உள்ளே ”அவள்”! (கவியோகி வேதம்)-

 

Ambal sits on the Meru at 8 pm daily during Navarathri!” – Sage of Kanchi

அம்பாள் என்னுள் இருப்பதனால்

  அடியேன் உயிர்ப்பாய் உலவுகின்றேன்;

தெம்பும் துணிவும் அவள்தந்தாள்!

  திடமாய் வாழ்வைக் கழிக்கின்றேன்!

 

தீபம் திரியைத் தின்றிடினும்

  திரும்ப நெய்யால் உயிர்த்தல்போல்

பாப  வினைகள் கீழ்-இழுத்தும்,

   பதமாய் என்னை மேல்கொணர்வாள்;

 

‘கர்மா’ என்றால் நம்பாதீர்!

  காக்கும்  ‘தேவி’ ஒளிர்கின்றாள்!

பர்மாத் தேக்காய் நின்றிடுங்கள்;(அவள்)

  பாதம்  ‘சரணே’ என்றிருங்கள்!

 

நாபி மூச்சைத் தலைகொணர்வீர்;

  நாளும் தவமே செய்வீர்நீர்!

கோபம், பொறாமை கொள்ளாதீர்!

 குறையும் உண்டோ? சொல்வீரே!.

 

புதுக்கவிதை உத்திகள் – தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகம்

கவிதை - புதுக்கவிதை - ஷக்தீ - www.Chillzee.in | Read Tamil Novels for free | Romance - Family | Daily Updated Tamil Novels

 

புதுக்கவிதைகளில் பொதிந்திருக்கும் பல வடிவங்களை எடுத்துக்காட்டோடு எடுத்துக்காட்டுவது இந்தக் கட்டுரை !

அனைவரும் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டுரை! 

நவீனக் கவிதைகள் – பாகம் இரண்டு | குவிகம்

புதுக்கவிதை உத்திகள்

உவமை, உருவகம், படிமம், குறியீடு, அங்கதம், முரண், சிலேடை, இருண்மை ஆகிய உத்திமுறைகள் புதுக்கவிதைகளில் பயன்படுத்தப் பெறுவதை இங்குக் காண்போம்.

 உவமை

ஒட்டுப் போடாத
ஆகாயம் போல – இந்த
உலகமும் ஒன்றேதான் (தமிழன்பன்)

வாலிபன். . .
பிணம் விழுவதை
எதிர்பார்க்கும் கழுகாக
மணமேடையில்
உன்னை எதிர்பார்க்கிறான் . . .
அவன்மீது மட்டுமே
ஆத்திரப்படாதே (தமிழன்பன்)

என்னும் கவிதையில் வரதட்சணை வாங்கும் மணமகனுக்குப் பிணம் தின்னும் கழுகு செயலடிப்படையில் உவமையாகின்றது.

கோவலன் வருகைநோக்கிய கண்ணகியின் நிலை குறித்து,

வாங்க முடியாத
பொருள்கள் பற்றி நாம்
வர்த்தக ஒலிபரப்பில்
கேட்டுக் கொள்வதுபோல்
வருவான் கோவலன் என்று
தோழி சொன்னதையெல்லாம்
கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் . . . கண்ணகி (தமிழன்பன்)

என இடம் பெறும் கவிதையில் வினையுவமை அமைகின்றது.

உருவகம்

உவமையும் பொருளும் வேறுவேறல்ல; ஒன்றே எனக் கருதுமாறு செறிவுற அமைவது உருவகமாகும். புல் குறித்து அமைந்த கவிதையொன்று பின்வருமாறு:

பச்சை நிறத்தின் விளம்பரமே!
குசேலரின் உணவுக் களஞ்சியமே!
குதித்தோடும் கடல்நீரைக் காதலிக்காமலே
உப்புருசி பெற்றுவிட்ட
ஓவியப் புல்லே

(நா.காமராசன்)

படிமம்

உவமை, உருவகம் என்பன மேன்மேலும் இறுகிய நிலையில்தான் படிமம் தோன்றுகிறது. முற்றுருவகப் பாங்கில் அமைந்து தெளிவானதோர் அகக் காட்சியை வழங்கும் ஆற்றலுடையதே படிமம் ஆகின்றது.

கை ஓய இருளை விடியும்வரை
கடைந்த இரவு
ஒரு துளி வெண்ணெயாய் உயரத்தில்
அதை வைத்துவிட்டு நகர்ந்தது

(தமிழன்பன்)

என்பதில் விடிவெள்ளி குறித்த படிமம் காணப்படுகின்றது.

நட்சத்திரங்களைக் குறித்தமைந்த படிமமாக,

இரவும் பகலும்
எதிரெதிர் மோதிட
உடைந்த பகலின்
துண்டுகள்

(தமிழன்பன்)

என்பது அமைகின்றது.

குறியீடு

சொல் என்பதே குறிப்பிட்ட பொருளை உணர்த்தும் குறியீடாகும். சில சொற்கள் மற்றொன்றிற்காக நிற்பதும், மற்றொன்றின் பிரதிநிதியாகச் செயல்படுவதும், மற்றொன்றைச் சுட்டிக் காட்டுவதும் ஆகிய நிலைகளில் அமைவதுண்டு. தன்னோடு நெருக்கமான தொடர்புடைய பொருளைக் குறித்த உணர்வினைக் குறியீடு தோற்றுவிக்கின்றது.

குறியீட்டை இயற்கைக் குறியீடு, தொன்மக் குறியீடு, வரலாற்றுக் குறியீடு, இலக்கியக் குறியீடு என வகைப்படுத்தலாம்.

இயற்கைக் குறியீடு

வறுமையில் வாடும் மக்களைக் குறித்து அமைந்த கவிதை 

இலையுதிர்காலம் இல்லாமலேயே
உதிருகின்ற உயர்திணை மரங்கள்

(தமிழன்பன்)

என்னும் கவிதை இதற்குச் சான்றாகும். மரங்களாவது பருவ காலச் சூழலுக்கேற்பத்தான் இலைஉதிர்க்கும். ஆனால் பட்டினிச்சாவில் பலியாவோருக்குப் பருவம் ஏது?

தொன்மக் குறியீடு

தொன்மம் என்பது பழமையைக் குறிக்கும். புராண இதிகாச நிகழ்வுகளை ஏற்றும், மாற்றியும் புதுக்கியும் கவிஞன் தன் கருத்தைப் புலப்படுத்தும் முறை இது.

சமத்துவம் குறித்த சிந்தனையை மாபலிச்சக்கரவர்த்தியிடம் மூவடி மண்கேட்டு அளந்த வாமன அவதாரக் கருத்தை அமைத்து உரைக்கின்றார் கவிஞர்.

ஓர் அடியை
முதலாளித்துவ
முடிமேல் வைத்து
ஓர் அடியை
நிலப்பிரபுத்துவ
நெஞ்சில் ஊன்றி
ஓர் அடியை
அதிகார வர்க்கத்தின்
முகத்தில் இட்டு
மூவடியால்
முறைமை செய்ய
எழுகிறது (தமிழன்பன்)

வாமனன் முதலடியால் மண்ணையும், இரண்டாம் அடியால் விண்ணையும், அளந்து மூன்றாம் அடியை மாபலி தலைமேல் வைத்தான் என்பது புராணம்.

அங்கதம்

அங்கதம் என்பது ஒருவகைக் கேலியாகும். இது தீங்கையும் அறிவின்மையையும் கண்டனம் செய்வதாக அமையும்; சமகால நடப்பில், நிகழ்வுகளில் எதிரிடைப் பதிவுகளாக இருக்கக்கூடியதாகும். குற்றங்களைக் கடிந்துரைக்காமல் நகைச்சுவையுடன் சுட்டித் திருத்தவல்ல திறனுடையது இது.

தனி மனித அங்கதம், சமுதாய அங்கதம், அரசியல் அங்கதம் என இதனை வகைப்படுத்தலாம்.

தனிமனித அங்கதம்

கதவுகளையெல்லாம்
திறந்து வைத்திருக்கிறார்கள்
கண்களை மட்டும்
மூடிவிட்டு

(மேத்தா)

சமுதாய அங்கதம்

தனிநபர் உடைமைகளுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத நிலையை,

திண்ணை இருட்டில் எவரோ கேட்டார்
தலையை எங்கே வைப்பதாம் என்று
எவனோ ஒருவன் சொன்னான்
களவு போகாமல் கையருகே வை !

(ஞானக்கூத்தன்)

என்னும் கவிதை நாசூக்காக உணர்த்துகிறது.

வழக்கறிஞர்களுக்குள்
கடுமையான
வாதம்-
இறந்து போய்விட்ட
நீதியின் பிணத்தை
எரிப்பதா. . .
புதைப்பதா . . .
என்று ! (மேத்தா)

அரசியல் அங்கதம்

ஏழைகளே
எங்கள் கட்சி
உங்களுக்காகவே !
நீங்கள்
ஏமாற்றி விடாதீர்கள்
இப்படியே இருங்கள் !

(தமிழன்பன்)

மற்றவர்
குனியும்போது
ஆகாயத்தையும். . .
நிமிரும்போது
நிலத்தையும். . .
சுருட்டிக்கொள்ள
வல்லமை படைத்த
அரசியல்வாதிகள். . .
இந்த
வாக்குச் சீட்டுக்களை
வழிப்பறி செய்வது . . .
கடினமானதல்ல. . .

முரண்

சொல் முரண், பொருள் முரண், நிகழ்ச்சி முரண் என இதனை வகைப்படுத்தலாம்.

சொல் முரண்

நாங்கள்
சேற்றில்
கால் வைக்காவிட்டால்
நீங்கள்
சோற்றில்
கைவைக்கமுடியாது !

இறப்பதற்கே
பிறந்ததாய் எண்ணிப் பழகியதால்
நமது
மூச்சில்கூட நாம் வாழ்வதில்லை
மரணம் வாழ்கிறது !
(தமிழன்பன்)

பொருள் முரண்

பொருளில் முரண் அமையத் தொடுப்பது இது.

மதங்களின் வேர்கள் தந்தது
ஆப்பிள் விதைகள்தான்
ஆனால் அதன்
கிளைகளில்தான் கனிகிறது
நஞ்சுப் பழங்கள்
(பா. விஜய்)

கரியைப்
பூமி
வைரமாக மாற்றுகிறது – எமது
கல்வி நிலையங்களோ
வைரங்களைக்
கரிகளாக்கித் தருகின்றன
(தமிழன்பன்)

நிகழ்ச்சி முரண்

கிடைத்தபோது
உண்கிறான்
ஏழை
நினைத்தபோது
உண்கிறான்
பணக்காரன்
(மு.வை.அரவிந்தன்)

வாழ்க்கை இதுதான்
செத்துக்கொண்டிருக்கும் தாயருகில்
சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தை
(அறிவுமதி)

சிலேடை

காமத்துப்பால்

கடைப்பால் என்றாலே
கலப்புப்பால் தான் !
(அப்துல் ரகுமான்)

என்னும் கவிதையில், கடை என்பது, விற்பனை நிலையம்,

கடைசி என்னும் பொருள்களையும், கலப்பு என்பது பாலும் நீரும் கலப்பு,

ஆண் பெண் கலப்பு என்னும் பொருள்களையும் தந்து

சிலேடையாகத் திகழ்வதைக் காணலாம்.

இருண்மை

எடுத்துக்காட்டு :

தேசிய இறைச்சிகளான நம்
பரிமாற்றம்
ஆரம்பிக்காமல் முடிந்துவிட்டது.
(தேவதச்சன்)

நான் ஒரு உடும்பு
ஒரு கொக்கு
ஒரு ஒன்றுமேயில்லை
(நகுலன்)

எதிரே
தலைமயிர் விரித்து
நிலவொளி தரித்து
கொலுவீற்றிருந்தாள்
உன் நிழல்
(பிரமிள்)

 

இன்னும் சில படைப்பாளிகள் – எஸ் கே என்

அநுத்தமா

பயணங்கள் பலவிதம் - 08

எழுத ஆரம்பித்த புதிதிலேயே  ராஜேஸ்வரிக்கு ‘அநுத்தமா’ என்ற புனைப்பெயர் சூட்டியவர் அவரது மாமனார். முதல் கதையான ‘அங்கயற்கண்ணி’ கல்கி சிறுகதைப் போட்டியில் பரிசு பெற்றது. ‘ஜெகன்மோகினி’நடத்திய போட்டியில் பரிசினைப் பெற்றுத்தந்த கதை ‘மாற்றாந்தாய்’.

