நடிகையர் திலகம் – கோமல் தாரிணி

Standard

Related image

தெலுங்கில் மஹாநதி  , தமிழில் நடிகையர் திலகம்.

இப்படியும் ஒரு bio pic எடுக்க முடியுமா?

கொம்மாரெட்டி சாவித்திரியாக வளர்ந்து , புகழ் பெற்ற தென்னிந்திய திரைப்பட நடிகர் ஜெமினி கணேசனைக் காதலித்து திருமணம் புரிந்து சாவித்திரி கணேசனாக மாறி தென்னிந்திய திரைப்படத்துறையில் ஒரு கதா நாயகனுக்கு இணையாக பேசப்பட்ட, மதிக்கப்பட்ட மாபெரும் நடிகையின் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படம்.

சித்தார்த் சிவசாமியின் தொய்வில்லாத திரைக்கதையில், நாக் அஸ்வின் இயக்கத்தில், கீர்த்தி சுரேஷின் அர்ப்பணிப்பில், துல்கரின் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத நடிப்பில் ஒரு அற்புதமான திரைப்படம், ரசிகர்களுக்கு கோடை விருந்தாக கிடைத்திருக்கிறது.

மனிதர்களின் உண்மை வாழ்க்கையை சொல்லும் போது போரடிக்காமல் விறுவிறுப்பாக சொல்வது ஒரு தனிக்கலை. அந்த விதத்தில் பத்திரிகையாளர்கள் (சமந்தா, விஜய் தேவரகொண்டா) என்கிற கதை சொல்லிகள் மூலம் இக்கதையை சுவாரசியமாக நகர்த்தியிருக்கும் புத்திசாலித்தனமான உத்திக்கு திரைக்கதை ஆசிரியருக்கும், இயக்குனருக்கும் மிகப்பெரிய பாராட்டு. (விருதுகள் காத்திருக்கிறது).

ஒரு வெகுளியான கிராமத்து சுட்டிப்பெண்ணாக அறிமுகமாகும் நாயகி, ஒருபுகழ் பெற்ற திரைப்பட நடிகையாக வெற்றிக்கொடி நாட்டி, திருமண உறவில் ஏற்படும் மன அழுத்தத்தினால் , குடி போதைக்கு அடிமையாகி கோமா நிலைக்கு செல்கின்ற முடிவில், நாம் மிகப்பெரிய மன பாரத்துடன் வெளியே வருகிறோம்.

Related image
சாவித்ரியின் வாழ்க்கை நமக்கு ஓரளவு தெரிந்திருந்தாலும் , இத்திரைப்படம் அவரின் பல மென்மையான உணர்வுகளை வெளிக்கொணர்ந்து, அவரின் உண்மையான கதா பாத்திரத்தை நம் மனதில் ஆழமாக பதிக்கிறது.

இது உண்மைக்கதை என்றாலும், ஒரு பெண் எத்துறையில் இருந்தாலும் தனக்கு மிஞ்சிய அவளின் வளர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஆணின் ஈகோவை பட்ட வர்த்தனமாக்கும் ஒரு கதை.

என்ன தான் மிகச்சிறந்த நடிகையாக திரைத்துறையில் வெற்றி கொண்டாலும், சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம் உற்சாகமடையும் ஒரு குழந்தை மனதுடன், யாரையும் சுலபமாக நம்பிவிடும், அதிகம் உலக நடப்புகள் தெரியாத , பிறர் துன்பம் கண்டு இளகும் பெண்ணாக, தான் காதலித்த ஆண்மகனின் மீது கொண்ட உண்மையான காதலின் பொய்த்தன்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு சராசரி வெகுளிப்பெண்ணாக வாழ்ந்தவரின் இறுதி வாழ்க்கை நம்மை நிலை குலையச் செய்கிறது.

