு விவசாயியை அழைத்து, இனிமேல் இந்த மலையை நீ வைத்துக்கொள் என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டான். பார்த்துக்கொண்டிருந்த கண்ணன் சிரிக்கத்தொடங்கினார். பிறகு அர்ஜூனனிடம், இப்பொழுது புரிகிறதா காண்டீபா யார் கொடைவள்ளல் என்று, நீ இந்த மலையை தங்க மலையாய் பார்த்தாய், ஒருவனிடம் கொடுக்க உனக்கு மனது வரவில்லை, தகுதி, தராதரம் பார்த்து இவருக்கு இவ்வளவு என்று பிரித்துக்கொடுத்தாய்.

நீ எப்படி கொடைவள்ளல் ஆகமுடியும், அதே சமயம் கன்னனைப்பார் அவன் அதை தங்கமலையென்று பார்க்கவில்லை, யாரிடம் கொடுக்கிறோம் என்று பார்க்கவில்லை, கொடுத்துவிட்டான் அவன்தான் கொடைவள்ளல். இதனால் நீ இனிமேலாவது பொறாமைபடுவதை நிறுத்துவிடு என்று சொன்னார். இதைக்கேட்ட அர்ஜூனனும் திருந்தினான் அதனால் இராஜேந்திரா நீயும் யாரையும் பார்த்து பொறாமைபடக்கூடாது. அது ஒரு பெரிய நோய்!” வந்தியத்தேவர் முடித்துவிட்டு திரும்பி இராஜராஜனைப்பார்த்தார்.

ராஜராஜர் உடனே,

“தேவரே, இது ராஜேந்திரனுக்காக சொல்லப்பட்ட கதையா, இல்லை எனக்கானதா?” கேட்டுவிட்டு நகைத்தார்.

“அரசே, இது உங்கள் இருவருக்குமான கதையல்ல, எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்ளும் பலகதைகளில் இதுவும் ஒன்று.”

சொல்லிவிட்டு இராஜராஜரைப் பார்த்து நகைத்தார் வந்தியத்தேவர். இடையில் தலையிட்ட குந்தவைதேவி,

“உங்கள் சண்டையில் எனக்காக நாடுபிடிக்கும் எண்ணத்தை மறந்துவிட வேண்டாம்.”

“அக்கன் இன்னொருமுறை இப்படி கேட்கவேண்டாம். அவர் சொன்ன அத்துனையும் உண்மையே, தேவர் நினைத்தால் மாநக்காவரத்தையோ, இல்லை கடாரத்தையோ, இலாமுரித்தேசத்தையோ உனக்காக வென்று தரமுடியும் இதில் எனக்கு சந்தேகமே கிடையாது.

சிலசமயங்களில் வாள் பயிற்சிகளின் போது, வல்லவரையரின் வாளை சிறிது நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு பறக்கடிக்கச் செய்திருக்கிறேன். ஆனால் நாங்கள் “பாண்டியன் தலைகொண்ட கரிகாலச் சோழன்” ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றவர்களை பழிவாங்க, என் ஆட்சியேற்ற இரண்டாம் ஆண்டில் காந்தளூர்ச்சாலை மீது போர்புரிந்த பொழுதுதான் உண்மையை உணர்ந்தேன்.

அந்த முன்குடுமி அந்தணர்கள் போர்வீரர்கள் போல் உடையணிந்து வந்ததும் தான் தாமதம், வந்தியத்தேவரின் முகத்தில் தெரிந்த கோபமும், அவரின் வாளின் வேகமும் என்னை வியப்படையசெய்தது.

பதினாறு ஆண்டுகள், ம்ம்ம், ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றவர்களை பழிவாங்க இத்தனை காலம் பொறுத்திருந்த அந்த வெறியை நான் அவர் கண்களில் பார்த்தேன். இவரது குதிரை சென்ற இடமெல்லாம் தலைகள் உருளுகின்றன. அப்பப்பா என்ன வேகம் அப்பொழுதுதான் தெரிந்தது, தேவரால் என்னுடைய வாளை ஒரு நொடிப்பொழுதில் விசிறி எறிந்துவிடமுடியுமென்ற உண்மை.”

சொல்லிமுடித்துவிட்டு பெருமூச்சுவிட்டார் ராஜராஜர்.

சுமார் பதினாறு ஆண்டுகள், இரண்டாம் ஆதித்தன் இறந்தபிறகு, இராஜராஜருக்கு பதில் அவருடைய சிற்றப்பனான உத்தமசோழன் ஆட்சிபுரிந்த காலம்.

அரியணையின் மேல் உள்ள ஆசையால் தனக்கு ஆதரவான ஆட்களைத் திரட்டி, இரண்டாம் ஆதித்தனைக் கொன்று, உத்தமசோழன், தன்னை இளவரசனாக்குமாறு, சுந்தர சோழரை வற்புறுத்த, உள்நாட்டுக் குழப்பம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாதென கருதிய ராஜராஜரும் இதற்கு மனமாற ஒத்துழைக்க, இரண்டாம் ஆதித்த பரகேசரி பார்த்திவேந்திர கரிகாலனுக்கு பிறகு, உத்தமசோழன் பதவியேறான்.

சுமார் பதினாலு ஆண்டுகள் தன்னுடன், துணை அரசனாக இருந்த தன் மகன் ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றவர்களை பழிவாங்க முடியாமல் பின்னப்பட்ட சூழ்ச்சிகளை பொறுக்கமுடியாமல், சுந்தரசோழரும் இறந்து போக. உத்தமசோழனின் ஆட்சிகாலத்திற்கு பிறகு பதவியேற்ற இராஜராஜர் முதல் காரியமாக படைதிரட்டி, கரிகாலனின் கொலைக்காகவும், காந்தளூர்க்கடிகையில் சோழர்களுக்கெதிராக போர்ப்பயிற்சி அளஇத்துவந்ததற்காகவும் முன்குடுமி சோழ அந்தணர்களை பழிவாங்கும் பொழுது நடந்த சம்பவங்கள் அவரின் மனக்கண்ணில் விரிந்தது.

“அக்கன் இன்னுமொறு உண்மையை உங்களுக்கு விளக்கவா?” என்று கேட்டுவிட்டு, ராஜேந்திரனை தன்னருகில் அழைத்தார்.

“இராஜேந்திரா, மாமாவிடம், உங்களுக்கென்று சொந்தமாக நாடு இல்லையா என ஏன் கேட்டாய்? சொல்.”

இதுவரை நடந்த சம்பாஷனைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்த இராஜேந்திரன், இத்தனைக்கும் தான் கேட்ட கேள்விதான் காரணம் என நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்ததால். இராஜராஜர் கேட்டதும்,

“தந்தையே மாமாதான் அத்தையிருக்கும் சமயமாய்ப் பார்த்து இப்படியொரு கேள்வியை கேட்க சொன்னார்கள்.”

இதைக்கேட்டு சிரித்த இராஜராஜர்,

“அக்கா இந்த விஷயம் எனக்கு முன்னரே தெரியும், ஒன்றும் அறியாத பிள்ளை கேட்ககூடிய கேள்வியல்ல அது. மேலும் இப்படி செய்ய வந்தியத்தேவரை தவிர ஒருவராலும் முடியாதென்பதும் தெரியும்.” சொல்லிவிட்டு வந்தியத்தேவரின் அருகில் வந்து அவரை கட்டிக்கொண்டார்.

ஆனால் ராஜேந்திரன் கேட்டதைப்போல் அல்லாமல், வந்தியத்தேவர், சோழ சாம்ராஜியத்தின் கீழ் “வல்லவரையர் நாடு” என்ற சொல்லப்பட்ட பிரம்மதேசத்தை சுற்றியிருந்த சிறுநாட்டுக்கு மன்னர். அதுமட்டுமில்லாமல் அவருக்கு குந்தவைதேவியைத் தவிர இந்தள தேவி மற்றும் மந்தர கௌரவனார் குந்தாதேவியார் என்னும் மேலும் இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர். தன் தலைமையின் கீழ் மாதண்ட நாயக்கராக, சோழகுலத்தின் வெற்றிக்காக அவரும் அவரது படையும் பங்குபெற்றிருக்கிறது.

“தம்பி இதெல்லாம் எனக்கு தெரியாதென்றா நினைக்கிறாய். சரி இது எத்துனை தூரம் செல்கிறது என்று பார்க்கத்தான் பேசாமல் இருந்தேன்.”

சிறிது நேரத்தில் இராஜேந்திரனை அழைத்துக் கொண்டு குந்தவை சென்றுவிட. இராஜராஜரும் வந்தியத்தேவரும் மட்டும் அங்கிருந்தனர். அந்த இடத்தில் நிலவிய மௌனம் இருவருக்குமே விசித்திரமாய் இருந்தாலும், இருவருமே அதை முடிவுக்கு கொண்டுவரும் மனநிலையில் அப்பொழுது இல்லை.

பிறகு சிறிது நேரத்தில் இராஜராஜரே அந்த மௌனத்தைக் கலைத்தார்.

“தேவரே நீங்கள் எனக்கு ஒரு உறுதிமொழியளிக்க வேண்டும். எனக்குப் பிறகு இராஜேந்திரனே பட்டத்திற்கு வருவான் என்ற உறுதிமொழி வேண்டும்.”

“அருண்மொழி என்னயிது???”

சாதாரண சந்தர்ப்பங்களில், வந்தியத்தேவர் ‘மன்னரே’ என்று தான் விளிக்கும் வழக்கம் இருந்தாலும் இருவருக்கும் இடையில் இருந்த நட்புறவும், குந்தவை தேவியை மணந்ததால் வந்த உறவும் வந்தியத்தேவருக்கு அருண்மொழி என்று அழைக்கும் உரிமையை அளித்திருந்ததது இருந்தும் அதுநாள் வரை அப்படி விளித்திருக்காத அவர் அருண்மொழி என்று அன்று விளித்ததற்கு காரணம் அவரிடம் கேட்கப்பட்ட வாக்குறுதி.

இன்னும் சொல்லப்போனால் இராஜராஜர் அப்படிக் கேட்பதற்கான காரணமும் வந்தியத்தேவருக்கு நன்றாகவே விளங்கியது. இருந்தாலும் அப்படியொரு கேள்வி தன்னிடம் கேட்கப்படாது என்றே நினைத்துக்கொண்டிருந்தவரை அந்தக் கேள்வி அதிகமாய்த் தான் அசைத்தது.

“தேவரே இந்தக் கேள்வியை உங்களிடம் நான் கேட்கக்கூடாதுதான். இருந்தாலும் இந்த ஒன்று மனதில் அடியில் இருந்து உறுத்திக் கொண்டிருக்கும் பொழுது என்னால் மற்ற அரசியல் விவகாரங்களில் முழுமனதாக ஈடுபடமுடியாமல் செய்துவருகிறது. உங்களுக்குத் தெரியாததென்ன,

இன்னும் பாண்டியர்கள் கூட முழுமையாக நம் கட்டுப்பாட்டில் வரவில்லை, ஈழதேசத்தின் உதவியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் பாண்டியன் உதவி கிடைத்ததும் நிச்சயம் பிரச்சனையளிப்பான்.