புதினங்களுக்காகவே பெரிதும் அறியப்பட்ட அநுத்தமா அவர்களின் ‘கேட்டவரம்’ என்கிற நாவல், பெரும்பாலான பட்டியலில் இடம் பிடிக்கிறது. ஐம்பதுகளின் வாழ்வியலை இவரது படைப்புகள் பிரதிபலிக்கின்றன என்று சொல்வார்கள். திருமணத்திற்குப் பிறகு படிப்பைத் தொடர்ந்து மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் சென்னை மாகாணத்திலேயே முதல் மாணவியாகத் தேர்ச்சி பெற்றவர்

ஆங்கிலம், தெலுங்கு, இந்தி, சமஸ்கிருதம், ரஷ்யன் மற்றும் பிரெஞ்ச் மொழிகளைக் கற்றவர். சுமார் 300 சிறுகதைகள், 22 புதினங்கள் தவிர வானொலி நாடகங்கள் பலவற்றை  எழுதியவர். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் சிறப்பாக உரையாற்றும் ஆற்றல் கொண்டவர். மொழி பெயர்ப்புகளும் செய்திருக்கிறார். அகிலன், கி வா ஜ, ராஜாஜி ஆகியோரின் அன்பிற்கும் மரியாதைக்கும் உரியவர்.

** ** ** **

இவரது ராமய்யா என்னும் கதை

சூரியாஸ்தமன சமயம். கதிரவனின் கிரணங்கள் மேற்கு வானத்தைத் தங்க மயமாக இழைத்து விட்டன. அந்த ஒளி வீட்டின் மீதும் வீசி, எல்லா வற்றையும். இரத்தின மயமாகப் பிரகாசிக்கச் செய்தது. தூரத்தில் ஒரு சிற்றாற்றின் சலசலப்பு காதில் இன்பகரமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

என்று சம்ப்ரதாயமாகத் தொடங்குகிறது.

குடும்பத் தலைவர் வேலைபார்க்கும் நகரத்தின் சந்தடியைத் தவிர்க்க இருபது மைல் தொலைவில் தோட்டம் துரவுடன் வீட்டில் வசிக்கும் குடும்பம். அந்த வீடும் ஸ்டேஷனிலிருந்து ஒரு மைல். அந்த ஏகாந்தத்தையும் இயற்கை எழிலையும் மகன் மாதுவுடன் சேர்ந்து ரசித்து அனுபவிக்கும் இல்லத்தரசியின் பார்வையிலும் சொற்களிலும் நகர்த்தப்படும் கதை.

ஒரு பொன் மாலைப்பொழுதில் வெளியில் ஒரு ‘வயோதிகர்’ வந்து நிற்பதைக் குழந்தை அறிவிக்க ‘இந்தக் காலத்தில் யாரை நம்புவது?’ என்னும் எண்ணத்தோடு உள்ளே சென்று விடுகிறாள்.

அந்த நேரத்தில் கணவர் வீடு திரும்பி வந்தவரை யாரென விசாரிக்கிறார். உதவியாள் தேவைப்படுமா என்று கேட்கிறார் வந்தவர்.

அந்தக் கிழவனின் குரல் கணீரென்று, காதில் வெகு நேரம் அதிர்ச்சி உண்டாக்கும் வகையைச் செய்தது. வயது ஐம்பது இருக்கும். உடம்பு கோடிட்டு சுருங்கி காலதேவன் மனித ரூபம் எடுத்து வந்தாற் போலிருந்தது.

அந்தக்கால வழக்கப்படி ஐம்பது வயது என்றாலே கிழவன் தானே? எல்லோரையும் நம்பிவிடும் கணவர் ‘சரி’ என்று சொல்லிவிடுவாரே என்று மனைவி கவலைப்படுகிறாள். கணவர் உள்ளே வந்ததும் சொல்லவும் செய்கிறாள்.

ஆனால் அவர் சிரித்தார். “நீ இங்கே தனியாக இருப்பதற்கு ஒரு துணையாயிற்றுஎன்றார். இவர் இப்படிப் பேசத் தொடங்கினால் என் ஜம்பம் ஒன்றும் சாயாது என்று நெடுநாள் பழக்கத்தில் எனக்குத் தெரிந்த விஷயம்தான். அவருக்கு நான் சொல்லுவது புரியாமலில்லை. புரிந்து கொள்ள மறுப்பவர்களிடம் என்ன செய்வது? மேலெழுந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு நான் விர்ரென்று உள்ளே சென்று விட்டேன்.

சற்று நேரம் சென்று வழக்கம் போல் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் விடுவதற்காகப் பின்புறம் செல்கையில் ஜலம் இழுத்துக் கொட்டும் வேலையில் முனைந்திருந்த அந்தப் புதிய நபரைப் பார்க்கிறாள். அதிருப்தியுடன் முகத்தைச் சுளுக்கிக் கொண்டு திரும்பிவிடுகிறாள்.

என் கணவர் சமையலறைக்கு வந்தார். “ராமய்யா எங்கே சாப்பிடுவான்? பாவம், அவனுக்கும் சேர்த்து சாதம் வடித்து விடு” என்றார்.

“ஆகா!” என்றேன், நான் எரிச்சலுடன்.

இரவு சாப்பிட்டானதும் பின் கதவைத் தாளிடும்போதுதான் அந்தக் கிழவரைக் கவனிக்கிறாள். அவருக்கும் உணவு இடுகிறாள்.

காலையில் எட்டு மணிக்குள் பாத்திரங்கள் கழுவி, குளித்து சமையல் முடிக்கவேண்டும். அதற்கு முன்பே மாட்டை வெளியில் கட்டி, சாணம் திரட்டி, வாசல் தெளித்து, வீட்டைப்பெருக்கி என பல கடமைகள்.

இன்றோ எழுந்து புழக்கடை வரும்போதே, மாடு வெளியில் கட்டப்பட்டு, கொட்டில் சாணம் எடுக்கப்பட்டு, தரை சுத்தமாக்கப்பட்டு …. அந்தக் கிழவனுக்கு தானே எஜமானன் என்ற எண்ணமோ என்று கறுவிக்கொண்டே மற்ற வேலைகளைக் கவனிக்கிறாள்.

காட்டிலிருந்து சுள்ளிகளை வெட்டி எடுத்துவருகிறார் ராமய்யா. எதற்கு என்ற கேள்விக்கு, ‘வேலிகட்ட’ என்பதுதான் பதில். எதையும் சட்டை செய்யாமல் முட்களைக் கழித்து குச்சிகளைச் சீராக்கி மும்மரமாக வேலையைத் தொடர்கிறார்.

அவனிடம் ஒரு மரியாதை, அவனது உதாசீனத்தில் ஒரு கோபம், அவன் மீது அனுதாபம், இரக்கம் இவை யெல்லாம் ஒருங்கே தோன்றி என் மனதில் ஆரவாரம் செய்தன. நான்-இந்த வீட்டு எஜமானி – ஒரு கேள்வி கேட்டால், ஏதோ பதில் சொல்லி விட்டுத் திரும்பிக் கொள்கிறானேஎன்று என் அகந்தை கர்ஜனை செய்தது. முன் பின் அறியாத ஒருவன் உன் வேலை பூராவும் தனது கடமையெனச் செய்திருக்கிறானே,’ என்று என் உள்ளத்தில் இருக்கும் தெய்வாம்சம் எடுத்துக் காட்டிற்று.

வந்தவரை வீட்டை விட்டு அனுப்பி விடும்படிக் கணவரிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்ல ஆரம்பிப்பதற்குள், ராமய்யா அங்கே வந்துவிடுகிறார். மாலையில் வரும் போது கயிறும் ஆணிகளும் வாங்கி வர ஆக்ஞாபிக்க, கணவரும் எதற்கு என்று கூடக் கேட்காமல், ‘சரி’ என்று தலையை ஆட்ட ‘கிழவன்’ அவளுடைய சுதந்திரத்தையே பறித்துக் கொண்டு போய் விட்டதாகக் கருதிப் பொருமுகிறாள்.

வந்து இரண்டு மாதங்கள் கழிந்து வீட்டு மனிதன் போலாகி விடுகிறார். கேட்பதற்குப் பதில் தவிரப் பேச்சு கிடையாது. முக்கால்வாசி நாள் அவர் இருப்பதே ஞாபகம் வராது

நமக்கு இரண்டு கைகள் இருக்கின்றன வென்று நமக்குப் பிரத்தியேகமாகக் கவனமிருக்கிறதா; மூக்கு, கண் என்று தனியாக உணருகிறோமா? அதே போல் ராமய்யா எல்லோருக்கும் ஒரு கை அதிகமானது போல் வீட்டில் ஓர் இன்றியமையாத பொருளாக விளங்கினான்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாது ராமய்யாவின் தோழனாகி விட்டான். தாய் செல்லங் கொடுத்தால் அவனுக்கு கௌரவக் குறைவாகப் படும் என்கிற சந்தேகமும் வருகிறது

இப்பொழுது நான் என் குழந்தையை இழந்து விட்டேன். ராமய்யா இல்லா விட்டால் நான் என்ன செய்திருப்பேனோ? மாதுவின் விளையாட்டுத் தோழன் – குரு; என் வலக்கை; என் கணவரின் ஊன்று கோல்; என்றெல்லாம் நான் அவரைப் பற்றி நினைப்பதுண்டு.

எதற்கெடுத்தாலும் பிடிவாதம் பிடிக்கும், சாபிடப்படுத்தும் ஒரே குழந்தை, அவன் தன் வேலைகளைத் தானே செய்து கொள்ளும் அளவிற்கு வளர்ந்து விடுகிறான். துணி தோய்க்கக் கூட கற்றுக் கொண்டு விடுகிறான்.

இல்லத்தரசி மீண்டும் சூலுற, தண்ணீர் தூக்காதே; இருட்டில் வெளியே போகாதே. பால் சாப்பிடு, பழம் சாப்பிடு” என்றெல்லாம் ராமய்யா அதிகாரத்துடன் விரட்டியடிப்பது இவளுக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

 ஏன்? எனக்கு மாதம் முதிர்ந்து, என் தாயார் என்னை அழைத்துப் போக வந்ததும், அவளையும் அப்படியே அதட்டினார்!

“ஊருக்குப் போனவுடன் ஒரு தரம் எண்ணெய் கொடுங்கள் ” என்று ஆக்ஞாபித்தார். அம்மா இப்பொழுதும் அதைச் சொல்லிச் சொல்லி சிரிப்பாள்.

மாதுவிற்குத் தங்கை தங்கத்துடன் வீடு திரும்புகிறாள். எல்லோரும் இறங்குவதற்கு முன்னேயே வண்டியிலிருந்து இறங்குகிறாள். அவர் காலில் விழுந்து நமஸ்கரித்து அவரது மனப்பூர்வமான ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்ற பிறகே அமைதி குடி கொண்டது.

இப்போதெல்லாம் மாதுவும்  ராமய்யாவும் தங்கத்துடனே பொழுது போக்குகிறார்கள்.  ராமய்யாவின் சந்தோஷத்தைக் கலைக்க மனமின்றி, பெரும்பாலான வீட்டு வேலைகளைக் கணவரும் மனைவியுமே பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்.

அதற்கும் ஒரு முடிவு வருகிறது.  ராமய்யா நோய்வாய்ப்படுகிறார்.

“ஏன் மனங்கலங்குகிறாய்? நான் எல்லோரையும் இழந்து விட்டு பரதேசியாக வழியில் திரிந்து, அநாமதேயமாகச் சாக வேண்டியவன். பிள்ளையும், பெண்ணும், பேரனும், பேத்தியும் என்னைத் தாங்க, நான் செல்வது எவ்வளவு சந்தோஷம் என்று யோசித்துப் பார்.”

என்கிறார்.

எப்படிக் குடும்பத்தில் அமைதியாக நுழைந்தாரோ, அதே அமைதியுடன் வேறு உலகமும் போய்விடுகிறார்.

அவர் வந்த புதிதில் அவர் இருந்ததையே மறந்த நான், இப்பொழுது அவர் இங்கு இல்லாததை மறந்து விடுகிறேன். இப்பொழுது மாதுவுடன் தங்கம் விளையாடு கிறாள். ஆனால் அவளுக்கு ராமய்யா தாத்தாவின் போஷணை இல்லாமல் போய்விட்டதே என்பதுதான் எனக்குக் குறை.

என்று முடிகிறது கதை.

** ** ** **

‘அவன்’, ‘அவர்’ என்று மாறிமாறிச் சொல்லப்படுவது கதை சொல்லியின் அந்தந்த நிகழ்வில் இருக்கும் மனநிலையையும் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது. உளவியலும் மனிதநேயமும் கதை முழுவதும் ஊடுருவி இருக்கிறது.

சிக்கலில்லாத எளிய கதை; கதையோட்டமும் நடையும் இதமாக இருக்கின்றன.

