கதை சொல்லல் – கதை கேட்டல் – கதை வாசிப்பு –

Standard

 

Image result for கதை படித்தல்

 

 

“கதை சொல்லும் கலை”   ( இதை கிளிக் செய்தால் அந்தப் புத்தகத்தை இணையதளத்தில் படிக்கலாம்)    என்ற புத்தகத்தை  முருகபூபதி அவர்கள் எழுதி பாரதி புத்தகாலயம் மூலம் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

அனைவரும் படிக்கவேண்டிய புத்தகம் .  அதில் கூறப்பட்டுள்ள முக்கியமான கருத்துக்கள் நம் பார்வைக்கு:

கதைசொல்லல் கதை வாசிப்பு இரண்டுக்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு உண்டு. தமிழகத்தில் மேடைப்பேச்சு கேட்க வரும் கூட்டம் ஏன் வாசிப்புக்கு இல்லை, மேடைப்பேச்சாளர்கள் அளவுக்கு வருமானமும் புகழும் ஏன் எழுத்தாளர்களுக்கு இல்லை, ஏன் எழுத்தாளர்களை மேடைப்பேச்சாளர்களாக ஆக்க இடைவிடாது முயல்கிறார்கள் என்ற கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டால் நான் சொல்வதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளமுடியும். ஏறத்தாழ அனைவருமே குழந்தைப்பருவத்தில் பாட்டியிடம் கதைகேட்டு வளர்ந்தவர்கள். கோயில்களிலும் கூத்தரங்குகளிலும் கதைகளை கண்டுகேட்டு ரசித்தவர்கள். அவர்களிலிருந்து ஏன் வாசகர்கள் மிகமிகக்குறைவாக உருவாகி வருகிறார்கள்?

கதைகேட்பதென்பது ஒரு செவியனுபவம். கதை வாசிப்பது விழியனுபவம், மொழியனுபவம். இரண்டும் முற்றிலும் வேறு. மாறுபட்ட மூளைத்திறன்களால் எய்தப்படுபவை. மாறுபட்ட பயிற்சிகளைக்கோருபவை. கதை வாசிப்பு என்பது குழந்தைக்கு வாசிப்பை நேரடியாக அறிமுகம் செய்வது. நாம் வாசித்துக்காட்டி மிக மெல்ல குழந்தையை வாசிப்புக்கு இட்டுச்செல்வது. கதைச் சொல்வது கேள்வியாளனாகவே குழந்தையை வடிவமைப்பது

கதை வாசிப்பு, கதை சொல்லல் இரண்டுமே ஆரம்பகட்டத்தில் கதை என்ற வடிவை, கதையை கற்பனையில் விரித்தெடுக்கும் அனுபவத்தை குழந்தைக்கு அறிமுகம் செய்வதற்கு அவசியமானவை. ஆனால் எப்போது குழந்தை கதைச்சுவையை அறிந்துவிட்டதோ அதன்பின் அதை வாசிப்பை நோக்கிக் கொண்டுசெல்லவேண்டும். அதுவே அமர்ந்து அந்தரங்கமாக வாசிக்க பயிற்சி அளிக்கவேண்டும். அக்குழந்தையே வாசகனாக ஆகும். கதைமட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் குழந்தை வாசிப்பில் சுவையிலாது போகக்கூடும்

ஏனென்றால் கதைசொல்லும்போது நம் உணர்வுகளையும் நாமே அளிக்கிறோம். அது ஒரு நிகழ்த்துகலையென்று ஆகிவிடுகிறது. கதைவாசிப்பின்போது அது உணர்வற்ற மொழிவெளிப்பாடாக மட்டுமே உள்ளது. அதை உணர்வாகவும் காட்சியாகவும் மாற்றிக்கொள்ளும் பொறுப்பு குழந்தைக்கு வருகிறது. கதைசொல்லும்போது ஓர் உரையாடல் நிகழ்கிறது. குழந்தையின் ஆர்வத்திற்கேற்ப கதை வளர்கிறது. அது நிகழ்த்துகலையின் இயல்பு. கதை வாசிப்பில் அம்சம் இல்லை. அது புத்தகம்போலவே முடிந்துவிட்ட வடிவம். வாசகனுக்கேற்ப அது மாறாது. அதை வாசகன்தான் மீட்டி வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும்.

ஆகவே ஆரம்பநிலையில் கதை சொல்லல், பின்னர் கதை வாசிப்பு, அதன்பின் நேரடி வாசிப்பு என்பதே குழந்தையை வாசிப்புக்குப் பயிற்றுவிக்கும் வழியாக இருக்கமுடியும்.

Related image

 

 

 

என்ன அழகான கருத்தோவியம் ! நம் குழந்தைகளுக்கு  முதலில் கதை சொல்லி பின்னர் அவர்களையே வாசிக்கத் தூண்டுவோம்.

இதுதான் இலக்கிய வளர்ச்கிக்கு நாம் அனைவரும் செய்யவேண்டிய  பணி !

செய்வோம் !

 

 

Advertisements

அம்புப்படுக்கை விமர்சனம் – சரஸ்வதி காயத்ரி

Standard

 

Image result for அம்புப்படுக்கை

இந்த ஆண்டிற்கான(2018) யுவ புரஸ்கார் விருது பெற்றுள்ளsuneel Suneel Krishnan அம்புப்படுக்கையை வாசித்து முடித்தேன்.

(வெளியீடு:
யாவரும் பதிப்பகம்)

” அம்புப்படுக்கை” என்றவுடன் தன்னிச்சையாக பீஷ்மர் நினைவுக்கு வருகிறார்.
சுனில் கிருஷ்ணன் முன்னுரையில்…

// பீஷ்மர் காலத்தின் முன் தன் துயர் நீங்க அமைதியுடன் வேண்டிக் கிடக்கிறார்.போதும் போதுமெனக் கதறி அரற்றவில்லை.துயரத்திலிருந்தும் கொண்டாட்டத்திலிருந்தும் சம அளவில் பற்றற்று இருப்பவராகப் பீஷ்மர் எனக்குத் தோன்றவில்லை.வாழ்வின் மீது பெரும் விழைவும் வாஞ்சையும் ஒருபக்கம் நம்மை இருத்தி வைக்கின்றன .நம் பிடிப்பை ஒவ்வொரு விரலாக நெகிழ்த்தி வாழ்வைக் கைவிடச் செய்ய வதைக்கும் ஆற்றல்கள் மறு எல்லையில் நம்மை வற்புறுத்துகின்றன.இவற்றில் ஒன்றை தேர்வு செய்யத் தயங்கி ,இயன்றவரை ஒத்திப்போடுபவராக, வலியில் வதங்கி வாழ்வின் நினைவுகளை மீட்டியபடி தனது கேள்விகளுக்கு விடை தேட முனைபவராகப் பீஷ்மர் இருக்கிறார் எனத்தோன்றுகிறது.இக்கதை மாந்தர்களைப்போல.//

இத்தொகுப்பில் பத்து கதைகள்.
அதில் முதல் கதை ” வாசுதேவன்” இக்கதையை படித்த அன்று என்னால் தூங்க முடியவில்லை.பிழைப்பது அரிது என நூறு சதவீதம் தெரிந்தபிறகும் ஏதோவொரு நம்பிக்கையில் எந்த உணர்வுமற்று படுத்திருக்கும் உயிர்.