கீழைசாளுக்கியத்தின் தாயாதிப்பிரச்சனை ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாலும், மேலைச்சாளுக்கியம் தொடர்ந்து பலம்பெற்றுவரும் நிலையில் என்றைக்கிருந்தாலும் அவர்களால் பிரச்சனையிருக்கிறது. இவை மட்டுமல்லாமல் என்னுடைய கனவான ஒரு கடற்படையை உருவாக்கி பலநாட்களை நோக்கி செல்லவேண்டும்.

இப்படி நாளாப்பக்கமும் பிரச்சனையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நான் ஒருவரிடம் குறிப்பாக உங்களிடமாவது நம்பிக்கை வைக்கவேண்டுமில்லையா? பல சமயங்களில் அந்த நம்பிக்கை விட்டுப்போய் என்னை பாடாய்ப்படுத்துகிறது. உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல, பதினாறு வருடம் நான் பட்டபாடு.

சிறுவயதில் சேவூர்ப்போர்க்களத்தில் பகைவரை சொல்லிச்சொல்லி அடித்த தமையனாரையே, சில ஆட்கள் பின்னணியில் இருந்த பலத்தால் மட்டுமே கொன்று, நியாயமாயும் தர்மப்படியும் எனக்குவரவேண்டிய பட்டத்தை உத்தமசோழனால் பறிக்கமுடியுமென்றால்…” முடிக்க முடியாமல் இராஜராஜர் இழுத்துக்கொண்டிருக்க, வந்தியத்தேவருக்கு மன்னருடைய நிலை நன்றாகத் தெரிந்துதான் இருந்தது.

வந்தியத்தேவர் எதையோ சொல்ல வாயெடுத்தார், ஆனால் அவரைத்தடுத்த இராஜராஜர்,

“தேவரே நான் முடித்துவிடுகிறேன், அரியணைக்கு எல்லா உரிமையும் உள்ள, தமையனாரின் மகன், கரிகாலக்கண்ணன், இராஜேந்திரனுக்கு எதிரியாய் கொண்டுவரப்படுவானோ என்ற அச்சம் என்னை அலைக்கழிக்கிறது. கரிகாலக்கண்ணன் அப்படியொரு ஆசைவசப்படுவானாயின் என்னால் கூட அவனை மறுத்து பேசயியலாதே, தந்தையில்லாமல் வளர்ந்தவனுடைய ஆசையை நிறைவேற்றமுடியாத சிற்றப்பனாய் இராஜேந்திரனை அரியணையில் அமர்த்தும் அளவிற்கு கல்நெஞ்சக்காரனா நான்.

நீங்கள் தான் இராஜேந்திரனை வளர்த்து வருகிறீர்கள், உங்களிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கக்கூடாதுதான் என்றாலும் அப்படியொரு சமயம் வரும்பொழுது நீங்கள் என் மகனுக்கு சாதகமாக இருப்பீர்களா?”

முதன் முதலில் வந்தியத்தேவருக்கு, இராஜராஜர் இந்தக் கேள்வியை கேட்க ஆரம்பிக்கும் பொழுது சிறிது வருத்தம் இருந்தாலும். தற்பொழுது சிறிது சந்தோஷமாகக்கூட இருந்தார். உண்மைதான் இரண்டாம் ஆதித்தனின் மகனான, கரிகாலக்கண்ணனுக்கு இராஜேந்திரனுக்கு இருப்பதைப் போன்று அரியணையின் மீது அத்துனை உரிமையும் இருந்தது.

சுந்தரசோழரின் ஆட்சிக்காலத்தின் பொழுதே ஆதித்த கரிகாலனும் ஆட்சிப்பொறுப்பில் இருந்தது, முதலில் துணை அரசனாகயிருந்து பின்னர் அரசனாகவும் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் தொண்டைமண்டலத்தை ஆட்சிசெய்தவர். இதனால் முறைப்படியோ இல்லை தருமப்படியோ கரிகாலக்கண்ணன் ஆட்சிப்பொறுப்பைக் கேட்டால் மறுக்க முடியாதுதான்.

இராஜராஜரின் அருகில் வந்து கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டவர். சிறிது நேரத்தில் விலகிவிட்டு,

“மன்னரே உங்களின் நிலை எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால் எனக்கு நீங்கள் இன்று கேட்ட வாக்குறுதியை நினைத்து கொஞ்சம் நகைப்பாய்க் கூட இருக்கிறது. இதே போன்றதொறு வாக்குறுதியை நான் உங்களிடம் கேட்பதற்காக எத்தனை முறை முயற்சிசெய்து பின்னர் அமைதியாகியிருக்கிறேன் தெரியுமா.

எங்கே உங்கள் தமையனாரின் மேல் பாசமில்லாதவனாக, பக்தியில்லாதவனாக சித்தரிக்கப்படுவேனோ என நினைத்து எழுந்த கேள்விகளை அப்படியே உள்ளுக்குள் கட்டிவைத்திருக்கிறேன். புரியவில்லையா?

நான் உங்களிடம் எக்காரணம் கொண்டும் இராஜேந்திரனைத் தவிர்த்த ஒருவரை அடுத்த மன்னராக அரியணையில் ஏற்ற நீங்கள் நினைக்கக்கூடாது என்று உறுதிமொழி வாங்க நினைத்திருந்தேன். நீங்களே இன்று கேட்டுவிட என்னைப்போல் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பவன் இந்த உலகத்தின் யாருமே இருக்கமுடியாது. இதனாலெல்லாம் கரிகாலக்கண்ணனின் மேல் எனக்கு பாசம் கிடையாது என்பதில்லை. இராஜேந்திரன் ஒரு கண் என்றால் கரிகாலக்கண்ணன் மற்றொரு கண்ணைப்போன்றவன்.

வீரத்திலும் விவேகத்திலும் இராஜேந்திரனை அடித்துக்கொள்ளும் ஒருவனை இந்தப் பிறவியில் நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை. நம்மையெல்லாம், நம் சாதனைகளையெல்லாம் தூக்கி சாப்பிடப்போகிறான் இராஜேந்திரன். என் மனதை உறுத்திக் கொண்டிருந்ததெல்லாம். நியாய சாஸ்திரம், தர்ம சாஸ்திரம் என்று எதையோ ஒன்றை சொல்லி உத்தமசோழனின் ஆட்சிக்காலத்தின் எங்களில் கைகளை கட்டி வைத்திருந்ததைப்போல் இப்பொழுது நடந்துவிடக்கூடாதென்று தான். அப்படியொரு சூழ்நிலை வந்திருந்தால் உங்களைக் கைது செய்துவிட்டு என் மருமகனை அரியணையில் அமரச் செய்திருப்பேன்.”

வந்தியத்தேவர் சொல்லிமுடித்ததும் இராஜராஜர் வந்தியத்தேவரின் முதுகெலும்புகள் உடையும் படி கட்டிப்பிடித்துக்கொள்ள,

“என்னது என் தம்பியைக் கைது செய்வதா? அதற்கு இப்படியொரு உபசரிப்பா? என்ன நடக்கிறது சோழ தேசத்தில் என்று கேட்டவாறு குந்தவை உள்ளே நுழைய, வந்தியத்தேவர் மகிழ்ச்சி சாகரத்தில் நீந்திக்கொண்டிருந்தவர், விளையாட்டாக,

“தேவி நீ ஆள்வதற்கு நாடு கேட்டாயல்லவா? போரிட்டு வேறு நாடுகளைப் பிடித்து நிறைய ஆண்டுகள் ஆகும் வேலையது. பேசாமல் இராஜராஜரை சிறைபிடித்து விட்டு, நாமிருவரும் ஆட்சிசெய்தால் என்ன என்று நினைத்தேன், அதைப்பற்றி மன்னரிடம் ஆலோசனைக் கேட்கத்தான் சந்தோஷமாய் ஆளுங்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் அதற்குள் நீயும் வந்துவிட்டாய்.”

வந்தியத்தேவர் வேடிக்கையாய் சொல்ல, சோழ வரலாற்றில் பெரும் பெயர் எடுக்கப்போகும் அந்தச் சிறுவன் வந்தியத்தேவருக்கும், இராஜராஜருக்கும் இடையில் நடந்தவற்றை அறியாதவனாய், குந்தவைதேவி வந்தியத்தேவரின் மீது காட்டிய பொய்க்கோபத்தைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

 

நவீனக் கவிதைகள் – ஒரு ‘மாதிரி’

(படம்: நன்றி,  நவீன விருட்சம்)

மரபுக் கவிதையின் வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்ட கவிதைகளை புதுக்கவிதை அல்லது  நவீனக் கவிதை என்றும் சொல்லலாம்.  

இரண்டும் ஒன்றா? வெவ்வேறா?

கவியரங்கத்திலும் , வாரப் புத்தகங்களிலும் வசனத்தை அப்படி இப்படி உடைத்து தங்களைத் தாங்களே சிலாகித்துக் கொள்வதுதான்   புதுக் கவிதை என்று சொல்லிக் கொள்ளப்படும் வசன கவிதை.  புதுக் கவிதைகளைப் படிக்கும் போது ஒவ்வொரு வரியையும் இரண்டு தடவை படிக்கணும். கேக்கறவங்க ரெண்டாவது தடவை படிக்கும் போது கை தட்டணும். பெரும்பாலும் முகஸ்துதியாகவே இருக்கும்.
 
 
 நவீன கவிதை என்பது ந.பிச்சமூர்த்தி, க.நா.சு, நகுலன், பிரமிள், ஆத்மாநாம், ஞானக்கூத்தன்,   சுந்தர ராமசாமி ( பசுவய்யா ), சி.மணி, கலாப்ரியா, கல்யாண்ஜி, தேவதேவன், தேவதச்சன், சுகுமாரன், சமயவேல், மனுஷ்ய புத்திரன் போன்றவர்களின் கவிதைகளையே சொல்லவேண்டும்.
 
அது சரி, இந்த நவீன கவிதைகள்  எப்படியிருக்கும் ?
 
வித்தியாசமான களமாக இருக்கும்.
 
கொஞ்சம் புரிகிற மாதிரி இருக்கும்.  கவிஞன் படிப்பவனுடன் நேராக உரையாடுவான். சங்கப் பாடல் மாதிரி இவற்றையும் யாராவது விளக்கிச் சொன்னால் தான் புரியும். புரிந்த பிறகு மீண்டும் படித்தால் ‘ஆகா..ஆகா..’ என்று சொல்லிச் சொல்லிக் குதிக்கத் தோணும்.
 
