​
மழை நின்று பல மணி நேரமாகியும் தலைநகரின் தார்ச் சாலைகளில் இருந்து ஆவியாக எழுந்த வெப்பம் ஒருவிதப் புழுக்கத்தைக் கட்டியிருந்தது.  கொம்பனி தெரு சந்து ஒன்றின் ஒடுங்கிய மாடி அறை. அந்த அறையின் சுவர்கள் பல வருடங்களாகச் சுண்ணாம்பு காணாததால், ஈரம் கசிந்து பச்சை பூத்துப்போயிருந்தன.
​கார்த்திக் தன் மேஜையின் மீது கால்களை நீட்டி வைத்துக் கொண்டு பாதி எரிந்த சிகரெட்டை சாம்பல் தட்டியில் தட்டினான். அவனது எதிரே, மேஜையின் மறுமுனையில் அமர்ந்திருந்த ரேவதி, தனது மடிக்கணினியின் திரையை வெறுமையாக உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் ஒரு விளம்பர நிறுவனத்தின் நகல் எழுத்தாளர் . இருப்பினும், அவளது கண்கள் எப்போதுமே எதையோ தொலைத்த விரக்தியைக் கொண்டிருந்தன.
​”கார்த்திக்… உனக்கு எப்போதுமே இந்தச் சதை நாற்றமும், சாக்கடை வாசனையும்தான் பிடிக்குமா?” என்றாள் ரேவதி, குரலில் எந்தவித உணர்ச்சியுமின்றி.
​கார்த்திக் சத்தமாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் ஒருவிதத் துயரமும் வக்கிரமும் கலந்து நின்றன. “நாற்றமா? இதுதான் நிஜம் ரேவதி. நடுத்தர வர்க்கத்தின் அந்தப் போலி வாசனையை விட, இந்தச் சாக்கடை வாசனையில் ஒரு நேர்மை இருக்கு. மனுஷன் முகமூடியைக் கழட்டிவிட்டு நிர்வாணமாக வாழும் இடம் இதுதான். நேற்று நான் படித்த நாவலில் எழுத்தாளர் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா? வாழ்க்கையை அதன் அசிங்கங்களோடு ஏற்றுக்கொள்ளாத வரைக்கும் நீ உண்மையான எழுத்தாளன் ஆக முடியாது.”
​ரேவதி தன் மேலாடையின் பொத்தானை கோர்த்துக் கொண்டே ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். எதிர்த்த வீட்டுச் சுவரில் ஒரு காகம் ஈரமானிறிறத்தில் உட்கார்ந்து தன் இறக்கையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தது. 
“நீயும் உன் தத்துவங்களும்… எப்போது பார்த்தாலும் மனிதனின் கீழ்த்தரமான பக்கங்களையே தோண்டி எடுப்பதில் என்ன சுகம் கிடைக்கிறது உனக்கு?”
​”சுகம் அல்ல ரேவதி, அது ஒருவிதமான போதை. இந்தச் சமூகம் எதை அருவெறுப்பாகப் பார்க்கிறதோ, அதுதான் மனிதனின் அசல் முகம். அதை எழுதத் துணியாதவர்கள் கோழைகள்” என்றான் கார்த்திக், மேஜையின் மீதிருந்த விஸ்கி பாட்டிலைத் திறந்து தன் கிளாஸில் ஊற்றியபடி.
​அறைக்குள் மூலையில் கிடந்த ஒரு இரும்புப் பெட்டி. கார்த்திக் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தான். அதற்குள் சில டைரிகளும்,  புகைப்படங்களும் ஒரு பெண்ணின் கடிதங்களும் கிடந்தன. அந்தக் கடிதங்கள் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தற்கொலை செய்துகொண்ட அவனது காதலி ஷாலினியுடையவை.
​ஷாலினி ஒரு விசித்திரமான பெண். அவளது காதலில் அர்ப்பணிப்பு இல்லை. ஒருவிதத் சுய அழிவுப் போக்கு இருந்தது. அவள் ஒருமுறை கார்த்திக்கிடம் சொன்னாள்.
“நாம் ஒருவரை ஒருவர் காதலிக்கவில்லை கார்த்திக், நாம் இருவரும் நமது சொந்தத் தனிமையின் வக்கிரங்களை ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.”
​கார்த்திக் அந்தப் கடிதங்களை மேலோட்டமாகப் புரட்டினான். ஷாலினி தனது டைரியில் எழுதியிருந்த வரிகள் அவனது மூளைக்குள் ஊசலாடின உடல்கள் இணையும்போது ஆன்மாக்கள் விலகி ஓடுகின்றன. இதுதான் உலகின் மிகப்பெரிய ஏமாற்று வேலை.