சற்றே கை/ கால் விரல்களை அசைத்தால் கூட ஒரு நம்பிக்கை( துளி) துளிர் விடுவதை விரைவில் குணமாகிவிடுவான்/ வாள் என பெரு நம்பிக்கையாக மாற்றிக்கொள்ளும் அந்நபர் சார்ந்த மனிதர்களை நான் கண்ணாரக் கண்டிருக்கிறேன்.அதனாலே எனக்கு அந்தக் கதையை படித்த அன்று வேறு கதைகளைப் படிக்க முடியவில்லை.
// எஞ்சியிருப்பவர்களின் ஆற்றலையும், நம்பிக்கையையும் ,செல்வத்தையும் உறிஞ்சுவதைத் தவிர
என்ன பயனுள்ளது இந்த உயிருக்கு? உண்மையில் என் உயிருக்கு என்ன பயன்? அல்லது பிறக்கும்,மரிக்கும் எந்த உயிருக்கும் தான் என்ன பயன் இருந்திட முடியும் விளங்க வில்லை.//
தானும் ,நண்பனுமாக படுக்கையில் கிடக்கும் ” வாசுதேவனுக்கு” ஆயுர்வேத சிகிச்சை செய்யப்போகும் ஒருவனின் அனுபவம்.
இத்தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கதையென்று சொல்வேன் .

* ” பொன் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கும் போதை முத்தம் பெறுவதற்கும்”

தன் பேத்தியின் அழுகுரல் கேட்டவுடன் பதறி எழுந்து வருகிற லெட்சுமண செட்டியார் ,மருமகள் வேலைக்குப்போவதால் அக்குழந்தையை முழுநேரமும் பார்த்துக் கொள்கிறவர்.
தன் பேத்திக்காக ,நாக்குக்கோ மனசுக்கோ வாகாக இருக்கிறதென்பதற்காக // பொன்னழகைப் பார்ப்பதற்கும் //என்கிற ஆயர்பாடி மாளிகையில் எனத்தொடங்கும் பாடலை
பொன் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கும் எனப்பாடுகிற தாத்தா!

தான் இரண்டு நாள் ஊரிலில்லாத பொழுதில் பேத்தியைத் தூங்க வைக்க செல்பேசியில் spbகுரலில் அதே பாடலை கேட்டுப் பழகி தான் வந்த பிறகும் அதையே பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு விட்டாளோ என நினைத்து கலங்கிப்போகிற அந்தப்பெரியவரின் உணர்வுகள் ..அருமை.

ஒருநாள் அக்குழந்தை எதற்கும் சமாதானமாகாமல்
அவர் , பொன் முகத்தை பார்ப்பதற்கும் போதை முத்தம் பெறுவதற்கும் ” எனப்பாடினவுடன் தாத்தாவை பார்த்து சிரிப்பதாக கதையை முடித்திருப்பது அழகோவியம்.

மூன்றாவதாக ” பேசும் பூனை”
செல்போன் ஒவ்வொருவரின் அத்யந்தமாகி விட்டதை சொல்கிறது.
அப்படி ஆனதின் பின் விளைவுகளில் ஒன்றுதான் அந்தரங்கம் என்பதேதுமில்லாமல் அத்தனையும் கடைவிரிக்கப்படுவது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனிதர்களை விலகிப்போக வைத்து செல்போனின் செயலிகள் ஒரு மனுஷியை ஆட்கொள்வதை விவரிக்கிறது.

அடுத்ததாக ” குருதிச்சோறு”
அக்கதையில் விவரிக்கப்படுகிற ஸ்ரீ அன்ன சௌரக்ஷாம்பிகை பற்றிய கதை சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

எளிய மனுஷியான ” பாலாயி” தனக்குக்கிடைத்ததை பஞ்சத்தில் வாடுகிற,தன்னை தேடி வந்து கேட்கிற அத்தனை பேருக்கும் கொடுத்தருளுவதில் அன்ன பூரணியாக இருக்கிறாள்.

கூண்டு,திமிங்கலம் ,ஆரோகணம் இந்த கதைகளை நான் மீண்டும் படிக்க வேண்டும்.
புனைவுகதைகளை புரிந்து ,ஆழ்ந்து படிப்பதற்கு
பழக்கம் வேண்டுமென நினைக்கிறேன்.

போலவே ,2016 கதை :
வின்ஸ்டன் ஸ்மித் & நரோபா இருவருக்குமிடையேயான உரையாடல் இடம்பெறுகிறது
இக்கதையைப்படித்து விமர்சிக்கவும்
எனக்கு வெகுகாலமாகுமென
தோன்றுகிறது.

எல்லாக்கதைகளிலும் மரணம் அல்லது மரணத்தின் சாயை ஓரிழையாக வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அது போலவே சர்ப்பமும்,சாமியாடியும் . நாகர்கோயில் ,கன்யாக்குமரிகாரர்கள் எழுதும் கதைகளில் உலவிடும் யட்சி இவர் கதைகளிலும் இருப்பது போல எனக்குள் ஒரு பிரமை.
தொகுப்பை படித்து முடித்ததும்.

இளம் தலைமுறை எழுத்தாளர்களில் பல நூறு கதைகளை எழுதி பழக்கப்பட்டது போன்ற சரளமான நடையும்,மொழியும் வாய்க்கப் பெற்ற டாக்டர். சுனில் கிருஷ்ணனுக்கு( ஆயுர் வேத மருத்துவர்) என் வாழ்த்துகள்.