நவீனக் கவிதைகள் ஆழ் மனத்தில் ஒருவிதத்  தாக்குதலை ஏற்படுத்துகின்றன. நவீனக் கவிதைகளின் முக்கியச் சாறு  அதில் கொப்பளிக்கும் அனுபவங்கள் தான். கவிஞன் மனத்திலிருந்து படிப்பவன் மனத்திற்கு அப்படியே அம்பு போலப் பாயும். மனத்திற்கு வலி உண்டாகும். இன்ப வலியாகவும் இருக்கலாம். துன்ப வலியாகவும் இருக்கலாம். அது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள நேரமும் ஆகலாம். அல்லது புரியாமலும் போகலாம்.  புரிந்தபிறகு கிடைக்கும் சுகானுபாவம் அப்படியே வெகு காலம் இருக்கும். 
 
படிமம், குறியீடு, பின்புலம் , பங்களிப்பு, வீச்சு, பெண்ணீயம் போன்ற பல சமாசாரங்கள்  இந்த நவீனக் கவிதைகளின் ‘ஜார்கன்’கள்.
 
உதாரணத்திற்கு ‘உடைந்த பாறை’ என்பது ஒரு படிமம்.  பாறை என்பது வெறும் கற்பாறை மட்டுமே இல்லை. அது நொறுங்கிய மனதினைக் குறிப்பிடக் கூடியதாக  இருக்கலாம். படிப்பவன் தன்  அனுபவத்தைச் சேர்த்து  அந்த படிமத்தைப் புரிந்து கொள்வான்.  ஆனால் எல்லாக் கவிதைகளிலும் படிமம் இருக்க வேண்டிய அவசியமுமில்லை. மிக எளிமையான, நேரடியான நவீன கவிதைகள் இருக்கின்றன. படிமக் கவிதையின் சிக்கனத்திற்கும் பளிச்சிடும்தன்மைக்கும் இணையாக உலகக் கவிதை வரலாற்றிலேயே வேறொன்றையும் முன்னுதாரணமாய்க் காட்ட முடியாது.
  
 இந்த நவீன கவிதையின் ஆரம்பமாக பிச்சமூர்த்தியின் முதல் கவிதை ‘காதல்’மணிக்கொடி இதழில் வெளிவந்தது.  பிறகு எழுத்து’-வில் எழுதத் தொடங்கிய தர்மு சிவராமு என்கிற பிரமிள்.  பிறகு  தேவதேவன். சுகுமாரன் . சத்யன் ,  ரமேஷ்-பிரேமின் போன்றோர் படிமக் கவிதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்தனர்.
படிமம் தமிழ்க்கவிதைக்கு ஒரு முக்கிய வரவு. ஆனால் அதைப் பயன்படுத்திய பெரும்பான்மையோர் வெறும் உத்தியாகவும் அலங்காரமாகவும் பார்க்கத் தொடங்கியவுடன் ‘படிமம்’ வீழ்ச்சியடைந்தது. சங்கக் கவிதைகளில் இருந்த  உருவகம், ஒப்புமை, அணி போன்றவற்றின் மாறுபட்ட வரவு தான்   படிமம்.
 

இம்மாதிரிக்  கவிதைகள்  ஒரு சிறு குழுவுக்கான மொழியாகச் சுருங்கிப் போய்விட்டது. அறிவு ஜீவிகளுக்கென்று இந்தக் கவிதைகள்  முத்திரை குத்தப்பட்டு தற்போது அழியும் நிலையில் இருக்கின்றன.

சில  அருமையான நவீனக் கவிதைகளைப் பார்ப்போம் :


IMG_3066

ந .பிச்சமூர்த்தியின் கவிதை

வாழ்க்கையும் காவிரி
அதிலெங்கும் கிளிக்கூண்டு;
வார்த்தையே மணல்
ஓசையே ஜலம்
என் தீராத வேட்கையே
குவிக்கும் விரல்கள்.
பாட்டென்னும் கூண்டொன்று அமைத்தேன்;
அழகென்னும் கிளியை அழைத்தேன்.
ஆறெங்கும் கிளிக்கூண்டு கட்டுவேன்
அழகினை அழைப்பேன் நான் எந்நாளும்

க.நா.சு அவர்களின் கவிதை :

மழை பெய்யும்போது அதில் நனைந்தால்
சளி பிடிக்கும் என்று நனைய மறுத்துவிட்டேன்
காற்று அடிக்கும்போது தொண்டையில்
புழுதிபடியும் இருமல் வந்து தூங்க
விடாது துன்புறுத்தும் என்று
ஜன்னல்களைச் சாத்தி விட்டேன்
யாரோ எழுதிய நூல்களைக் கிடைக்கும்போது
படித்துப் படித்துப் பார்வை
குறுகிப் போகிறதே தவிர ஞானம்
பிறக்கவில்லை என்று படிப்பதை
நிறுத்தி விட்டேன் புஸ்தகங்களைத்
தலைமாட்டில் வைத்துக்கொண்டு
படிக்காமல் இருக்கப் பழகிவிட்டேன்
காதலிகள் தேடி வந்தபோது ஆசை
அடித்துக்கொண்டாலும்
ஊரார் ஏதாவது சொல்வார்கள்
ராஜி ஆக்ஷேபிப்பாள் என்று
பயந்து ஒதுங்கி ஒதுங்கிப்
போய் விட்டேன். காதலி
வேறு யாரையோ நாடிப்
போய் விட்டாள். அவள்
போவதை சாத்திய கதவு
வழியாகப் பார்த்துப் பெரு
மூச்சு விட்டு நின்றேன்.
சாவு என்கிற அனுபவம் ஏற்படும்போது
மறுபடி அதை விவரிக்க ஒரு
சந்தர்ப்பம் ஏற்படும் என்று
இரண்டாவது சாவுக்கும்
காத்து நிற்கிறேன்.

 

நகுலன் அவர்களின் கவிதா வரிகள்:

 

பசவய்யா என்ற சுந்தர ராமசாமி எழுதிய கவிதை

என் நினைவுச்சின்னம்

இரங்கற் கூட்டம்போட ஆட்பிடிக்க அலையாதே
நம் கலாச்சாரத் தூண்களின்
தடித்தனங்களை எண்ணி
மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்து கலங்காதே

இருப்பினும்
நண்ப,
ஒன்று மட்டும் செய்.

என்னை அறியாத உன் நண்பனிடம்
ஓடோடிச் சென்று
‘கவிதையை எழுப்ப முயன்று கொண்டிருந்தவன்
மறைந்து விட்டான்’ என்று மட்டும் சொல்.
உன் கண்ணீர் ஒரே ஒரு சொட்டு
இந்த மண்ணில் உதிரும் என்றால்
போதும் எனக்கு.

 

பிரிவு – சி.மணி கவிதை

வேதனை, விழிக்கு  விளிம்பு கட்ட
நீர்காணா ஏரிபோல் நெஞ்சு பிளக்க
தூறலிடைக் காடாக மாநிலம் மங்க
குளவியின் துளையொலி செவியில் சுழல
விழுந்த பிணமணம் நாசியில் ஏற
கசக்கும் நாக்கு மண்ணைச் சுவைக்க
அனலும்  பனியும் மேனிக்கு ஒன்றாக
சாக்காட்டு உலகில் என்னை விட்டு
கூடுவிட்ட பறவையென
ஓடி மறைந்தாய்

கல்யாண்ஜி (வண்ணதாசன்) அவர்களின் கவிதை முத்து

நிலா பார்த்தல்

ரயில் வண்டியின் குலுங்குகிற
ராத்திரி விழிப்பில்
கண்ணாடி ஜன்னல் வலி
கலங்கி தெரிந்தது
நீரற்று ஆற்று மணல் மேல் நிலா.

மரணத்திலிருந்து
தாபித்த கண்கள்
மருத்துவமனைக் கட்டிலில்
உறங்க,
கணக்கும் மனதுடன்
நிசியில் வெளிவந்தது நின்ற பொழுது
வேப்பமர கிளைகளுக்கிடையில்
நிலா அசைந்தது.

தானாக இப்படி
தட்டுப்பட்டது தவிர
நிலா பார்க்க என்று போய்
நிலா பார்த்து நாளாயிற்று.

தேவதேவனின் அன்பின் முத்தம் கவிதை

 

பார்த்திருக்கிறாயா?
பாலை நடுவே ஒரு கடலை?
அங்கே
உள்ளங் கைகளின் பாதுகாப்பில் வரும்
சுடராக, ஒரு குடம் தண்ணீரை, ஏந்தியபடி
அலைகளிலே அசைந்து வரும் படகை?

பருகியிருக்கிறாயா,
பருகும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும்
உள்ளதாம் அன்பின் முத்தம்?

கலங்கியிருக்கிறாயா என்றாவது,
எனக்கு எனக்கு எனப் பதறும் கைகளால்
குடம் நீர் கவிழ்ந்து
கடல் நீரோடு கலந்துவிட்டதைக் கண்டு?

பருகு நீர், பறவைகள், பூ, மரம், காடு
பொங்கும் குழந்தைமை – எங்கே? எங்கே?
தவிதவித்திருக்கிறாயா,
சூர்ய அடுப்பாக மாறி
இழந்ததையெல்லாம் மீட்பதற்கு?

இறுதியாக,
உன் துயரங்களினின்றும்
உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறாயா,
தன்னந்தனியாய் அப்படகில் வரும்
அந்தத் தண்ணீர்க் குடமாக?

 

தேவதச்சனின் கவிதை

சிறுமி கூவுகிறாள்.

நான் போகிற இடம் எல்லாம் நிலா
கூடவே வருகிறதே.
சிறுவன் கத்தினான்.
இல்லை. நிலா என்கூட வருகிறது
இருவரும் சண்டை போட்டுக்கொண்டு திருப்பத்தில்
பிரிந்தனர்.
வீட்டிக்குள் நுழைந்து, உடன்
வெளியே வந்து எட்டி பார்க்கிறாள்.
நிலா இருக்கிறதா?
இருக்கிறதே
அவள் சின்ன அலையை போல சுருண்டாள்
அந்தச் சின்ன அலையில் கரையத் தொடங்கியது நிலவொளி
எல்லோர் கூடவும் போன நிலா பிறகு
எங்கே போனதென்று
எல்லோருக்கும் தெரியவில்லை

 

சுகுமாரனின் கவிதை விளாசல்

காமம் செப்புதல்

நீ தாகபூமியும்
நான் நீர்மேகமுமாய் இருந்தோம்
பிணக்குக்கு முன்பு.

உன் விடாய் தணிக்கப்
பொழியத் தயங்கியதே பிணக்கின் காரணம்

பிணங்கிக் குமுறிய பூமி
மேல்நோக்கி உருண்டது
நின்று தயங்கிய மேகம்
தழைந்திறங்கி மல்லாந்தது

இந்த உடற்பெயர்ச்சியில்
இப்போது
பூமி நான்
மேகம் நீ

பூமியை உறிஞ்சிவிடப்
பொழிகிறது
பொழிந்து தணிகிறது மேகம்

சினம் தணியக்
கூடலும் ஆயுதம் ஆவதெப்படி?
யோசித்துக் கிடந்த என் உதடுகளில்
சொட்டி விழுகிறது உன்
ஒரு துளிக் கண்ணீர்

அந்த ஒற்றைத் துளியில்
நூறு கடலின் உவர்ப்பு
அந்த ஒற்றைத் துளிக்கு
உறைபனிப் பாறையின் கனம்.