எஸ். கே என்

 

ஜன்னலுக்கு வெளியேயும் மழை – எஸ் எஸ்

My window of Hope – Twin Quill

நாட்டின் பாராளுமன்றத்தில் மழைக்காலக்  கூட்டத் தொடர் 

நம் சென்னையில் மேலடுக்குச் சுழற்சிப் பெரு மழை 

என் இல்லத்திலும் இடியுடன் கூடிய கன மழை 

நான் தயாரானேன் 

‘இந்த நேரத்தில் எங்கே ‘ இடி முழங்கியது 

நான் இடிதாங்கி பதில் அளிக்கவில்லை 

இந்த மழையில் அழைத்தது யார் ?

நான் தலை வாரிக் கொண்டேன் 

நான் சொன்னால் கேட்கக் கூடாது என்று  குதர்க்கம். அப்படித்தானே ?

‘ஆம்’ என்று சொல்ல எத்தனை வினாடிகள் பிடிக்கும். 

எங்கே போகிறேன்  என்று சொன்னால் குறைந்தா போய்விடுவீர்கள்? 

சட்டை செய்யாமல் சட்டை போட்டுக்கொண்டேன் 

ஜன்னலுக்கு வெளியேயும் இடி மின்னல் மழை 

கொட்டும் மழையில் கூப்பிட்டவர் யார்  என்று சொல்லிவிட்டுப் போகலாமே ? 

நான் முக்கியமில்லை;  யார்  முக்கியம்

மடிக்கணிணியை எடுத்துக் கொண்டேன். 

கடைசி முறையாகக் கேட்கிறேன். வருந்தி அழைத்தது யார் ? சொல்வீர்களா மாட்டீர்களா? 

நந்தி வழி மறிப்பது போல இருந்தது. 

என் மௌனம் கலைய இது கடைசி வைக்கோல் !

சொன்னேன் 

இருவரும் சிரித்துவிட்டோம். 

ஜன்னலுக்கு வெளியே இன்னும் மழை பெய்கிறது.  

தகழி சிவசங்கரம் பிள்ளையின் ‘ வெள்ளம்’ – தமிழில் தி.இரா.மீனா

தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை - தமிழ் விக்கிப்பீடியா

மொழி பெயர்ப்பு சிறுகதை : மலையாளம்
மூலம் : தகழி சிவசங்கரம் பிள்ளை
ஆங்கிலம் :சாமுவேல் மத்தாய்
தமிழில் : தி.இரா.மீனா

வெள்ளம்

 

கிராமத்தின் அந்த மேட்டுப்பகுதி கோயிலால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அந்தக் கோயில் தெய்வம் கூட இப்போது கழுத்தளவு வரையான தண்ணீரில் நின்று கொண்டிருந்தது.தண்ணீர் எங்கும் தண்ணீர். அந்தகிராமத்தின் மக்களனைவரும் வறண்ட பகுதிகளைத் தேடிப் போய்விட்டனர். ஒரு வீட்டிற்கு ஒரு படகு சொந்தமாக இருந்தால்,அந்த வீட்டின் உடைமை களைப் பாதுகாக்க யாராவது ஒருவர் அங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும்.

மூன்று அறைகளைக் கொண்ட அந்த கோயிலின் மாடிப் பகுதியில் அறுபத்தியேழு குழந்தைகள், முன்னூற்றி ஐம்பத்தியாறு முதியவர்கள், நாய்கள்,பூனைகள், ஆடுகள், காட்டுக் கோழிகள் என்று எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அங்கிருந்தனர்.

சென்ன பறையா அந்தத் தண்ணீரில் ஒருநாள் முழுவதும் இரவு,பகலாக நின்றிருந்தான்.அவனுக்கு என்று படகு இல்லை.அவனுடைய முதலாளிமூன்று நாட்களுக்கு முன்பே தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார். அவனுடைய வீட்டிற்குள் தண்ணீர் புகுவதற்கு முன்பேயே அவன் குச்சிகளையும் தென்னை ஓலைகளையும் சேர்த்து வைத்து ஒரு பரணைக் கட்டிவிட்டான்.வெள்ளம் வேகமாக வடிந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் அதைக் கட்ட இரண்டு நாட்கள் எடுத்துக் கொண்டான். அவன் தன் வீட்டை விட்டுப் போய் விட்டால் நான்கைந்து வாழை மரங்கள் ஒரு வைக்கோற்போர் ஆகியவற்றை யாராவது கை தேர்ந்த சாமர்த்தியசாலி கவர்ந்து கொண்டு போய் விடுவான் என்பதாலும் அவன் அங்கேயே தங்கி விட்டான்.முழங்கால் மூழ்கும் அளவிற்கு தரையில் தண்ணீர் நிரம்பியிருந்தது. ஏற்கெனவே கூரை மேலிருந்த இரண்டு வரிசை தென்னையோலைகள் தண்ணீரில் மூழ்கியிருந்தன. உள்ளேயிருந்து சென்னன் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான் ஆனால் அவன் குரலைக் கேட்பதற்கு யார் இருக்கிறார்கள்? கர்ப்பிணியான ஒரு பறைய பெண், நான்கு சிறுகுழந்தைகள், ஒரு நாய், ஒரு பூனை —இவர்களனைவரும் அவனை நம்பியிருப்பவர்கள்.அடுத்த பன்னிரண்டு மணி நேரத்திற்குள் தண்ணீர் கூரையின் மேல் பாய்ந்து விடும் என்பதும் அதுதான் அவர்கள் எல்லோருக்கும் முடிவு என்பதும் அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரியும். இந்த மூன்று நாட்களில் மழை சிறிது கூடக் குறையவில்லை. வேயப்பட்டிருந்த கூரையின் ஒரு வரிசையைப் பிரித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பார்த் தான்.வடக்கிலிருந்து ஒரு பெரிய படகு மிதந்து வந்து கொண்டிருந்தது. படகோட்டிக்கு கேட்டு விடவேண்டும் என்ற வேகத்தில் மிகப் பெரிதாக கத்தினான்.அதிர்ஷ்டவசமாக நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டு அவர்கள் குடிசையை நோக்கிப் படகைத் திருப்பினர். ஒரு சிறிய திறப்பு வழியாகத் தன் மனைவி, குழந்தைகள், பூனை, நாய் அனைத்தையும் ஒவ்வொருவராக வெளியே இழுத்துக் கொண்டு வந்தான்.அதற்குள் படகு அருகில் வந்து விட்டது. குழந்தைகள் அதற்குள் ஏறியபோது “ஹே சென்னச்சா…” என்று மேற்கிலிருந்து யாரோ கூப்பிட சென்னன் குரல் வந்த பக்கம் திரும்பினான்.

அது, தன் வீட்டின் உச்சியில் நின்று கொண்டு கூப்பாடு போட்ட மடையத்தரா குஞ்சப்பன்.சென்னன் தன் மனைவியைப் படகினுள்ளே தள்ளினான். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பூனை புகுந்து கொண்டது. நாயின் நினைவு யாருக்குமேயில்லை.அந்தக் கணத்தில் நாய் வீட்டின் மேற்குப் பகுதிக்குப் போய் அங்குள்ள பொருட்களைத் தானாகவே மோப்பம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.படகு முன்னே நகர்ந்து போக  குடிசையின் தொலைவு விரிந்தது.

குடும்பத்தினர் எப்போதும் சாதாரணமாக எங்கிருப்பார்களோ அந்த இடத்திற்கு வந்த நாய், ஏற்கெனவே போய்விட்ட படகைப் பார்த்தது.அது பறந்து போய் விட்டது போலிருந்தது.எச்சரிக்கை உணர்வில் ஊளையிட்டது. வெறுப்பிலிருக்கிற கையாலாகாத மனிதன் போல அது பலவிதமான ஒலிகளை எழுப்பியது. ஆனால்அதைக் கேட்க யாரிருக்கிறார்கள்?கூரையின் நான்கு பகுதிகளிலும் ஓடி மோப்பம் பிடித்து ஊளையிட்டது. குடிசையில் ஒண்டியிருந்த ஒரு தவளை பயந்து தண்ணீரில் குதித்தது.தவளையின் குதியலால் தண்ணீர் கொப்பளிக்க, நாய் பயந்துபோய் அந்த இடத்தையே பார்த்தது.

உணவைத் தேடி குடிசை முழுவதும் சுற்றிவந்தது.ஒரு தவளை நாயின் நாசிக்குள் தன் சிறுநீரைத் தெறிக்க விட்டு தண்ணீருக்குள் குதித்து விட்டது. நாய் தும்மி, இருமியது.தன் ஒரு உள்ளங்கையால் முகத்தைச் சுத்தம் செய்து கொண்டது.மீண்டும் மழை கொட்ட நாய் பதுங்கிக் கொண்டது. இதற்கிடையே அதன் முதலாளி பத்திரமாக அம்பாழப்புழா போய் விட்டார்.அது இரவு நேரம்.மெதுவாக மிதந்து வந்த ஒரு பெரிய முதலை குடிசையை உரசிக் கொண்டு நகர்ந்தது. நாய் பயத்தில் ஊளையிட்டது. ஆனால் முதலையோ அதைப் பார்க்காமலேயே அந்த இடத்தைக் கடந்து விட்டது.அந்தப் பரிதாபமான விலங்கு குடிசையின் உச்சியில் உட்கார்ந்து கொண்டு கருமையான வானத்தைப் பார்த்து ஊளையிட்டது. அதன் சோக மான அழுகை மிகத் தொலைவிலும் கேட்டிருக்க வேண்டும்.

ஒலியின் கடவுளான வாயு தன் கருணையால்,அந்த அழுகையை எங்கும் எதிரொலிக்கச் செய்தார்.சிலர் அதைக் கேட்டு “ஐயோ, ஒரு நாயை யாரோ வீட்டில் பரிதவிக்க விட்டுவிட்டுப் போய் விட்டார்கள் –வெட்கக் கேடு “ என்று தமக்குள் முனகிக் கொண்டனர். அதன் முதலாளி கரைக்குச்
சாப்பிடப் போயிருக்கலாம். தன் உணவுக்குப் பிறகு அந்த நாய்க்குச் சாப்பாடு எடுத்து வருவது அவர் வழக்கமாக இருக்கலாம்.  இப்போது,  தான்
சாப்பிடும் போது அவருக்கு நாயின் நினைவு வந்திருக்கும். இதுவரை பெரிதாக, நீண்டதாக இருந்த நாயின் ஊளை பலவீனமாகத் தொடங்கியது. 

இராமாயணச் சுலோகங்கள் சொல்லும் ஒரு குரல் நாய்க்கு கேட்க அது தன் காதுகளைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டு கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக
இருந்தது.பிறகு, தன் நெஞ்சம் உடைந்தது போல மீண்டும் ஊளையிடத்தொடங்கியது.

மிக அமைதியாக இருந்த அந்த நள்ளிரவில் இராமாயணச் சுலோகங்கள் ஒலி காற்றில் பரவியது.நாய் மீண்டும் தன் காதுகளைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டு கவனமாக அசைவின்றி நின்று அதைக் கேட்டது. அந்த இனிமை யான ஒலி குளிர்ந்த காற்றில் கலந்தது. அந்தச் சப்தம் தவிர கேட்ட மற்றுமொரு ஒலி என்பது காற்றுதான்.தன் மென்மையான மூக்கு சிவந்தும் வீங்கியும் போனதை நாயால் உணரமுடிந்தது.

மதிய நேரத்தில் இரண்டு மனிதர்கள் சிறிய படகில் அந்த இடத்தைக் கடந்தனர்.நம்பிக்கையோடு அந்த நாய் வாலையாட்டி அவர்களைப் பார்த்துக் குரைத்தது.ஒரு மனிதன் தன் உணர்வைச் சொல்லமுயல்வது போலத் தன் நிலையை உணர வைக்க முயற்சி செய்தது.தண்ணீருக்குள் நின்று்கொண்டு படகிற்குள் குதித்து விடுவது போல போஸ் குடுத்து நின்றது.”ஏய், ஒரு நாய் அங்கே நிற்கிறது “ஒருவன் கத்தினான். அந்தக் குரலில் இருந்த பரிவை உணர்ந்து கொண்டது போல நன்றியுணர்வில் நாய் தன் வாலை யாட்டியது. “ இருக்கட்டும் விடு” என்றான் மற்றொருவன் .இரண்டு முறை படகிற்குள் குதிக்க முயன்றது,ஆனால் படகு போய்விட்டது.

அந்த நாய் மீண்டும் குரைக்கத்தொடங்க படகிலிருந்த ஒருவன் தலையைத் திருப்பிப் பின்னால் பார்த்தான். “ ஐயா “ — இல்லை ,அது அந்த படகோட்டி யின் குரலில்லை; அது அந்த நாயின் மனித முனகல். அந்தக் கோபமான, சோர்வடைந்து விட்ட அழுகுரல் கீரீச்சிடும் காற்றோடு கலந்து நீரலைகளில் எதிரொலித்தது.