இப்படிப்பட்ட ஆண்களின் ஆதிக்கத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு , தன் பாதையில் வெற்றி நடை போட்ட பெண்கள் தான் அதிகம். இவரும் அப்படி செய்திருக்கலாமே என்கிற ஆதங்கம் எழாமலில்லை. அப்படி செய்திருந்தால் அது சராசரி கதை, திரைப்படமாக ஆகியிருக்காது என்பதும் புரிகிறது.

திரைப்பட ரசிகர்கள் அனைவரும் பார்க்க தவற விடக்கூடாத ஒரு திரைக்காவியம்.

 

1

Advertisements

ஊமைக்கோட்டான் என்கிற ஞானபண்டிதன்…புலியூர் அனந்து

Standard

 

வேலை வேலையின்னு ஓலமிட்டழுதா

ஆளை தேடி அது வீட்டுக்கு வருதா?

மூளையோடு நல்ல முயற்சியும் இருந்தா

வேலைக்கேது பஞ்சம் விவரம் புரியுதா?

A-still-from-Thilakar-the-film-marks-the-return-of-veshti-clad-rural-folks

வேலையில் சேர்ந்தபிறகு நடந்ததைச்  சொல்வதற்கு முன் நான் வேலையில் சேர்ந்த கதையைச் சொல்கிறேன்.

நான் நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போன நாள் இந்த என் எஸ் கிருஷ்ணன் பாட்டுதான் மனதில் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. அவர் சொன்ன நிலை அந்த 1939 வருஷத்திற்கு பொருத்தமாக இருந்தது. நான் வேலைக்குப் போகும் போது நிலைமை வேறு. நான்  வேலைக்குச்  சேர்ந்த கதையை நம்புவது கடினம்.

ஏறக்குறைய எல்லாக்  குடும்பங்களிலும் வேலை இல்லாத இளைஞர்கள்  இருந்தார்கள். படிப்புக்கேற்ற வேலைதான் வேண்டும் என்று வீம்பு பிடிப்பது குறைந்திருந்தது. நானோ வெறும் எஸ்.எஸ்.எல்.ஸி. தட்டச்சுத் திறமையும் ஒன்றும் சொல்லிக்கொள்வதுபோல் இல்லை. லோயர் எனப்படும் முதல் டெஸ்டிற்குக் கூட அதுவரை தகுதி அடைய வில்லை. எப்போதோ அப்பா சொன்ன ஒரு நண்பரிடம் நான் எழுதிக் கொடுத்த  விண்ணப்பம் (பெறுனர்   என்னும் இடம்  காலியாக விடப்பட்ட  நான்கைந்து விண்ணப்பங்கள் ) ஒன்றிற்கு ஒரு நேர்முகத் தேர்வு கடிதம் வந்தது.

எல்லா சர்டிபிகேட்டுகளுடன் அவற்றின் நகல் ஒன்றும் கொண்டு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். அப்போதெல்லாம் வழக்கத்தில் இருந்ததைப்போல கெஜட்டட் ஆபீசர் அட்டெஸ்டேஷன் தேவையில்லை என்றும்  சொல்லியிருந்தார்கள்.

ஒரு வேலை மிச்சம். எங்கள் ஊரில் பச்சை மசி கையெழுத்திட ஒரு அதிகாரிதான் இருந்தார். கையெழுத்து வாங்க வீட்டிற்குத்தான் செல்லவேண்டும் . ஆனால் ரப்பர் ஸ்டாம்ப் வீட்டில் வைத்திருக்க  மாட்டார். மறுநாள் ஆபீசில் அவரது உதவியாளரிடம் கொடுத்தால், அந்த அதிகாரிக்குத் தெரிவித்துவிட்டு முத்திரையைக் குத்தி எடுத்து வந்து கொடுப்பார்.