சமயவேல் கவிதை

விடுமுறை வேண்டும் உடல்

எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லை உடலுக்கு
தன்னைப் பற்றியே
பெரும் கவலை கொள்கிற உடல்
முடிந்த போதெல்லாம் விடுமுறை கேட்டு
நச்சரிக்கிறது
பேருந்துப் பயணம் ரயில் பயணம் அலுவலகம் என
எதுவும் வேண்டாம் என்று அடம் பிடிக்கிறது
சும்மா ஒரு பனை மரத்தைச் சுற்றியிருக்கும்
முசுமுசுக்கைச் செடி (சாறுண்ணி) போல் அல்லது
வற்றிய கண்மாயின் அளிச்சகதியில் புரளும் எருமை
என எப்படியும் இருப்பேன் என்கிறது
விடுமுறை விடுமுறை எனும்
யாசகச் சொற்களை பரப்பிக் கொண்டே அலைகிறது
எதுவும் செய்யாமல் அக்கடா என்று
சும்மா கிடக்கும் ஆனந்தம்
பற்றிய அனேக நிறமிகளை
மூளைக்கு அனுப்பிய வண்ணம் இருக்கிறது
மிகுதியும் கனவு காணும் விருப்ப்த்துடன்
வெண்சிவப்பு மதியங்களில் கொட்டாவி விடுகிறது
எனது உடல் என்னைவிட்டு வேறு யாரிடம்
கேட்கும் என சம்மதித்தபடியே இருக்கிறேன்.

ஆத்மாநாம் அவர்களின் கவிதை.

எனது சுதந்திரம்
அரசாலோ தனி நபராலோ
பறிக்கப்படு மெனில்
அது என் சுதந்திரம் இல்லை
அவர்களின் சுதந்திரம்தான்

உனக்கொரு அறை
உனக்கொரு கட்டிலுண்டு
உனக்கொரு மேஜையுண்டு
உனக்குள்ளே ஒரே உரிமை
சிந்திப்பது மட்டும்தான்

மலைகளைப் பார்
மரங்களைப் பார்
பூச்செடிகளைப் பார்
ஜீவநதிகளைப் பார்
பரந்த கடலைப் பார்
இதமூட்டும்
கடற்கரையைப் பார்
எவ்வளவு இல்லை நீ பார்க்க
ஏன் அக்கசடர்களைக் குறித்து
வருந்துகிறாய்
குமுறுகிறாய்
எழுத்துக் கூட்டங்களைச் சேர்க்கிறாய்

உன் வேலை
உன் உணவு
உன் வேலைக்கு போய்வரச் சுதந்திரம்
இவற்றுக்கு மேல்
வேறென்ன வேண்டும்
சாப்பிடு தூங்கு மலங்கழி
வேலைக்குப் போ
உன் மீது ஆசை இருந்தால்
குறுக்கிடாதே.

ஞானக்கூத்தன் கவிதை

  
பசு மாட்டின்
தலை
கால்
மடி
வால்
ஆசனம்
முதலான இடங்களைத்
தேவதைகள் தங்கள்
இருப்பிடங்களாகக் கொண்டுள்ளார்களாம்
இன்று நானொரு
யானையைப் பார்த்தேன்
தென்கலை நாமம் திகழ
பெரிய புல்லுக்கட்டு
தென்னை மட்டை
தேங்காய்களை நிதானமாகத்
தின்று கொண்டிருந்தது
யானையைக் கேட்டேன்
பசுவைப் போல் உன் உடம்பில்
தேவதைகள் இடம் பிடித்திருக்கிறார்களா என்று
எனக்கே போதாத என் உடம்பின்
எல்லா இடங்களிலும்
நானே வாழ்கிறேன்
என்றது யானை.
 
 

கலாப்பிரியாவின் கவிதை 

 

விதி

அந்திக்கருக்கலில்
இந்தத்திசை தவறிய
பெண்பறவை
தன் கூட்டுக்காய்
தன் குஞ்சுக்காய்
அலை மோதிக்கரைகிறது.

எனக்கதன்கூடும் தெரியும்
குஞ்சும் தெரியும்

இருந்தும்
எனக்கதன்
பாஷை புரியவில்லை.

மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதை

 

ஒரு யானையென வீழ்ந்த
எங்கள் வயலோர மரம்
நெடுஞ்சாலை போக்குவரத்தை
ஸ்தம்பிக்கச் செய்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள்

எனக்கு போய்ப்பார்க்க
மிகவும் ஆசை

காலம் செறிந்த வேர்களின்
கடைசி உயிர் வாசமும்

ஒரு மரத்தின் வெற்றிடத்தில்
இம்மழை
எச்சலனங்களோடு
பெய்யுமென்றும்

இருமல்கள்
முணுமுணுப்புகள்
மலஜல ஈரக்கடன்கள்
ஏதும் அற்ற
ஒரு சாந்த நீங்குதலும்
நான் அறியாதவை

போய்ப் பார்த்துவிடவேண்டும்
எப்படியென

இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்களும் வித்தியாசமான நவீனக் கவிதைகளை எழுதி நம் ஆழ் மனத்தில் தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறார்கள். அவற்றைப் பிறகு பார்ப்போம் 

 

கார் திருட்டு – ஜே ராமன்

 

கார் திருட்டு

பேங்கிலிருந்து நோ பார்க்கிங் ஸோனில் பார்க் பண்ணியதற்கான அபராதத் தொகையை பத்தாவது தடவையாகக் கட்டிவிட்டு மனச்சோர்வுடன் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். என் டீனேஜ் மகள் ஷீலாவுக்குக் கார் வாங்கிக் கொடுத்த நாள் முதல் இந்த பார்க்கிங் டிக்கெட் அபராதம் அடிக்கடி கட்டுவது எனக்கு மிகச் சாதாரண விஷயமாகி விட்ட்து. கார் என் பெயரில் இருப்பதால் டிக்கெட் ஜாம் ஜாமென்று மெயிலில் எனக்கு வந்துவிடும்!

பாவம் ஷீலா! ஸ்கூலில் சக மாணவர்களுடன் போட்டியிட்டுக்கொண்டு படிப்பதே பெரிய சவால்! அதைத் தவிர ம்யூசிக்கில் அதிக ஆர்வம் காட்டியதால் கர்நாடக சங்கீத  பயிற்சிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். அதில் நல்ல அஸ்திவாரத்தை அமைத்துக் கொண்டாள். அவள் நாட்டம் இங்லீஷ் பாப் ம்யூசிக்கில் சென்றதால் எங்கள் அனுமதியுடன் ஒரு கிதார் வாசிப்பவருடனும் மற்றுமொரு ட்ரம்மருடனும் இணைந்து வார இறுதியில் சின்னச்சின்ன இசைவிழா நிகழ்ச்சிகள்வேறு நடத்தி அவளை ஒரு இயந்திரமாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நேரமின்மையால் அவதிப்படுவதால் இந்த பார்க்கிங் டிக்கெட் பிரச்சனயை நான் பெரிது பண்ணாமல் அமைதியாய் அபராதத் தொகையை கட்டிக்கொண்டு வந்தேன்!

    இரவு  வந்தது. மணம் பறக்க சமைத்திருந்த டின்னர் டைனிங் டேபிளில் அழகாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. ‘இன்னமும் ஷீலா வரவில்லை? ம்…. இன்று என்ன சமையல்?’ என்று மனைவியிடம் வினவ ‘எந்த தப்பான இடத்தில் பார்க் பண்ணிவிட்டு அடுத்த இசை நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருக்கிறாளோ, தெரியவில்லை! இன்றைய சமையல் மெந்தியகீரை குழம்பு, உருளைக்கிழங்கு பொடிமாஸ், கேரட் வெள்ளரி போட்ட பச்சடி மற்றும் மைசூர் ரசம்’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அதைக் கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்த ஷீலா ‘டாடி, இன்று ஒழுங்காக பார்க் பண்ணி அடுத்த கான்செர்ட்டை ஏற்பாடு செய்து வந்திருக்கிறேன்.. காரை கேரேஜில் விடவில்லை.  ஒரே பசி, வீட்டிற்கு முன்னால் வெளியிலேயே ரோடில் பார்க் பண்ணிவிட்டு வந்துவிட்டேன். ஸாரி டாடி’ என்று விடை அளித்துவிட்டுக் கை கழுவி முகம் அலம்பி எங்களுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். ‘மம்மி, யூ ஆர் தி பெஸ்ட் குக்  இன் தி வேர்ல்ட்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்த ஷீலா ‘குட் நைட் டாடி மம்மி. நாளை மேதமேடிக்சில் டெஸ்ட். தயாராக்க வேண்டும்’ என்று  கூறிவிட்டு தன் ரூமுக்குச் சென்றாள். நாங்களும் டைனிங் டேபிளை விட்டு எழுந்தோம். டைனிங் டேபிள், சமையலறை வேலைகளை இருவரும் சமமாக பகிர்ந்து முடித்துக்கொண்டு  டீவீ  ரூமுக்குள் நுழைந்தோம்.

*      *        *       *

தூக்கிவாரிப் போட்டது. அலறிப்   புடைத்துக்கொண்டு ஆழ்ந்த நித்திரையிலிருந்து விழித்து படுக்கையில் குதித்து எழுந்தேன். ‘என்னங்க சத்தம்?’ என்று பதட்டத்துடன் மனைவி கேட்ட கேள்விக்கு பதில் ஷீலாவின் அறையிலிருந்து ‘டாடி டாடி’ என்ற கூக்குரலிருந்து கிடைத்தது. இருவரும் ஷீலா ரூமுக்குப் பறந்தோம். போவதற்கு முன் கடிகாரம் 1.30  அதிகாலை என்று காட்டியதை மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டேன்.. ‘டாடி, என் கார் ஸ்டார்ட்டாகும் சத்தத்தைக் கேட்டு ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன்.  அங்கு   காரை யாரோ ஓட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது..’ என்று பதைபதைப்புடன் ஷீலா கூறினாள்.