​”இன்னும் அந்தப் பிணத்தின் கடிதங்களை வைத்துப் பூஜை செய்து கொண்டிருக்கிறாயா?” என்றாள் ரேவதி, கார்த்திக்கின் கையில் இருந்த காகிதத்தைப் பார்த்தபடியே.
​”பிணமா? இல்லை ரேவதி அவர்தான் என்னை எழுத்தாளனாக மாற்றியவள். காதலின் பெயரால் நாம் செய்யும் அயோக்கியத்தனங்களை எனக்குக் காட்டியவள் அவர்தான். இந்த உலகத்தில் எவரும் எவரையுமே நேசிப்பதில்லை. எல்லாமே ஒருவிதத் தேவைதான். அந்தத் தேவையின் மறுபெயர்தான் காமம்.”
​ரேவதி மேஜையைவிட்டு எழுந்து வந்து, கார்த்திக் வைத்திருந்த விஸ்கி கிளாஸை வாங்கிக் ஒரே மூச்சில் குடித்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவிதக் கோபம் மின்னியது. 
“நீ என்னை எப்படிப் பார்க்கிறாய் கார்த்திக்? உன் அடுத்த கதைக்கான மூலப்பொருளாகவா?”
​கார்த்திக் அவளது முகத்தைப் பிடித்துத் தன் அருகில் இழுத்தான். அவளது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். 
“நீயும் நானும் வேறு வேறா ரேவதி? நாம் இருவரும் இந்த நகரத்தின் இரவுகளில் தொலைந்த ஆன்மாக்கள். உனக்குள் இருக்கும் காமம், பயம், வஞ்சகம் எல்லாமே எனக்கும் தெரியும். நாம் ஏன் முகமூடி போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்?”
​இரவு மணி இரண்டு. மழையின் ஈரப்பதம் குறைந்து, காற்று சற்றுத் குளிர்ந்திருந்தது. இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். காலி முகத்திடல் கடற்கரைச் சாலையை நோக்கி நடந்தனர். நள்ளிரவின் அமைதியில் அந்தப் பெருநகரம் ஒரு பிரம்மாண்டமான மருத்துவமனை போலத் தோன்றியது. அங்கே நோயாளிகள்தான் மருத்துவர்களாக நடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
​கடற்கரை மணலில் அமர்ந்தார்கள். தூரத்தில் அலைகளின் சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டது. காற்று முகத்தில் அறைந்தது.
​”கார்த்திக், எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது” என்றாள் ரேவதி, தன் முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு. “இந்த வாழ்க்கை எங்கே போகிறது? காலையில் எழுந்தால் அதே அலுவலகம், அதே ஃபைல்கள், அதே போலிச் சிரிப்புகள். இரவானால் இந்த மது, சிகரெட், அர்த்தமற்ற உரையாடல்கள். இதற்கு என்ன அர்த்தம்?”
​”அர்த்தமா?” கார்த்திக் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டான். “வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை ரேவதி. அதை நாம்தான் அர்த்தமுள்ளதாகப் பொய் சொல்லி நம்ப வைக்கிறோம். அர்த்தம் தேடுவதே ஒரு முட்டாள்தனம். எதை அனுபவிக்க முடியுமோ, அதை அப்படியே அனுபவித்துவிட்டுப் போய்விடுவதே புத்திசாலித்தனம். உண்மையைச் சொன்னால்  எல்லாமே ஒரு பெரிய அபத்தம்.”
​அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்குத் தூரத்தில், ஒரு ஜோடி மணலில் கட்டிப்பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தது. அவர்களின் உடல்கள் இருளில் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன. சமூகத்தின் கண்கள் அங்கே விழாது என்ற தைரியத்தில் அவர்கள் தங்கள் அந்தரங்கத்தை வெளியில் கொட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
​கார்த்திக் அந்த ஜோடியைக் காட்டிவிட்டுச் சிரித்தான்.
 “பாரு ரேவதி… மனுஷன் எப்பவுமே மிருகம்தான். நாகரிகம் என்ற பெயரில் அவன் போர்த்தியிருக்கும் சாயம் லேசாக நின்றால், அவனது அசல் இயல்பு வெளியே வந்துவிடும்.”
​ரேவதி அந்த ஜோடியைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவிதச் சிரிப்பு ஓடியது.
 “ஒருவேளை நீ சொல்வது உண்மைதான் போலிருக்கிறது. நாமும் அப்படித்தானே இருக்கிறோம்?”