பஸ் பிடித்து மாவட்டத் தலைநகர் போய் அந்த அலுவலகத்திற்கு   நேரத்திலேயே போய்ச் சேர்ந்தேன். அது ஒரு வியாழக்கிழமை.  அந்த நிறுவனம் அரசாங்கமும் இல்லாத தனியாரும் இல்லாத ஒரு நிறுவனம். நான் சென்ற அலுவலகத்தில் அதிக பட்சம் இருபது பேர் வேலை செய்துகொண்டு இருப்பார்கள். என்னைப்போல இன்னும் ஒரே ஒரு விண்ணப்பதாரர் தான் வந்திருந்தார்.

முதல் டேபிளில்  இருந்தவரிடம் கடிதத்தைக் காட்டினேன்.  என்னிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் ‘டீ கே ஆர்.. “ என்று சத்தமாகக் கூப்பிட்டார். இன்னொருவர் அவசர அவசமாக வந்து என்னையும் மற்றொரு விண்ணப்பதாரரையும் வேறு அறைக்குக் கூட்டிப் போனார்.  அங்கிருந்த இன்னொரு நபர் சர்டிபிகேட்டுகளையும் அதன் நகல்களையும்  பாஸ்போர்ட் அளவு  புகைப்படத்தையும் எங்கள் இருவரிடமிருந்தும் பெற்றுக்கொண்டார்.

சற்று நேரம் வெளியில் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்தோம். ஊரும் பெயரும் பரஸ்பரம் தெரிந்து கொண்டதைத் தவிர  அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. என்ன கேட்பார்கள், என்ன பதில் சொல்லவேண்டும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். வரச் சொன்ன நேரம்  பதினொரு மணி. அங்கு வந்து கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணிநேரம் ஆகியிருந்தது. அந்த டீ.கே.ஆர்  வெளியில் வந்து பக்கத்தில் சென்று ஹோட்டலில்  சாப்பிட்டுவிட்டு அரைமணியில் திரும்பி வாருங்கள் என்று சொன்னார். நானும் கேசவனும் (அந்த இன்னொரு விண்ணப்பதாரர்) சேர்ந்துதான் போனோம் ஏதோ அரைகுறையாகச் சாப்பிட்டோம். உடனே திரும்பியும் வந்துவிட்டோம்.

இருவரையும் சேர்த்தே கூப்பிட்டார்கள். நாங்கள் போன அந்த அறை ஒரு விசாலமான அறை. ஒரே ஒரு பெரிய மேஜைதான் இருந்தது. அது அந்தத் தலைமை அதிகாரியின் மேஜை. இருவரையும்  உட்காரச் சொன்னார்கள். மூன்று நாற்காலிகளில் ஒன்றில் சர்டிபிகேட் வாங்கிக்கொண்ட அந்த அலுவலர் அமர்ந்திருந்தார்.

“உங்களில் யார் கேசவன்?” என்று அவர்தான்  கேட்டார்.  நான்தான் என்று சொன்ன கேசவனிடம் ஒரு கட்டு காகிதங்களையும் அதேபோல்  இன்னொரு கட்டு காகிதங்களை என்னிடமும் கொடுத்தார். எங்கெல்லாம் அப்ளிகண்ட் என்று உள்ளதோ அங்கெல்லாம் கையெழுத்திடச் சொன்னார். நாங்களும் அவ்வாறே செய்தோம். எல்லாவற்றையும் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு சரி பார்த்து விட்டு தலைமை அதிகாரியைப் பார்த்தார். அவர் சரி என்பதுபோல் தலையை அசைத்தார்.

ஒரே போன்ற கடிதத்தின் இரு நகல்களை இருவரிடமும் கொடுத்து, ஒன்றில் பெற்றுக்கொண்டேன் என்று எழுதிக் கையெழுத்திடச் சொன்னார்.  அவரவர் பெயரில் இருந்த அவற்றின் ஒரிஜினல் கடிதத்தைக் கையில் கொடுத்து   “திங்கட்கிழமை அன்று கடிதத்திலுள்ள  ஊரில் உள்ள அலுவலகத்தில் வேலைக்கு சேருங்கள். நீங்கள் போகலாம்.”  என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்.

