கிராமத்தின் பஞ்சாயத்து மேடையில் நடேசன் ஐயா உட்கார்ந்திருந்தால், எதிரே நிற்கும் எதிராளிக்குக் கால்கள் நடுங்கும். மீசையை முறுக்கி, கரகரப்பான கம்பீரக் குரலில் அவர் கொடுக்கும் தீர்ப்பை ஊரே தலைவணங்கி ஏற்கும். வீட்டில் மகன் செந்திலிடம் கூட அவர் அதிகம் பேசியதில்லை; ஒரு பார்வை பார்த்தாலே போதும், செந்தில் ஒடுங்கிப்போவான்.
அந்தச் சிங்கத்திற்கு வயது அறுபதை நெருங்கியபோது, செந்திலுக்குத் திருமணமாகி ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. புகழேந்தி என்று பெயரிட்டார்கள்.
புகழேந்திக்கு இரண்டு வயதானபோது, அவன் வீட்டின் கூடத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். நடேசன் வாசலில் இருந்து கம்பீரமாக நடந்து உள்ளே வந்தார். எப்போதும் போல வீட்டில் ஒரு அமைதி சூழ்ந்தது. செந்தில் பயபக்தியுடன் தள்ளி நின்றான்.
திடீரென அந்தச் சிறுவன், தன் பிஞ்சு நடை நடந்து வந்து நடேசனின் வேட்டியைப் பிடித்து இழுத்தான்.
”தாத்தா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை… கம்பீரமான அந்த சிங்கத்தின் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது. ஊரே பார்த்து பயந்த அந்த முரட்டுத்தனமான கண்கள், ஒரு நொடியில் பனிபோல் உருகின. நிலைகுத்தி நின்ற தன் பேரனை அள்ளி நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டார். செந்திலுக்குத் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை.
நாட்கள் உருண்டோடின. வீட்டின் கம்பீரம் காற்றில் கரைந்து போயிருந்தது.
ஊர் பஞ்சாயத்தில் எதற்கும் தலைகுனியாத நடேசன், இப்போது தன் பேரக் குழந்தையின் பிஞ்சுக்கரங்களுக்கு முன்னால் தலையைக் குனிந்து நிற்கிறார். கூடத்தில் பிளாஸ்டிக் காரை ஓட்டிக்கொண்டு ஓடும் புகழேந்தியைப் பிடிக்க முடியாமல், நடேசன் மூச்சிரைக்க ஓடுகிறார்.
”தாத்தா… தோத்துட்ட! தோத்துட்ட!” என்று புகழேந்தி கைதட்டிச் சிரிக்கும்போது, உலகத்தையே வென்ற பெருமிதத்தோடு நடேசனும் சேர்ந்து சிரிக்கிறார்.
கரடிப் பொம்மையையும், பிளாஸ்டிக் துப்பாக்கியையும் பிடித்துக்கொண்டு பேரனுடன் அவர் போடும் சண்டைகளில், தினமும் அவரே தோற்றுப்போகிறார். ஆனால், அந்தத் தோல்வியில் தான் அவருக்கு அத்தனை ஆனந்தம்!
ஒரு மாலை வேளையில் செந்தில் வீட்டிற்குள் வந்தான். கூடத்தில் கண்ட காட்சி அவனை மெய்மறக்கச் செய்தது.
ஊரையே ஆட்டிப்படைத்த நடேசன், தரையில் நாலுகாலில் தவழ்ந்து செல்ல, புகழேந்தி அவர் முதுகில் ஏறி உட்கார்ந்து “குதிரை… ஓடு!” என்று செல்லமாக அடிக்கிறான். நடேசனோ சிரித்துக் கொண்டே ‘ஹிஹி’ என்று குதிரை போலச் சத்தமிட்டு அறை முழுவதும் தவழ்கிறார்.
அப்பாவாக இருந்தபோது குடும்பப் பொறுப்புகளையும், சமூக மரியாதையையும் தன் தோள்களில் சுமையாகச் சுமந்த மனிதர் அவர். ஆனால் இன்று, பேரனின் தோள்களில் கைபோட்டு விளையாடும்போது, அவருக்குச் சிறகுகள் முளைத்திருந்தன. அவர் ஒரு சிட்டுக்குருவியாகவே மாறிப்போயிருந்தார்.
இரவு உணவு முடிந்து புகழேந்தி தாத்தாவின் மடியில் தலைவைத்துத் தூங்கத் தொடங்கியிருந்தான். நடேசன் மெதுவாக அவனது தலையை வருடிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
செந்தில் மெல்ல அவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். “அப்பா… உங்களை இப்படி நான் பார்த்ததே இல்லை. நீங்க இவ்வளவு ஜாலியா சிரிச்சு நான் பார்த்ததே இல்லைப்பா,” என்றான் நெகிழ்ச்சியோடு.
நடேசன் பேரனைப் பார்த்தபடியே புன்னகைத்தார். “அப்பாவா இருந்தப்ப உன்னை ஆளாக்கணும்ன்ற பயமும், பொறுப்பும் என்னை இறுக்கமா வச்சிருந்துச்சுடா. ஆனா, இந்தத் ‘தாத்தா’ன்ற உறவு எனக்குக் கிடைச்ச அப்புறம்தான், நான் இழந்த என்னோட குழந்தைப் பருவத்தை மறுபடியும் வாழறேன். இறைவன் மனிதனுக்குத் தர்ற இரண்டாவது குழந்தைப் பருவம் தான்டா இந்தத் தாத்தா வாழ்க்கை…” என்றார்.
வெளியே நிலவு வெளிச்சம் பரவியிருக்க, தன் வழிகாட்டியை மெல்ல வருடித் தூங்க வைக்கும் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல, நடேசன் அமைதியாகத் தன் பேரனை உரசித் தூங்கச் செய்தார்.