​விடியற்காலை ஐந்த மணி. வானம் சாம்பல் நிறத்தில் மாறத் தொடங்கியது. கடற்கரையின் காற்று சற்று உறைபனி போலக் குளிர்ந்திருந்தது. அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து திரும்பி, கார்த்திக்கின் அறைக்கு வந்தனர்.
​அறைக்குள் நுழைந்ததும், ரேவதி தன் மேலாடையைக் கழட்டித் தூக்கி எறிந்தாள். அவளது நிர்வாண உடல் விடியலின் வெளிச்சத்தில் பளபளத்தது. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தப் போலித் தோரணை மறைந்து, ஒருவிதத் திறந்த வெளித் தன்மையிருந்தது.
​”இப்போது சொல் கார்த்திக்… நான் அழகாக இருக்கிறேனா?” என்று கேட்டாள் அவள், கண்ணாடியின் முன்பு நின்றுகொண்டு.
​கார்த்திக் தன் மேஜையில் இருந்த டைரியையும் பேனாவையும் கீழே வைத்தான். அவன் அவளை நெருங்கி, அவளது தோள்களில் தன் கைகளைப் பதித்தான். 
“அழகு ஒரு மாயை ரேவதி. நீ இப்போது நிர்வாணமாக இருப்பதுதான் எனக்கு அழகு. எந்த முகமூடியும் இல்லாமல், உன் பயத்தோடும் வக்கிரத்தோடும் நீ இருப்பதுதான் உண்மையான கவிதை.”
​அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இறுக்கிப் பற்றிக் கொண்டனர். அந்த அறையின் சுவர்கள் அவர்களின் மூச்சுக்காற்றில் நனைந்தன. காமம் அங்கே ஒரு பாவமா?இல்லை இந்த வறண்ட உலகத்தில் உயிர்த்திருப்பதற்கான ஒரே ஆதாரமாக மாறியது.
​சூரியன் முழுமையாக வந்துவிட்டான். தலைநகரின் இரைச்சல் தெருக்களில் மீண்டும் ஆரம்பமாகிவிட்டது. வாகனங்களின் கொதிக்கும் சத்தமும் பேருந்துகளின் ஹார்ன் சத்தமும் அறையின் ஜன்னலைத் தாண்டி உள்ளே வந்தன.
​ரேவதி துணிகளை அணிந்துகொண்டு கிளம்பத் தயாரானாள். அவளது முகத்தில் இப்போது ஒரு அமைதி இருந்தது. அல்லது ஒருவிதத் தெளிவற்ற தற்காலிக விடுதலை இருந்தது.
​”நான் கிளம்புகிறேன் கார்த்திக். நாளைக்கு வரலாமா?” என்றாள் அவள், கதவருகே நின்று.
​”வாவ்… இந்த அறை எப்போதுமே உனக்குத் திறந்தேதான் இருக்கும் ரேவதி. நாம் இருவரும் இந்த நகரத்தின் சாக்கடையில் மிதக்கும் இரண்டு காகிதத் துண்டுகள். எங்கு சென்றாலும் இறுதியில் இங்கேதான் சேர வேண்டும்” என்றான் கார்த்திக், புன்னகையுடன்.
​அவள் சென்றுவிட்டாள். அறை மீண்டும் அமைதியானது. கார்த்திக் மேஜைக்கருகில் சென்று அமர்ந்தான். தனது டைரியைத் திறந்தான். நேற்றிரவு நடந்த சம்பவங்களையும், ரேவதியின் வார்த்தைகளையும், அவனது சொந்த மனதின் இருண்ட மூலைகளையும் வரிகளாக மாற்றத் தொடங்கினான்.
​”இந்த உலகம் ஒரு பிரம்மாண்டமான விபச்சார விடுதி. இங்கே எல்லோரும் ஏதோ ஒன்றை விற்கிறார்கள்; அல்லது எதையோ வாங்குகிறார்கள். நான் அந்தச் சந்தையின் கணக்கப்பிள்ளை. என் பேனா எப்போதுமே உண்மையை மட்டுமே பேசும்… அது எவ்வளவு கசப்பாக இருந்தாலும் சரி.”
​அவனது பேனா காகிதத்தின் மீது ஓடியது. சிகரெட் சாம்பல் டைரியின் மீது விழுந்தது. கதை முடிவடையவில்லை. அது ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்களின் ரத்தத்தோடு சேர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
​ தலைநகரத்தின் காலை, அதன் வழக்கமான குப்பைகளும், வாகனப் புகைகளும், மனிதர்களின் பதற்றமுமாக விழித்துக்கொண்டது. கார்த்திக் தன் அறையின் ஜன்னலைத் திறந்து வைத்திருந்தான். வெளியே கொம்பனித் தெருவின் இரைச்சல் ஒரு தேன் கூட்டைத் தட்டியது போலக் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தது.