நானும் ஷீலாவும் ஆடைகளை மாற்றிக்கொண்டு என் காரில் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு விரைந்தோம். ‘என்ன ப்ராப்ளம்’ என்று கேட்ட போலீஸ் ஆஃபீசரிடம் விஷயத்தை விளக்கி ஒரிஜினல் டாக்குமெண்டுகளையெல்லாம் காண்பித்து எஃப் ஐ ஆர் பதிவு செய்தோம். காண்டாக்ட் லாண்ட் லைன் நம்பரையும்.(அப்போதெல்லாம் மொபைல் கிடையாது) பதிவு செய்து கொண்ட ஆஃபீசர் ‘இப்போதெல்லாம் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குக் காரில் சொகுசாய் செல்லத் திருடியவன் அதை  வேறு இடத்தில் அம்போ என்று விட்டுவிட்டுப் போவது ஒரு ரகம்! இதில் கார் உடன் கிடைத்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. மற்றொரு ரகம் பெரிய ‘கார் திருட்டு ராக்கெட் கும்பல்’ காரை திட்டம்போட்டுத் திருடிக் கண்காணாத இடத்திற்கு எடுத்துச் சென்று அக்கு வேறு ஆணிவேறாய் எல்லா பார்ட்டுகளையும் கழட்டி வேறு கார்களில் மாட்டுவது ,அல்லது அவர்கள் கும்பலைச் சேர்ந்த வியாபாரிகள் மூலமாக விற்பது.  இந்த ரகத்தில் காரை மறந்துவிட வேண்டியதுதான்’ என்று கூறினார். அவருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு பெரும் மன பாரத்துடன் வீடு திரும்பினோம்.

எஃப் ஐ ஆர் பதிவு செய்து  இன்றோடு பத்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன, இன்னும் போலீசிடமிருந்து ஒரு தகவலும் இல்லையே. அவர்களை நாமே காண்டாக்ட் பண்ணலாமா என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே லாண்ட் லைன் மணி அலறியது. ஷீலா ‘டாடி, போலீசிலிருந்து உங்களுக்கு கால்’ என்று ரிசீவரை நீட்டினாள்.

‘ஹலோ. காரைப் பற்றி ஏதேனும் தகவல் கிடைத்ததா’ என்னும் என் கேள்விக்கு போலீஸ் ஆஃபீசர் ‘நல்ல செய்தி! கார் கிடைத்துவிட்டது! நீங்கள் ரொம்ப லக்கி. திருடியவன்   சொகுசு சவாரி செய்துவிட்டுக் காரை உங்கள் வீட்டிலிருந்து சுமார் 40 கிமீ தொலைவில் வரிசையாக வீடுகள் இருக்கும்  பகுதியில் டம்ப் பண்ணிவிட்டு சென்றிருக்கிறான். நல்ல வேளையாகக்  ‘கார் ராக்கெட்’ கும்பலிலிருந்து தப்பியது! பேப்பர் பென்சில் இருக்கிறதா? அட்ரஸ் சொல்லுகிறேன் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்’. என்றார். விலாசத்தைக் குறித்துக்கொண்டவுடன் தாங்க்ஸ் சொல்லி ரிசீவரை வைத்தேன். ‘ஷீலா, கார் கிடைத்து விட்டது. இன்று ஞாயிறுதானே! கிளம்பு போய் காரை எடுத்துவந்து விடலாம்’ என்றவுடன் ஷீலா துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

அட்ரஸை அடைந்தோம். குறிப்பிட்ட சந்து வரிசையான பழைய வீடுகளின்  பின்புறத்தில் இருந்தது. காரேஜ், வீடுகளின் பின் பக்கம் இருப்பது அந்தக்கால  கட்டட அமைப்பு விசேஷம்! சந்து ஆள் நடமாட்டம் இல்லாமல் வெறிச்சென்று காணப்பட்டது. சந்தில் திரும்பியதும் எங்கள் காரின் பின் பகுதி தூரத்தில் காண ஷீலா ‘டாடி, அதோ நம்ம கார்’ என்று உணர்ச்சி வசப்பட்டுக் கத்தினாள்!

அருகே வந்த எங்களுக்கு அங்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது!!!!

காரின் நான்கு வீல்களைக் காணவில்லை! நான்கு வீல்களுக்குப் பக்கத்தில் கற்கள் வைத்துக் கார் அவைகளில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது!

நான்கு கதவுகளும் அஜாராக திறந்து வைக்கப் பட்டிருந்தன! உள்ளே கார் சீட்டுகளெல்லாம் கத்தியால் கீறப்பட்டு உள்ளிருந்தவை பயங்கரமாய் வெளியில் நீட்டிக்கொண்டு எள்ளி நகையாடின! ஸ்டியரிங் வீல் காணவில்லை! ரேடியோ/காசெட் ப்ளேயர்/சிடி ப்ளேயர் மிஸ்ஸிங்!

பூட் கதவு திறந்திருந்தது! உள்ளே ஸ்பேர் வீல்/டூல்ஸ்/ஜாக் காணோம்!

பானெட் வேறு திறந்து நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருந்தது! உள்ளே இஞ்சின், பாட்டெரி, ஏர் கண்டிஷனர் உள்பட முழுதும் வெறுமையாக இருந்தன!!!

எங்களால் இந்த எதிர்பாராத அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியவில்லை. ஷீலா ‘டாடி’ என்று என்னைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள்.

அப்போது ஒரு அதிசியம் நிகழ்ந்தது!

காருக்குப் பக்கத்திலிருந்த கேரேஜைத் திறந்துகொண்டு ஒரு வயதான பெரியவர் எங்களை நோக்கி வந்தார்! ‘ஹலோ’ வென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு ‘இது உங்கள் காரா?’ என்று கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு ‘இந்த சந்தில் இதுவரை இரண்டு கார்கள் டம்ப் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இது மூன்றாவது.. இடம் ஆள் நடமாட்டமில்லாமல் அமைதியாக வெறிச்சென்றிருப்பதால் கார் திருடர்கள் இதைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் போலும்! உங்கள் கார் இங்கு 5ம் தேதி காலையில் டம்ப் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது என் கவனத்தைக் கவர்ந்தது.. இந்தப் பேட்டைக்குச் சொந்தமில்லாத காரானதால் எனக்கு சந்தேகம் வந்து அதைக் கண்காணிக்க ஆரம்பித்தேன். மாலை சுமார் 5 மணிக்கு என் சந்தேகம் வலுப்பட்டது. எங்கள் பேட்டை போலீஸுக்கு உடனே ஃபோனில் தகவல் கூறினேன். அன்றும் அடுத்த நாளும் கார் அலங்காமல் குலுங்காமல் அப்படியே பார்க்கிங்கில் இருந்தது. நான் மறுபடி போலீசிற்கு ஃபோன்பண்ணி என்ன நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறீர்கள் என்று வினவினேன். தொலைந்த காரைப் பற்றிய தகவல் வேறு போலீஸ் பேட்டையிலிருந்து வந்திருந்ததாகவும் நீங்கள் தகவல் கொடுத்த உடனேயே அவர்களுக்கு மெஸேஜை அனுப்பி உஷார் செய்துவிட்டதாகவும் அவர்கள் தெரிவித்தார்கள். ஆனால் மூன்றாம் நாள் காலையில் நான் இங்கு வந்து பார்த்தபோது காட்சி முழுவதும் தலைகீழாக மாறியிருந்தது. கார் பார்ட்டுகளெல்லாம் மிஸ்ஸிங்க்! கார் உள்ளே சீட்டுகளையெல்லாம் நாசம் செய்திருந்தார்கள். நீங்கள் ஏன் முதல் நாளன்றே வந்து காரை எடுத்துப் போகைல்லை?’ என்று கேட்டார்.

போலீஸின் அஜாக்ரதையினால் வெகுண்ட நான் ‘எங்கள் பேட்டை போலீஸிடமிருந்து இரண்டு மணி முன்னால்தான் எனக்குக் காரைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்தது. உடனேயே விரைந்து வந்துள்ளோம். கார் கிடைத்த நல்ல செய்தியைத்தான் சொன்னார். டேமேஜ் பற்றிய விவரம் அவருக்குத் தெர்ந்திருக்கவில்லை. என்ன கொடுமையிது! என்று பதிலளித்தேன். ‘ஏதோ தப்பு நடந்திருக்கிறது. காஃபி அருந்திக்கொண்டே அடுத்த கட்ட வேலையைப் பற்றிக் கலந்தாலோசிக்கலாம்’ என்று அவர் வீட்டிற்கு எங்களை அழைத்தார். கேரேஜ் வழியாக வீட்டுக்குள் சென்றோம்.

‘என் ஒய்ப்ஃ காலமாகி 3 வருடம் ஆகிறது. ஒரே மகன். இன்னும் மணமாகவில்லை. இப்போது ஜப்பானுக்கு வேலைவிஷயமாய் சென்றிருக்கிறான்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே எங்களை டைனிங் டேபிளில் அமர்த்திவிட்டு ஒரு நொடியில் காஃபி போட்டு ஒரு தட்டில் எடுத்துக்கொண்டுவந்து வைத்தார். கோப்பைகளில் ஊற்றி ‘மில்க், சக்கரை ப்ரௌன் சக்கரை எதுவேண்டுமானாலும் கலந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று கூறினார்.

தன் சட்டைப் பையிலிருந்து விசிடிங் கார்டை எடுத்து ‘அசட்டையாக இருந்த போலீஸை சும்மா விடாதீர்கள்’ என்று நீட்டினார். ‘இதில் என் அட்ரெஸ் ஃபோன் நம்பர்  எல்லாம் இருக்கிறது. நான் இதில் உங்களுக்கு சாட்சியாகவும் உறுதுணையாகவும் இருக்கத் தயார்’’ என்றார். நானும் என் விசிடிங் கார்டை அவரிடம் கொடுத்து ‘நாளை இங்கு வந்து கார் இருக்கும் நிலையை பல கோணங்களில் போஃட்டோ எடுக்கப்போகிறேன். பின் போலீஸில்  தெரிவித்து அவர்கள் அனுமதியுடன் காரை அப்புறப்படுத்த ஏற்பாடு செய்கிறேன். உங்களின் இந்த ஹெல்ப்பை நாங்கள் என்றென்றும் மறக்கமாட்டோம். ரொம்பவும் தாங்க்ஸ்’ என்று விடை பெற்றுக்கொண்டு கிளம்பினோம்.

அடுத்த நாள் காலையில் அந்த இடத்திற்குச் சென்று பல கோணங்களில் ஃபோட்டோக்கள் எடுத்து இன்ஸ்டண்ட் ப்ரிண்ட் ஸ்டுடியோவில் கொடுத்து ப்ரிண்ட்கள் தயார் செய்து வைத்துக் கொண்டேன்.

அன்று இரவு நான் பின் வருமாறு  போலிஸ் கமிஷனருக்குக் கடிதம் எழுதினேன்.

