லாரா – ஜெயராமன் ரகுநாதன்

(குவிகம் இலக்கியவாசல் சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதை). 

image

( மேலே சொடுக்கினால் லாரா கதையை ஆசிரியரின் குரலிலேயே கேட்கலாம்) 

அந்தப்பெரியவரின் கை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
முதலில் பஸ்சின் வேகத்திலோ என்று எனக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகம் சீக்கிரமே நீங்கியது.
இன்னொரு கையில் குடை வைத்துக்கொண்டிருந்தார். அதுவும் ஆடிக்கொண்டே இருந்தது
கொஞ்சம் பயமாகக்கூட இருந்தது.

என் மகன் வீட்டிலிருந்து Marine Platz என்னும் இடத்திற்கு ஒரு Dinnerக்காகத் தனியாகப் போய்க்கொண்டிருந்தேன்.

“உங்களுக்கு உடம்புக்கு ஒன்றும் இல்லையே?”

என் பக்கம் திரும்பினார். ஆனால் பதில் இல்லை.

நடுங்கும் கைகளுடன் ஜன்னல் வழியே பார்க்க
ஆரம்பித்துவிட்டார். சில நிமிடங்களுக்குப் பின்னர் சட்டென்று என் பக்கம் திரும்பி
துல்லியமான ஆங்கிலத்தில் “ நீ இந்தியாவா அல்லது பாகிஸ்தானா?” என்று கேட்டார்.

“ இந்தியாதான்”. தென் இந்தியா"

“ நினைத்தேன். You have Dravidian Features” என்று ஆச்சரியப்பட வைத்தார். “
என்னுடைய பள்ளிக்காலத்தில் தென் இந்தியாவில் இருந்திருக்கிறேன். ஓடகமண்ட்
வெல்லிங்டன்”. என் அப்பா அங்குதான் C in C ஆக இருந்தார். எனக்கு வயது பன்னிரண்டு
அப்போது"

“அப்படியா”

“ இரண்டு வருடங்கள்தான். பிறகு
திரும்பிவிட்டேன்”

உங்களின் ஆங்கிலம் பிரமிக்க வைக்கிறது என்றேன்.

“I am English ”

மறுபடி ஜன்னல் வெளியே பார்வை. சில பிரயாண
நிமிஷங்கள்.

“ உங்களின் அரசாங்கத்துக்குத் திராணியே
இல்லை”

 "ஏன்"

அதான் உங்கள் காஷ்மீரில் நடக்கிறதே".
நாங்களாக இருந்தால் அடித்துத் தீர்த்திருப்போம் இத்தனை நாட்களில். சும்மா
பேசிக்கொண்டு அதிகம் இழக்கிறீர்கள். எத்தனை பேர் இதுவரைக்கும். நாந்தான் விடாமல் BBCயில் பார்க்கிறேனே"

நான் மெளனமாக இருந்தேன்.

You know I am a second world war
veteran".
இதே ஜெர்மனியில் Hawker Demon ப்ளேன் ஓட்டி வந்து குண்டு வீசி
குப்பல் குப்பலாக மக்களைக் கொன்றிருக்கிறேன்".

இப்போது அவர் குரல் கொஞ்சம் வெறி ஏறினாற்போல
மாறியது.

“நானே பார்த்தேன். எவ்வளவு பெண்கள், குழந்தைகள். என் கை விரல் பட்டனில் பல
உயிர்கள் ஊசலாடியிருக்கின்றன. அப்படியே ஒரு கழுகின் பார்வையில் டைவ்.
"விஷ்” என்னும் அந்த ஒரு மாயக்கணத்தில் தெறிக்கும் குண்டுகள். நான்
விமானத்தை மேலே எழுப்பிப் பின்னால் பார்ப்பேன். அந்தக்காட்சி…..வார்த்தைகளில்
சொல்ல முடியாது. பளிச்சென்ற ஒளி உமிழப்பட்டு அந்த இன்ப சப்தத்தில் உயிர்கள்
அழியும் அந்த கடவுள் கணங்கள்".

மறுபடியும் மௌனம். தான் பேசியதை அவரே
ரசிக்கிறார் போல கண்கள் இடுங்க ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தார்.

எனக்கும் ஒன்றும் சொல்லத் தோணவில்லை.

“ ராணுவம் என்றால் நாங்கள்தான். அந்த discipline. ”

மறுபடி ஜன்னலுக்கு வெளிய பார்வை போய்விட்டது.

இப்போது ஜன்னலில் அந்தப்பெரியவர் ஏதோ மாதிரி
கையை மெதுவாக தடவிக்கொண்டிருந்தார். ஆர்வத்துடன் பார்த்தேன். ஒரு சின்ன பூச்சி
கண்ணாடி மேல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. பெரியவர் அந்த பூச்சிக்கு அருகில் தன
கையை வைத்து அது தன் கை மேல் ஏற வழிபண்ணிக்கொண்டிருந்தார். சிறிது நேரம் தவித்த
பின் அந்தப்பூச்சி அவர் கை மேல் மெதுவாக ஏறியது. நடுங்கிக்கொண்டிருந்த கையை
ரொம்பவுமே ஜாக்கிரதையாக நகர்த்தி தன் மற்றொரு கைக்கு அருகின் கொணர்ந்து இன்னொரு
கையால் “பட்டென்று” அடித்து நசுக்கினார்.