​அவன் தன் மேஜையில் இருந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக அடுக்கி வைத்தான். அவை அனைத்தும் அவன் இதுவரை சேகரித்த மனித வாழ்க்கையின் உடைப்புகள். ஒரு எழுத்தாளன் என்பவன் சமூகத்தின் மனசாட்சியைச் சுமப்பவன் அல்ல, அவன் அந்த மனசாட்சியைக் கிழித்து உள்ளே இருக்கும் அழுகலை வெளியே காட்டுபவன்.
​அப்போது மீண்டும் கதவு தட்டப்பட்டது. இம்முறை அது ரேவதி அல்ல, அவனது நண்பன் வினோத். வினோத் ஒரு புகைப்படக் கலைஞன். அவனது கேமரா லென்ஸ் எப்போதுமே சமூகத்தின் அசிங்கங்களை, விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் சோகங்களை ஓடும் நிழல்களாகப் பிடித்து வைத்திருந்தது.
​”என்ன கார்த்திக், இன்னும் அந்தப் பேய்களோடயே பேசிட்டு இருக்கியா?” என்றான் வினோத், உள்ளே நுழைந்தபடியே. அவனது கேமரா பையை மேஜை மீது வீசினான்.
​”பேய்கள் இல்லை வினோத் இவைதான் நிஜங்கள். நீ உன் லென்ஸ் வழியா என்ன பார்க்கிறாயோ, அதை நான் எழுத்து வழியாச் செதுக்கறேன். வித்தியாசம் இதுதான்.”
​வினோத் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான். 
“நேற்று இரவு கடற்கரையில் எடுத்த சில படங்களைக் காமிக்கட்டுமா? ஒரு ஜோடி மணலில்… உனக்குத் தெரியுமே, அந்த வக்கிரம். மக்கள் இதைப் பார்க்கும்போது அருவெறுப்படையறாங்க. ஆனா, தங்களுக்குள்ளே அந்த ஆசை இல்லைன்னு சொல்ல முடியுமா?”
​கார்த்திக் வினோத் எடுத்த புகைப்படங்களைப் பார்த்தான். கருப்பு வெள்ளை நிறத்தில் அந்தப் படங்கள் ஒருவிதக் கொடூரமான அழகைக் கொண்டிருந்தன. மனிதர்களின் அந்தரங்கங்கள் பொதுவெளியில் ஆவணப்படுத்தப்படும்போது, அவை காட்சிகளாக மாறிவிடுகின்றன.
​”வினோத், இந்த உலகம் ஒரு கண்ணாடிக் கூண்டு. நாமெல்லாம் அந்த கூண்டுக்குள் துள்ளிக் கொண்டிருக்கும் எலிகள். கூண்டுக்கு வெளியே இருப்பவர்கள் எலிகளின் விளையாட்டைப் பார்த்து ரசிக்கிறார்கள். நாமோ, நமக்குள் இருக்கும் வக்கிரத்தை மறைத்துவிட்டு, ஒழுக்கமான எலிகளாக நடிக்கிறோம்.”
​அந்த மாலை, கார்த்திக் மீண்டும் காபி கடைக்குச் சென்றான். ரேவதி அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒருவிதமான சோர்வு தெரிந்தது. ஏதோ ஒரு பெரும் போராட்டத்தை அவள் தனக்குள் நடத்திக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது.
​”கார்த்திக், நான் வேலையை விடப் போறேன்” என்றாள் அவள், டீயைக் குடித்தபடி.
​”ஏன்? விளம்பர உலகத்துல இவ்வளவு சம்பளம் கிடைக்குமே?”
​”பணம் மட்டும் வாழ்க்கை இல்லை. அந்த ஆபீஸில் எல்லோரும் பொய்களை விற்கிறார்கள். நானும் அவர்களில் ஒருத்திதான். எனக்கு உண்மையை வாழ வேண்டும் என்று ஆசையாக இருக்கிறது.”
​கார்த்திக் சிரித்தான். 
“உண்மையை வாழவா? ரேவதி, இந்த உலகில் உண்மை ஒரு ஆடம்பரப் பண்டம். அதை விலை கொடுத்து வாங்க யாருக்கும் வசதி இல்லை. நீ உண்மையை வாழ்ந்தால், சமூகம் உன்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடும். இந்த நகரத்தின் அழுக்குகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் மத்தியிலேயே வாழ்வதுதான் கலை.”