‘மேலே ரெஃபெரென்ஸ் செய்துள்ள என் கார் இம்மாதம் மூன்றாம் தேதி காலை 1.30 மணி அளவில் என் வீட்டிற்கு முன் இருக்கும் ரோடில் பார்க் செய்யப்பட்டிருந்த இடத்திலிருந்து களவாடப்பட்டது. இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு 5ம் தேதி காலையில் என் வீட்டிலிருந்து சுமார் 40 கிமி தொலைவில் உள்ள  மேலே குறிப்பிட்டுள்ள லேனில் களவாளிகள்  டம்ப் செய்திருக்கிறார்கள். அந்த பேட்டைக்குச் சொந்தமில்லாத காரை மேலே குறிப்பிட்ட குடிமகன் – என் சாட்சி – கண்காணித்து மாலை 5 மணி அளவில் அந்த பேட்டை போலீசுக்குத் தகவல் சொல்லியிருக்கிறார். சாட்சி நபர், ஒரு ஆக்க்ஷனும் எடுகாமல் கார் குத்துக் கல்லாய் அப்படியே இருப்பதைக் கவனித்து,  7ம் தேதி போலீசிடம் என்ன ஆக்ஷன் எடுத்திருக்கிறீர்கள் என்று வினவ,  ஆஃபீசர் ரெலெவெண்ட் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு 5ம் தேதியே மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டதாகக் கூறியிருக்கிறார்.  இதற்குப் பிறகு 7ம் தேதியிலிருந்து 15ம் தேதி வரை ஒரு பயங்கர அமைதி.   15ம் தேதி காலை சம்பவ லேனுக்கு வந்தடைந்த போது கார் பார்ட்டுகள் எல்லாம் களவாடப்பட்டு கார் தாறுமாறாக டேமேஜ் ஆகியிருப்பது தெரிய வந்தது. சாட்சி நபர் 7ம் தேதி மாலை வரை கார் எந்த டேமேஜுமில்லாமல் இருந்ததைக் கவனித்திருக்கிறார். 7ம் தேதி இரவு பார்ட்டுகளையெல்லாம் கழற்றி எந்தக் காரணதிற்காகவோ டேமேஜ்வேறு செய்திருக்கிறார்கள். இதை 8ம் தேதி காலை சாட்சி நபர்   பார்த்திருக்கிறார். எனக்கு 15ம் தேதி காலை 10 மணி அளவில் எங்கள் பேட்டை போலீஸிடமிருந்து கார் டம்ப் செய்யப்பட்ட தகவல் தெரிந்தது. டம்ப் செய்யப்பட்டிருந்த இடத்திற்கு வந்து பார்த்து உண்மையை அறிந்தோம். சாட்சி நபரின் காண்டாக்ட் நம்பர் மற்றும் விலாசம் மேலே கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது.

என்னால் உங்களுக்கு விடும் கோரிக்கை:

1.கார் டேமேஜ் ஆனது 7ம் தேதி இரவு. கார் டம்ப் செய்ப்பட்ட விவரம் உங்களுக்கு 5ம் தேதி மாலையே தெரியும். ஏன் என்னை உடனே காண்டாக்ட் பண்ணவில்லை? இதன் மூலம் டேமேஜை பூரணமாக தவிர்த்திருக்கலாம் அல்லவா?

2.ஐந்தாம் தேதியிலேயே தெரிந்த விஷயத்தை எனக்கு 15ம் தேதி – கார் டேமேஜ் ஆகி 8 நாட்களுக்கு பின் – தெரிவித்தது ஏனோ?

3.எங்கள் பேட்டை ஸ்டேஷன் எனக்கு 15ம் தேதி அறிவித்தபோது கார் டேமேஜான விஷயம் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் காரைப் பற்றி எந்தத் தகவலையும் அப்டேட் செய்து கொள்ளாதது எனக்கு வியப்பளிக்கிறது.  இது ஏனோ?

இதனால் போலீஸ் ஸ்டேஷன்களில் ஏதோ தவறு நேர்ந்திருப்பது ஊர்ஜிதமாகிறது.

தயவு செய்து உண்மையைக்  கண்டுபிடித்து எனக்குச்  சரியான தீர்ப்பைத்  தெரிவியுங்கள். தப்பு உங்களுடையது என்பது உறுதியானால் என் காருக்கு உரிய  காம்பென்சேஷன் வழங்கத் தயங்கமாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இத்துடன் டேமேஜ் கண்டிஷனில் எடுத்த சில ஃபோட்டோக்களை இணைத்திருக்கிறேன். இன்னும் கார் அதே இடத்தில்தான் இருக்கிறது. நீங்கள் அனுமதி அளித்தால் அப்புறப்படுத்திவிடுகிறேன்’ என்று கையெழுத்திட்டுக் கடிதத்தை முடித்தேன்.

கொரியரில் கமிஷனருக்கு லெட்டரை ஃபோட்டோக்களுடன் புதியதாக என் ஒர்க் நம்பரையும் சேர்த்து அனுப்பிவைத்தேன்.

அடுத்த நாள் கமிஷனர் ஆஃபீசிலிருந்து காலை 10 மணிக்கு ஒர்க் நம்பருக்குக் கால் வந்தது.    

‘உங்கள் கோரிக்கை நம்பர் ஒன்றைப் பற்றிய ஓர் கேள்வி கேட்கலாமா? 6ம் தேதி காலை 11 மணிக்கு உங்களை ஃபோனில்  காண்டாக்ட் பண்ணியதற்கான ரிகார்ட் பதிவாகியிருக்கிறதே!’ என்ற வினா அங்கிருந்து வந்தது.

‘அது என் வீட்டு நம்பர். என்னிடம் பேசியதாகப் பதிவாகி இருக்கிறதா? பகலில் ஷீலா ஸ்கூலுக்குச் சென்றிருப்பாள். நாங்களும் எங்கள் வேலை அலுவகங்களுக்குச் சென்றிருந்திருப்போம்’.

சிறிதுநேரம் மௌனம் நிலவியது. ‘ஸாரி. உங்களிடம் பேசியதாகப் பதிவாகவில்லை’

‘ஏன் மாலையில் அல்லது அடுத்த நாளில் காண்ட்டாக்ட் பண்ணவில்ல?’

‘சாரி. அதற்கு இப்போது எங்களிடம் விடையில்லை, தாங்க்ஸ்’ என்றுகூறி ரிசீவரை வைத்துவிட்டார்கள்.

பகல் 12 மணிக்கு மற்றுமொரு கால்.

‘இதை கார் இன்ஷூரன்ஸிலிருந்து க்ளைம் பண்ணியிருக்கலாமே’ என்ற கேள்வி அங்கிருந்து வந்தது.

‘இது தேர்ட் பார்ட்டி ஒன்லி  இன்ஷூரன்ஸ். கார் களவுக்கு க்ளைம் பண்ண அதில் இயலாது’ என்று பதிலளித்தேன்.

‘தாங்க்ஸ்’ – ஃபோன் கட்டாகிவிட்டது.

பிறகு மதியம் 1 மணிக்கு இன்னுமொரு கால். ‘இதோடு இந்த பிரச்சனையை முடித்துக் கொள்ளலாமா? இனிமேல் இம்மாதிரியான தப்புக்கள் நடக்காதவாறு இருக்க நாங்கள் உறுதியளிக்கின்றோம்’

அதற்கு நான் ‘எனக்கும் அந்த அபிப்பிராயம்தான். ஆனால் என் கருத்துக்கு இதில் இடமேயில்லை. என் மகள் ஷீலா அதற்கு உடன்படமாட்டாள். வீக்கெண்டுகளில் கான்செர்ட் பண்ணிக்கொண்டும் ஸ்கூல் படிப்பிலும் கான்செண்ட்ரேட் செய்தும் இந்த கார் அவள் வாழ்க்கையில் மிக அத்தியாவசியமான பொருளாகிவிட்ட்து. அவளிடம் இதை என்னால் சஜெஸ்ட் செய்ய இயலாது. மன்னிக்கவும்’ என்று பதிலளித்தேன்.

அத்துடன் சம்பாஷணை முடிவடைந்தது.

அன்று மாலை  காலிங் பெல் அடித்தது. நான் கதவைத் திறந்தபோது போலீஸ் ஆஃபீசர் ஒருவர்  நின்றுகொண்டிருந்தார்.

ஆஃபீசர் ‘உங்களிடம் ஒரு நிமிடம் பேசலாமா?’ என்றார்.

‘நிச்சயமாக’ என்று அவரை லவுஞ்சிற்கு அழைத்துச் சென்று  சோஃபாவில் அமருமாறு பணித்தேன்.

‘போலீஸ் செய்த தவறினால் எற்பட்ட உங்கள் இழப்பிற்கு நாங்கள் மிகவும் வருந்தி மன்னிப்பைக் கோருகிறோம். எங்கள் நல ஃபண்டிலிருந்து காரின் இன்றைய மதிப்புக்கு இதோ இந்த கேஷ் செக். தயவுசெய்து பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று செக்கை நீட்டினார். அதைப் பெற்றுக்கொண்டு ‘மிகவும் நன்றி’ என்று கூறினேன்.

‘ஒரு சின்ன விண்ணப்பம், இந்த காகிதத்தில் நிகழ்வைப் பற்றி புகழ்வானாலும் அல்லது இகழ்வானாலும் உங்கள் கருத்தை எழுதித் தாருங்கள். அதை அப்படியே எங்கள் மேகஸீனில் பப்லிஷ் செய்துவிடுகிறோம்.’ என்று பேப்பரையும் பென்னையும் நீட்டினார்’.

‘போலீஸ் குற்றவாளிகளைத்தான் கண்டுபிடித்துக் கூண்டில் ஏற்றுவார்கள். இந்த சம்பவம் அதற்கு நேர்மாறான விதிவிலக்கு.  தன் குற்றத்தையே கண்டுபிடித்ததுமல்லாமல் இழப்புக்குச் சரியான ஈடு கொடுத்ததற்காக போலீஸ் டிபார்ட்மெண்டை நான் மிகவும் மதித்துப் பாராட்டுகிறேன்’ என்று எழுதிக் கொடுத்தேன். அதைப் படித்த ஆஃபீஸர் சிரித்துக்கொண்டே ‘தாங்க்ஸ், ஷீலாவிடம்’ என் சார்பில் சாரி தெரிவித்து விடுங்கள். மற்றும் டேமேஜ் காரைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம். நாங்களே அகற்றிவிடுகிறோம்’ என்று கூறியவாறு விடை பெற்றுக்கொண்டு கிளம்பினார்.

 

அன்று இரவு மூவரும் டின்னர் சாப்பிடும் சமயம் ஷீலாவிடம் விஷயத்தை விளக்கினேன். ‘டாடி’ என்று சந்தோஷ மிகுதியால் கோஷமிட்டாள். மனைவியிடம், ‘ சாட்சி நபருக்கு ஃபோன் பண்ணவேண்டும். அவருக்கு ஃப்ளவர் பொக்கே அனுப்ப எற்பாடு செய்யப்போகிறேன்’ என்றேன்.. மூவரும் லவுஞ்சுக்குச் சென்று அமர்ந்தோம். ‘டாடி, அந்த செக்கைக் காட்டுங்கள்’ என்றதும் நான் அதை எடுத்துவந்து காட்டினேன்.

அதை கையிலெடுத்துப் பார்த்தவாறே  ‘நான்தானே வெளியே காரை பார்க் பண்ணியிருந்தேன் கேரேஜில் விடாமல்!. எனவே இந்த செக்  என்னுடையது. எனக்கே சொந்தம்’.