ஒரே ஆச்சரியம். கேசவனாவது ‘நான் தான்’ என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னான். நான்  அந்த அலுவலகத்தில் ஒரு வார்த்தை யாரிடமும்  சொல்லவில்லை. ஊர், பெயர்  பரிமாறிக்கொண்டது கூட வெளியில் உட்கார்ந்திருந்த போதுதான்.

ஊருக்குத் திரும்பும்போது பஸ்ஸில் அந்தக் கடிதத்தை படித்தேன். என்ன வேலை, அடிப்படைச்  சம்பளம், எந்த அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேரவேண்டும் என்று  எல்லாம் அந்தக் கடிதத்தில் இருந்தது . அந்த அடிப்படைச் சம்பளத்திற்கு மொத்த சம்பளம் எவ்வளவு வரும் என்று புரியவில்லை. வேலைக்குச் சேரவேண்டிய ஊர் எங்கள் மாவட்டத்திலே இருந்தது. ஆனால் எனது ஊரிலிருந்து தினமும் போய்வர முடியாது. எங்கே தங்குவது? வேலை செய்ய வேண்டிய  ஊரிலேயே தாங்கமுடியுமா? பக்கத்து டவுனிலேயா?  கட்டாயம் பஸ் கிடைக்கும் மாவட்டத் தலைநகரிலேயா? கேசவனுக்கு மாவட்டத் தலைநகர் அருகிலேயே இருந்த ஒரு புறநகர் அலுவலகம் கொடுத்திருந்தார்கள்.

ஊர் போய் சேரும்போது நான்கு மணிதான் ஆகியிருந்தது . நேரே அப்பாவின் அலுவலகம் சென்றேன். விஷயம் தெரிந்து மிகவும் சந்தோஷப் பட்டார். பர்மிஷன் சொல்லிவிட்டு என்னுடனேயே புறப்பட்டுவிட்டார். இன்டர்வியூவில் ஒரு கேள்வியும் கேட்கவில்லை என்றெல்லாம் யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று சொன்னார். (அதற்குப் பிறகு இதுவரை யாரிடமும் சொல்லவில்லை. இதைத் தெரிந்துகொள்ளும் முதல் ஆள் நீங்கள்தான். அதுவும் இப்போது சொல்வதில் ஏதும் கெட்டுப் போய்விடாது என்பதால்தான்.)

திங்கட்கிழமை இராகு காலத்திற்கு முன்பே கிளம்பி பஸ் பிடித்து மாவட்டத் தலைநகர் போய் பஸ் மாறி அந்த ஊரை அடைந்தேன். தினம் எப்படிப் போவது எங்கே தங்குவது என்றெல்லாம் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அலுவலகத்தில் மொத்தமே ஆறு பேர்தான் இருந்தார்கள். நான் ஏழாவது. அதில் ஒரு தலை, மற்றவர் எல்லாம்  வால்கள் தான். இன்சார்ஜ் பெயர் சேஷையன். வயதானவர். சில ஆண்டுகளில் ஓய்வுபெறப் போகிறவர். மற்றவர்கள் பல வயதினராக இருந்தார்கள். அதில் மிகவும் இளைஞன் என்னைப் பார்த்த பார்வையிலேயே ஒரு கடுப்பு தெரிந்தது. என்னென்ன வேலை என்பதை சொல்லிக் கொடுத்தவர் சகஜமாகத்தான் இருந்தார்.  முதல் நாள் பொழுது கழிந்தது.