பொன்னியின் செல்வன் – பாம்பே கண்ணன்

Standard

நண்பர் பாம்பே கண்ணன் ஏற்கனவே கல்கி அவர்கள் எழுதிய பொன்னியின் செல்வன் கதையை ஒலிப்புத்தகமாகக் கொண்டுவந்து மாபெரும் வெற்றி அடைந்தவர்.

பொன்னியின் செல்வனை எப்படியாவது திரைவடிவில் பார்க்க ஒரு  டெலி பில்ம் எடுக்கவேண்டும் என்பது அவரது நீண்ட நான் கனவு – தவம்.

எம் ஜி ஆர் கமலஹாசன் மணிரத்னம் இவர்களெல்லாம் முயற்சித்து முடியாமல் கைவிட்ட காவியம் இது.

பாம்பே கண்ணனும் அவரது நண்பர் வெங்கடராமனும் தங்கள் தரப்பில் ஐம்பது லட்சம் போட்டு மேற்கொண்டு ஐம்பது லட்சத்தை வாசகர்களிடமிருந்து ‘மக்கள் நிதி ‘ ( CROWD FUNDING) மூலமாக திரட்ட எண்ணியுள்ளனர்.

 

அதற்கான பணியைத் துவங்கிவிட்டனர்.

விஷ்பெர்ரி என்ற பம்பாய் நிறுவனம் இவர்களுக்காக  மக்களிடமிருந்து நிதி திரட்டித்தர சம்மதித்து அதற்கான பணிகலஈத் துவங்கிவிட்டது.

இதுவரை கிட்டத்தட்ட 3 லட்சம் வந்துள்ளன. இன்னும் 43 நாட்களின் எதிர்பார்த்த 50 லட்சம் வரவேண்டும்.

பொன்னியின் செல்வனை திரைவடிவில் பார்க்க நாம் ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.

குவிகம் தன் பங்கிற்கு 10000 ரூபாய் கொடுத்து இந்தத் திட்டத்தை வெற்றிகரமாக முடிக்க வாழ்த்டியுள்ளது.

குவிகம் ஆசிரியரும் நண்பர்கள் உறவினர்கள் மூலமாக நிதி திரட்டவும் முடிவு செய்திருக்கிறார்.

குவிகம் வாசகர்களை  பொன்னியின் செல்வன் ரசிகர்களிடம் இந்தச் செய்தியைச் சேர்ப்பித்து அவர்களை ஒரு  கணிசமான தொகையை விஷ்பெர்ரி மூலம் கொடுத்து உதவும்படி கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

அதற்கான லிங்க் கீழே:

 

https://www.wishberry.

 

/campaign/ponniyin-selvan/#/campaign-new

 

பொன்னியின் செல்வன் தயாரிப்பாளர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று கேட்டு இந்தத் திட்டத்திற்கு உதவுங்கள் : அதற்கான வீடியோ இங்கே!

ஆயிரம் ரூபாயிலிருந்து ஐந்து லட்சம் வரை நீங்கள் தரலாம்!.

 

வாருங்கள் புதிய சகாப்தம் படைப்போம்!

 

சைனீஸ்தியா – மாறுணர்வு

Standard

Related imageImage result for synaesthesia

அது என்ன மாறுணர்வு?

சத்தத்தை நாக்கால் ருசிப்பது – வண்ணங்களைக் காதால் கேட்பது போன்ற மாறுபட்ட உணர்வு.

குழந்தை பிறந்ததும் அதன் மூளை எல்லா உணர்வுகளையும் ஒரே மாதிரிதான் உணர்ந்து கொள்ள முடியுமாம்.

நாளடைவில் கண்கள்  பார்க்கவும், காதுகள் கேட்கவும் , நாக்கு  ருசியையும், மூக்கு  வாசனையும் பிரித்து உணரும் சக்தி மூளைக்கு எட்டுமாம்.

வயதான பிறகும் சிலருக்கு சத்ததின் மூலம் வண்ணங்களை உணரும் நிலை தோன்றினால் அதுதான் சைனீஸ்தியா *** என்று சொல்லப்படும் மாறுணர்வு. 

 

குறும்படத்தைப் பாருங்கள்

 

*** https://www.independent.co.uk/news/long_reads/synaesthesia-sound-taste-health-science-brain-a7996766.html

 

 

 

 

ஊமைக்கோட்டான் என்கிற ஞானபண்டிதன் – புலியூர் அனந்து

Standard

Related image

Related image

 

ஒருவர் மனதை ஒருவர் அறிய

உதவும் சேவை இது – வாழ்வை

இணைக்கும் பாலம் இது !

 

ஏதோ தத்திக் கொத்தி நானும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தேன். வானத்தை வில்லாக வளைக்கிற வேலையென்று இல்லாவிட்டாலும்  நான் பதிவு செய்யும் விஷயங்கள் போல பல வேறு கிளைகள் பதிவு செய்தவை  நிறுவனத்திற்கு சில முடிவுகள் எடுக்க ஆதாரங்களாக இருக்குமாம். ஒரு சில சமயங்களில் சில விளக்கங்களும் கேட்கப்படும்.

பதிவுகள் ஓரிரு வார்த்தைகளாக இருந்தால் ஏதோ சமாளித்து எழுதிவிடுவேன். மூன்றாவது வார்த்தை என்றாலே ஒரு நேர்கோட்டில் வராமல் கோணல் மாணலாக வந்து தொலையும். நேராக எழுத மிகுந்த முயற்சி  செய்வேன். ஓரளவிற்கு வெற்றிதான்

நான் குடியிருந்த வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டில் ஒரு சிறுமி திண்ணையில் உட்கார்ந்துதான்  வீட்டுப்பாடம் எழுதுவாள். ஒரு நாள் என்னைக் கூப்பிட்டு  ஏதோ சந்தேகம் கேட்டாள். நான்  சொன்ன பதில் அவளுக்கு உபயோகமாக இருந்ததா என்று தெரியாது. ஆனால், எனக்கு ஒரு ஒரு புதிய ஐடியா கிடைத்தது. அவள் எழுதும்போது எழுதவேண்டிய கோட்டிற்கு சற்று மேலே ஒரு ஒரு-அடி ஸ்கேலை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு எழுதுவதை  கவனித்தேன். எழுத்துகள் அந்த ஸ்கேலை முட்டுமாறு எழுதினால் எழுத்துக்கள் ஒரே அளவில் இருக்க, கீழே உள்ள கோட்டின் உதவியால் நேராக இருக்க வார்த்தைகள் வரிசையாக ஒழுங்காகத் தோற்றமளித்தன.  பிறகென்ன! மறுநாள் முதல் எனக்கு ஸ்கேல் தான் உபகரணம். கூட வேலை செய்யும் நண்பர் ஒருவர் என்னை ஸ்கேலாயுதம் என்று கூட கேலி செய்வார்.