கண் பார்வையிலிருந்து படகு மறையும் வரை நாய் படகையே வெறித்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றது.உலகத்தையே வெறுத்து விடை பெறுவது
போலக் குடிசையின் முகட்டில் அது ஏறியிருந்தது. மனிதன் மேல் இனிஒரு காலத்திலும் அன்பு காட்டப் போவதில்லை எனத் தனக்குள்ளேயே
அது சொல்லிக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.அது குளிர்ந்த தண்ணீரை அளைந் தது. தண்ணீரில் வளைந்து குதியாட்டம் போட்டு போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு தண்ணீர்ப் பாம்பைக் குறி வைத்தபடி தலைக்குமேல் பறவைகள் பறந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தது.தன் குடும்பத்தினரை வெளியேற்றுவதற்காக சென்னன் ஏற்படுத்தியிருந்த ஓட்டை வழியாகத்தான் தண்ணீர்ப் பாம்பு உள்ளே வந்திருந்தது.நாய் அதையே கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தது.பசியிலும்,சாவு பயத்திலும் இருந்த நாய் பலமாகக் குரைத்தது.நாய் எழுப்பிய அந்த மொழி உலகளாவியது என்பது இப்போது எல்லோருக்கும் புரிந்திருக்கும்.

புயலும்,மழையும் மீண்டும் தொடங்கியது.குடிசையின் அடிவாரத்தில் தொடர்ந்து அலைகள் மோதிக் கொண்டிருந்ததால் கூரை நிலையின்றி
ஆட்டம் காண ஆரம்பித்தது.தண்ணீரிலிருந்து ஒரு நீண்ட தலை வெளிப்பட்டது; அது ஒரு முதலை. கோழிகள் எங்கிருந்தோ ஒத்த குரலில் கூவிக்
கொண்டிருந்தன. ”எங்கிருந்து நாய் அழுவது கேட்கிறது? அதன் சொந்தக்காரர்கள் குடிசையை விட்டு வெளியேறி விட்டார்களா?” நாய்க்கு மீண்டும் மனிதக் குரல்கள் கேட்டது. வாழை மரத்தின் அருகில் ஒரு படகில் வாழைப் பழத் தார்களும்,வைக்கோற்போரும் ,தேங்காய்களும் நிரம்பிக் கிடப்பதை நாய் பார்த்தது.தண்ணீரின் விளிம்பருகே சென்று படகிலிருந்தவர்களைப் பார்த்து கோபமாகக் குரைத்தது.

படகிலிருந்தவர்களில் ஒருவன் வாழை மரத்தின் அருகே சென்றான். “ஜாக்கிரதை ;நாய் தாவிக் குதித்து வந்துவிடும் போலிருக்கிறது.” நாய் குதித்தது, அந்த மனிதன் தன் பிடியைத் தளர்த்தி விட்டுத் தண்ணீரில் விழுந்து விடட்டும் என்ற விதத்தில்.மற்றொருவன் அவன் படகுக்குள் ஏற உதவி செய்தான்.இதற்குள், நாய் தண்ணீரிலிருந்து நீந்தி வெளியே வந்து மீண்டும் குடிசையின் உச்சிக்கு வந்துவிட்டது.

திருடர்கள் வாழையின் ஒவ்வொரு கொத்தையும் வெட்டினார்கள். கோபமாகக் குரைத்துக் கொண்டிருந்த நாயைப் பார்த்து “ பொறு, உன்னை
கவனித்துக் கொள்கிறோம் “என்றனர்.வைக்கோலைப் படகிற்குள் குவித்தனர். கடைசியில் ஒருவன் குடிசையின் உச்சியில் ஏறினான்.நாய் அவன் காலில் பாய்ந்து கால் சதை தன் வாயில் வரும்படி கடித்தது.வேதனை பொறுக்க முடியாமல் அலறி ,அவன் படகிற்குள் குதித்தான். இதற்குள் மற்றொருவன் தன் கையிலிருந்த துடுப்பால் நாயின் தலையில் தாக்கி னான். பலவீனமான குரலில் நாய் ’மொவ் ,மொவ்’ என்றழுதது.சிறிது நேரத்தில் அந்தச் சத்தமும் நின்றுவிடலாம்.நாய் கடித்த வேதனை பொறுக்கமாட்டாமல் படகிலிருந்தவன் பெரிதாகக் கத்தினான்.அருகிலிருந்தவன் அவனைச் சமாதானப்படுத்தினான். மற்றவர்கள் காதில் விழுந்து யாரும் அங்கு வந்து விடக்கூடாது என்று அழுகைச் சத்தத்தைக் குறைக்க வைத்து, படகைச் செலுத்தினான்.தொலைவில் படகு போன திசையைப் பார்த்து நாய் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது.இரவாகிவிட்டது .மிதந்து வந்த ஒரு பசுவின் சடலம் குடிசையருகே சிக்கிக் கொண்டது. நாய் அருகே வந்து அதைப் பார்த்தது, ஆனால் அதன் மேலேற தைரியமில்லை. மெதுவாக அந்தச் சடலம் சிக்கலிலிருந்து விடுபட்டு நீரோட்ட திசையில் நகர்ந்தது. நாய் நூல் பின்னலாக அதற்குள் சிக்கியது. வால் ஆடிக்கொண்டிருக்க சடலத்திற்குள் தன் பற்களைப் புதைத்துக் கொண்டது. அந்த மிகுதியான சதைக்குள் தன்னை இடுக்கிக் கொண்டது. சிறிதுநேரம் சடலம் அடியில் போக, நாய் சில கணம் மறைந்து போனது. அதற்குப் பிறகு புயலின் பெரும் ஊளைச் சத்தம், தவளைகளின் கரகரப்பொலி குரல் , ஆற்றின் அலை சத்தம் ஆகியவற்றை மட்டுமே கேட்க முடிந்தது. நாய் அமைதியாகிவிட்டது ; அதனுடைய பரிதாப அழுகையும், முனகல்களும் கேட்கவேயில்லை.அழுகிப் போன சடலங்கள் ஆற்றில் மிதந்தன, காக்கைகள் தொந்தரவின்றி அவற்றைக் கொத்திக் கொண்டிருந்தன.எங்கும் எல்லாமும் பாழாகிக் கிடக்க ,திருடர்கள் மனம் போனபடி தங்கள் வேலையில் ஈடுபட்டனர்.

சிறிது நேரத்தில் குடிசை சிதைந்தது. முடிவற்ற அந்த நீர் பெரும்பரப்பில் எதையுமே பார்க்க முடியவில்லை.தான் இறக்கும் வரை தன் எஜமான
னின் உடைமைகளை நாய் பாதுகாத்தது .இப்போது முதலைகள் அதைச் சாப்பிட்டு விட்டன. குடிசையும் அழிந்து போனது.

தண்ணீர் குறையத் தொடங்கியது.தன் நாய்க்கு என்ன நேர்ந்தது என்று அறிய சென்னன் தன் குடிசையை நோக்கி நீந்தி வந்தான். ஒரு தென்னை யின் கீற்றடியில் ஒரு நாயின் உடல் சாய்ந்து கிடப்பதைப் பார்த்தான். தன் விரல்களால் சடலத்தின் உடலைப் புரட்டிப் போட்டுப் பார்த்தான்.தன் நாயோ என்று அவனுக்கு சந்தேகமாக இருந்தது.ஒரு காது கடிக்கப்பட்டு , தோல் அரித்துப் போய் அழுகியிருந்ததால் அதன் நிறத்தை அறிவது கூடக்கடினமாக இருந்தது.

நன்றி :

Contemporary Indian Short Stories Series II, Sahitya Academy

 

தகழி சிவசங்கரம் பிள்ளை : [ 1912 – 1999 ]

ஞானபீட விருது பெற்ற மிகச் சிறந்த மலையாள படைப்பாளியான தகழி முப்பது நாவல்களும் அறுநூறு சிறுகதைகளும் எழுதியுள்ளார். சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற அவருடைய செம்மீன் என்ற நாவல் பல இந்திய மொழிகளிலும், அயலக மொழிகளிலும் மொழி பெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. அவருடைய கதைகள் விவசாயிகள் மற்றும் உழைக்கும் வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்தவை.

இக்கதையின் நாயகனாக அமையும் நாய் ’ மனிதன் மீது இனி ஒருகாலத்திலும் அன்பு காட்டப் போவதில்லை ’ என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும் ’ என்ற சூழலைப் பிரதிபலிப்பது இக்கதையின் கருவும் , கூடவே சேர்ந்து படைப்பாளியின் வெற்றியும்.

 

அவள் அப்படித்தான் – ரேவதி ராமச்சந்திரன்

ஒன்றும் குறையில்லை! | Dinamalar

 

                  அவள் அப்படித்தான்

ஆச்சு. பார்வதியின் பையன் ரகுராமனுக்குக் கல்யாணம் ஆகி விளையாட்டுப் போல ஒரு வருடம் ஓடி விட்டது. இல்லை இல்லை ஒட்டியாகி விட்டது.  ஆம், நல்ல நாட்டுப்பெண் ஜானகி வாய்த்தாள் அவளுக்கு. ஊரில் உலகத்தில் இல்லாத மாதிரி. இது என்னடா இது கூத்து! ஒன்றுமே என்றால் ஒன்றுமே தெரியவில்லை. ஜானகி ஒரே பெண் என்றாலும் இப்படியா வளர்த்திருப்பார்கள். நல்ல சம்பந்தி. ஒரு காபி போடுவதிலிருந்து இரவு அப்பளம் சுடுவது வரை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக எல்லாமே சொல்லித்தர வேண்டியுள்ளது.

காபி டிகாஷன் போடும்போது டிகாஷனில் இரண்டு ஸ்பூன் சர்க்கரை கலந்தால் நல்ல திக்கான டிகாஷன் கிடைக்கும் என்ற விவரம் வேண்டுமானால் புதிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் டிகாஷனே எப்படி போடுவது என்று தெரியாவிட்டால் என்ன செய்வது? பூரியுடன் சிறிது ரவையைச் சேர்த்தால் பூரி மொறு மொறுவென்று உப்பலாக இருக்கும் என்ற ரகசியம் தெரியாவிட்டாலும் பூரிக்கு மாவு பிசையக்கூடத் தெரியவில்லையே! பார்வதிக்கு தன்  பையன் எப்படி ஜானகியுடன் குடித்தனம் நடத்தப்போகிறானோ என்ற கவலை எழுந்தது. ஆனால் பார்வதியைக் கேட்டு கேட்டு அவள் சொன்ன மாதிரி ஒரு ஒரு வேலையும் அச்சுப்பிறழாமல் செய்வதில் மட்டும் சமர்த்து.ம்.

எதிர் வீட்டு பங்கஜம் கொஞ்சம் சர்க்கரை வேண்டுமென்று வந்தாள். சர்க்கரை வாங்கவா வந்தாள் மஹூம். தன் நாட்டுப்பெண் பவானியின்  சாமர்த்யத்தைக் காட்ட வந்தாள். வீட்டு வேலையும் செய்து விட்டு, ஆபீசுக்கும் போய் வருகிறாள். ‘உன் மாட்டுப்பெண் ஜானகி வீட்டு வேலைகளை உன்னை கேட்டுத்தான் செய்கிறாளாக்கும்’ என்று நொடித்தாள். ஆனால் பவானி பங்கஜத்திடம் கூட சொல்லாமல் நகை வாங்கி உள்ளே பதுக்கி வைத்து இருக்கிறாள் என்பதை பார்வதி எப்படி அவளிடம் கூற முடியும்!

அடுத்த வீட்டு அம்புஜம் அதை விட மோசம். தன் நாட்டுப்பெண் மேகலை இரண்டு இடத்தில் பகுதி நேர வேலை செய்கிறாள் என்று பீற்றல். ஆனால் அதற்காக இவள் முதுகொடிய எல்லா வீட்டு வேலைகளையும் செய்வதும், அந்த மேகலை இவளை அலட்சியப்படுத்துவதும் எல்லோர்க்கும் தெரிந்த ரகசியம்தான். இருந்தாலும் ஜானகிக்கு சமர்த்து குறைவுதான் என்று பார்வதிக்கு உள்ளூர மிக வருத்தம்.

திடீரென்று ராகுராமனுக்கு டெல்லியில் பத்து நாட்கள் வேலை வந்து விட்டது. ஜானகியிடம் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டு பார்வதியையும் ஜானகியிடம் சண்டை போடாமல் இருக்கும்படி கெஞ்சி விட்டுப் புறப்பட்டான். அந்தக் காலத்தில் கைப்பேசி வரவில்லை. போனும் ரொம்ப புழக்கத்தில் இல்லை. ஏதாவது அவசரம் என்றால் அருகிலுள்ள கடையிலிருந்து இந்த எண்ணிற்கு போன் செய்யுமாறு தன் ஆபீஸ் நம்பரைக் கொடுத்து விட்டு, ஆனால் நீங்கள் போன் செய்யாதவரை நான் என்  வேலையைக் கவனமாகச் செய்வேன் என்று கூறிக் கொண்டே ஆயிரம் கவலைகளோட இரயில் ஏறினான்.