கையைத் துடைத்துக்கொண்டு" ப்ளடி ஜெர்மன்
இன்செக்ட்" என்றார். .

ஆச்சரியத்துடன் அவரைப்பார்த்தேன்.

“என்ன பார்க்கிறாய்? இன்றும் என்னிடம் ஒரு Hawker Demon தந்து பார். உங்கள் காஷ்மீரையே ஒரு
கலக்குக் கலக்கி அந்த பாகிஸ்தானியர்களை ஓட ஓட விரட்டிவிடுவேன்"


image

“நீங்கள் எங்கே இங்கே
ம்யுனிக்கில்” என்று பேச்சை மாற்றினேன்.

“போன வாரம் வந்தேன். என் மகள்
விஷயமாக”

“அப்படியா? உங்கள் மகள் இங்கேதான் இருக்கிறாரா?”

அவர் கண்ணில் பெருமை தெரிந்ததா என்று என்னால்
சொல்ல இயலவில்லை. மெளனமாக இருந்தார். அவரின் இந்த மௌன நிமிடங்கள் எனக்கு அதற்குள்
பழகி விட்டது.

“லாரா. அவள் ஒரு பச்சைக்கண் அழகி.
என்னைப்போல!”

இடுங்கின கண்களும் கோணின வாயும் அவர்
சிரித்தாற் போலப் பட்டது.

“இங்கிலாந்தில் பிரபுக்கள் அவளுக்காய்
காத்துக்கொண்டிருக்க, இந்த
ஊர் ஜெர்மன் பையனைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டாள். காதலாம்! ஹக்”.

“ஏன் அவனை உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?”

“அவன் ஒரு சாதாரண ஆர்கிடெக்ட். ஏதோ
கனவுகளை அவளிடம் விற்பனை செய்து அவளையே வாங்கி விட்டான். முட்டாள் பெண்”.
அவனுக்கு என் சொத்தின் மேல் ஒரு கண் இருந்திருக்கும்.
இவளுக்குப் புரியவில்லை.“

"இப்போது அவளைப் பார்க்க
வந்திருக்கிறீர்களா?”

“இல்லை. பார்க்க
முடியவில்லை”

‘ஏன்?“

"நான் வருவதற்குள் புதைத்து
விட்டார்கள்”

உறைந்தேன்.

“சால்ஸ்பர்கிலிருந்து காரில்
ஆட்டோபானில் வரும்போது விபத்து. ஸ்தலத்திலேயே மரணம் இருவரும்.”

“வருந்துகிறேன்”. தங்களின் சோகம்
மகத்தானது.“

வேறு என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை.

"ஜெர்மானிய …………” என்று
ஒரு கீழ்த்தரமான ஆங்கில வசவைப் ப்ரயோகித்தார்

“அவளுக்கு 50,000 யூரோக்கள்தானாம் இன்ஷுரன்ஸ். அவள்
கணவனின் தம்பி சுளையாக ரெண்டு லட்சம் யூரோக்களை பெற்றுக் கொண்டு விட்டான். என்ன
அபத்தமான விதிகள்  இந்த பாழாய்ப் போன நாட்டில்”..

நான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்துவிட்டிருக்க,
நான்   எழுந்து இறங்கிவிட்டேன்.  அவரிடம் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை.
சொல்லிக்கொள்ளவும் இல்லை.

டின்னரின் போது என் பிசினஸ் சகா படு உற்சாகமாக
இருந்தார்.

“ரகு! தெரியுமா, நமக்கு எண்பதாயிரம் யூரோ காண்ட்ராக்ட்!”

“ஓ! சூப்பர்! எங்கிருந்து?”

“லண்டன், இங்கிலாந்து! வாவ்! On the banks of Thames!”
என் சகா பாடினார்.

“வேண்டாம்" என்றேன் ஸ்பஷ்டமாக.

ஒரு தவறு செய்தால் …

image

அமெரிக்க
சாலையில் அவன் கார் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது. “ குறை ஒன்றும் இல்லை’ பாடல் எம் எஸ்ஸின் குரலில்
இழைந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பாடலின் கருத்து
அவனுக்கு என்றைக்கும் தாரக மந்திரம்.
அந்த உறுதி தான் அவனை இன்று மேகத்தில் பறக்க வைத்திருக்கிறது.  அவனது பதினைந்து வருட கனவு இன்று நனவாகிறது. எந்த
கூகிள் அலுவலகத்தில் ஒரு மென்பொருள் பணியில் அமர்ந்தானோ அந்த நிறுவனம்  இன்று அவனை
முதன்மை அதிகாரியாக  நியமித்திருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்ல
அவன் மனைவியும் கல்லூரியில் பணிபுரிந்துகொண்டே டாக்டரேட்டுக்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.
இன்னும் ஒரு வருடத்தில் அதை முடித்து விடுவாள்..  