போஸ்ட் ஆபீஸ் நான் குடியிருந்த தெருவில் தான் இருந்தது. நான் அலுவலகம் போகும் நேரமும் தபால்காரர் தபால்களோடு வெளியே வரும் நேரமும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றுதான். அவருக்காக நான் சிறிது நேரம் காத்திருப்பது வழக்கம்.  ஏதோ ஒரு படத்தில் ஜெய்சங்கர் போல ‘ஒருவர் மனதை ஒருவர் அறிய .. ’ என்று பாடிக்கொண்டு வரமாட்டார்.  அவர் அந்தத் தெருவிலேயே  ஒரு வீட்டின் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்து தெரு வாரியாகத் தபால்களைப் பிரிப்பார். கடிதம் எதிர்பார்க்கும் சிலர் அங்கு வந்து நின்றுவிடுவார்கள். அந்த சமயம் அவர் கோபிகா ஸ்திரீகள் சூழ்ந்த கண்ணன் போல எனக்குக் காட்சி தருவார்.

முதலில் அலுவலகத் தபால் என எனக்குக் கொடுத்துவிடுவார். யாரவது “எனக்கு தபால் உண்டா?” என்று கேட்டால் தேடி எடுத்துக் கொடுத்துவிடுவார். இல்லையென்றால், “இப்பத்தான் எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க போலிக்கு.” என்பார். திங்கள் கிழமைகளில்  பஸ்ஸை விட்டிறங்கி தபால் ஆபீஸ்  வழியாக வந்து கடிதங்களை வாங்கிக்கொண்டு அலுவலகம் வருவேன்.

நம்மில் பலருக்கு காலையில் நியூஸ் பேப்பர வந்தால்தான் பொழுதே விடியும். என்றேனும் தினசரி இல்லை என்றால் என்னவோ போல்தான் இருக்கும். அதுபோல, தபால் வரவில்லை என்றால் அலுவலக மேலதிகாரி சேஷையனுக்கு ஒரு வேலையும் ஓடாது. என்றாவது எங்கள் அலுவலக வேலைநாளாகவும் தபால் அலுவலக விடுமுறையாகவும் இருந்தால், அரை மணிக்கு ஒருமுறை “இன்னிக்கு தபால் கிடையாதில்ல?”  என்று சொல்லிக்கொண்டு இருப்பார்,

ஒரு திங்கட்கிழமை ஊரிலிருந்து நேரடியாக ஆபீஸ் வந்து சேர்ந்தேன். பஸ் பிரேக் டவுன் காரணமாக சற்று தாமதம் ஆகிவிட்டது அந்த பஸ்சிலேயே என்னுடன் மற்றொரு ஊழியரும் வந்தார். இருவரும் லேட். நேராக அலுவலகம் போய்விட்டோம். தபால்காரரும் ஊரெல்லாம் சுற்றி தபால் கொடுத்துவிட்டு நேரம் கழித்தே எங்கள் அலுவலகம் இருக்கும் பகுதிக்கு வந்தார். அதற்குள்ளாக சேஷய்யன்  சார் ‘இன்னும் வரலியா?’, ‘இன்னும் வரலியா?’ என்று பலமுறை கேட்டு விட்டார். அப்படி ஒன்றும் மிக முக்கியமான தபால் வந்து உலகம் மாறிவிடப் போவதில்லை என்றாலும் அப்படி ஒரு ஆரவாரம்.

தபால்காரரும் வந்தார். கடிதங்களை என்னிடம் கொடுக்க, நான் சேஷய்யன் சாரிடம் கொடுத்தேன். 

பத்து நிமிடம் கழித்து என்னைக் கூப்பிட்டார் சேஷய்யன். நான் உள்ளே போனேன்.

“உங்களுக்கு வேண்டியவங்க யாராவது மெட்ராஸில் இருக்காங்களா?” என்று கேட்டார்.

“என் அண்ணன் இருக்கிறான்” என்றேன்

“நீங்கள் மெட்ராஸில் ஒரு வாரம் தங்க வேண்டும். அவரோட தங்கிக்கொள்ளலாம் இல்லியா?” என்று கேட்டார். ஒன்றும் புரியவில்லை.

ஒரு கடிதத்தை  என்னிடம் காட்டினார்.  அப்போது மெட்ராஸ் சென்னை ஆகவில்லை. சென்னை மாநிலம் தான் தமிழ்நாடு ஆகியிருந்தது. சென்னையில் இருந்த எங்கள் பயிற்சி மையத்தில் என்னை ஐந்து நாள் பயிற்சிக்கு வரச்சொல்லி இருந்தார்கள். புதியதாக வேலைக்குச் சேரும் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்தப் பயிற்சி உண்டாம். இது தமிழ்நாட்டுக்கான மையம் என்பதால் மொழி ஒரு தடையாக இருக்காது என்று தோன்றியது.

சென்னை செல்ல 20 நாட்கள் இருந்தன. முதலில் சென்னை போய் வர இரயிலில் முன்பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றார்கள். வரும் தகவலை அண்ணனுக்குத் தெரிவித்து தங்குவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்துகொள் என்று மற்ற ஊழியர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள்.

தாமதம் செய்யாமல் அன்றே ஏற்பாடுகளை ஆரம்பிக்க வேண்டும். முதலில் கடிதம்.  உண்மையைச் சொல்லப்போனால் இதற்கு முன் கடிதம் எழுதியது ஒரே ஒரு முறை.பள்ளியில் படிக்கும்போது (எட்டாம் வகுப்போ அல்லது ஏழாம் வகுப்போ) தான். உள்ளூரில் நடக்கும் திருவிழாவிற்கு நண்பன் ஒருவனை அழைப்பதாக வகுப்பில் உள்ள எல்லோரும் எழுத வைக்கப்பட்ட பாடத் திட்ட கடிதம். தபாலாபீஸ் காணாத கடிதம்.

