முகநூலில் வந்த முத்துச் செய்தி!

Image result for s ramakrishnan

‘யார் எந்தப் புத்தகத்தை வேண்டுமானாலும் படிக்க எடுத்துக் கொள்ளலாம். படித்து முடித்தவுடன், அங்கேயே வைத்துவிடவும். சென்னை வந்தவுடன் நாங்கள் சேகரித்துக் கொள்கிறோம்’ என்றார்கள்.

ஆச்சர்யமாக இருந்தது. 32 மணி நேரப் பயணத்தில் பயணிகள் தாங்கள் விரும்பிய புத்தகங்களைத் தேர்வு செய்து படித்துக் கொண்டு வந்தார்கள். சிலர் படித்த புத்தகங்களைக் கொடுத்துவிட்டு, வேறு புத்தகங்களைப் பெற்று வந்தார்கள்.
சென்னையை நெருங்கும் போது நான் அந்த இளைஞர்களிடம் சென்று பாராட்டுத் தெரிவித்தபடியே, ‘இந்த யோசனை எப்படி உருவானது?’ எனக் கேட்டேன்.

‘பத்திரிகையில் ஒரு கட்டுரை படிச்சோம். அதுல ஒருத்தர் இப்படி எழுதியிருந்தார். அதை நாங்க ட்ரை பண்றோம்’ என்றார்கள்.

‘என்ன எழுதியிருந்தார்?’ எனக் கேட்டேன்.

“ராஜஸ்தான்ல ஒட்டகத்துல கொண்டு போய் புக்ஸ் தர்ற மொபைல் லைப்ரரி இருக்கு. தாய்லாந்துல குக்கிராமங்களுக்கு யானையில கொண்டுபோய் புக்ஸ் கொடுக்கிறாங்க. நம்ம ஊர்ல லாங் ஜர்னி போற ட்ரெயின்ல தனியா ஒரு கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏன் லைப்ரரி வைக்கக் கூடாதுனு எழுதியிருந்தார். அதைத்தான் நாங்க ட்ரை பண்ணிப் பார்த்தோம்” என்றார்கள்.

‘அந்தக் கட்டுரையை நான்தான் எழுதினேன்’ என அவர்களிடம் சொன்னேன்.

சந்தோஷத்தில் சிரித்தபடியே, ‘சாரி சார், உங்க பெயரை மறந்துட்டோம்’ என்றார்கள்.

எழுத்தில் உருவான ஒரு பொறி என் கண் முன்னே செயலாக மாறியிருந்தது சந்தோஷம் அளித்தது.

 

– எஸ்.ரா அவர்களின் “இந்திய வானம்” என்னும் புத்தகத்திலிருந்து

*

 

 

Advertisements

சரித்திரம் பேசுகிறது (18) – யாரோ

காளிதாசன் 

காளிதாசன் என்ற தேன் பாண்டத்தைத் தொட்டுவிட்டோம்!

அதில் – காவியங்களென்ற தேன் கொட்டிக்கிடக்கிறது.

தேனை நக்காமல் விடலாமா?

காளிதாசன் கவிதையால் தீட்டிய சித்திரத்தை நாம் வசனப்படுத்திக் குறுக்கிக் கூற உள்ளோம்.

அந்தக் கவிதை நயத்தை நாம் கூற இயலாது. கதையையாவது கூறுவோமே!

காளிதாசன் எழுதியதை சிறு குறிப்புகளாகக் கூட எழுதுவதுகூட காளிதாசனுக்கு நாம் செய்யும் சிறு காணிக்கை தானே!

சரி… கதைக்குப் போவோம்..

 

சாகுந்தலம்:

 

விசுவாமித்திரர்-சக்தி வாய்ந்த முனிவர்- ஆழ் தியானத்தில் இருந்தார்.

தேவர் தலைவன் இந்திரன்!

பயந்தான்.