பெரியவள்
பள்ளி இறுதி நிலையில். படிப்பில் சுமாராக இருந்தாலும் ‘ஸ்பெல் பி’  தேர்வில் மாகாணத்தில் மூன்றாவதாக
வந்தாள். அடுத்த மாதம் அவள் அதில் முதல் நிலைக்கு வரக் கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

சின்னவள்
கடைக்குட்டி. ஐந்து வயது தான். அதற்குள் அவளது பேச்சும் துறுதுறுப்பும் அனைவரையும்
வசீகரிக்கும். நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் அவளுக்குப் பெயர் ‘டார்லிங்!’ போன வருடம் ஊருக்குப் போன போது அவள் பாட்டியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு கேட்டாள்
“பாட்டி! உன்கிட்டே ஒரு சீக்ரெட் சொல்லட்டுமா?.

‘சொல்லுடி
கண்ணு’

‘ஐ
லவ் யு ஸோ மச்!’ என்று சொல்லி மடியில் தொப்பென்று விழுந்தாள்.
அதே டெக்னிக்கை அவள் மற்றவரிடமும் செய்வாள். சொல்வது மட்டுமல்ல அவள் உண்மையிலேயே அப்படி
நினைக்கிறாள் என்பதை அவளது கண்களும் முகமும் அழகாகச் சொல்லும்.  

அடுத்த பாட்டு
. ‘தந்தை தாய்
இருந்தால்’ பாடல் வசந்தகோகிலத்தின் குரலில் உருக்கமாக இழைந்து
கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு அவனுடைய தந்தை தாயின் நினைவு வந்தது. எத்தனை முறை கூப்பிட்டாலும்
‘எனக்கும் உங்க அம்மாவுக்கும் அந்த ஊர் சரிப்படாது!  நீ அடிக்கடி வந்து பாத்துட்டுப் போ! அது போதும்’ என்று சொல்லி அவனை மேலே பேச விடாமல் செய்து விடுவார் அந்த ஓய்வு பெற்ற தமிழாசிரியர். 

ஆனால் இந்தமுறை
டார்லிங் குட்டி என்ன சொக்குப் பொடி போட்டதோ தெரியவில்லை. இருவரும் ஆறு மாதம் வந்து
இருக்க சம்மதித்து வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் வந்த நேரத்தில் தான் கூகிள்  பணி வந்திருக்கிறது. அவர்களுக்குத் தான் எத்தனை சந்தோஷம்!.

அப்போது
தான் அவனுடைய கைபேசி ஒலித்தது. கூகிள் அலுவலகத்திலிருந்து அவனுடைய பாஸ் – மென்டரின்
குரல்’ உன் வருகைக்காக
நம் நிறுவனம் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது’ இன்னும் சற்று நேரத்தில்
அங்கு வருவேன் என்று சொல்லிவிட்டு காரை  மனோ
வேகத்தில் செலுத்தினான்.  

மறுபடியும்
கைபேசி அழைத்தது. அவள் தான். “ ஹாய் சம்சாரம் ! என்ன சமாசாரம்” அவனுடைய வார்க்தைகளில்
துள்ளல் தெரிந்தது. அவள் ஏதும் பதில் சொல்லாமால், ‘அப்பா.. அப்பா .. ‘ என்று கேவினாள்!

‘என்ன
ஆயிற்று அப்பாவுக்கு?

அப்பா..
காலையில் தனியா வாக்கிங் போகும் போது மூணு போலீஸ்காரர்கள் அவரைச் சந்தேகித்து ஏதோ விசாரித்திருக்கிறார்கள்.
அவர் பதில் சொல்லுவதற்கு  முன்னாடியே அவரை கையை
முறுக்கிக் கீழே தள்ளிக்  காயப் படுத்தியிருக்கிறார்கள்!
அவருக்குத் தலையிலே பெரிய காயமாம். லிங்கன் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறார்களாம்.
எனக்கு இப்போது தான் நியூஸ் வந்தது. நானும் எங்க டீனும் இப்போ ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய்க்
கொண்டிருக்கிறோம். நீங்க எங்க இருக்கீங்க? ‘

“கடவுளே!
இது என்ன சோதனை! அவருக்கு ஒண்ணும் ஆகக்கூடாது!  இதோ நான் வர்றேன். நல்லா பாத்துக்கோ. ஆஸ்பத்திரி
போய் எனக்குப் போன்பண்ணு !”

கூகிள் அலுவலகத்திற்கு
தகவல் அனுப்பிவிட்டு காரைத் திருப்பி விரைவாக செலுத்தினான்.

“அப்பா!
உங்கள் ஊர் எனக்கு ஒத்துக்காதுன்னு அடிக்கடி சொல்வீங்க! அதையும் மீறி உங்களைக் கொண்டு
வந்ததுக்கா இவ்வளவு பெரிய அடி? கடவுளே அவருக்கு ஒன்றும் ஆகியிருக்கக் கூடாது”

லிங்கன்
ஆஸ்பத்திரியில் நேராக தலைமை மருத்துவரிடம் சென்றான்.