எல்லோரும்  ‘நண்பனுக்கு’ , ‘வாசுவிற்கு’, ‘அன்புள்ள  ராமுவிற்கு‘ என்று தொடங்கியிருந்தார்கள். ஒரு மாணவன்  மட்டும் ‘அன்பு நண்ப’ என்று தொடங்கியதிற்கு ஆசிரியர் பாராட்டு தெரிவித்தார். அந்த மாணவன் யாரென்று தெரிவிக்க வில்லை. அது நான்தான். விஷயம் என்னவென்றால், நான் ‘அன்பு நண்பன் கண்ணனுக்கு’ என்று தான் தொடங்க  எண்ணம். கவனக் குறைவால் பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு அடுத்த வரிக்குப் போயிருக்கிறேன்.

அந்தக் கடிதத்தில் என்ன குற்றம் குறையிருந்தாலும் பெரிய பிரச்சினை இல்லை. மதிப்பெண் சற்று குறையும். இப்போது நமக்கு வேண்டும் என்கிற தகவல் கிடைக்கவேண்டும் என்றால் நம் கடிதம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா?

போகட்டும்…  இப்போது பிரச்சினைகள்  இரண்டு.

  1. ஆபரேஷன் முன்பதிவு:- நான் மாவட்ட தலைநகர் புகைவண்டி நிலையம் போகவேண்டும். படிவத்தை  சரியாக பூர்த்தி செய்து டிக்கட் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். தேதியும் வண்டியும் குழப்பமின்றி தெளிவாக புரிய வைக்க வேண்டும். நல்ல வேளையாக சென்னைக்கு தினம் மாலையில் ஒரு வண்டிதான்.
  2. ஆபரேஷன் தபால்:- அண்ணனுக்கு தகவல் தெரிய வேண்டும். அவன் முகவரி தெரியாது. வீட்டிற்கு கடிதம் எழுதி , நான் வரும் விவரம் அண்ணனுக்குத் தெரிவித்து, எப்படி அவனை சந்திப்பது, தங்குவதற்கு என்ன ஏற்பாடு என்று கேட்டு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நான் வாரமுடிவில் வீட்டுக்கு போகும்போது விலாசமும் மற்ற விவரங்களும் தெரிந்து கொள்ளலாம்

முதலில் .. ஆபரேஷன் தபால் முடிக்கலாம். தபால் அலுவலகம் சென்று விட்டேன். அஞ்சலட்டையை விட உள்நாட்டுக் கடிதம் என்னும் ‘Inland Letter’ எழுதிவிடலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். ஊரில் எங்கள் அடுத்த வீட்டு மாமா எப்போதும் அஞ்சலட்டை தான் எழுதுவாராம். ஒரு அஞ்சலட்டைக்கு மேல் விஷயம் இருந்தால் இரண்டு அஞ்சலட்டை எழுதுவாரே  தவிர   உள்நாட்டுக் கடிதம் உபயோகிக்க மாட்டார். காரணம் மிக எளிது. அஞ்சலட்டை அப்போது 15 காசு. உள்நாட்டுக் கடிதம் 50 காசு. மூன்று அஞ்சலட்டை எழுதினாலும் 5 காசு மிச்சம்.

அவருக்கு இன்னொரு வித்தியாசமான குணாதியமும் உண்டு. மற்றவர்களுக்கு வரும் கடிதங்களைப் படிக்கக்கூடாது என்ற கோட்பாடு எல்லாம் அவருக்குக் கிடையாது. எங்களுக்கு வருகின்ற தபால் அவருக்கு முன்னால் கிடைத்துவிட்டால், “என்ன … உங்கள் சித்தப்பாவுக்கு பேரன் பிறந்திருக்கிறாநாமே?” என்று கேட்டுக்கொண்டே கடிதத்தைக் கொடுப்பார். ஒன்றுவிட்ட அத்தை எப்போது கடிதம் எழுதினாலும், அவர் குடும்பத்தில் யாருக்கு என்ன உபாதை இருந்தது, எப்போது சரியாயிற்று என்று கட்டாயம் எழுதுவார். அதில் ஒன்றைப் பாராட்டவேண்டும் சென்ற கடிதத்தில் எங்கே முடித்தோம் என்று நினைவில் கொண்டு காலக்கிரமத்தை சரியாகத் தொடர்வார். அடுத்த வீட்டுக்காரர் கையில் அது போன்ற கடிதங்கள் அவ்வப்பொழுது மாட்டும்.  “அத்தையிடமிருந்து  வர கார்டுக்குக் கூட டெம்பரேச்சர் இருக்கும்” என்பார் அந்த மாமா.

நான் அஞ்சலட்டைதான் எழுதும் படியாக ஆயிற்று. உள்நாட்டு கடிதம் இருப்பு இல்லையாம். அஞ்சலட்டையும் “ரிப்ளை கார்டு” தான் இருந்தது. வசதி  தானே. அப்பாவோ அம்மாவோ பதிலெழுத கார்டு கவர் வாங்க போக வேண்டாமே!  இல்லையே…, அண்ணனுக்கு எழுத தபாலாபீஸ் போய் வாங்கத்தானே வேண்டும்.

ரிப்ளை கார்ட் உபயோகித்துப் பார்ப்போமே என்று தோன்றியது. ஒரு அட்டையில் எனது விலாசமும் மற்றொரு அட்டையில் அப்பாவில் விலாசம் எழுதினேன். கவனமாக அப்பாவின் விலாசம் எழுதிய அட்டையில் விவரம் எழுதி ஒருமுறைக்கு இருமுறை சரி பார்த்துவிட்டு பெட்டியில் போட்டுவிட்டேன்.   வெற்றி….

ஆபரேஷன் முன்பதிவு:- நான் இரயிலில் பயணம் செய்தே , ஏன் பயணம் செய்ததே, மிகக் குறைவு. அதுவும் எப்போதும் பொது பயணிகள் பெட்டிதான், முன்பதிவு என்று ஒன்று உண்டு என்பதே வெகு நாட்கள் கழித்துத்தான் தெரியும். இரயிலில் ஏறுவதும் இறங்குவதும் எப்போதுமே ஒரு சர்க்கஸ் தான்.

இப்போது உள்ளதுபோல இணையம் கிடையாது. ஏன்..  பதிவுகள் கூட கணினிமூலம் கிடையது. முன்பதிவிற்கு மாவட்டத்  தலைநகர் போகவேண்டும். அங்குதான் முன்பதிவு வசதி இருந்தது.. முன்பதிவு இயங்கும் நேரத்தில் அங்கே இருக்க வேண்டும் என்றால் , எங்கள் அலுவலகம் முடியும் முன்பே பஸ் பிடித்தால்தான் நடக்கும். சேஷய்யன் சார்  பெருந்தன்மையோடு அனுமதி அளித்தார். இரண்டு பேனாக்கள் (சரியாக எழுதுகிறதா என்று பரிசீலித்து விட்டு) எடுத்துக்கொண்டேன். விண்ணப்பத்தில்  எழுதவேண்டிய வற்றை ஒரு தாளில் குறித்துக்கொண்டேன். (அதுவும் இரண்டு பிரதிகள். ஒன்று சட்டைப் பையில் ஒன்று கைப் பையில்.)