’இந்த முனியின் பெருந்தவம் இவருக்குப் பெரும் பலத்தைக் கொடுத்தால் … ஐயோ .. அப்புறம் நம் கதி?’.

தேவ மங்கை மேனகாவிடம் சென்றான்.

“மேனகா! நீ தான் சென்று முனிவருடைய தவத்தைக் கலைக்க வேண்டும்”

அவள் பயந்தாள்! ஆனால் தலைவன் சொல்லைத் தட்டலாகாதே! ஆனால் காமன் பாணங்களின் உதவி அவளுக்குத் தேவைப்படவில்லை. அவளது அழகு மட்டுமே போதுமாகவிருந்தது. பெண்ணழகு எப்பேர்ப்பட்ட சக்தி கொண்டது! மாமுனிவனும் பெண்ணுடன் இணைந்தான்! ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது.

தனது தவம் கலைந்தது கண்டு கோபித்த முனிவன் தாய்-சேய் இருவரையும் மறுக்களித்தான்.

எல்லாக் காலங்களிலும் பெண்களுக்கு அநீதி நடந்தவண்ணமே உள்ளது!

மேனகை குழந்தையுடன் தான் இந்திர சபை செல்ல இயலாது என்பதை உணர்ந்தாள்.

கடமையா பாசமா!

கடமை வென்றது.

குழந்தையை கானகத்தில் விட்டு விட்டு வானகம் சென்றாள். கண்வ மகரிஷி அங்கு வந்தார். சாகுந்தலப் பறவைகள் அந்த அழகிய குழந்தையைச் சுற்றி அமர்ந்து-தத்தித்தத்தி- உணவு ஊட்டும் விந்தைக்காட்சியைக் கண்டு அதிசயப்பட்டார். குழந்தைக்கு சாகுந்தலா என்று பெயரிட்டு – தானே வளர்த்தார். தாயைப்போல பிள்ளை! அவள் அழகு வளர்ந்தது- மிளிர்ந்தது!

அஸ்தினாபுர மன்னன் துஷ்யந்தன் மான் வேட்டைக்கு அந்தக் காட்டுக்கு வந்தான். சாகுந்தலையைக் கண்டான்! தோழிகளுடன் கிண்டலும் கும்மாளமுமாக ஆடித்திரிந்த சாகுந்தலையைக் கண்டதும் காதல் கொண்டான்.

அவளும் அவனிடம் மனதைப் பறி கொடுத்தாள். காந்தர்வ மணம் புரிந்து கொண்டனர். இயற்கை அன்னை சாட்சியாக!

நாட்கள் இன்பகரமாகத் தொடர்ந்தது!

வசந்த காலம் அவர்கள் இன்பத்துக்குத் துணை நின்றது!

தென்றல் அவர்களுக்கிடையே புக முடியாமல் திணறி நின்றது!

சாகுந்தப் பறவைகள் பனியைச் சிறகில் தாங்கி சிலிர்த்தது.

காதலர்கள் மீது அந்தப் பனி – மலர் இதழ் போல் – பரவியது.

தேகங்கள் சிலிர்த்ததன!

நாட்கள் அப்படியே உறைந்து போய்விடக்கூடாதா என்று இரு உள்ளங்கள் ஏங்கின!

(காளிதாசனை எண்ணும்போது நமக்கே இப்படி சில சில்லறைக் கற்பனைகள் தோன்றுகின்றனவே!)

காலச்சக்கரம் சுழலும்போது இன்பம் துன்பம் எல்லாமே முடிவுக்கு வருகிறது.

இன்பமும் துன்பமும் மீண்டும் தொடங்குகிறது.

அஸ்தினாபுர வீரர்கள் மன்னனைத் தேடிக் காட்டுக்கு வந்தனர். நாட்டில் அமைதி குலைந்திருப்பதைக் கூறி – மன்னன் நாட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தினர். வேறு வழியில்லாமல்- துஷ்யந்தன் புறப்படத் துணிந்தான். “சாகுந்தலை! விரைவில் வந்து உன்னை அழைத்துச் செல்வேன்.எனது முத்திரை மோதிரம் உனது விரல்களில் இருக்கட்டும்”.