“தலையில்
பலமாக அடி பட்டிருக்கிறது. ஸ்கேன் எடுத்தோம் ஒரு சின்ன ஹெமரேஜ் இருக்கிறது. அதனால்
அவர் மயக்க நிலையில் இருக்கிறார். அவரது வலது கையிலும் காலிலும் பாதிப்பு தெரிகிறது.
நீங்கள் போய்ப்   பார்க்கலாம்’ என்றார்.

ஓடினான்.

அவன் மனைவியும்
காலேஜ் டீனும் அங்கே இருந்தனர். “‘அப்பா.. அப்பா”.. அவன் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது

“ஒரு சின்ன
ஆபரேஷன் செய்து அவரது கிளாட்டை சரி செய்ய வேண்டும். சற்று வெளியில் அமருங்கள். சர்ஜரி முடிந்ததும் அழைக்கிறோம்.’ என்றார் டாக்டர்.

வெளியே வந்ததும்
அவன் நண்பர்கள் எல்லாரும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். ‘அப்பா! தாத்தாவிற்கு என்ன ஆயிற்று? என்று கேட்டுக் கொண்டே பெரியவளும் சின்னவளும் அழுது  கொண்டே வந்தனர்

‘.உங்களுக்கு
எப்படித் தெரிந்தது?  

“அப்பா!
தாத்தாவைப் போலீஸ் தள்ளிவிட்டதை வீடியோவாய் என் வகுப்புத் தோழன் எடுத்திருந்தான். என்னிடம்
காட்டும் முன்பே அவன்  அதை       யூடியூபில்
போட்டுவிட்டான். அது இப்போது வைரலா உலகம் பூரா
பரவியிருக்கு”.

அவன் நண்பர்களும்
அதை ஆமோதித்தனர். ‘ஆமா! நாங்களும் அதைப் பார்த்துவிட்டுத் தான் இங்கே வந்தோம்!’ அவனும் தன் கைபேசியில் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தான்.

‘அவரது
ஒரே குற்றம் கறுப்புத் தோல் தான்’ ஒரு நண்பர் உறுமினார்.

‘இது
மனித உரிமை மீறல்’

‘அமெரிக்க
போலீசின் நிறவெறி’

அவனுக்கு
தொடர்ந்து போன் வந்துகொண்டே இருந்தன .யாரிடமும் பேசும் மனநிலையில் அவன் இல்லை. கூகிளிலிருந்து
அவனுடைய மென்டரும் பேசினார்.

லாபியிலிருந்த
டிவியிலும் அந்தக் காட்சி செய்தியாக வந்தது. போலீஸ்காரர்களின் அத்து மீறிய தாக்குதல்
மிகவும் கொடுமையாக இருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சின்னவள்  திடீரென்று “ ஐ ஹேட் தெம்! ஐ ஹேட் தெம்!  “
என்று ஹிஸ்டீரியா வந்தது போல திரும்பத் திரும்பக்  கத்தினாள். மகளை இறுக்க அணைத்து  ஆறுதல் கூற முயற்சித்தான். பெரியவளும் மெல்ல வந்து, ‘அப்பா நாம நம்ம ஊருக்கே போயிடலாம்’ என்று அழுது கொண்டே சொன்னாள். அம்மாவும் மனைவியும் திக்பிரமையில் பேசமுடியாமல்
நின்றனர்.

தந்தைக்கு
நேர்ந்த கதியை நினைத்து நினைத்துக் கலங்கினான். ‘அவருக்கு ஏன் இந்தக் கொடுமை?  என்று மனதுக்குள் புழுங்கினான். அந்த
வீடியோ காட்சியை பலமுறை பார்த்துக்  கண்ணீர்
விட்டான்.

சர்ஜரி நல்ல
படியாக முடிந்து. ஒரு வாரம் கழித்து  ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து
வீடு வந்து சேர்ந்தார். ஆனால் அவரால் முன்புபோல்
சரியாகப் பேச முடியவில்லை. பயிற்சி செய்தால் சரியாகிவிடும் என்பது டாக்டரின் கணிப்பு.

அவர் ஆஸ்பத்திரியில்
இருந்த அந்த ஒரு வாரமும் அவனது குடும்பத்தினர்  அனைவரும் தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவனுடைய
கூகிள் தலைமைப்பதவி, அவளுடைய டாக்டரேட், பெரியவளுடைய ‘ஸ்பெல் பி’ , சின்னவளுடைய ‘ஐ லவ் யு ஆல்’ எல்லாம் இரண்டாம் பட்சமாகத்   தோன்றியது.
இந்தியாவிற்குத் திரும்பப் போய் விடலாம் என்பதில் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருந்தனர். நண்பர்கள்
எத்தனை முறை கூறியும் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் கொள்கையில் தீர்மானமாக இருந்தனர்.