அதிர்ஷ்ட வசமாகத் தங்கவும் சாப்பிடவும் உள்ளூரிலேயே வசதி இருந்தது. அன்று இரவிலிருந்தே தங்குவதற்கும் மறுநாள் முதல் சாப்பிடுவதற்கும் ஏற்பாடாகி விட்டது

வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டு மாலையில் மாவட்டத் தலைநகர்  பேருந்து நிலையம் அருகே ஒரு ஹோட்டலுக்கு வரச் சொல்லியிருந்தார் அப்பா.  நான் வேலைக்குச் செல்லும் ஊரில் வசதி இல்லாவிட்டால் வேறு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமே, அதற்குத்தான் இந்தத் திட்டம்.  மாற்று ஏற்பாடு தேவைப்படவில்லை.  என் பஸ் கிளம்பும்வரை காத்திருந்து விட்டு  அப்பா தனது பஸ் பிடிக்கப் போனார்.

பழகின ஊர், பழகின மக்கள், சொந்தம் எல்லாவற்றையும் விட்டு விலகிப் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.  ஆனால் தற்காலிகம்  தானே!  வாரக் கடைசியில் வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வரலாமே. எனக்கு அப்போதிருந்த உணர்வு, பிரிவின் ஏக்கமா, புது அனுபவ எதிர்பார்ப்பா, சம்பாதிக்கத் தொடங்கும் உற்சாகமா? எல்லாம் சேர்ந்த குழப்பமா? எதையும் சாதிக்காவிட்டாலும் ஓரளவிற்கு  சமாளிக்க முடியும் என்கிற ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது.

‘எங்க வீட்டுக்காரரும் கச்சேரிக்குப் போறார்’  என்று சொல்லப்படுவது போல நானும் வேலைக்குப் போனேன்.

Image result for two young men in dhothi for job interview in thanjavur

 

.

கலன் – தீபா இளங்கோ

Standard

 

யாரிடமேனும் இருக்கிறதா?

கலன்…
ஆயுதமென்றும் அறியப்படும்.
ஆக்கவும், காக்கவும் அழிக்கவும் ;
தாக்கவும், தற்காக்கவும்,தடுக்கவும் – ஆயுதம்

சேதப்படுத்தவும்
வேதனையளிக்கவும்
அச்சமூட்டவும்
ஆபத்தில் காக்கவும்-ஆயுதம்

ஆயுதங்கள் அபாயகரமானவை..
அதிலும் அணுஆயுதம்
காலனைப் பரிசளித்து
காலத்தையும் வென்று
அழிவை நிலைநாட்டும்..

வேல்,வாள்,ஈட்டி,அம்பு
கத்தி,சுத்தி,கோடாரி, கம்பு,
ஆணி முதல் ஏவுகணை வரை
ஆயுதமென்றே அறிவீர்….

தேடித்தேடி ஓய்ந்து போனேன்.
எங்கும் எழுதிவைக்கப்படவில்லை..
யாரும் முன்பே சொல்லவுமில்லை…
அனுபவித்தே அறிய
அனுக்கிரகிக்கப்பட்டவர்கள் நாம்…

சிறுகச்சிறுக வதைத்து,
நினைவிலும் கூட எரித்து,
கணந்தோறும் மரித்து – விழ
வைக்க வல்லதோர் பிரமாஸ்திரம் உண்டு..

எப்பட்டியலிலும் காணாத…
“நாக்கு என்றறியப்படும் நாவு”
என்பதான ஆயுதம்.

நாவு துளைக்கா கேடயம் ஒன்று
யாரிடமேனும் இருக்கிறதா?

பக்தி வெள்ளம் – மகானுபாவர்

Standard

Image result for a girl child doing singing bhajans

ஒரு பிராமண ஐயர் ,,,தினமும் வீதி வழியாக கிருஷ்ண பஜகோவிந்தம் 11வது பாவத்தை பாடியபடியே வீடு வீடாக சென்று அன்ன யாசகம் பெற்று உண்பவர் ,

ஒரு நாள் இப்படி வீதி வழியாக அவர் பாடி கொண்டு வரும்போது 10 வயது சிறுமி ஒருத்தி அந்த ஐயரை அழைத்தாள்,,,”சுவாமி என் வீட்டுக்கு வருகிறீர்களா உங்களுக்கு அன்னமிட காத்திருக்கிறேன்” என்றாள்,