அவன் சென்ற மறு நாளே பிரியாத மகனை அருகில் காணாமலோ என்னவோ தூக்கம் தொண்டை அடைக்க லேசாகத் தலைவலி என்று பார்வதி  படுத்தாள். பின் இடைவிடாத இருமல், ஜலதோசம், காய்ச்சல், உடம்பு வலி  என்று அப்படியே கட்டையை நீட்டி விட்டாள். வீடு அவ்வளவுதான். நாறிப் போகும். போகட்டும். என்ன செய்வது. எழுந்து கொள்ளக் கூட முடியவில்லையே என்று அரற்றிக் கொண்டே தூங்கினாள்.

ஜானகி வீட்டு சமையலைச் செய்து, துளி மிளகு, சீரகம் தூக்கலாகப் போட்டு ரசம் வைத்து, குக்கரில் வைக்காமல் குழைவாக அளவாக சாதம் வடித்து, மணத்தக்காளியை நெய்யில் மணக்க மணக்கப் பொரித்து, சிறிது மோரை சுடப் பண்ணி (நிறைய பேருக்கு இது தெரியாத ரகசியம், சுட்ட மோர் வயிற்றுக்கு ரொம்ப இதம்), நாரத்த ஊறுகாயுடன் பார்வதியை கட்டாயப்படுத்தி சாப்பிட வைத்து, வெந்நீரில் உடல் முழுவதும் துடைத்து, துணி மாற்றி, படுக்கை விரிப்புகளை மாற்றி, நிதானமாக மின்விசிறியை  ஒட விட்டு, மெலிதான துணியால் போர்த்தி பார்வதியைத் தூங்க வைத்து, வெளிச்சமும், வெளிக்காற்றும் சிறிது படுகிற மாதிரி அறைக் கதவை லேசாக சாற்றி வெளி வந்தாள்.

வீடு முழுவதும் பெருக்கி, டெட்டால் கலந்த தண்ணீரால் துடைத்து, குளியலறையை சுத்தமாக அலம்பி, எல்லாத்துணிகளையும் சிறிது உப்பில்  ஊற வைத்து, துவைத்து, உதறி, நீவி விட்டு உலர்த்தினாள். பார்த்தால் பட்டுப்    போல இருந்தன துணிகள். அயர்ன் கூட தேவையில்லாமல் சுருக்கமில்லாமல் உலர்த்தப்பட்டிருந்தன. பின் குளித்து, உடை மாற்றி, ஸ்வாமிக்கு விளக்கேற்றி, மாமியாரின் நலனுக்குப் பிரார்த்தனை செய்து விட்டு, சிறிது சாப்பிட்டாள்.  மீதி சொச்ச வேலைகளையும் முடித்து விட்டு, குரோஷாவை வைத்துக் கொண்டு ஒரு சால்வையைப் பின்னினாள். இரவும் அளவான ஆகாரம் பார்வதிக்குக் கொடுத்து விட்டு, தானும் உண்டு, பார்வதியின் அறையிலேயே கூப்பிட்ட குரலுக்கு எழுந்து கொள்ள சௌகரியமாக தரையிலேயே படுத்துக் கொண்டாள்.

பக்கத்திலுள்ள வைத்தியரை ஆலோசித்து மாயத்திரை எதுவும் வேண்டாம் என்று சொன்னதால் ஆறுதல் அடைந்து, சுக்கு கஷாயம் சுட சுட வைத்துக் கொடுத்தாள். பக்கத்து வீட்டுப் பெண் தயங்கித் தயங்கி கேட்ட பாட சந்தேகங்களைத தீர்த்து வைத்து அவளுக்கு இரண்டு பாட்டும் சொல்லிக் கொடுத்தாள்.

இப்படியே பத்து நாட்கள் கழிந்தன. இதோ ரகுராமனின் குரல் கேட்கிறது. ஊரிலிருந்து வந்த அவருக்குத் தேவையானதை செய்து தந்து பார்வதியையும் மெல்ல வெளியில் கூட்டி வந்து உட்கார வைத்தாள்.

பார்வதிக்கு மூக்குக்கு மேல் ஆச்சரியம். ஆனந்தம். ஆஹா நம் ஜானகியா இப்பட!. ஒன்றும் தெரியாது என்று நினைத்தோமே. இது என்ன மாயம்! அப்போதுதான் அவளுக்கு சுரீரென்று ரகசியம் புலனாயிற்று. தன் கணவரை சிறு வயதிலேயே பிரிந்த மாமியாருக்கு மரியாதை கொடுத்து, அவருக்கு ஒரு அதிகாரத்தோரணையை காட்ட சந்தர்ப்பம் தந்து, அவளின் அன்பிற்காக இது நாள் வரை அடி பணிந்திருக்கிறாள் என்ற. மனதிற்குள் சந்தோஷ ஊற்று. அவள் அப்படித்தான்!

 

 

கம்பன் சொல்லும் கதை , ஏரெழுபது – வெங்கட்

தமிழுக்கு கதி – கம்பர், திருவள்ளுவர். 

வள்ளுவர்:

சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை.

பயிர் அழுகிய நிலத்தில் மீண்டும் உழவு பணி Dinamalarஅக்னிச் சிறகு....: உழவுக்கு உயிரூட்டுவோம்..!!

அதாவது.. உழவே சிறந்தது என்றார்.

நம் பாரதியோ  ..’உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் வந்தனை செய்வோம் – என்றார்.

கம்பர் ஏரெழுபது – என்று எழுபது பாடல்களால் உழவில் சிறப்பை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக பாடினார். உழவின்  எல்லா அங்கங்களையும் அலசியிருக்கிறார்.

ஏர்விழா, ஊற்றாணிச் சிறப்பு, நுகத்தின் சிறப்பு, நுகத்தாணியின் சிறப்பு, பூட்டு கயிற்றின் சிறப்பு, கொழு ஆணியின் சிறப்பு, ஏர் ஓட்டுதலின் சிறப்பு – என்று ஆழமாக நுழைந்து கவிக்கிறார்.
நாம் களிக்கிறோம்!

இனி கம்பனின் ஏரெழுபதைப் பற்றிப் பார்ப்போம்..

பலருக்கு கம்பராமாயணம் தெரிந்த அளவிற்கு அவனது தனிப்பாடல்கள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. முதல் காரணம்: தமிழ்ப்புலவர்களும் கதா காலட்சேபம் செய்கிறவர்களும் அவன் நெய்த இராமாயணம் என்னும் மிக நீண்ட பட்டுத் துணியைப்பற்றி பேசினார்களே அன்றி அவன் நெய்த ஏரெழுபது போன்ற பல சிறு வைர மணி/ துணிகளைப்பற்றி பேசவில்லை; மற்றொறு காரணம்: பள்ளியில் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்ட தமிழ்ப் பாடங்களில் கம்பராமாயணத்தில் ஒரு பகுதியை கோர்த்த அரசு, தனிப்பாடல்களை சேர்க்கவில்லை.

ஏரெழுபது பிறந்த வரலாறு மிகவும் ருசிகரமானது. குலோத்துங்கனுக்கு தான் புவிச்சக்கரவர்த்தி என்ற அகந்தை இருந்ததாம்; நம் கம்பருக்கோ தான் கவிச்சக்கரவர்த்தி என்பதில் பெருமை இருந்தது. ஒரு சமயம் குலோத்துங்கன் கவிச்சக்கரவர்த்தியும் புவிச்சக்கரவர்த்திக்கு அடிமைதானே என சபையில் கூற, கம்பர் எப்போதும் கவிச்சக்கரவர்த்தி புவிச்சக்கரவர்த்திக்கு அடிமையாக மாட்டான் என்று கூற, தர்க்கம் முற்றியது. குலோத்துங்கன் எனது ராஜ்ஜியத்தில் தானே உமக்கு இந்த பெருமை; வேறெங்கும் கிடைக்காதே என்று கூறுகிறான் ,

கம்பன் கவியால் பதிலடி கொடுக்கிறான்:

‘கொல்லிமலைத் தேன்சொரியும் கொற்றவா
நீ முனிந்தால் இல்லையோ எங்கட்கிடம்’

அரசரால் கொடுக்கப்பட்ட அணிகலன்களை எல்லாம் கழற்றி வைத்து கம்பர் வெளியேற முற்படுகிறார்.
குலோத்துங்கன் மேலும் கம்பரை சீண்ட,

‘மன்னவனும் நீயோ வளநாடும் உனதோ’ என்ற பாடலைப்பாடி வெளியேறுகிறார் கம்பர்.

நீண்டதூரம் நடக்கிறார். நடந்த களைப்பு மேலிட, இளைப்பாறும் போது ஒரு காட்சி கண்ணில் படுகிறது. நல்ல நண்பகல். எதிரில் தெரிந்த வயல் காட்டில், ஏரோட்டிக் களைத்த கணவனுக்கு மனைவி, தான் கரைத்துக் கொண்டு வந்த மோரை கொடுக்கிறாள்.

பசியும் தாகமும் மேலிட கம்பரும் சென்று உழவனிடம் கையேந்துகிறார். உழவன் மனைவி கம்பருக்கும் தான் கொண்டுவந்த மோரில் சிறிதை கொடுக்கிறாள். தாகமும் பசியும் தணிந்தது. உடன் இந்த விவசாயத் தம்பதியினருக்கு தன்னால் என்ன கைம்மாறு செய்யமுடியும் என்று சிந்திக்கிறார்… என்னால் கவி பாடுவதைத்தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியாது என உணர்ந்து, அப்போதைக்கு தனிப்பாடலாய் பாடிய செய்யுள்தான்,

செட்டிமக்கள் வாசல் வழி செல்லோமே செக்காரர்
பொட்டி மக்கள் வாசல் வழி போகோமே,
முட்டிபுகும் பார்ப்பார் அகத்தை எட்டிப்பாரோமே
எந்நாளும் காப்பாரே வேளாளர் காண்

பின் நன்றியுணர்ச்சி ஏரெழுபதாக பொங்கியதாக வரலாறு. அதில் எனக்குப்பிடித்த இரண்டு செய்யுள்களை மட்டும் பார்க்கலாம். இவை இரண்டும் அடுத்தடுத்த பாக்களாகவே அமைந்தன என்பது சிறப்பு.

முதலாவது ஏரோட்டுதலின் சிறப்பு, அடுத்தது உழவனின் சிறப்பு.

கார்நடக்கும் படிநடக்கும் காராளர் தம்முடைய
ஏர்நடக்கு மெனிற்புகழ்சால் இயலிசைநா டகம்நடக்கும்
சீர்நடக்குந் திறநடக்குந் திருவறத்தின் செயனடக்கும்
பார்நடக்கும் படைநடக்கும் பசிநடக்க மாட்டாதே

அருமையான பாடல். மிகவும் இனிமையான சுலபமாக புரியும் சொற்கள் கொண்ட எளிய நடை. எந்தவிதமான விளக்கமும் தேவையில்லை…

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் :ஏரோடினால் எல்லா நற்செயல்களும் நடக்கும், ஆனால் பசி நடக்காது!

இதற்கடுத்த பாடல், இந்த காலத்து அந்தாக்ஷரியைப்போல! வள்ளுவன் சொன்ன ஒன்றரை அடிகளிலிருந்து தொடர்ந்து தன் நால்வரிக்கவியை முடித்தான் கம்பன்.

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாருந்
தொழுதுண்டு பின்செல்வா ரென்றேயித் தொல்லுகில்
எழுதுண்ட மறையன்றோ இவருடனே இயலுமிது
பழுதுண்டோ கடல்சூழ்ந்த பாரிடத்திற் பிறந்தோர்க்கே

வள்ளுவன் வாக்கை அப்படியே உபயோகித்ததிலிருந்து கம்பர் வள்ளுவன் மீது வைத்த மதிப்பு எத்துணை என்று தெரிகிறது!

இந்தப்பாடலை ஒருவர் எனக்கு கூறியதுதான் கம்பரின் தனிப்பாடல்களை நான் படிக்கத் தூண்டுகோலாக இருந்தது. இந்த பாடலும் மிகவும் எளிமையாக புரிந்துகொள்ளும் சொற்களால் ஆனது. ஈற்றடியில் உள்ள கடைசி மூன்று சொற்கள் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கத்தக்கவை!

இது கம்பன் உழவுக்கு செலுத்திய அஞ்சலி!

 

 

 

 

 

திட்டிவாசல் – ர வெ சு

சும்மா: திருமயம் கோட்டை,மை க்ளிக்ஸ். THIRUMAYAM FORT, MY CLICKS. 