இரயில் நிலையத்தில் விண்ணப்பப் படிவம் எடுத்துக்கொண்டேன்.  மூன்று படிவங்கள் ஒட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டது என்பது உட்கார்ந்து எழுத ஆரம்பித்தபோதுதான் தெரிந்தது  ஒருபடிவத்தை நிரப்பினேன். ஒரே அடித்தல் திருத்தல். கைவசம் படிவங்கள் இருந்ததால்  நிதானமாக அடுத்த படிவத்தை நிரப்பினேன் 

மூன்றாவது படிவத்தில் திரும்பிவரும் பயணம் பற்றிய விவரங்களை எழுதும் போதுதான் – “ரிடர்ன் ஜர்னி’ என்னும் பகுதியை கவனித்தேன். மீண்டும் ஒரு படிவம் எடுத்துக்கொண்டு நிதானமாக நிரப்பி முடித்தபோதுதான் ஒரு ஞானோதயம்.. சரியாக எழுதியிருந்த இரண்டாம் படிவத்திலே காரியத்தை முடித்திருக்கலாம் என்று. (தாய் பூனைக்கும், குட்டி பூனைக்கும் சுவற்றில்  இரண்டு ஓட்டைகள் போட்ட விஞ்ஞானியும் நானும் ஒன்றுதானே?)

அங்கிருந்த அந்த உதவியாளர் பூதாகாரமான ஒரு பேரேட்டை எடுத்தார். அதன் பக்கங்களைப் புரட்டும்போது அவை எளிதில் கிழியக்கூடிய மெல்லிய தாள்கள் என்பதை கவனித்தேன். நல்லவேளை! சில கூட்டுறவு அலுவலக பதிவேடுகள் போல கார்பன் வைப்பது – கிழிப்பது என்றெல்லாம் இல்லை. ஒரு இடைஞ்சலும் இல்லாது டிக்கட்டுகள் கிடைத்தன. சரியாகவும் இருந்தன. மாபெரும் வெற்றி.

மறுநாள் மதியம் நான் போட்டிருந்த ரிப்ளை கார்ட்  எனக்கே திரும்பி வந்து விட்டது . எந்த அட்டையில் எந்த முகவரி  எழுதவேண்டும் என்று அதிலேயே அச்சடித்திருந்தார்கள். நான் மாற்றி எழுதி உள்ளேன். பாதி வழியிலேயே  இரண்டு அட்டையும் இணைபிரியாமல் என்னிடமே திரும்ப வந்து விட்டது . முதல் வெற்றி .. படு தோல்வியாக மாறிவிட்டது.

மறுநாள் விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு நேரடியாக ஊருக்குச் சென்று அண்ணனுக்கு கடிதம் எழுதி  ஒருவாறாக வேலை முடிந்தது. அந்த ரிடர்ன் கார்டும், ரிடர்ன்  ஜர்னியும் மறக்க முடியாத விஷயங்கள்.

இனி என்ன … மெட்ராஸ் நல்ல மெட்ராஸ் தான் ….

                                    

  ராணி   பாட்டி – பொன் குலேந்திரன்

Standard

Image result for 95 வயது கிழவி

  

 

அரியாலை (Ariyalaiயாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து A9 கண்டி வீதியில் ஏறத்தாழ கிமீ தூரத்திலுள்ள இடமாகும். இப்பகுதியில் முன்னொருகாலத்தில் மரஅரிவு ஆலைகள் பல காணப்பட்டதினாலேயே. இப்பகுதி அரியாலை என்றழைக்கப்பட்டது. இப்பகுதியில் கல்வி மற்றும் சமூக வளர்சிகளில் மிகவும் முன்னேறியுள்ளது. யாழ்ப்பாணக் குடாக்கடலை நோக்கித் தவழ்ந்து செல்லும் கடலேரியும் அமைந்திருக்க, மேலும் தென் திசையில் பாண்டியன் தாழ்வு – கொழும்புத்துறையைச் சென்றடையும் வீதியும், மேற்கே கச்சேரி – நல்லூர் வீதியும், வடக்கே செம்மணி- வீதியையும் எல்லைகளாகக் கொண்டு அழகு மிளிரக் காட்சி தரும் கிராமம் ஒன்றினைக் காணலாம்

 

அந்தக் கிராமத்தில் பிரபல்யமான வேளாளர் குடியைச்  சேர்ந்த செல்வராணி பாட்டிக்கு  வயது தொன்னுற்று ஒன்பது    என்று  சொன்னால் ஒருவரும் நம்பப் போவதில்லை. இன்னும் அவளுக்கு ஒரு பல்லும் விழவில்லை. அவள்  பல் தேய்க்க பாவிப்பது வெப்பம் தடி அல்லது  ஆலம் விழுது.  அவள் இருந்த  பூர்வீக வீட்டில் இருந்து இருநூறு யார் தூரத்தில்  கடலேரிக்  கரைக்கு அருகே ஒரு பெரிய ஆலமரம். அம் மரத்துக்கு  குறைந்தது நூறு வயதுக்கு மேல்  இருக்கும். ராணி பாட்டி   அந்த தள்ளாத வயதில் அவ்வளவு தூரம்  நடந்து சென்று ஆலமரத்தில் உள்ள விழுதை  பிடுங்கி பல் தேய்த்து , குளத்தில் குளித்து வருவது அவள் செய்யும் செயல்களில் ஓன்று. ராணி நீச்சல் தெரிந்தவள்.   

அவள்  வாழும்  மூன்று  அறைகள் உள்ள வீடு  அவளின் தந்தை சங்கரலிங்கம் அவளுக்கு கொடுத்த சீதனம வீடு . செல்வராணியின் புருஷன் ராஜலிங்கம்   தெனியாயாவில் உள்ள  ஒருதேயிலை தொட்ட்ததில் சகல வசதிகளோடு   பெரியதுரையாக  வேலை  செய்தார் . அமைதியானவர். கால் பந்தாட் வீரர் கூட.  அவர் படித்தது பிரபலமான  சுண்டுக்குளியில் உள்ள  பரியோவான் கல்லூரியில்..  . 