அதற்குள்
இந்த செய்தி ஒரு உலகச் செய்தியாக மாறிவிட்டது. பாரதப்  பிரதமர் அமெரிக்க அதிபருக்கு இது பற்றி விசாரிக்கக்
கேட்டுக் கொண்டார். இந்திய தூதராலயத்தின் அதிகாரியும் வந்தார். இந்தியாவில் எல்லா ஊடகங்களிலும்
இந்த செய்தி அடிபட்டது. அமெரிக்காவிலும் நிறைய வெள்ளையர் அமைப்புக்கள் இதைக் கண்டித்தன.
போலீஸ் தலைமை அதிகாரி வருத்தச்  செய்தியைக்
கூறிவிட்டு ‘அந்த
போலீஸ் அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்’ என்றும் அறிக்கை
விட்டார்.

அமெரிக்கப்
பத்திரிகைகளும் ‘வொய் திஸ் கொலைவெறி?’ என்று எழுதின.   உலகின்
எல்லா நாடுகளிருந்தும் பேஸ்புக், ட்விட்டரில் அவர்களுக்கு ஆதரவாக
எண்ணற்றவர் எழுதினர்.. இந்த இழப்பிற்குப் பத்து மில்லியன் டாலர் இழப்பீடு கேட்கவேண்டும்
என்று நண்பர்களும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் கூறினர். கூகிளின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளப்
போவதில்லை என்றும், குடும்பத்துடன் இந்தியா திரும்பப் போகிறோம்
என்ற அவனது செய்தி அனைவரையும் ஆச்சரியப் பட வைத்தது.

 

நண்பர்கள், உறவினர்கள், கூகிள் நிறுவன அதிகாரிகள் அனைவரும் அந்த முடிவிலிருந்து மாற்றிக்கொள்ளும்படி
வேண்டினர். ஆனால் அவர்கள் ஒரே தீர்மானத்திலிருந்தார்கள்.

அந்தத் தந்தையின்
நிலைமை வேறு மாதிரியாக இருந்தது. தன்னால் தன் மகனுக்கும், மருமகளுக்கும், பேத்திகளுக்கும் பெரிய இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறதே என்று அவர் கவலைப்பட ஆரம்பித்தார்.
‘ இல்லை அப்பா! அவர்கள் செய்த தவறுக்கு இது தான் தண்டனை! நான்
என்னுடைய உழைப்பை இனிமேல் அமெரிக்காவிற்கு விற்கப் போவதில்லை. வாருங்கள், நாம் எல்லோரும் நம் ஊருக்குப் போவோம். அங்கே கஷ்டமோ நஷ்டமோ ஒன்றாக இருந்து
சந்தோஷமாக இருப்போம். இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் இந்தியாவிலும் நடக்கலாம். ஆனாலும் அது
நமது தேசம். அங்கேயே போவோம். எங்களுக்கு இதில் எந்த விதக் கஷ்டமும் இல்லை உங்கள்  உடம்பு சரியானவுடன் நாம் புறப்படுவோம்’ உறுதியாகக் கூறினான்.

அப்போது
அவர்கள் வீட்டு அழைப்பு மணி அடித்தது. வாசலில் ஒரு பெரிய கார். அதில் அவனது மென்டர்
– கூகில் நிறுவனத்தின் தலைவர் தனியாக வந்தார். அவரது அழைப்புகளைப் பலமுறை நிராகரித்திருந்தும்
அவர் இப்படி அதிரடியாக – அறிவிப்பு எதுவும் இல்லாமல் வருவார் என்று அவன் கொஞ்சமும்
எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘நீ
தான் என்னைப் பார்க்க விரும்பவில்லை நான் உன் தந்தையைப் பார்க்க வரலாமல்லவா? எங்கே உன் தந்தை?
என்று வினவினார்.

“மன்னிக்கவும்.!
நான் கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும், வேதனையிலும் எடுத்த முடிவு அல்ல அது. அனைவரும் தீவிரமாக ஆலோசித்து எடுத்த
முடிவு அது. கூகிளுக்கு நிறைய தலைவர்கள் கிடைப்பார்கள் .ஆனால்
எங்களுக்கு நாங்கள் வேண்டும்.”

“இதையெல்லாம்
கேட்க நான் வரவில்லை உன் தந்தையைப் பார்க்கவேண்டும். அதுவும் தனியாக.! அதற்கு உன் அனுமதி
எனக்குத் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன்’’

தந்தையை
விட ஆயிரம் மடங்கு மதிப்பு வைத்திருந்த அவரிடம்  என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. எவ்வளவு  பெரிய மனிதர். ஆரம்பத்திலிருந்தே அவனுடைய வளர்ச்சிக்கு
அடிகோலினவர். அவனுடைய ஆதர்ச குரு. அவன் இந்த அளவு வளர்ந்ததற்கு அவரது பணி மகத்தானது.
அவரது வார்த்தைகளை மீறுவது கடினம் என்பதை உணர்ந்திருந்தான். அதனால் தான் அவரைச் சந்திக்கவும்
தயங்கினான்.

“மன்னிக்கவும்.
அவருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. அவருக்கு பேச உதவவாவது நான் வரட்டுமா?”    