ஒரு அழகிய ஆங்கில கவிதையின், “விக்கட் கேட்” { Wicked (Wicket) Gate } or The Castle எழுதியவர் எட்வார்ட் முயூர் (Edward Muir),தமிழாக்கம் :

மிகப் பெரிய, பிரும்மாண்டமான அரண்மனை, அதில் கோலோச்சும் ஒரு நல்ல வீரம் செறிந்த அரசர். அரசருக்குத் திறமையான மந்திரி பிரதானிகள்.  செழிப்பான நாடு, நீர் வளமும் நில வளமும் அந்த நாட்டின் செழுமையைப் பறைசாற்றும். இயற்கை எழில் கொஞ்சும் சூழல் . .

இத்தனை சிறப்பு வாய்ந்த அரசரின் மேற்பார்வையில்  கோட்டைதனை பாதுகாக்கும் வீரம் செறிந்த மாபெரும் படை.  அரண்மனையைச்  சுற்றி மிகவும் வலுவான கோட்டை, அதற்கு வெளியே அகழி.

இரும்பு மற்றும்  மரத்தாலான பெரிய கதவு இருக்கும். இந்தக் கதவை வாகனங்கள் அல்லது நிறைய ஆட்கள் செல்லும்போது மட்டும் திறந்து விடுவார்கள். மற்ற நேரங்களில் அந்தக் கதவிலேயே ஓர் ஆள் மட்டும் உள்ள சென்று வருவது போல் வழி .( அதைத்தான் திட்டிவாசல் என்கிறார்கள்.).

பல காத தூரத்திலிருந்து திடீரென  ஒரு நாள்  எதிரி மன்னனின்  ஒரு பெரும் படையெடுப்பு,  எப்படியும் இந்த நாட்டை அபகரித்து விடவேண்டும் என்ற நோக்கமே பிரதானம்.  கோட்டையை மெள்ள மெள்ள சுற்றி வளைத்து விட்டார்கள். இந்த படையெடுப்பு இந்த படையெடுப்பு  செய்தி அரசருக்குத் தூதுவன் மூலம் தெரிவிக்கப் பட்டது. உடனடியாக அரசரும் மந்திரி பிரதானிகளைக் கூட்டி அவசர ஆலோசனை நடத்தினார் .

படைவீரர்கள் தயார் நிலையில் நிறுத்தப் பட்டனர். வாசலின் பிரதான கதவு  பாதுகாப்பாக மூடப்பட்டது.  நாட்டு மக்களுக்கு டமாரம் மூலம் செய்தி சொல்லப் பட்டது. “மகா ஜனங்களே அச்சமடைய வேண்டாம், நம்மிடம் போதுமான அளவு நீர், உணவு, மற்றும் சிறப்பான பாதுகாப்பு உள்ளது. படைவீரர்கள் தயார் நிலையில் நம்மைப் பாதுகாத்து வருகிறார்கள்”. மக்களும் வெற்றி முழக்கமிட்டனர்.

இதே சமயம் எதிரிப் படை வெகு வேகமாக, கோபமாக, ஆக்ரோஷமாகச் சண்டையிடத் தொடங்கினர் . இந்த நாட்டு மன்னனும் படை வீரர்களுக்கு ஊக்கம் கொடுத்து எதிரிப் படையினை தாக்கக் கட்டளையிட்டான். எதிரி ஓரிரு நாளில் புறங்காட்டி ஓட வேண்டும், என்றார். அரசரின் கட்டளைப்படி படைவீரர்கள், நாங்கள் யாருக்கும் சளைத்தவரில்லை, என்று போரிட்டனர்  கோட்டை மதில் மேல் நின்று போரிட்டனர்.  உயிர்ச்சேதம் இரண்டு பக்கமும் அதிகமாக இருந்தது.

மறு நாள் காலை எதிரிகள் படை கோட்டை திட்டி வாசல் வழியாக பெரும் படையென  உள்ளே நுழைந்தனர்.

 எல்லோருக்கும் பெரும் வியப்பு, அதிர்ச்சி, நடுக்கம்.  உள்ளே வந்த படை அரசரை முதலில் கைது செய்தனர் மற்ற மந்திரிகளையும் பிறகு கைது செய்தனர்.

எதிரி ராணுவ தளபதி நாட்டு மக்களிடம் “நீங்கள் அச்சம் பெற வேண்டாம், உங்கள் அரசை நாங்கள் பிடித்துவிட்டோம், நீங்கள் எங்கள் நாட்டுப் பிரஜை , அச்சப்பட வேண்டாம், இதில் உடன்பாடு இல்லாதவர்களை நாங்கள் சிறை பிடித்துச் செல்கிறோம்.” ஒரு சில எதிர்ப்புக்குப் பின்னர் நாடே அடிமையானது.

எதிரிகள் வசமான உடன் அந்த நாட்டு மக்கள் மிகுந்த சோகத்தில் ஆழ்ந்து விடுகின்றனர் .  அரசர் நிலை என்ன , அவர் நாட்டை மீண்டும் மீட்பாரா ? மற்ற மந்திரிகள் நிலை என்ன  என்ற கலக்கம் மிகுந்தது .

இந்த நாட்டு மக்களில் சிலர் ஏற்பது போல ஏற்று எப்படி நாட்டை   மீட்பது எப்படி நமது படை   தோற்றது, அதுவுமின்றி (கோட்டை) திட்டி  வாசல், எப்படி உடைக்கப்பட்டது என்று செய்தி சேகரித்தனர். அரசர் எங்கு இருக்கிறார் இல்லை  உயிரோடு இருக்கிறாரா என்பதற்கு விடை கிடைக்கவில்லை .

ஆனால் திட்டி வாசல் உடைக்கப்  பட்டதற்குப் பிரதான வாயில் காப்போன் எதிரிப் படையினரிடம் பணித்து பின்னர் ஏமாந்து உயிர் விட்டதுதான் மிச்சம் .

வென்றது எதிரியின் படை பலமோ,ஆயுத பலமோ அல்ல, வாயிற்காப்போனின்  கேவலமான பேராசை!

கதவு திறக்கப் பட்டவுடன் அவனைப் பழிவாங்கி விட்டது எதிரிப் படை.

தங்கக்காசுக்குப் பணித்து விட்டனரே , வெட்கம் கெட்ட வாயிற்காப்போன் குழுவினர். அவர்கள்  சதியில் ஒரு அரசே நிர்மூலம் ஆகிவிட்டதே,  இதை எப்படி வெளியே சொல்வேன், அப்படியே என்னோடு, என் உயிரோடு, என் மூச்சோடு  ரகசியம் போகட்டும்.

குவிகம் கடைசி பக்கம் – டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரன்

விதுர நீதி கூறும் வாழ்க்கையின் தத்துவம்! - YouTube

விதுரர் என்னும் தர்மாத்மா!

பாகவத தர்மம் அறிந்த பன்னிரண்டு ஞானிகளில் முதன்மையானவன் யமதர்மராஜன். மாண்டவ்யர் என்ற ரிஷியின் சாபத்தினால், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறக்க நேரிடுகிறது. இது எப்படி ஏற்பட்டது ?

மெளன விரதத்தில் இருந்த மாண்டவ்யர், தவத்தில் இருக்கும்போது, கொள்ளைக்காரர்களைப் பிடிக்க வந்த காவலாளிகள் இவரையும் கொள்ளைக்காரன் என்று பிடித்துச் செல்கிறார்கள் – தன் ஆசிரமத்தில் இருந்த கொள்ளைக்காரர்களைப் பற்றி இவர் வேண்டுமென்றே எதுவும் சொல்லவில்லை என்று அரசன் முன்பு நிறுத்துகின்றனர். மெளன விரதத்தால், அரசனுக்கும் இவர் பதில் சொல்லாததால், கொள்ளைக் காரர்களைப் போலவே, இவரையும் கழுவிலேற்றச் சொல்கிறான் அரசன். தன் தவ வலிமையால், இவர் கழுமரத்திலேயே தவம் செய்தவாறு இருப்பதைத் தெரிந்துகொண்ட அரசன், தன் தவறை உணர்ந்து, அவரை மரத்திலிருந்து இறக்கி, மன்னிப்புக் கேட்கிறான். அரண்மனை வைத்தியர்களைக் கொண்டு வைத்தியமும் செய்கிறான். ஆனாலும் ஒரு ஆணி உடலிலேயே தங்கி, மிகுந்த வலியையும், வேதனையையும் அளித்ததால், யமதர்மராஜனிடம் சென்று, தனக்கு இந்தத் தண்டனை அளிக்கத் தான் செய்த பாவம் என்ன என்று கேட்கிறார். அதற்கு தர்மராஜன் ‘ போன ஜென்மத்தில், தும்பிகளை முள்ளால் குத்தி, பறக்க விட்டீர்கள். அதன் பலன்தான் இந்த தண்டனை ‘ என்கிறான்.

“அப்போது எனக்கு என்ன வயது இருக்கும்?”

“மிகச் சின்ன வயது – சிறுவனாக இருந்த போது”

“பன்னிரண்டு வயதுக்கு முன், ஒரு குழந்தை செய்யும் தவறு, மன்னிக்கக் கூடிய குற்றம்தான் – ஏனெனில், அதற்குப் பின்னால் வன்மமோ, பொறாமையோ, தீய எண்ணங்களோ கிடையாது. தர்மத்தின் தலைவனான நீ, ஒரு சிறிய குற்றத்திற்கு, தேவைக்கு அதிகமான அளவில் தண்டனை வழங்கி விட்டாய். அதன் பலனை நீ அனுபவித்தே தீர வேண்டும். தர்மமும், நியாயமும், சாத்திரங்களும் அறிந்த மனிதனாகப் பிறந்தும், உன் அறிவுரைகள் ஏற்கப்படாத சூழ்நிலைகளிலேயே நீ இருக்க நேரிடும். தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்து, வாழ்க்கையில் எல்லா நிலைகளிலும் நீ புறக்கணிக்கப் படுவாய்” என்று மாண்டவ்யர் சாபம் இடுகிறார். தன் தவறை உணர்ந்த தர்மராஜனும், இந்த சாபத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்!

வியாச முனிவரின் கருணை மிகுந்த பார்வையால்,அழகான பணிப்பெண்ணுக்குப் பிறந்தவர் விதுரர். ‘உனக்கு தர்மாத்மாவான மகன் பிறப்பான்’ என அவளுக்கு வரமளிக்கிறார் வியாசர. தர்மராஜன் தன் சாப வினையால், விதுரனாக, மனிதப் பிறவி எடுக்கிறார். (மற்றொரு ரூபம் யுதிஷ்டிரராக தர்மராஜா இருக்கிறார்!).

திருதராஷ்டிரன், பாண்டு ஆகியோருக்கு கொடுக்கப்பட்ட எல்லா பயிற்சிகளும் விதுரனுக்கும் கொடுக்கப்பட்டாலும், திருமணம் மட்டும், அரண்மனை பணிப்பெண்ணின் மகள் கன்யா வுடன் செய்து வைக்கப்படுகிறது! பிறப்பிலிருந்தே புறக்கணிக்கப் பட்டவர் விதுரன்.

வியாச முனிவர் வைத்த பெயர் ‘விதுரன்’ – ‘விதுர்’ என்றால் அறிவு, ஞானம். நீதி, தருமம், நியாயம், நன்னடத்தை போன்ற உயர்ந்த குணங்களைக் கொண்டவர். தன் சகோதரன் திருதராஷ்டிரனுக்கு மந்திரியாய் நல்லாட்சி புரிய உதவியவர். கெளரவர்களிடமும், பாண்டவர்களிடமும் சமமான அன்பையும், அக்கறையையும் கொண்டவர். திருதராஷ்டிரனாலும், துரியோதனனாலும் பலமுறை அவமானப் படுத்தப் பட்டாலும், அவர்களுக்கு நல்ல யோசனகளையும், தர்மத்தையும், நியாயங்களையும் சொல்லியவர். திருதராஷ்டிரனுக்குக் கண்களைப் போல கூடவே இருந்து தர்மத்தை எடுத்துரைத்தவர். இவர் அறிவுரைகளை ஏற்காதபோதும், தன் அண்ணன் மேல் கொண்ட பாசத்திற்காக, புறக்கணிக்கப் படுகிறோம் என்று தெரிந்தும் உடன் இருந்தவர். மகாபாரதத்தில், இவ்வளவு வருத்தங்களும், புறக்கணிப்புகளும் கொண்ட மற்றொரு தர்மாத்மா கிடையாது!

Facebookஶ்ரீகிருஷ்ணன் மீது அளவிலா பக்தியும், மரியாதையும் கொண்டவர். அந்தப் பரந்தாமனால் மிகவும் மதிக்கப் பட்டவர். பாண்டவர்களுக்காகத் தூது வந்தபோது, திருதராஷ்டிரன், துரியோதனாதிகள், பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் போன்றோரின் அழைப்பை கிருஷ்ணன் ஏற்கவில்லை. விதுரனின் விருந்தோம்பலைத்தான் ஏற்றுக்கொள்கிறான். விழுந்து வணங்குபவனைக் கைகளில் தூக்கி, மார்போடு அணைத்துக் கொள்கிறான் கிருஷ்ணன். இரவு முழுவதும் விதுரனுடன் மகிழ்ச்சியுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறான் பரந்தாமன்!