ஐயர் அந்த சிறுமியை உற்று பார்த்தார் ,

அவள் கிழிந்த ஆடையை நேர்த்தியாய் பெயர்த்து அழகாக உடுத்தி இருந்தாள் ஏழ்மையிலும் பால் மனம் கொண்ட அழகான முகம் ,

ஐயர்–“யாரம்மா நீ என்னை குறிப்பாக உன் வீட்டிற்கு அழைத்து அன்னமிட காரணம் என்ன என்று சொல்லம்மா” என்று அன்புடன் கேட்டார் ,

சிறுமி –“சுவாமி நான் தினமும் உங்களது கிருஷ்ண பஜனை பாடல்களை ரசித்து கேட்பேன் ,,இப்படி அனுதினமும் கேட்டு கேட்டு எனக்கு தாங்கள் பாடிய முழு பாடலும் மனபாடம் ஆயிற்று ,,அதனால் உங்களை குருவாக நினைத்து என் இல்லத்திற்கு அழைக்கிறேன் வாருங்கள் சுவாமி” என்றாள் பணிவன்புடன்.

அவளது பேச்சில் இருக்கும் அன்புக்கு கட்டுப்பட்டு அந்த சிறுமியின் இல்லத்திற்கு சென்றார் ஐயர் ,,,,(சின்ன குடிசை ,,,மிகவும் சுத்தமாக வைத்திருந்தார்கள் ,

அந்த சிறுமியின் தாயும் தந்தையும் நெசவாளர்கள் அந்த நேரம் அவர்கள் சந்தைக்கு சென்றிருந்தார்கள் .

இந்த சிறுமியும் தனக்கு ஒரு சிறிய நெசவு இயந்திரத்தை வைத்திருந்தாள்),

ஐயர் சிறுமியின் இல்லத்திற்கு நுழைந்ததும் அவரது பாதங்களுக்கு நீர் வார்த்து கழுவி பூக்களால் பூஜை செய்து பின் தான் சாப்பிட வைத்திருந்த பழமும்,,பாலும் உண்ணக் கொடுத்தாள் அந்த சிறுமி ,

அவளது அன்பான விருந்தோம்பலில் ஆனந்தமாக உணவருந்திய ஐயர் ,

பின் அவளது நெசவு இயந்திரத்தின் அருகே சிக்கலான நூல்கள் அறுந்து ஆங்காங்கே கிடப்பதை பார்த்து ,,”அம்மா ,,,சுத்தமான இந்த வீட்டில் எதற்கு இந்த சிக்கலான நூல்களை எல்லாம் குப்பை போல் வைத்து உள்ளீர்கள்” என்று கேட்க

சிறுமி –“ஐயோ சாமி அது குப்பை இல்லை எல்லாம் கண்ணன் தன பிஞ்சு கைகளால் அறுத்து அறுத்து எறிந்த நூல்கள்” .

ஐயர் திகைப்புடன் “என்னம்மா சொல்கிறாய் கண்ணன் அறுத்த நூல்களா”?

சிறுமி —“ஆமாம் சுவாமி நான் தினமும் நீங்கள் பாடிய கிருஷ்ண கீர்த்தனையை பாடி கொண்டே ராட்டினம் சுற்றுவேன் அப்பொழுது கண்ணன் சிறு குழந்தையாக இங்கு வருவான் நான் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் என் பாட்டை ரசித்த படியே இந்த நூலை அறுத்து அறுத்து எறிவான் பின் மறைந்து விடுவான்” ,

இதை கேட்டதும் ஐயர் திகைத்து ‘இத்தனை நாள் நான் பாடிய பாடலுக்கு வராத கண்ணன் ,,,,நான் பாடி கேட்டு மனபாடம் செய்த இந்த சிறுமி பாடியா வந்திருப்பான் ,,,,,சரி பார்த்து விடுவோம் ,அதையும் ‘