 

செல்வராணி சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரியில் படித்து. பத்தாம் வகுப்பு பரீட்சையில் தமிழ், ஆங்கிலம், வரலாறு, ஆங்கில இலக்கியம்  ஆகிய   பாடங்களில்  ஏ(A) க்கள் பெற்று, மேலும் படிப்பைத்    தொடராது பதினறு வயதான போதே    தூரத்து உறவினரான  ராஜலிங்கத்தை திருமணம் செய்தவர். சாதிப் பிரச்சனை அவர்களின் திருமணத்தில் இருக்கவில்லை, காரணம் ராஜலிங்கம் சங்கரலிங்கத்துக்கு தூரத்துச் சொந்தம்.   

 

திருமணமாகி  பதினைந்து வருடங்களுக்குள் அவள் மூன்று மகன்களையும் இரு மகள்களையும்  ராஜாவுக்கு பெற்றுக்கு கொடுத்தாள் . அவர்களை வளர்த்து படிப்பித்து நல்ல இடத்தில திருமணம்  செய்து கொடுத்த பெருமை  செல்வராணிக்கு  சேரும். படிக்கும் போதே தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் சிறுகதைகள் கட்டுரைகள் கவிதைகள் எழுதுவதில் ஆர்வம் காட்டினாள்.

 

அரியாலை கிராமத்தில் பல பெண்களுக்க பிள்ளைப் பேறு பார்த்த மருத்துவிச்சி ராணி பாட்டியை தெரியாதவர்  அவ்வூரில் இல்லை. ராணி கைராசிக்காரி  அவள் கை பட பிள்ளை பிறந்தால் ஒரு பிரச்சனையும் தாயுக்கு இருக்காது. அதோடு போரினால் பாதிக்கப் பட்ட பெண்களுக்கு உளவளத் துணையும் ( Counselling) செய்தாள். போர் காரணமாக  கனடாவுக்கு புலம் பெயரந்தும் அவளின் சேவை தொடர்ந்தது.   

 

தன் ஊரில் ஒரு காலத்தில் செய்த சேவைக்கு அவள் பணம்  வாங்கியதில்லை . அப்படி இருந்தும் பிரசவம் பார்த்த குடும்பம் அவளின் மருத்துவிச்சி கூலியையும் ஒரு சேலையும் கொடுக்கத் தவறுவதில்லை  . அவள் நச்சுக் கொடி அறுத்த குழந்தையின் காது குத்து விழாவுக்கு அவளை அழைக்கவும்  தவற மாட்டார்கள்.

 

செல்வரராணி கால் சுளுக்கு பார்பதிலும் கெட்டிக்காரி  அவள்  காலால் பிறந்ததால்   அவள் சுளுக்கு பார்த்தால் மூன்று நாட்களில் சுளுக்கு போய் விடும் என்பது ஊர் மச்கள நம்பிக்கை.

 

தெய்வ நம்பிக்கையும் ஆவி நம்பிக்கையும் வேரூன்றியுள்ள நாட்டுப்புறச் சமூகத்தில் நம்பிக்கை மந்திர மருத்துவமும் தொடர்ந்து இருந்து வருகின்றன. அதனால்     சில சமயம் ராணி பாட்டி    பார்வையும் பார்த்து மந்திரித்து தலையில் திருநீறு போட்டால் தேகத்தில் இருக்கும் நோய் ஓடி ஒளிந்து விடும். அவளுக்குள் எதோ ஒரு சக்தி இருகிறது  இருகிறது என்பது ஊர் பேச்சு

 

இரு காதுகளிலும் பிரகாசமாக மின்னும் பெரிய தோடுகள் . மூக்கில் ஒரு மூக்குத்தி. சுருக்கு விழாத தோல் . முகத்தில் ஒரு புன்சிரிப்பு. இது தான செல்வராணி பாட்டியின் தோற்றம் .

 

ராணி பாட்டியின்  பேரன் ரமணன் ஒரு டாக்டர்.  மரபணு பொறியியல் துறையில் மரபணுவால் தோன்றும் நீரழிவு, நீரக வியாதி, புற்று நோய், இருதய நோய் போன்றவற்றின் அடிப்படை  காரணத்தைக்  காண சில வைத்தியர்களோடு ஆராய்ச்சி செய்து வந்தான். தன் பாட்டியும்  அவளின் மூதாதையரான.  கொப்பாட்டன். பாட்டன். தந்தை ,     நீண்ட ஆயுளைக் கொண்டவர்களும், வியாதிகள் இல்லாது வாழ்ந்தவர்கள்    என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஒரு நாள் தன்  பாட்டியோடு அவன் உரையாடும் போது,

“ பாட்டி உங்கள் மூதாதையர்  நீண்ட காலம் வாழ்ந்து மரணித்தவர்கள்.  அவர்கள் இந்துகளான படியால் அரியாலையில்  உள்ள செம்மணிச்  சுடலையில்     தகனம் செய்ததாக பாட்டா சொல்லி அறிந்தேன் . அது உண்மையா”? 

 

“ உண்மைதான  ரமணா  நான் படித்த  கல்லூரியில் படித்த 19 வயது கிருஷாந்தி என்ற மாணவியை 1996 இல் கூட்டாக இராணுவத்தினர் கற்பளித்து அந்த  செம்மணி சுடலையில் அவளையும். அவளின் தாய், தம்பி . இன்னுமொரு உறவினரையும்   கொலைகாரர்கள் புதைத்த சம்பவம்  எனக்கு இன்றும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அந்த மாணவியின் தாயை எனக்குத் தெரியும். கற்பளித்து கொலை செய்த ஆறு பேருக்கு 1998 யில் மூன்று நீதிபதிகள் மரணதண்டனை  விதிக்தார்கள்  19 வருடங்களுக்கு மேலாகியும் அவர்கள் இன்னும் உயிரோடு ஜெயிலில்  இருகிறார்கள், காரணம் அவர்கள் இராணுவத்தினர்  என்பதால் .

 

இது தான் தர்மம் இல்லாத சுய நலம் கலந்த அரசியல். அது சரி  பாட்டி இந்த வயதிலும்  பாடி. நீங்கள் மக்களுக்கு சேவைகள் செய்து வருகுறீர்கள். உங்கள் மரணத்துக்கு பின் தொடர்ந்து மக்களின் நீண்ட வாழ்வுக்கு சேவை செய்யலாம் அல்லவா”?