துரியோதனன் பிறந்ததிலிருந்தே அவனுக்கு விதுரனைப் பிடிக்கமல் போனதற்குக் காரணம் இருக்கிறது! பிறந்தவுடனேயே கழுதை போல குரல் எழுப்பினான் துரியோதனன். விதுரன் திருதராஷ்டிரனிடம் சென்று, “அரசே, இது நல்ல சகுனம் அல்ல. இவன் நம் குலத்தையே அழித்துவிடுவான். அதனால் இவனைத் தியாகம் செய்வதே நல்லது” என்கிறார். மேலும் அவர்,” ஒரு குடும்பத்தைக் காக்க, தனியொருவனைத் தியாகம் செய்யலாம். ஒரு கிராமத்தைக் காக்க, ஒரு குடும்பத்தைத் தியாகம் செய்யலாம். ஒரு நாட்டைக் காக்க, ஒரு கிராமத்தைத் தியாகம் செய்யலாம். ஒருவர் தன் ஆத்மாவைக் காக்க, இப்பூவுலைகையே தியாகம் செய்யலாம்” என்கிறார். திருதராஷ்டிரனின் பாசம் கண்ணை மறைத்தது – கெளரவ குலமே அழியக் காரணமானான் துரியோதனன்.

“யதோ தர்மஸ்ததோ ஜய:” -எங்கு தர்மம் உள்ளதோ அங்குதான் வெற்றியும் உள்ளது என்பதை தன் ஒவ்வொரு உரையிலும் வலியுறுத்தும் மஹான் விதுரர்.

தவத்திற் சிறந்த தவமுனி மைத்ரேய மகரிஷி, பாண்டவர்களின் நிலைக்கு வருந்தி, துரியோதனனை எச்சரிக்கிறார். ‘துரியோதனா, பாண்டவர்களைச் சமாதானப் படுத்து. இல்லையென்றால் பூண்டோடு நீங்கள் அழிவது உறுதி” என்கிறார். “நான் எதற்கும் அஞ்சாதவன்” என்று சபையில் தன் தொடையைத் தட்டி அவரை அவமதிக்கிறான் துரியோதனன். கோபம் கொண்ட மைத்ரேயர், “எந்தத் தொடையைத் தட்டிப் பேசினாயோ, அதன் வழியாகவே உன் உயிர் பிரியும்” என்று சாபம் இடுகிறார். அப்போதும் விதுரர், மகரிஷியிடம் இந்த சாபத்திற்கு என்ன விமோசனம் என்று கேட்டு, துரியோதனனைக் காக்கவே முயற்சி செய்கிறார். கெளரவர்களையும், பாண்டவர்களையும் சமமாகக் கருதினாலும், பாண்டவர்களின் பக்கம் தர்மமும், நியாயமும் இருக்கவே, ஒவ்வொரு இக்கட்டிலும் விதுரர் பாண்டவர்களைக் காப்பாற்றவே செய்கிறார்.

விதுரர் எவ்வளவோ தர்ம உபதேசங்களை எடுத்துரைத்த போதிலும், திருதராஷ்டிரனுக்கு மனதில் நிம்மதி ஏற்படவில்லை. மேலும் விஷயங்களைக் கேட்கிறார். அப்போது விதுரன்,” நான் ஒரு அடிமையின் வயிற்றில் பிறந்தவன் – சுதன் – தெரிந்திருந்தாலும், தத்வ உபதேசம் செய்யும் தகுதி எனக்குக் கிடையாது” என்கிறார். ஞானியாக இருப்பவரும் சாஸ்திர நெறிமுறைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது அவசியமாகின்றது என்பதை உணர்த்தும் விதமாக விதுரன் நடந்துகொள்கிறான். பிரம்மாவின் புதல்வர் ஸனத்ஸுஜாதர் என்கிற ரிஷி மூலம், திருதராஷ்டிரனின் சந்தேகங்களைத் தீர்த்து வைக்கிறார். ‘விதுர நீதி’யும், ‘ஸநத்ஸுஜாதீயம்’ ம் எல்லோராலும் ஆழ்ந்து கற்கப் பட வேண்டியவை!

தருமர் அரியணை ஏறியதும், விதுரர் சில காலம் சென்று, திருதராஷ்டிரன், காந்தாரி ஏனையோருடன் வனவாசம் சென்று விடுகிறார். தலையில் ஜடாமுடியுடன், திகம்பரராக ஆகிவிடுகிறார். யுதிஷ்டிரர் வனத்திற்கு வந்து, அவருக்குப் பூஜைகள் செய்து, தன்னுடன் வரும்படி கேட்டுக்கொள்கிறார். ஆனால் விதுரர் ஒரு சித்தராய், சித்தி அடையும் நிலையில் இருந்தார். தன் யோக பலத்தால், யுதிஷ்டிரரின் பிராணனுடன் ஐக்கியமாகி, அவரது உடலில் பிரவேசித்து விடுகிறார். கானகத்தில், உயிர்ற்ற மரத்தைப் போல விதுரரின் சரீரம் நின்றுவிடுகிறது!

தர்மராஜாவின் மற்றொரு பாதியில், இணைந்து விடுகிறார் தர்மாத்மா விதுரர்!

தர்மம், நீதி, நியாயம், புறக்கணிக்கப் பட்டாலும் சகோதரர்களிடம் பாசம், நடுவு நிலைமை, ஆபத்தில் சமயோசிதமான உதவி, உலக வாழ்க்கையில் கடைபிடிக்க வேண்டிய தர்மங்கள் பற்றிய தெளிவு என ஒரு முழுமையான பாத்திரப் படைப்பு விதுரர்!

(வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் : மஹாபாரதத்தில் முக்கிய பாத்திரங்கள் – கீதா ப்ரெஸ், கோரக்பூர், The serpent’s Revenge by Sudha Murthy – Puffin Books, மகாபாரதம் -பிரபஞ்சன், நற்றிணை பதிப்பகம், தெரிந்த பாரதம் தெரியாத பாத்திரம் – இந்திரா சவுந்தர்ராஜன், தாமரை ப்ரதர்ஸ் மீடியா பிரைவேட் லிமிடட்)

ஜெ.பாஸ்கரன்.

 

நண்பர் காந்தி அவருக்கு அஞ்சலி !!

Image may contain: 1 person, text that says 'Prof. A. Gandhi Dean Saveetha Engineering College In Loving Memory In this sorrowful time, we would like to exteno to you our heartfelt condolences. May your soul Rest in Peace.'

                                                                                                                 ( நன்றி சசிகுமார் முகநூல்) 

 

 

Image may contain: 1 person, standing and indoorஎங்கள் இனிய நண்பர் காந்தி !

எங்களை  ஆழாத்  துயரில்  ஆழ்த்தி

தன் இனிய நினைவுகளை மட்டும்  அளித்துவிட்டு

இறைவனடி சேர்ந்துவிட்டார்.! 

 

கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வருட நட்பு! 

 

சிரித்த முகம் ! செயலில் தெளிவு!  கடமையில்  கண் !  அன்பின் வடிவம் ! 

பண்பில்  குன்று! பார்வையில்  இனிமை !  பாசத்தில் மழை !

பேச்சில் திறமை ! கொள்கையில் பிடிப்பு! நேர்மையின் சிகரம்!

கல்லூரிக்கு பேராசிரியர் ! மாணவர்க்கு  தோழர் !

குடும்ப விளக்கு! உறவுக்கு தூண் !

கட்சியில் தலைவர்! காட்சிக்கு எளியர்  ! இன்னும் எத்தனையோ !

 

இவை ஒவ்வொன்றும்  வெறும்  வார்த்தைகள் அல்ல!  சத்தியம் !

இவரது  வாழ்வின் ஒவ்வொரு அத்தியாமும் அவற்றை நிரூபிக்கும்!

 

 

                                                        எங்கள் நட்பு மலரின் அழகிய இதழ் ஒன்று உதிர்ந்துவிட்டது ! 

                                             எங்கள் பஞ்ச முக விளக்கில் ஒரு திரி மட்டும் தனித்து விண்ணில் எரிகின்றது !

                                                          எங்களுக்கு இவரும் ஒரு மகாத்மா தான் !  வாழ்க நீ எம்மான் ! 

 

                      காந்தி!, உங்கள் பிரிவால் வாடும்,: சுந்தரராஜன்,  சந்திரமோகன், சிந்தாமணி, சந்திரசேகரன்

 

 

குண்டலகேசியின் கதை -3 – தில்லை வேந்தன்

குண்டலகேசியின் கதை -3

KANKALAI #குண்டலகேசி-அறிமுகம் #சங்க இலக்கியம் #ஐம்பெரும் காப்பியங்கள் - YouTube

முன் கதைச் சுருக்கம் :

A0111

பூம்புகார் நகரத்துப் பெருங்குடி வணிகனின் அருமை மகள் பத்திரை.
சிறு வயதில் தாயை இழந்தாலும் அன்புத் தந்தையின் அரவணைப்பில் மகழ்ச்சி அடைந்தாள்..
ஒருநாள், அரசனின் வீரர்கள், கொடிய கள்வன் காளன் என்பவனைக் கொலைக் களத்திற்கு இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டாள். அவன் மீது காதல் கொண்டாள்…….

குண்டலகேசி (மூலமும் உறையும்): By Praveen Kumar G by நாதகுத்தனார்

பத்திரை நிலை!

ஓதிய கல்வி, கேள்வி,
ஒன்றுமே உதவ வில்லை.
ஈதலும், அறமும் கொண்ட
இல்லதன் பெருமை விட்டாள்.
கோதிலாத் தந்தை காத்த
குலமுறை மரபும் விட்டாள்.
காதலால் நாணும் கெட்டாள்,
காரணம் அறிய மாட்டாள்

 

எயிற்றிலே நஞ்சை ஏந்தும்
எழில்கொளும் அரவம் உண்டு
வயிற்றிலே முத்தைத் தாங்கும்
வனப்பிலாச் சிப்பி உண்டு
பயிற்றியே விளக்கும் கல்வி
பாங்குடன் கற்ற போதும்,
கயிற்றினால் ஆடும் பாவை
காதலால் ஆனாள் பாவை.

( எயிற்றில் — பல்லில்)

தோழியிடம் தன் காதலைக் கூறுதல்

என்னுயிர் அனையாய் நானிங்கு
இயம்பிடும் சொற்கள் கேளாய்!
இன்னுயிர் தங்க வேண்டின்
இவனையான் மணக்க வேண்டும்
மின்னெனச் செல்வாய், எந்தை
விரும்பிட இதனைச் சொல்வாய்
மன்னனைப் பார்த்துப் பேசி
மாற்றிட வேண்டும் ஆணை.

 

தோழியின் அறிவுரை

கள்ளினை அமுதாய் எண்ணிக்
களிப்புடன் பருக லாமோ?
முள்ளினை மலராய் எண்ணி
முடிதனில் சூட லாமோ?
புள்ளினை வேடன் கையில்
புகலெனக் கொடுக்க லாமோ?
கள்ளமும் சூதும் கொண்ட
கயவனை விரும்ப லாமோ?

 

செய்தி அறிந்த தந்தை புலம்புதல்

மங்கையின் தோழி செய்தி
வணிகனைக் கண்டு சொன்னாள்.
வெங்கதிர் தளர்ந்து மேற்கில்
வீழ்வதைப் போலச் சாய்ந்தான்.
தங்கிய புகழும் போனால்,
தள்ளரும் மானம் போனால்,
எங்குலப் பெருமை போனால்,
இங்குநான் வாழேன் என்றான்.

 

இந்தவோர் இழிவு நேர
என்பிழை செய்தேன் கொல்லோ!
முந்தையோர் முறைகள் யாவும்
முடிந்தன கொல்லோ! என்றன்
சொந்தமும் நட.பும் ஊரும்
சொல்வதைப் பொறுப்பேன் கொல்லோ!
சிந்திடும் கண்ணீர் மல்கச்
செப்பினன் உயிரைத் தாங்கி.

பத்திரையிடம் தந்தை கூறுவது

வழிவழியாய் வந்தகுடிப் பெருமை விட்டு
வழிப்பறிசெய் கொள்ளையனை விழைந்தாய் போலும்
பழிவருமே தந்தைக்கு மறந்தாய் போலும்
பற்றென்மேல் வைத்ததெல்லாம் துறந்தாய் போலும்
விழிவிரித்த வலையினிலே விழுந்தாய் போலும்
வெல்லுமதி முழுதினையும் இழந்தாய் போலும்
அழிவென்ற வழிவிரும்பி நடந்தாய் போலும்
அன்புடனே சொல்கின்றேன், கடந்து போவாய்.