ஐயர் அந்த சிறுமியை பார்த்து “அம்மா இப்பொழுது நீ பாடி கொண்டே ராட்டினம் சுற்று கண்ணன் வருகிறான என்று பார்கிறேன்” என்றார் ,

சிறுமியும் பாடி கொண்டே ராட்டினம் சுற்றினாள்,,,,சிறிது நொடியில் ,,,,சந்தோசமாக கத்தினாள் “சுவாமி கண்ணன் வந்து விட்டான்” என்று

ஐயர் —-“எங்கே என் கண்ணுக்கு யாரும் தெரியவில்லையே” என்றார் ,

சிறுமி உடனே கண்ணனிடம் “கண்ணா என் குரு நாதருக்கு ஏன் நீ தெரியல” என்றாள் ,

கண்ணன் -“உன் குருநாதர் தன வயிற்று பிழைப்புக்காக மட்டுமே எனது கீர்த்தனைகளை பாடுகிறார் ,,,,அதில் ,,பக்தி,பாவம் ,,உள்ளன்பு ,,எதுவுமே கிடையாது ,,,,அதனால் அவர் கண்ணுக்கு தெரியவே மாட்டேன் “என்றான் கண்ணன் ,

கண்ணன் சொன்னதை அப்படியே சிறுமி தன குருநாதரிடம் சொன்னாள்,

அதற்கு ஐயர் “நான் உன் குரு தானே எப்படியாவது எனக்கு கண்ணனை காண செய்யேன்” என்றார் ,கெஞ்சலாக சிறுமியிடம் ,

குரு சொன்னதை கேட்ட மாய கண்ணன் ,,,,,சிறுமியிடம் “தோழியே நீ பாடு உன் பாடலில் நான் ஆடிக்கொண்டே நூல்களை அறுத்து எறிவேன் ,,நூல்கள் அறுவது மட்டும் அவர் கண்களுக்கு தெரியும் படி செய்கிறேன் அதை பார்த்து அவரை மகிழ சொல். இதுவும் நீ அன்பாக கேட்டதால் தான் செய்கிறேன் ,,ம்ம் நீ பாடு” என்றான் கண்ணன் ,

சிறுமியும் கண்ணன் சொன்னதை குருவிடம் சொன்னாள்.

அவரும் “சரி நீ பாடம்மா இந்த பாவி அதையாவது பார்த்து புண்ணியம் தேடி கொள்கிறேன்” என்றார் ,

சிறுமி பாட ஆரம்பித்தவுடன், நூல்கள் தானாக அறுந்து விழுவதை பார்த்தார் ஐயர் ,,,,அப்படியே பரவசமாகி தான் செய்த தவறுக்கு கண்ணனிடம் மன்னிப்பு கேட்டு விட்டு சிறுமியை வாழ்த்தி ,வீதியில் இறங்கி பாடி கொண்டே சென்றார்

இப்பொழுது அவரது கைகள் யாசகம் கேட்கவில்லை

பக்திக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுவான் கண்ணன் .

“ஸ்ரீ கிருஷ்ணா உன் திருவடிகளே சரணம்”

 

குவிகம் இலக்கியவாசல் 38 வது நிகழ்வு “மாறி வரும் சிறுகதைக் களம் “

Standard

இலக்கியச் சிந்தனையின் 576 வது நிகழ்வு மற்றும்  குவிகம் இலக்கியவாசலின்
38 வது நிகழ்வு “மாறி வரும் சிறுகதைக் களம் “

இடம் : ஸ்ரீனிவாச காந்தி நிலையம்  26-05-2018 சனிக்கிழமை

முதலில் திரு லக்ஷ்மணன் ஐயா அவர்கள் சிறுகதைகளை இலக்கிய சிந்தனை எப்படிப் பல ஆண்டுகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து வந்தது என்பதை விளக்கினார்.