“நீ வேண்டாம்.
எனக்குத் துணையாக இவளை அழைத்துச் செல்கிறேன்’ என்று சொல்லி அவனுடைய  சின்ன மகளைத்
தூக்கிக் கொண்டு ’உன் தாத்தா இருக்கும் இடத்திற்கு இந்தக் கிழவனை
அழைத்துப் போ’  என்று
உத்தரவிட்டார். அங்கு சென்று கதவையும் தாழிட்டுக் கொண்டார்.

image

‘இது
என்ன விபரீத விளையாட்டு’ என்று அவன் குடும்பத்தினர் அனைவரும்
நினைத்தனர். அரை மணி நேரம் அனைவரும் கையைப் பிசைந்து கொண்டு    உட்கார்ந்திருந்தனர்.
கதவு திறக்கும்  சத்தம் கேட்டது. சின்னவள் தான்  முதலில் ஓட்டமும் நடையுமாக வந்தாள் . அவளைத் தொடந்து
அந்த பெரிய மனிதர். ‘அப்பா! அப்பா..! ஐ லவ் ஹிம் ஸோ மச்’ என்று சொல்லி அந்தப்
பெரியவரின் காலைக் கட்டிக் கொண்டாள்.அவரும் அவளைத் தூக்கி  முத்தமிட்டுவிட்டு ‘ யங்மேன்!
நான் உன்னை பிறகு சந்திக்கிறேன் உனக்கு விருப்பமிருந்தால்.- .அதுவரையில் குட்பை’ என்று சொல்லிவிட்டு அவனுடைய பதிலைக் கூட
எதிர் பார்க்காமல் கிளம்பிவிட்டார். கார் கிளம்பும் சத்தம் கேட்டது.

நேரே தந்தையிடம்
ஓடினான். கூடவே அவன் மனைவியும் குழந்தைகளும் அம்மாவும் அவன் பின்னால் சென்றனர். அங்கே
அவன் தந்தையின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

‘அப்பா’ என்று அலறிக் கொண்டு அவர் அருகில் போனவனை, ‘ நோ டாடி.. தாத்தா அழவில்லை. அவர் ரொம்ப ஹேப்பியாயிருக்கார்!’ என்று சின்னவள் குதித்துக் கொண்டே கூறினாள்.

“என்ன ஆயிற்று
அப்பா? அவர் என்ன
சொன்னார்?

எல்லோரும்
அவருடன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டார்கள்.

“என்னால
இப்போ ஓரளவு நல்ல படியா பேச முடியுது! அதுக்குக் காரணம் அந்த வெள்ளைக்காரர் தான்.
அவர் என்ன செஞ்சார் தெரியுமா? ‘உங்களை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியதுக்காக அமெரிக்காவில
இருக்கிற மக்கள் சார்பில் உங்க கிட்டே மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்! அதுவும் உங்க ஊர் வழக்கப்படி’ என்று சொல்லி என் காலடியில் பிரார்த்தனை செய்வது போல மண்டியிட்டு மன்னிப்புக்
கேட்டார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. நான் பதறிப்போய் “வேண்டாம் வேண்டாம்’ என்று சொல்லும் போது தான் எனக்கு முழு ஸ்மரணையும் வந்தது.

அதற்கு அவர்’ “தயவு செய்து என்னைப் பேச
விடுங்கள்! உங்களுக்கு ஏற்பட்ட கொடுமைக்காக நீங்கள் அனைவரும் அமெரிக்காவை விட்டு இந்தியா
செல்ல முடிவு எடுத்துவிட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். எனக்குப் பிறகு கூகிளுக்கு
தலைவனாக வரும் தகுதி உங்கள் மகனுக்கு இருக்கிறது. அவன் இந்தப் பிரச்சனையால் அதை உதறிவிட்டு
இந்தியா செல்லப் போகிறான். அவன் என்னுடன் பணி புரிந்தபோதே அவனுடைய கொள்கைப் பிடிப்பையும்
பாசத்தையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன். நான் உங்களிடம் வேண்டுவது என்னவென்றால் நீங்கள்
எங்களை மன்னிக்கவேண்டும் ! உங்களுக்குப் பிடித்த உங்கள் மொழியிலேயே சொல்லுகிறேன் என்று
‘எழுதிவைத்ததைத் தப்பின்றி
சொன்னார். ‘ இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம்
செய்துவிடல்’ என்று திருக்குறளில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். எங்கள்
அனைவரை விட உங்களுக்கு அதன் அர்த்தம் நன்றாகப் புரியும். தயவு செய்து எங்களையும்    எங்கள் நாட்டையும்  மன்னித்துவிடுங்கள்! இப்போது நீங்கள் போனால் நாங்கள்
எப்போதும்  குற்ற உணர்ச்சியிலேயே இருப்போம்”
என்று சொல்லிவிட்டு ‘டார்லிங்கை’ அவர் சொன்னதை
விளக்கச் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு எனக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு என் பதிலைக் கூட எதிர்பார்க்காமல்
சென்று விட்டார்!