கேட்டவை எல்லாம் தந்தேன்
கேட்டினைத் தரவே மாட்டேன்.
காட்டுவாழ் புலிஅன் னானைக்
கடிமணம் புரிய ஒப்பேன்
ஊட்டியே வளர்த்த பெண்ணை
உயிருடன் இழக்க மாட்டேன்
நாட்டினில் வேறு நல்லோன்
நன்மணம் செய்து வைப்பேன்.

 

பத்திரை மறுமொழி.

உளத்தினால் விரும்பி விட்டால்
உறுமணம் என்றே சொல்வர்.
வளத்தினால், புகழால் ஓங்கி
வாழ்வதால் தயங்கு கின்றாய்.
அளத்தலில் அன்பால் மெல்ல
அவனையான் திருத்தி, வாழ்வில்
விளைத்திடும் விந்தை கண்டு
வியந்துநீ மகிழ்வாய் என்றாள்.

 

பொம்மையால் மகிழ்ந்த காலம்
போனதே பின்னர் என்றன்
அம்மையால் மகிழ்ந்த காலம்
அதுவுமே போன தந்தோ!
இம்மையில் மகிழ மீண்டும்
இந்தவோர் வாய்ப்புத் தந்தால்
செம்மையாய் வாழ்ந்து காட்டிச்
சிறப்பதைக் காண்பாய் நீயும்!

(தொடரும்)

 

 

 

பிரியம்- ரேவதி ராமச்சந்திரன்

Sadabhishekam Samagri Kit, पूजा की किट, पूजा किट - Pooja Dhravyam 18, Hyderabad | ID: 11505880933

தலைப்பு சம்ஸ்கிருதத்தில் இருக்கிறதே என்று யோசிக்கிறீர்களா, கதையைப் படித்தவுடன் நீங்களே இந்த தலைப்புதான் இதற்குப் பொருத்தம் என்று எண்ணுவீர்கள். இதற்கு சமமான அன்பு, ஆசை, பாசம், நேசம், காதல் என்று எத்தனை வார்த்தைகள் இருந்தாலும் இத்தம்பதியரின் அந்நியோன்யத்தைப் ‘பிரியத்’தைத் தவிர வேறு எதனாலும் பறை சாற்ற முடியாது என்று நீங்களும் உணர்வீர்கள்.

‘கல்யாணமாம் கல்யாணம் 60 ஆம் கல்யாணம்’ என்று 20 வருடங்களுக்கு முன் 60 ஆம் கல்யாணம் முடிந்து, இதோ 10 நாட்களுக்கு முன் 80 ஆம் கல்யாணமும் ஆயிற்று அந்த தம்பதியினர் பார்வதி சங்கரனுக்கு. பெண், பிள்ளைகள் கல்யாணம் ஆகி தம்தம் குழந்தைகளோடு அமெரிக்காவில் உள்ளனர். இவர்கள் இருவரும் தற்போது சின்னதொரு வீட்டில் சிறிய சிறிய பூந்தொட்டிகளுடனும், அளவான சமையலுடனும் இரண்டாவது தனிக்குடித்தனம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். மெதுவாக கோவிலுக்குச் செல்வதும், தம்தம் காரியங்களைத் தாமே செய்து கொள்வதுமாக நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தனர் .

அந்த வீட்டிற்குப் பக்கத்து வீட்டிற்குப் புதிததாக மணமுடித்த தமபதியினர் சதீஷும் ஹேமாவும் குடித்தனம் வந்தனர். துணி உலர்த்தும் போது பார்த்து பரிச்சயம் ஆன இந்த மூத்த தம்பதியினரின் பரிவும், பேச்சும், அக்கறையும் இவர்கள் இருவருக்கும் மிகவும் பிடித்துப் போய் விட்டன. அப்பப்ப கேரள ஸ்டைல் எரிசேரி, காளான், ஓலன் என்று சதீஷுக்குப் பிடித்த சமையல் ஐட்டங்களை பார்வதியிடமிருந்து கற்று வந்து ஹேமா சமைப்பாள். இப்படி அவர்களின் நட்பு நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு சமையலுமாக வளர்ந்து வந்தது.

பார்வதி ஒரு நாள் சாயந்திரம் காபி குடிக்க சதீஷையும், ஹேமாவையும் அழைத்தார். காபி அருந்தி விட்டுக் கொஞ்ச நேரம் அளவளாவிக் கொண்டிருந்து விட்டு இவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்கு வந்தனர். இதில் இரண்டு தம்பதியினர்க்கும் சுவாரஸ்யம் ஏற்படவே இப்பழக்கம் தொடரலாயிற்று.

சதீஷ் தினமும் காபி சாப்பிடும் நேரத்தில் ஒரு காட்சியைக் கவனித்தான். பார்வதி காபி குடுவையைக் கொண்டு வருவதும், அதைத் திறக்க முடியாமல் திணருவதும், தன் கணவர் சங்கரனை விட்டுத் திறக்கச் சொல்வதுமாக இருந்தாள். சதீஷுக்குத் தன் அம்மா நினைவு வரவே, அந்தப் பெண்மணியின் கஷ்டத்தைப் போக்க நினைத்தான். அந்தக் குடுவையை எளிதாகத் திறக்க ஒரு ஸ்பேனர் மாதிரி பொருளை வாங்கி வந்து அவர் கணவருக்குத் தெரியாமல் பார்வதியிடம் கொடுத்து ‘நீங்கள் என அம்மா மாதிரி. தினமும் குடுவையைத் திறக்கக் கஷ்டப்படுகிறீர்கள். இதன் உதவியால் திறந்து பாருங்கள். உங்கள் கஷ்டம் தீரும்’ என்று ஆதரவாகக் கூறினான். அதைக் கேட்டு பார்வதி ஒரு சிறு புன்முறுவலுடன் அதனை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

ஆனால் இது என்ன! மறு நாள் பழையபடியே பார்வதி தன் கணவரை விட்டு குடுவையைத் திறக்கச் சொல்வதைப் பார்த்து சதீஷ் ஆச்சர்யப்பட்டான்! ஏன் நான் வாங்கிக்கொடுத்த ஸ்பேனர் சரியில்லையா அல்லது அவர்களுக்கு அதை உபயோகப்படுத்தத் தெரியவில்லையா என்று யோசித்தான். பார்வதி உள்ளே சென்றவுடன் இவனும் பின்னாலயே சென்று ‘ஏன் அம்மா ஸ்பேனர் சரியில்லையா, ஏன் அதை உபயோகப்படுத்தவில்லை’ என்று வினவினான். அதைக் கேட்டு பார்வதி ‘கண்ணா, நீ என மீது இவ்வளவு அக்கறையும் பரிவும் காட்டுவதற்கு நன்றி. என்னால் எதன் உதவியும் இல்லாமல் இந்தக் குடுவையைத் திறக்க முடியும்’ என்று சிறிது நிறுத்தினாள். அதைக் கேட்டு ஆச்சரியம் அடைந்த சதீஷ் ‘அப்ப ஏன் மறுபடியும் உங்கள் கணவரையேத் தொந்தரவு செய்கிறீர்கள்’ என்று கண்கள் விரிய, புருவம் சுருங்கக் கேட்டான். அதற்கு பார்வதி சொன்ன பதில் அவனை வியப்பின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்றது. ‘ மகனே, என்னால் முடியாமல் நான் அவரிடம் செல்லவில்லை. இந்த மாதிரி அவரைக் கேட்பதால் அவர் மனத்தில் நான் இன்னமும் அவரைச் சார்ந்திருப்பது போலும், அவரில்லாமல் என்னால் இயங்க முடியாது என்றும், என வாழ்வின் ஆதாரம் அவர், இந்தக் குடும்பத்தின் தலைவர் அவர் என்ற உணர்வு அவர் மனதை விட்டு நீங்காதிருக்கவும் தான் நான் அவ்விதம் நடந்து கொள்கிறேன்’ என்றார். இதைக் கேட்ட சதீஷ் கண்கள் பணிக்க, மனம் நிறைக்க வியந்து மகிழ்ந்து வீடு திரும்பினான்.

பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த சங்கரன் அவர்கள் இருவரும் அறியா வண்ணம் இதைக் கேட்டு விட்டு தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டே ‘எனக்காகத்தான் பார்வதி இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறாள் என்பது நான் மட்டுமே அறிந்த ரகசியம். அவள் மனம் கோணாதவாறு நானும் நடந்து கொள்வேன்’ என்று மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டார்.

இவர்களது இத்தனைக்  கால வாழ்வின் இயல்பு ஒருவரைஒருவர் சார்ந்திருக்கும் இந்தப் ‘பிரியமே’ என்று புலனாகிறது அல்லவா!

 

குதூகலம் தரும் குழந்தை பாடல்கள் -ஜி.பி.சதுர்புஜன்-

குவிகம் வாசகர்களுக்கு வணக்கம்.

“குதூகலம் தரும் குழந்தை பாடல்கள்” என்ற பாடல் தொடரை உங்கள் வீட்டு குழந்தைகளுக்காக வழங்குகிறேன்.
எளிய நடையில் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றவாறு ஒவ்வொரு பாடலையும் அமைக்க முயற்சிக்கிறேன். ஒவ்வொரு குவிகம் மாத இதழிலும் ஒன்று, இரண்டு அல்லது மூன்று சிறிய பாடகள் இடம் பெறும். பாடல்களை செல்வி சாய் அனுஷா அழகாக தன கொஞ்சும் குரலில் பாடிய வீடியோக்களையும் இத்துடன் இணைத்துள்ளோம்.
பார்த்து, கேட்டு மகிழுங்கள் !
இதுவரை இந்த பாடல் தொடரில் இடம் பெற்றவை:

1. பிள்ளையார் பிள்ளையார் – ஜூலை 2020
2. அம்மா அப்பா ! – ஜூலை 2020
3. ஹையா டீச்சர் ! – ஆகஸ்ட் 2020
4. இயற்கை அன்னை ! – ஆகஸ்ட் 2020
5. எனது நாடு – செப்டம்பர் 2020
6. காக்கா ! காக்கா ! – செப்டம்பர் 2020

 

 

7. செய்திடுவேன்!

 

உதயம் முன்னே எழுந்திடுவேன் !
உற்சாகமாய் நான் ஓடிடுவேன் !
உடற்பயிற்சிகள் செய்திடுவேன் !
மூச்சுப் பயிற்சியும் செய்திடுவேன் !

பச்சைக் காய்கறி சாப்பிடுவேன் !
பழமும் தினமும் நான் உண்பேன் !
எதிர்ப்பு சக்தியை வளர்த்திடுவேன் !
ஆரோக்கியம் நான் பேணிடுவேன் !

ஆலயம் நானும் சென்றிடுவேன் !
ஆண்டவனையே வேண்டிடுவேன் !
அம்மா அப்பா சொன்ன விதம் –
அழகாய் நானும் வாழ்ந்திடுவேன் !

உறவுகள் நானும் போற்றிடுவேன் !
உதவிகள் செய்தே வாழ்ந்திடுவேன் !
நல்ல பழக்கங்கள் மேற்கொள்வேன் !
நல்லவன் என்றே பெயர் எடுப்பேன் !

நாடும் வீடும் போற்றணுமே !
நாளைய உலகம் சிறக்கணுமே !
நானும் நீயும் சேர்ந்திடுவோம் !
நல்ல உலகத்தைப் படைத்திடுவோம் !

 

8. மயிலே ! மயிலே ! மயிலே !

 

மயிலே ! மயிலே ! மயிலே ! – உனக்கு
வண்ணத் தோகை தந்தது யாரு ?
வண்ணத் தோகை தந்து உன்னை
ஆடச் சொன்னது யாரு ?

குயிலே ! குயிலே ! குயிலே !- உனக்கு
இனிய குரலைத் தந்தது யாரு ?
குரலைத் தந்து கூ கூ என்றே
கூவச் சொன்னது யாரு ?

காட்டின் தலைவா சிங்கம் – உனக்கு
வீர நடையைக் கொடுத்தது யாரு ?
நடையைக் கொடுத்து காட்டுக்கே நீ
ராஜா என்றது யாரு ?

வீட்டைச் சுற்றும் பூனை – உனக்கு
மீசை தந்தது யாரு ?
மீசை தந்து உன் மேல் எனக்கு
ஆசை தந்தது யாரு ?

எத்தனை உயிர்கள் எத்தனை உயிர்கள் –
உலகில் உள்ளது பாரு !
உலகில் உள்ள அனைத்தும் பாரு –
இயற்கையின் பெருமையைக் கூறு !
இயற்கை என்பது என்ன ? தம்பி –
இறைவன் என்பதும் அதுதான் !
இறைவன் புகழைப் பாடு – தம்பி
இன்பம் சேர்த்தே வாழு !