‘எங்கே அவளைக் காணோம்’ என்ற எனக்கு மனைவி அளித்த பதில்

“எஸ்கேப்”

இது ஸிட்னி ஆஸ்ட்ரேலியாவில் பல வருடங்களுக்கு முன் என் வாழ்வில் நடந்த ஒரு  உண்மைச் சம்பவம்.  ஆஸ்ட்ரேலியா போலீஸ் இங்கு மாதிரி ரொம்பவும் திறமைசாலிகள். ஆனால் முக்கிய வேறுபாடுகள் திறமையில் இல்லை தோற்றத்தில் இருக்கிறது. போலீஸில் சேர முக்கிய தேவை குறைந்த பட்சம் 6 அடி உயரம். டம்மி தெரியாமல் உடம்பை ட்ரிம்மாக வைத்திருக்கிறார்கள். போலிஸ் ஃபைன் பணத்தின் ஒரு சிறு பகுதி போலீஸ் நல ஃபண்டுக்கு செல்கிறது. இது அவர்களின் கடமை உணர்ச்சியை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.  

இந்த வகையான சம்பவம் இங்கு நடந்திருந்தால் அதன் விளைவு எப்படியிருந்திருக்கும்? போலீஸ் எப்படி ஹாண்டில் பண்ணியிருப்பார்கள்? பதிலை உங்களிடமே விட்டுவிடுகிறேன்.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

குவிகம் இலக்கியவாசல் பதின்மூன்றாம் நிகழ்வு

பதின்மூன்றாம்  நிகழ்வு

 நான் அறிந்த சுஜாதா”

முன்னிலை:  சுஜாதா தேசிகன்
ஜெயராமன் ரகுநாதன்

கலந்துரையாடல் :

வருகை தருவோர் தங்கள் வாசிப்பு அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுகிறோம். வர இயலாதவர்கள் மின்னஞ்சல் (ilakkiyavaasal@gmail.com) அனுப்பினால் அவை வாசிக்கப்படும்

சுஜாதாவின் குட்டி நாடகம் சுட்டிக் குழந்தைகளால் நடிக்கப்படும்

இம்மாதக் கதை மற்றும் கவிதை வாசிப்பும் வழக்கம் போல் 

அனைவரும் வருக 


 பனுவல் புத்தக நிலையம்,  எண். 112, திருவள்ளுவர்  சாலை, திருவான்மியூர் சென்னை  600041         21  மே   2016,
சனிக்கிழமை,
மாலை – 6.30 மணி
 (திருவான்மியூர் பேருந்து நிலையம் மற்றும் திருவான்மியூர் சிக்னல் இடையில் –       BOMBAY DYEING SHOW ROOM அருகில்)

தொடர்பிற்கு : சுந்தரராஜன் (9442525191) – கிருபானந்தன் (9791069435)            

சம்பளம் போட்டாச்சா? – கீதா

‘சர்’ரென்று  அந்த வங்கியின் வாசலில் வந்து நின்றது ஒரு ஹீரோ ஹோண்டா. ஸ்டைலாய் இறங்கினார் ராகவன். சப்தமேயில்லாமல் பின்னால் வந்து ஸ்கூட்டியை வளைத்து நிறுத்தின மோகன் அவரைப் பார்த்துக் கையுயர்த்தியபடியே, “ என்ன ராகவன் சார்! சம்பளம் போட்டாச்சா?” என்றார்.  ”  ஒ! ஹலோ மோகன்! சம்பளமா? போட்டாச்சுன்னு சொன்னாங்க, அதான் வந்தேன்” – ராகவன்.   பேசியபடியே உள்ளே நுழைந்த அவர்களை முரளி வரவேற்றார், “வாங்க, வாங்க, காணமேன்னு பார்த்தேன்.” “ஆமா, முரளி சம்பளம் போட்டாச்சா?” என்று கேட்டார் மோகன்.

“மணி ஒம்பதே முக்கால் தானே ஆகுது. சீட்ல ஆளைக்காணோம். வந்தாத்தான் தெரியும்.” – முரளி.

“இதோ, ரகு வந்துட்டாரே. என்ன ரகு, சம்பளம் என்னாச்சு?” – ராகவன்.

“ சார், பில் பாசாயி,ட்ரெஷரியிலிருந்து ஆபீசுக்கும் வந்தாச்சு. இன்னிக்கு எடுத்துக்கலாம்னு சொன்னாங்க.” – இது ரகு.

“ஏம்பா, சம்பள ரிஜிஸ்தரில் கையெழுத்தேபோடலியே, எப்படிச் சம்பளம் எடுக்குறது?” இது இந்தக் கும்பலில் புதிதாகச் சேர்ந்து கொண்ட ராஜப்பாவின் ஐயம்.

அதற்குள் தனது இடத்துக்கு வந்த குமாஸ்தா விஜயனைப் பார்த்து இவர்கள் அனைவரும்’ஹலோ என்றும் கையைத்தூக்கியும் வரவேற்க, விஜயன் இவர்களை ஒரு குறுஞ்சிரிப்புடன் பார்த்து –“என்னங்க சார், சம்பளமா? போட்டாச்சு!” என்றார்.

ஒருவர் வெளிப்படையாக முகம் மலர்ந்தார். நாசூக்காக உள்மூச்சு வாங்கியும், இதைப்பற்றிக் கவலையே படாதமாதிரி ‘பாவ்லா’ செய்தனர் மற்றவர்கள். தத்தம் காசோலையைக் கொடுத்துவிட்டுக் காத்திருந்தனர். பணமும் வந்தது.

“என்ன ரகு உங்க கையிலே?” – ராஜப்பா

“அதுவா? ஃபெஸ்டிவல் அட்வான்ஸ் ஃபார்ம்.”

“எங்களுக்குக் கிடைக்கலியே?” – பதறினார்கள் ராஜப்பவும், ராகவனும்.

“தெரியாதா? வெள்ளிக்கிழமைக்குள்ளே குடுக்கணும்.”- ரகு.

“ இதோ மத்தியானத்துக்குள்ளே போய் வாங்கிடறோம்” என்று விழுந்தடித்துக்கொண்டு ஓடிய அவர்களைப் பார்த்துப் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த குமார், விஜயனிடம்,” ஏன் சார் இவர்களெல்லாம் ஒரே ஆஃபீஸில் வேலை பார்க்கிறார்களா?” என்று கேட்டார்.

“இவங்களா?“ என்று சின்ன கிண்டலான சிரிப்புடன், “இல்லை. இவங்க அத்தனை பேர் மனைவிகளும் ஒரே இடத்தில் வேலை பாக்கிறாங்க. பேச்செல்லாம் அவங்க சம்பளத்தைப்பற்றிதான் “என்று தெளிவுபடுத்தினார் விஜயன்.

பொங்கியெழு முருகா! — கோவை சங்கர்

பொங்கியெழு முருகா !

 

 

 

 

காக்கின்ற கடவுளே முருகா – உன்னை நம்பியே நிற்கின்றோம் நாங்கள்

கறுப்புச் சந்தையிலே பணம்புரட்டும் மாந்தரில்
கனல்கக்கி யுனையெதிர்த்த கயவரைத் தெரியலையா!

நேர்மையே தர்மமென நேர்வழியில் சென்றுவிட்டு
அவதியுறும் நன்மக்கள் கூக்குரல் கேட்கலையா!

லஞ்சப்பேய் அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாது – இங்கே
பஞ்சத்தின் கொடுமைகள் சொல்லிசொல்லி மாளாது
தஞ்சமென்று உன்முன்னே நிற்கின்றோம் இப்போது
அறம்வாழ மறம்வீழ நீஎழுவது எப்போது?

காசேதான் கடவுளெனும் தாரகமந்திரம் -நாம்
சுயநலக் கூட்டத்தின் சொடுக்கிவிட்ட பம்பரம்
அச்சமொடு ஜடமாக ஆகிவிட்டோம் யந்திரம்
நேர்மையின் வழிபோக எப்போது சுதந்திரம்!

புன்னகை போதும் பொங்கியெழு முருகா
மென்மையது போதாது வடிவேல் மருகா
நடத்திக் காட்டிடு இன்னுமொரு ஸம்ஹாரம்
பாடுபடும் எங்களுக்கு அதுவே ஆதாரம்!

 

 

சரித்திரம் பேசுகிறது – யாரோ

           ♦சரித்திரம் பேசுகிறது♦

சந்திரகுப்தனை விட்டுப் பிரிய நமக்கு மனம் வரவில்லை.

அவனது ‘பின் கதையை’ சொல்லிவிட்டுப் பிறகு பிந்துசாரன் கதைக்குச் செல்வோம்.

இரத்தங்கள் சிந்தியே சரித்திரம் உருவானது!

சிந்திய இரத்தங்கள் ஆறாக ஓடி மலைகளிடம் தவழ்ந்து நதிகளில் கலந்து கடலில் சேர்ந்து கால வெள்ளத்தில் கரைந்து போனது.

இரத்தங்களுக்கு நடுவில் அத்தி பூத்தாற்போல் ஒரு சில காதல் பூக்கள் மலர்ந்து மணம் வீசுகின்றன .

 ‘இந்த ரண களத்திலும் ஒரு கிளுகிளுப்பா’ என்று நீங்கள் வியப்பது புரிகிறது!

கதையைக்  கேளுங்கள்:

இளைஞனாக இருந்த போது சந்திரகுப்தன் ஒரு முறை ஜீலம் நதிக்கரையோரம் குதிரையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது அங்கு ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தான். பெண்ணென்றால் அது பெண்ணா! பளிங்கினாலான உடல், பொன்னிறக் கூந்தல், நீலமணிக் கண்கள் இவற்றுடன் காந்தப் புன்னகை  – இவள் பெண் தேவதையோ? வானத்திலிருந்து பறந்து வந்த கிரேக்கச் சிலையோ? பணிப்பெண்கள் புடை சூழ அவள் நக்ஷத்திரக் கூட்டத்திலிருந்த முழுமதி போல் ஜொலித்தாள். அவள் கிரேக்க மன்னன் செலுகஸ் நிகேடரின் மகள் ‘ஹெலேனா’.  யவன ராணி! சாண்டில்யனை யவன ராணி எழுதத் தூண்டிய சரித்திர நாயகியோ?

மனதைப் பறி கொடுத்த சந்திரகுப்தன் – அன்று வெறும் இளவரசன் தான். நாடு ஒன்றும் இல்லாத வீர இளைஞன். கிரேக்க வீரர்களின் பெருங்காவல் தாண்டி அவளுக்குப் புறாக்கள் மூலம் காதல் கடிதங்கள் மட்டுமே அனுப்ப முடிந்தது. அந்நாளிலே சந்திரகுப்தனது வீரம் நாடறிந்தது. ஹெலேனாவும் சந்திரகுப்தனைப் பார்த்திராவிடினும் அவனது பிரதாபங்களைக் கேள்விப்பட்டுக் காதலில் உருகினாள்.  தமயந்தி நளனிடம் காதல் கொண்டது போல் – தமயந்தியாவது நளனின் உருவப்படம் கண்டிருந்தாள்,  ஹெலனா கற்பனையிலேயே சந்திரகுப்தனை உருவகித்துக்  காதல் கொண்டாள்.