திருமதி காந்தலக்ஷமி சந்திரமௌலி தன் கருத்து நிறைந்த  உரையால் சிறுகதைகளின் பல தளங்களை அழகாகத் தொட்டுக் காட்டினார்.

நிகழ்ச்சிக்கு வந்த பிரபலங்கள் தங்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்த விதம் மிகவும் அழகாக இருந்தது.

 

 

 

 

அலைகடலும் அலைவதேன்? – – ராம்சு

Standard

Image result for sivalinga in ocean

அலைகடலும் அலைவதேன்?

ஆர்ப்பரித்து ஓடிவரும் கடலலையே
அவசரமாய் வருவதுமேன் சொல் அலையே
வீருடனே சீறி வரும் கடலலையே
சீறுவதன் காரணமேன் தெரியலையே

நண்டுவளை தூர்ப்பதுமேன் கடலலையே-நண்டு
துரத்திடவே பின்வாங்கி ஒடுவதேன்?
சிப்பிகளை உமிழ்ந்து வரும் கடலலையே
தெப்பமாக நனைத்து விட்டாய் உடைகளையே

கால் நனைக்க த் தயங்கிடும்தம் மழலையரை
கைப்பிடித்து கவனமுடன் அழைத்து வந்தால்
ஆசையுடன் ஓடிவந்து தழுவிடுவாய்
அரைநனைய மணல் முழுதும் அப்பிடுவாய்

நேசமுடன் சிறுவர்களும் சிரித்திடுவார்
சிப்பிகள்தேடித் தன்பை நிறைத்திடுவார்
கரைமணலில் வீடுகட்டி விளையாடி
களிப்புடனே மனமின்றிப் பிரிந்திடுவார்

பணிமுடித்துக் களைத்துவரும் பகலவனும்-உன்
மடியினிலே முகம்புதைய அமைதி கொள்வான்
விடிந்திடவே ஊர்ஜனங்கள் விழிக்குமுன்னே-அவன்
அவசரமாய் முகம் சிவக்க வருவதென்ன?

ஆயிரமாம் உயிரினமுன் அரவணைப்பில்
ஆதரித்துக் காத்திடுவாய் கடலன்னையே
அரவணைப்பை மீறித்துள்ளும் மீன்களுமே-ஐயோ
மீனவரின் வலையினிலே பிடிபடுமே

தோணியிலே துடுப்பெடுத்து வலைவீசி
காத்திருக்கும் மீனவர்க்கும் வளமளிப்பாய்
சிப்பிக்குள்ளே பூட்டிவைப்பாய் முத்தினையே-ஆனால்
மொத்தமாக தூக்கி விற்பார் மனிதருமே

பாறையிலே விளைத்திடுவாய் பவழமதை
பறித்துச்சென்று அணிந்திடுவார் மாந்தருமே-ஆயினும்
பெருமனதாய் ஆசிகளைத் தெளிக்கின்றாய்
மனிதர்களும் மனக்கவலை மறக்கின்றார்

வேதனையைச் சுமந்துவரும் மனிதர்களின்
குமுரல்களை ஆதரவாய்ச் செவிமடுத்தாய்
பகிர்ந்திடவே தெரியாமல் விழிக்கின்றாய்
பரிதவித்து நீரைவாரி இறைக்கின்றாய்

அனைத்துலகும் அடங்கிவிடும் இரவினிலும்
ஆரவாரம் ஓயாமல் சலிக்கின்றாய்
பரசிவத்தின் முழுவுருவாய் பரவிநிற்பாய்-உனை
பார்ப்பவர்தம் கவலைகளை மறக்கடிப்பாய்

ஆழ்கடலில் நீர்மூழ்கி முத்தெடுப்பார்
அகக்கடலில் மூழ்கியவர் சிவம்பெறுவார்!