அதனால் இப்போ
என் முடிவைச் சொல்லுகிறேன். திருக்குறளை அவர் வாயில் கேட்டபிறகு நான் பதில் மரியாதை
செய்யவில்லை என்றால் நான் மனிதனே அல்ல! நாம் அனைவரும் இந்தியா செல்லப் போவதில்லை. இங்கு
தான் இருக்கப் போகிறோம். நீ அந்த கம்பெனி பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள். அது தான் நீ அவர்களை
மன்னித்ததின் அடையாளம்! நானும் என் பங்கிற்கு
அந்தப் போலீஸ்காரர்களை மன்னித்து அவர்கள் மீது  நண்பர்கள் போட்ட வழக்கைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளப்
போகிறேன். எவ்வளவு கோர்வையாக பழைய மாதிரி பேசுகிறேன் பார்த்தாயா? திருக்குறள் என்னை முழுதும்
குணப் படுத்திவிட்டது.’

அடுத்த நாள்  கூகிள் அலுவலகத்தில் …

“வெல்கம்
யங்மேன்! நீ கட்டாயம் வருவாய் என்று எனக்குத் தெரியும்”

“அது சரி
திருக்குறளை எங்கே பிடித்தீர்கள்?”

“கூகிள்
சர்ச்சில் தான்..”.

இருவரும்
சிரித்தார்கள்! !

ஷாலு மை வைஃப்

image

ஷாலுவை ஸ்வாமினியுடன் சிங்கப்பூருக்கு பிளைட் ஏற்றிவிட்டு வந்த
எனக்கு “ஏர்போர்ட்டில் பரபரப்பு என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் டென்ஷன்
ஆகிவிட்டது. அது என்னவென்று தெரிந்து கொள்ளுமுன் கரெண்ட் கட்டாகி டிவி , இன்டெர்நெட் எல்லாம் ஆப் ஆகிவிட்டது. 

மறுபடி ஷாலுவின் அப்பாவிடமிருந்து போன்.” மாப்பிள்ளை !
ஷாலுவைப் பாத்தேளா? “ அதற்குள் போன் கட்டாகி என்
டென்ஷனை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. இன்வர்ட்டரும் ஓடவில்லை. ஓர் நிமிடம் தலையைச்
சுற்றியது. 

ஷாலு  பிளைட் பிடித்திருக்க மாட்டாள்.  இன்னும் ஒரு மணிநேரம் இருக்கிறது. டிங். ஷாலுவிடமிருந்து
.மெஸேஜ் வந்தது. ‘டி வி பாருங்கோ ’ என்ற
சிம்பிள் வார்த்தை. முடியாதைத் தான் எப்பவும் ஷாலு சொல்வாள். 

இன்னிக்கு ஆபிசிலிருந்து சீக்கிரம் வந்துடுங்கோ’ என்பாள். அன்றைக்குன்னு பார்த்து ஒரு மீட்டிங்
இருக்கும். சாயங்காலம் வரும்போது கொத்தமல்லி கருவேப்பிலை வாங்கிட்டு வாங்கோ ன்னு
சொல்லுவாள். சரி, வீட்டுக்குப் பக்கத்தில இருக்கிற கடையில
வாங்கிக்கலாம்னு வருவேன். அன்னிக்குன்னு பார்த்து ‘ரெண்டும்
பழசாயிடுச்சு சார்! நாளைக்கு தர்ரேனே’ என்று பாசத்தோடு
சொல்லுவான் கடைக்காரன். திரும்ப ஆபீஸ் பக்கத்தில இருக்கற கடைக்குப் போக
சோம்பேறித்தனம். சரி பார்த்துக்கலாம்னு வீட்டுக்கு போனா கருவேப்பிலை கூட வாங்கத்
தெரியாதவன்னு ஒரு லுக் விடுவாள் ஷாலு. அது போதும் நாலைந்து நாளைக்கு எதையும்
மறக்கத் தோணாது. 

மெஸேஜ் வந்ததினாலே ஒரு திருப்தி. மேஜர் பிராப்ளம் ஏதும் இல்லை.
மொபைலில் 3ஜி இருக்கான்னு பார்த்தா நெட்வொர்க்கே
இல்லை. மாசத்தில மூணு நாளைக்கு  எங்க காலனி மொபைல் எல்லாம் அஞ்ஞான வனவாசம் போயிடும். வீட்டுக்குள்ளே நெட்வொர்க் வராது. போன் லேசா அடிச்சா அவனவன் அவசர அவசரமா போனை எடுத்திக்கிட்டு வாசலுக்கு ஓடுவாங்க. டமால் டுமீல் என்று கதவு திறந்து மூடும் சத்தம் கேட்கும். அந்த சமயத்தில எங்க காலனியில
எந்தவித ரகசியமும் இருக்காது. 

மாடி வீட்டு சேஷனோட  மாட்டுப்பொண் குளிக்காம இருக்கறதிலிருந்து, 

கீழ் வீட்டு சரோஜா மாமியின் ஓர்ப்படி கஜானாவில வளையல் வாங்கின
சேதியும், 

பக்கத்து வீட்டு லைலா அவ  பிரண்டு
( பாயோ கர்லோ ) கூட ஓகே கண்மணி படத்துக்குப் போற சேதியும்  

லக்ஷ்மி மாமி நாராயணீயம் கிளாசுக்குப் போறாள் என்ற சேதியும் 

எங்க ஆபீஸ் எம்‌டி வத்தக்கொழம்பும் சுட்ட அப்பளாமும் சாப்பிட
வீட்டுக்கு வர்ரார் என்ற சேதியும் 

நரசிம்மன் பென்ஷனுக்கு லைவ் சர்டிபிகேட் கொடுக்க மறந்துட்டார்
என்பதுவும் 

காலனி முழுதும் எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சுடும். 