சந்திரகுப்தன் சாணக்கியரிடம் தனது காதல் மயக்கத்தைக் கூறி –“தலைவா! இதற்கும் நீ தான்  ஒரு வழி சொல்ல வேண்டும்”

சாணக்கியன் அரசியல் வழியாகக் காதலுக்குத் துணை போகிறான்!

‘சந்திரகுப்தா! செலுகஸ் நிகேடர் இன்று மன்னன். அலெக்சாண்டருக்குப் பிறகு வந்த கிரேக்கத் தலைவன். வலிமை பொருந்தியவன். படை பலம் கொண்டவன். அவன் மகளை மணக்க வேண்டுமானால், அது அவனிடம் போரிட்டு வென்று பிறகே நடக்கும்”

மேலும் கூறினான்:

“முதலில் நந்தனை வென்று அரசனாகு !  காலம் நம் வசப்படவேண்டுமானால் – நாம் களம் புக வேண்டும்- வெற்றி வாகை சூட வேண்டும். காலத்திற்குக் காத்திருக்க வேண்டும்”

சந்திரகுப்தன் இதைக்கேட்டு நொந்து போகவில்லை. வீரனாயிற்றே! பெரும் உற்சாகம் கொண்டான்!

காதலர்கள் காலம் வரக் காத்திருந்தனர்.

 

sa1

காலம் வந்தது! சந்திரகுப்தன் மன்னனானான். செலுகஸ் நிகேடரின் ஆதிக்கத்தை நிறுத்த வெற்றிப் போர் புரிந்தாலும் – விரைவில் உடன்படிக்கைக்கு ஒத்துக்கொண்டான். ஹெலேனா மனதில் இருந்தாளே!

செலுகஸ் நிகேடர் பஞ்சாப் மற்றும் காந்தாரம் அரசுகளைச்  சந்திரகுப்தனுக்குக் கொடுத்தான். சந்திரகுப்தன் 500 யானைகளைக் கொடுக்க இசைந்தான். ஆனால்.. சந்திரகுப்தன் அத்தோடு விடவில்லை. ஹெலேனாவை மணமுடித்துத் தர வேண்டும் என்றான். செலுகஸ் நிகேடர் இதை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

எவ்வளவு திரைப்படங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்! எவ்வளவு கதைகள் கேட்டிருக்கிறோம்! அப்பன்கள் எல்லோரும் ‘தன் மகள்- மகன்’ என்று வரும் போது காதலுக்கு வில்லன் தான்! அது போல் , செலுகஸ் நிகேடர் இதற்கு உடனே சம்மதிக்கவில்லை!    

ஹெலேனா தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டாள்: “மணந்தால் சந்திரகுப்தன். வேறு எந்த இந்திரனும் வேண்டாம்!”

கடைசியில் செலுகஸ் நிகேடர் இசைந்தான்!

ஹெலேனா சந்திரகுப்தனை மணந்தாள்!

sa2

(Image Courtesy: Hutchinson’s Story of the Nation (Archive.org) via Wikimedia Commons

துர்தாரா சந்திரகுப்தனின் பட்ட மகிஷி. சில சரித்திர ஆசிரியர் ஹெலேனா தான் தியோடர் என்ற பெயர் கொண்டு பின் துர்தாரா என்று அரசியானாள் என்பர். ஆனால் பெரும்பாலான சரித்திர வல்லுனர்கள் கருத்துப்படி சந்திரகுப்தனின் மகாராணி துர்தாரா – ‘தன நந்தனின்’ குமாரி!

கதாநாயகன் எதிரியின் மகளைக் கல்யாணம் செய்வது என்பது இந்நாள் சினிமாவில் மட்டுமல்ல – தொன்று தொட்டு வந்துள்ளது போலும்.

sa3

சந்திரகுப்தன் காலத்தில் பெருவாரியான வட இந்தியா மௌரிய ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த போதிலும் , கலிங்கம் மௌரியரின் கையை விட்டுப்போனது. பின்னாளில் அசோகர் அதைக் கைப்பற்றியது பெரும் சரித்திரமாகும்.

மகத நாடு செல்வாக்கு கொண்டிருந்ததால்  மற்ற அரசர்கள் சந்திரகுப்தனைக்  கொன்று விட முயல்வர் என்பது சாணக்கியரின் பயம். ஒரு வெற்றியாளன் இருந்தால் பல துரோகிகள் இருப்பார்களே!

சந்திரகுப்தனைப்   போரில் வெல்வதோ இயலாதது.

ஆனால் ‘விஷம்’?

சாணக்கியர் விஷ விஞ்ஞானத்தை கரைத்துக் குடித்தவர். தக்ஷசீலத்தில் ஆயுர்வேத மருத்துவம் பயின்றதோடு விஷ வகைகளைப் பற்றி முழுதும் ஆராய்ந்து அறிந்தவர். சந்திரகுப்தனை விஷத்தால் யாரேனும் மாய்க்க முயல்வர் என்ற அச்சம் அவர் மனதை வாட்டியது. அதனால் சந்திரகுப்தனுக்கும் தெரியாமல் தினமும் அவனது உணவில் சிறு விஷத்தைக் கலந்து அவன் உடலில் எதிர்ப்பு சக்தியை  ஊட்டினார்.

ஒரு நாள்…

மகாராணி துர்தாரா நிறை மாத கர்ப்பிணி. இன்னும் ஏழே நாட்களில் மௌரிய வாரிசை பெற உள்ளவள். சந்திரகுப்தன் மனைவியை தன்னுடன் சேர்ந்து இரவு உணவு உண்ண அழைத்தான். அந்நேரம் சாணக்கியன் உணவறைப்  பக்கம் வர நேரிட்டது. அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து உணவு உண்பதைப் பார்த்த சாணக்கியன் திடுக்கிட்டான். தடுக்க முயலுமுன் – துர்தாரா விஷ உணவை அருந்தி விட்டாள். அவள் உடல் துடித்தது.  திடீர் விஷம் அவளைப் பாதித்து நிலை  குலைந்தாள். உடனே மயங்கி விழுந்தாள்.

sa4

சாணக்கியர் உடனே அவளை அருகிலிருந்த அறைக்கு எடுத்துச் சென்றார். தக்ஷசீலத்தில் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தை முறையாகக் கற்ற சாணக்கியர் உடனே முடிவு செய்தார். தாயைக் காக்க இயலாது. குழந்தையைக்  காப்பாற்றி வாரிசைப் பெறுவது அவசியம் என்றுணர்ந்தார். கத்தியால் அவள் வயிற்றை அறுத்து குழந்தையை உலகுக்குக் கொணர்ந்தார். அதற்கு முன் அந்த விஷம் குழந்தையின் நெற்றியில் பட்டு நீலப் பொட்டு போல் நிலைத்தது.

தாய் இறந்தாள்.

குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னே அந்த தாய் இறந்தாள்.

நீலப்பொட்டு கொண்டதால் அதற்கு ‘பிந்து’ சாரன் என்று பெயரிட்டனர்.

தாய் வயிற்றைக்  குடைந்து எடுத்ததை சிசேரியன் என்பர். ஜூலியஸ் சீசர் இம்முறையில் பிறந்தவர் என்பர். அதற்கு 300 வருட முன்பே சாணக்கியர் செய்தார்.

இந்த விஷப்பரீக்ஷையின்  பின் விளைவு சாணக்கியரை எப்படிப் பாதித்தது என்பதை அடுத்த இதழில் சொல்வோம்.

பிந்துசாரன் வளர்ந்தான்.

சந்திரகுப்தன் அரசு நன்றாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

சமண (ஜைன) மதம் சந்திரகுப்தனை ஈர்த்தது. அதன் தலைவர் ‘பத்ரபாகு’ சந்திரகுப்தனது குரு ஆனார்.

பிம்பிசாரன் 22 வயதடைந்தான்.

பத்ரபாகு சந்திரகுப்தனை அழைத்தார்.

‘சந்திரகுப்தா.. எனது தீர்க்க தரிசனத்தில் தெரிவது என்னை பெருங்கவலைக்கு உள்ளாக்குகிறது.”

“அது என்ன குருவே?”

“நாட்டில் பெரும் பஞ்சம் வரவிருக்கிறது. மக்கள் பசிப்பிணியால் மாள்வர்”

“ஐயோ. இது என்ன சாபம்?”

“அரசனான நீதான் இந்த பிரச்சனையைத் தீர்க்க வேண்டும்”

“சொல்லுங்கள் குருவே. என்ன செய்ய வேண்டும்”

“நீ அரசனாக இருந்து இதைச்  சாதிக்க முடியாது”

“…??…”

“சமண மதத் துறவியாகி நீ இறைவனுக்கு ஊழியம் செய்ய வேண்டும்.
தென்னிந்தியாவில் சரவணபெலேகுலா என்று ஒரு புனிதத் தலம் உள்ளது. அங்கு சென்று முனிவராகக்  காலம் கழிக்க வேண்டும்.”

“தங்கள் சித்தம் என் பாக்கியம்”

காரியங்கள் விரைவே நடந்தேறின!

சந்திரகுப்தன் முடி துறந்தான்.

மகன் பிந்துசாரனுக்கு முடி சூட்டினான்.

கையில் பிச்சைப்பாத்திரம் எடுத்து குரு பத்ரபாகுவைத் தொடர்ந்து தெற்கு நோக்கிச் செல்லத் துவங்கினான்.

இளைஞனாக கனவு பல கண்டு, மன்னனாகி , அகிலத்தின் திரவியங்களையும் அனுபவித்த சந்திரகுப்தன் துறவியாகி அமைதி கொண்டான்.

சரவணபெலேகுலாவில் சந்திரகிரி என்ற மலையில் குகை ஒன்றில் பல வருடங்கள் முனிவராக இருந்தான்.

பல மலைவாசிகள் சந்திரகுப்தனை தெய்வமாகக் கும்பிட்டு வணங்கினர். ஒரு சிலருக்குத்தான் வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் வெற்றி கிடைக்கிறது. சந்திரகுப்தன் அதில் ஒருவன்.

சில வருடம் கழித்து … சமண முனிவரது வழக்கப்படி – பட்டினி கிடந்து உயிர் விட்டான்.

sa6

(பத்ரபாகு கூப்பா –சரவணபெலேகுலாவில் சந்திரகிரி மலையில் உள்ள குகை –சந்திரகுப்தர் இறந்த இடம்)

சரித்திரத்தை அழகு படுத்திய சந்திரகுப்தன் மறைந்தான். 

நாமும் நமது சரித்திரச் சித்திரத்தைத் தொடர்வோம்…