உறவு என்றொரு சொல்லிருந்தால், பிரிவு என்றொரு பொருள் இருக்கும்!

கனத்த இதயங்கள் இரண்டு.. மீண்டும் ஒன்று சேரும் நாளுக்காக ஏங்கித்தவித்தது.

ஒரு நாள்..சாகுந்தலா ஆசிரம வாயிலில் பூ மேடையில் அமர்ந்திருந்தாள். மனதோ அலை மோதியது. துஷ்யந்தனுடன் ஆடிப்பாடித் திரிந்த நாட்கள் நெஞ்சில் தென்றலாக வீசியது..கண்கள் சொருகி..ஒரு மோன நிலையில் இருந்ததாள். அப்போது அங்கு துர்வாசர் என்ற முனிவர் வந்திருந்தார். முன் கோபத்தில் முதல்வர்! அவளது பணிவிடை வேண்டி அவர் வந்திருந்தார். சாகுந்தலா தன்னிலை மறந்து.. துர்வாசரைக் கவனிக்கத் தவறினாள்.

முனிவர் முனிந்துவிட்டார்.

“நீ யாரை எண்ணி என்னை உதாசீனம் செய்தாயோ அவன் உன்னை மறந்து போகக் கடவது” – சபித்தார்.

சாகுந்தலா தன்னினைவு பெற்று முனிவரிடம் தன் கதையைக் கூறி மன்னிப்பு வேண்டினாள்.

கோபம் தணிந்த முனிவர் “சாகுந்தலை! அவன் உனக்குக் கொடுத்த கணையாழியைக் காணும் போது இழந்த நினைவுகளை திரும்பப்பெறுவான்” – என்றார்.

மாதங்கள் பல சென்றது..

வசந்தம் சென்றது… அவள் வாழ்விலிருந்தும் வசந்தம் சென்றது.

மன்னனையும் காணவில்லை.

கோடை வந்தது…

சாகுந்தலை சோகத்தில் இளைத்தாள்.

கண்வ மகரிஷி மகளைத் தேற்றினார்!

“நாளையே உன்னை நான் அஸ்தினாபுரத்து அரண்மனைக்கு அனுப்பிவைக்கிறேன்”

சாகுந்தலா அரண்மனை செல்லும் வழியில்.. தாகம் தாளாமல் .. ஓர் ஏரி ஒன்றில் நீர் எடுத்து அருந்தும் போது – முத்திரை மோதிரம் வழுக்கி விழுந்தது. அதை மீனொன்று விழுங்கியது. மோதிரம் தொலைந்ததை அறியாத சாகுந்தலா அரண்மனை சென்று துஷ்யந்தனைச் சந்திக்கிறாள்.

“யாரம்மா நீ?” – மன்னனின்  இந்த சொற்கள் சாகுந்தலாவைத் தாக்கியது.

சாகுந்தலா தங்கள் இருவரது கதையைச் சொல்ல-மன்னனுக்கு ஒன்றும் நினைவு இல்லாமையால் அவளை மறுக்கிறான்.

சாகுந்தலா தன் மோதிரத்தைக் காட்டினால் மன்னனின் நினைவு திரும்பும் என்று எண்ணினாள்.

ஆனால் மோதிரத்தைக் காணவில்லை.

அவளுக்கு..மோதிரம் மட்டுமல்ல -வாழ்வின் அர்த்தத்தையே தொலைத்து விட்டது போலிருந்தது.

ஆம்.. மீண்டும் மீண்டும்…எல்லாக் காலங்களிலும் பெண்களுக்கு அநீதி நடந்தவண்ணமே உள்ளது.

வெறும் உடலுடன் காட்டிற்குத திரும்பினாள்.

ஒரு நாள்.. ஒரு மீனவன் வலையில் சிக்கியது அந்த மீன்.