​ரேவதி கார்த்திக்கின் கண்களைப் பார்த்தாள். 
“நீ ஏன் கார்த்திக் இவ்வளவு கொடூரமான தத்துவங்களைப் பேசுகிறாய்? உனக்கு அன்பின் மீது நம்பிக்கையே இல்லையா?”
​”அன்பு? அது ஒரு உயிரியல் ரசாயன மாற்றம் ரேவதி. ஹார்மோன்கள் சுரக்கும்போது மூளை அதை அன்பு என்று பெயரிடுகிறது. அது வடிந்த பிறகு, வெறும் எலும்பும் சதையும் மட்டும்தான் மிஞ்சும்.”
​ரேவதிக்கு கார்த்திக்கின் வார்த்தைகள் கத்தியாகக் குத்தின. அவளால் அவனது முரணை மறுக்க முடியவில்லை. அவள் அவனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
 “நீ சொல்வது ஒருவேளை உண்மையாக இருக்கலாம். இந்த வறண்ட வாழ்வில் அந்தத் தற்காலிக இன்பம் தானே நம்மை உயிரோடு வைத்திருக்கிறது?”
​அன்று இரவு, கார்த்திக்கின் அறைக்கு ரேவதி வரவில்லை. அவன் தனியாக உட்கார்ந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தான். அவனது பேனா காகிதத்தின் மீது ஒரு விசித்திரமான நடனத்தை ஆடியது. அவன் எழுதிய வரிகள் அவனைத் தாண்டி எங்கோ செல்லத் துடித்தன.
​அவன் எழுதிய நாவலின் மையக்கரு இதுதான். ‘மனிதன் தன் அகங்காரத்தைக் கொன்றால்தான் உண்மையான சுதந்திரத்தை அடைய முடியும். அந்த அகங்காரத்தைக் கொல்லும் கத்திதான் முரண் எனும் கலை.’
​நள்ளிரவு இரண்டு மணி. வெளியே மழையின் சத்தம் மீண்டும் ஆரம்பமானது. அந்த மழையின் வாசனையில் ஏதோ ஒரு நினைவின் வாசம் இருந்தது. கார்த்திக் தன் ஜன்னல் வழியே இருண்ட வானத்தைப் பார்த்தான். நட்சத்திரங்கள் மறைந்து போயிருந்தன.
​அந்த மௌனம் அவனை பயமுறுத்தியது. அவன் எழுந்து வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான். அந்த நள்ளிரவுச் சாலைகளில் அவன் மட்டும் நடந்தான். தெருநாய்கள் சில குலைத்தன. எங்கோ தொலைவில் ஒரு காவல்துறை வாகனம் சைரன் ஒலியுடன் கடந்து சென்றது.
​அவன் ஒரு பாழடைந்த கட்டிடத்தின் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்தான். அவனது கையில் இருந்த டைரியை மெல்லத் திறந்தான். அந்தப் பக்கங்கள் முழுக்க ரேவதி, ஷாலினி, மாரியப்பன், வினோத் எனப் பல மனிதர்களின் முகங்களும் உரையாடல்களும் நிரம்பியிருந்தன.
​அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான்.
“யார் உண்மையான மனிதன்? நான் எழுதுகிறவனா? அல்லது அவர்கள் வாழ்ந்து காட்டுகிறார்களா? அல்லது நாம் அனைவரும் இந்த நகரத்தின் மேடையில் ஆடும் பொம்மைகளா?”
​விடியற்காலை நான்கு மணி வரை அவன் அங்கேயே உட்கார்ந்திருந்தான். விடியல் மெல்லப் பூத்தது. சூரியன் தன் முதல் ஒளியைச் சென்னை நகரத்தின் அழுக்கின் மீது பரப்பியது. அது ஒரு அழகான காட்சி. அழுக்கும் அழகும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான ரசவாதம்.
​அவன் எழுந்து நின்றான். அவனது பேனா அந்தத் தாளில் இறுதி வரிகளை எழுதியது.
​”வாழ்க்கை நாம் தேடும் ஒரு பதில் அல்ல, அது நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒரு பயணம். அது எவ்வளவு அசிங்கமாகவும், கசப்பாகவும் இருந்தாலும், அதை முத்தமிட்டு ஏற்றுக்கொள்வதே நம் கடமை.”
​கார்த்திக் தன் அறையை நோக்கி நடந்தான். அவனது காலடியில் விழுந்த நிழல், அவனது நிஜமான உருவத்தை விட நீண்டிருந்தது. அந்த நிழல் அவனைத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருந்தது…