 

“ நீர் சொல்வது எனக்கு புரியவிலை ராசா, சொஞ்சம் விளங்கத் தான் சொல்லுமேன்” ராணி பாட்டி பேரனுக்கு சொன்னாள்.

“ பாட்டி  உங்கள் மூதாதையர் உங்களைப் போல் நீண்ட ஆயுள் உள்ளவர்களாக  வாழந்தார்கள் . இது என் கருத்துப்படி நீண்ட வியாதி இல்லாத வாழ்வு  மரபணுவோடு தொடர்புள்ளது. இது பற்றிய ஆராய்ச்சியில் மூன்று வைத்தியர்கள் சேர்ந்து  ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்கள் மரணத்தின் பின்  உங்கள் உடலை மரபணு போறியியல் மருத்துவ   ஆராய்ச்சிக்கு  பயன் படுத்த தானம் செய்வதைப் பற்றி நீங்கள் ஏன் இன்னும்  சிந்திக்கவில்லை”? 

 

“நல்ல விஷயம் ஒன்றை பற்றி  நீ  சொல்லியிருகிறாய் ரமணா. என் உடல் எரிந்து ஒருவருக்கும் பிரயோசனம் இல்லது சாம்பலாக முன் மருத்துவ ஆராய்சிக்கு பயன்படுத்தி  வருங்காலத்தில் மானிடர்களுக்கு  நீண்ட ஆயுளை கொடுக்க உதவட்டும் . இதை பற்றி நான் விரைவில் முடிவெடுக்கிறேன்” என்றாள்  டாக்டர் ரமணனின் ராணி பாட்டி. 

****   

ஏப்ரல் மாதத்தில் அவளின்  நூற்றாண்டு நிறைவு விழா கொண்டாட 5 பிள்ளைகள்,   10 பெரப்பிள்ளைகள், 4 பூட்டப் பிள்ளைகள்.   2 கொப்பாட்டப்  பிள்ளைகள்,   இனத்தவர்கள், ஊர் சனங்கள்,  ஆக மொத்தம் 51 பேர் கொண்டாட ஆயித்தங்கள் செய்தார்கள். அவள் பிறந்தது முதலாம் உலக யுத்தம்  முடிவுபெற்ற  1918 ஆம் ஆண்டு

. ராணி பாட்டி   ,ஊரில் பல பெண்களுக்கு மருத்துவிச்சி வேலை செய்து குழந்தையின்  தொப்புள் கொடி அறுத்த பலர் இப்போ வைத்தியர்கள், பொறியிலாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், அரசாங்க அதிகாரிகள் . ஆசிரியர்கள்  வணிகர்களாக  இருக்குறார்கள். பிரசவம்  பார்த்து ஆண் பெண் குழந்தைகளை தாயின் வயற்றில் இருந்து சிசேரியன் ஒப்பரேசன் இல்லாமல்  உலகுக்கு கொண்டு வந்தவள்  ராணி பாட்டி

 

****

அனறு 2018 ஏப்ரல்  14 ஆம் திகதி  நூறாவது பிறந்த தின விழா  கொண்டாட்டம். அவள் பிறந்தது தமிழ் புத்தாண்டு  தினத்தில்.  அவள் வீட்டில் ஒரே கூட்டம். கணவனை மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பே அவள் இழந்தும், அவள் விதவை கோலத்தில் சமூகத்தில் தோன்ற அவள் விரும்பவில்லை.முற்பபோக்கு கொள்கைகள் உள்ளவள் . வெள்ளை சேலை அணியவில்லை. நெற்றியில் உள்ள குங்குமத்தை  . நீக்கவில்லை . பார்த்தவர்கள் அவளை விதவை  என்று சொல்ல மாட்டார்கள் .

அன்று ஜூலை மாதம் வழமை போல் புனர் வாழ்வு என்ற தலைப்பில்  சிறு கதை ஒன்றை   எழுதி வைத்து, விட்டு இரவு தூங்கப்   போனவள், காலையில் கண் விளிக்கவில்லை  . நித்திரையில் அவள் விரும்பியது போல் அவளின் உயிர்  பிரிந்தது. ராணி பாட்டியின் கட்டிலுக்கு அருகில் உள்ள மேசையில் ஒரு கடித உறை இருந்தது . அதை மூத்த மகன் எடுத்து பிரித்தபோது  அதற்குள் ஒரு கடிதம் இருந்தது.

அக்கடிதம்  ராணி பாட்டி தன் முத்து முத்தான எழுத்தில்  எழுதிய ஒரு பக்கக்  கடிதம். மகன் அதை எல்லோருக்குமதை வாசித்துக் காட்டினான்

 ” இந்தக்  கடிதம் நானாகவே தீர்மானத்த  பின் பின் எழுதிய கடிதம் . நான் என் மரணத்தின் பின் என் உடலை மரபணு பொறியியல மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்கு பயன் படுத்த தானம் செய்து  விட்டேன். இதற்கான சட்ட ஒழுங்குகளை ஏற்றகனவே  என் பேரன் டாக்டர் ரமணன செய்து விட்டான. நான் தேவையான பத்திரங்களில் கையெழுத்து வைத்து விட்டேன். டாக்டர் ரமணனும் அவனின் மனைவியும்  அதற்கு சாட்சிகளாக  கையெழுத்து  ஏற்கனவே போட்டு  விட்டார்கள் . என் கணவர் இருந்திருந்தால்  அவரும்  சாட்சியாக கையெழுத்து போட்டிருப்பார் . அவர் மரணிக்க முன் அவரோடு பேசி அவரின் சம்மதத்தையும் பெற்று விட்டேன்.

இனி நீங்கள் என் மரண வீட்டுக்கு  ஆடம்பரமாக விலை உயர்ந்த சந்தனப் பெட்டி எடுத்து.  அதில் என் உடலை மலர் வலையங்கள் ஓடு பார்வைக்கு வைத்து, வீண்  செலவு செய்யவேண்டாம். அந்தப் பணத்தை நான் உளவளத்துணை செய்த போரினால் பாதிக்கப் பட்ட பெண்கள் வாழும் நிலயத்துக்கு கொடுங்கள்.  வேண்டும் மென்றால்  உங்கள் விருப்பப்படி  எனக்கு நினிவாஞ்சலி வைப்பதில் எனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை.

இப்படிக்கு

செல்வராணி  ராஜலிங்கம்

ராணி பவனம்

சுண்டுக்குளி வீதி, அரியாலை –

யாழ்ப்பாணம்.