அதன் வயிற்றில் அரச மோதிரம்!

மீனவன் மோதிரத்தை மன்னனிடம் சேர்ப்பித்தான்.

துஷ்யந்தன் அந்த மோதிரத்தைக் கண்டான்.

நினைவலைகள் சூறாவளியாகத் தாக்கியது.

சாகுந்தலை… சாகுந்தலை…மனம் அனைத்தையும் அறிந்தது.

எங்கே அவள்… என்றே மனம்- ஆவலால் துடித்தது!

உடனே காட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.

பிரிந்தவர் சேர்ந்தால் – பேசவும் வேண்டுமோ?

சாகுந்தலையையுடன் இணைந்தான்.

மகன் பிறந்தான்.

பரதன் என்று பெயரிட்டான்.

வளர்ந்தபின் உலகை ஆள வந்தவன்.

அவனே பாரத நாட்டின் பெயருக்குக் காரணமானான்.

அடுத்து நாம் என்ன சித்திரங்களைக் காணப்போகிறோம்?

விரைவில் சந்திப்போம்!

 

காதலர் தினம்

பிப்ரவரி 14 – வாலாண்டின் தினம் என்று சொல்லப்படும் உலகக் காதலர் தினம். 

இது மாற்றக் கலாசாரத்தின் திணிப்பு.. நமது கலாச்சாரத்துக்கு ஒத்துவராது என்றெல்லாம் கருத்துக் கணிப்புக்கள்.. கருத்துத் திணிப்புகள்.. 

காதல் இந்திய மண்ணின் பாரம்பரியம்.

காமசூத்ராவும் , கஜுராவும் காளிதாசனும், காமத்துப்பாலும்  இருக்கும் இந்தியாவில் காதலை வேண்டாம் என்று சொல்ல யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. 

சிலப்பதிகாரத்தின் இந்திரவிழாதான் இன்றைய காதல் தினம். 

கொண்டாட விரும்புவர்கள் கொண்டாடுங்கள்!

மற்றவர்கள், சினிமாவில் டூயட் காட்சி வரும் போது தம் அடிக்கப் போவது போல போய் விடுங்கள்! 

 

Image result for february

ராஜநட்பு (8) – ஜெ‌ய் சீதாராமன்

கோவிலில் ஒரு சம்பவம்

 

Related image

      ‘அதெப்படி மேற்கண்ட வரலாற்றை ராஜநட்பு மூலம் உலகிற்கு நேரிலேயே பார்த்ததுபோல் எழுதியிருகிறிர்கள்?’ என்ற வினா உங்கள் மனதில் எழும்பலாம்.  அதற்கான விளக்கத்தை கொடுப்பது என் கடமையாகிறது.

   நான் பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து, பெரிய குடும்பத்தில் வசித்து வேலைக்காக மும்பாய் செல்லும்வரை இருந்தது தஞ்சையில்தான். உறவினர்களும் மற்றோரும் எங்கள் வீட்டிற்கு ஒவ்வொரு முறையும் வரும்போதும் தஞ்சை பெரியகோவிலூக்கும், அரண்மனைக்கும் கொண்டுபோய் காண்பிக்கும் பொறுப்பை நான்தான் ஏற்றிருந்தேன். கொவிலை சுற்றும் சமயம் அந்த விவரமில்லா தொப்பி அணிந்தவரின் மர்மத்தைப் பற்றி சுமார் ஆயிரம் தடவையாவது அவர்களிடம் விவரித்திருப்பேன். இபாடியாக தொப்பி அணிந்தவர் என் ஆழ் மனதில் நிரந்திரமாக தங்கி விட்டார்.

  வாழ்க்கையின் பெருபாலான பகுதியை வெளிநாட்டில் கழித்துவிட்டு தாய்நாட்டிற்கே திரும்பி வந்துவிட்டேன். வந்தபின் அடிக்கடி நான் பிறந்து வளர்ந்த தஞ்சைக்கு அடிக்கடி சென்று வந்து கொண்டிருந்தேன். முக்கியமாக பெரியகோவிலுக்கு செல்லும்போதெல்லாம் நேரம் தெரியாமல் அமர்ந்து என் மனதில் ஆழமாய் பதிந்திருந்த  அந்த  மர்மநபரை உற்றுபார்த்தபடியே

அதன் உண்மையை மனதில் ஆராய முயலுவேன். நாளுக்கு நாள் அந்த ஆர்வம் தீவிரமடைந்தது.

   அன்றொருநாள். கோவிலின் முன் இருக்கும் சாலையின் கிழக்குப்பக்கத்திலிருந்து மேற்குபக்கத்திற்கு கடந்து கோவிலை சென்றடைய காத்திருந்தேன். அன்றோ வழக்கத்தைவிட எக்கச்சக்கமான ட்ராபிஃக். வெகுநேரம் காத்திருக்க நேர்ந்துவிட்டது. பக்கத்தில் ஒரு பெண்மணி கையில் ஒரு கைக்குழந்தையுடனும் ஒரு துறுதுறுப்பான சுமார் 3 வயதான பையயுடனும் என்னைப்போலவே காத்திருந்தாள்.  ஒரு கை பையனுடைய கரத்தைப் பற்றியிருந்தது.  அழும் கைக்குழந்தையை கவனிக்க பையனின் கரத்தை ஒரு கணம் விடுவித்தாள்.

அய்யோ! இது என்ன? பையன் விர்ரென்று ரோடில் இரங்கி ரோட்டின்  மறுபக்கத்திற்கு போகத்தொடங்கிவிட்டானே! முக்கால் வாசி கடந்து விட்டான். ஒரு லாரி வேகமாக வந்து கொண்டிருந்ததை கவனித்தேன். மின்னல் வேகத்தில் பறந்து சென்று பையனை கைப்பற்றி அணைத்தவாறே சாலையின் மறுபக்கத்தில் மல்லாக்க சாய்ந்தேன். லாரி பயங்கரமாய் லாக்கான டயரின் கிரீச் சத்ததோடு சிறிது தள்ளிப்போய் நின்றது. ட்ரைவர் கீழே குதித்து ஓடிவந்தான். ஒரு கூட்டமே கூடிவிட்டது. பையனின் தாய் அலரிக்கொண்டே ஓடிவந்தாள்.  படுத்தவாறே பையனை அவளிடம் நீட்டினேன். பையனைப் பற்றிய தாய் அவன் முழுமையாக காப்பாற்றப்பட்டதை அறிந்தாள். ‘அய்யா, உங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து என் மகனை காப்பாறினீர்களே, உங்களுக்கு எவ்வாறு கைமாறு செய்யப்போகிறேன்?’ என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு மிகவும் பணிவுடன் என்னை நோக்கியவாறே கூறினாள். எல்லோரும் என் துணிச்சலை பாராட்டினர்.

எனக்கோ எவ்வாறு இதை சாதித்தோம் என்று புரியவில்லை. ட்ரைவர் ‘ஸார் உங்களுக்கு ஏதேனும் அடி பட்டிருக்கிறதா;\’ என்று கேட்டார். எழுந்து உட்கார்ந்து கையிலும் முதுகிலும் ஏற்பட்ட சிராய்ப்புகளை காண்பித்தேன். அவர் ஓடிச்சென்று லாரியியிலிருந்து ஃபர்ஸ்ட் ஐட் பாக்ஸை எடுத்துவந்து போரிக் பௌடரில் தண்ணீர் விட்டு க்ளீன் செய்து டிங்க்சர் போட்டு இரு இடத்திலும் ப்ளாஸ்டர் போட்டார். கூட்டம் லாரி ட்ரைவர் உள்பட கலைந்தது. தாயும் குழந்தைகளுடன் கோவினுள் சென்றாள்.

(அடுத்த இதழில் முடியும்)