மாமனார் எப்படி பேசினார் என்று யோசித்தால் அவர் லேண்ட் லைனில்
பேசியிருக்கிறார். 

மறுபடி ஷாலு கிட்டேயிருந்து  மெஸேஜ் ” பாத்தீங்களா?“  என்று. 

மூன்று மெஸேஜுக்குப் பதில் போடவில்லை என்றால் ஷாலு அவள் அவளாகவே
இருக்க மாட்டாள். அந்தக் கோபத்தில் என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கும். விளைவுகளுக்கு
அவள் ஜவாப்தாரி ஆக மாட்டாள். இப்படித்தான் போன மாதம் நான் ஆபீஸில் கொஞ்சம் பிஸியாக
இருந்த போது மூணு தடவை அவளோட போனை எடுக்கலை. நேரா எங்க மேனேஜருக்கே போன்
செஞ்சுட்டாள். அவ்ர் கிட்டே என்ன சொன்னாளோ தெரியலை அவர் அஞ்சாவது நிமிஷத்தில ஆபீஸ்
காரைக் கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிச்சு வைச்சார்னா பாத்துக்கங்களேன். 

பிராப்ளம் ஒண்ணும் இல்லையே என்று திருப்பி மெஸேஜ் அனுப்பினேன்.
பதில் ஒன்றும் இல்லை. வராது என்பதுவும் எனக்குத் தெரியும். 

டிவி பார்க்க என்ன வழி என்று தீவிரமா யோசிக்கும் போது கரண்ட்
வந்தது. ஆஹா என்று சுடச்சுட செய்திகளை சன் டிவி தானே தரும் என்று அதைப் போட்டேன்.
தமிழ் நாட்டில் எந்த மூலையில் கொலை கொள்ளை கற்பழிப்பு என்று விளக்கமாகச்
சொன்னார்களே தவிர ஏர்போர்ட் சமாசாரம் ஒண்ணும் வரவில்லை. .சானலைத் திருப்பிக்
கொண்டே வந்தேன்.பொதிகை வந்ததும் இன்று சென்னை ஏர்போர்ட்டில் நடைபெற்ற பரபரப்பான
சம்பவத்தை விளம்பர இடைவேளைக்குப் பிறகு காணலாம் என்று சொன்னார்கள். நானும்
நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன். 

image

விளம்பரம் முடிந்தது. ஆஹா ! என்ன இது ? ஷாலு டிவியில் வருகிறாளே ! மெயின் போகஸ் குருஜினி
தான். இன்று உலக யோகா தினம். ராத்திரி பன்னிரண்டுக்கு மேல் ஆரம்பமாகி விட்டது. அதைக் கொண்டாடும் வகையில் குருஜினி யோகா பயிற்சியை  ஏர்போர்ட்டில் காத்துக் கொண்டிருக்கும் பயணிகள் அனைவரையும் செய்யச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். எப்படி சரியாகச்
செய்யவேண்டும் என்பதற்கு ஷாலு தான்   டெமோ கொடுத்து வந்தாள். இதெல்லாம் அன்று சென்னையிலிருந்து துபாய் செல்ல வந்த பி ஜே பி எம்.பி ஒருவர் மற்றும் அவரது பரிவாரங்கள் எல்லாம் பார்த்தன.  அவரை பேட்டி காண வந்த பிரஸ் மக்களை உள்ளே அழைத்து அவர்கள் முன்னிலையில் அவரும் அந்த யோகா உத்சவத்தில் கலந்து கொண்டு ’ மோடி ஜிந்தாபாத்! யோகா ஜிந்தாபாத்’ என்று குரல் எழுப்பிக் கொண்டு இருந்தார். குருஜினிக்கு அவர் முன்பே
தெரிந்தவராக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

 இது திடீரென்று நடந்ததா
அல்லது திட்டமிடப் பட்டதா என்று எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஷாலுவுக்குத்
தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு. மத்தியானம் கூட குழந்தைகளுக்கெல்லாம் யோகா சொல்லிக்
கொடுக்கணும் என்று சொன்னாள். அப்பாவையும் சிரசாசனம் – யோகா எல்லாம்  பண்ணச்
சொல்லணும். அவரோட முழங்கால் வலி குறையும்  என்று சொன்னாள். அவருடைய மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும்
ஏன்  முடிச்சு போடுகிறாய் என்று நான்
ஜோக்காய்க் கேட்டேன். (அவள் அதை ரசிக்கவில்லை என்பது, அவள் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு  பாத்திரம்
தேய்க்கிற ஸ்டைலிலேயே தெரிந்தது.).   அதற்குப் பிறகு யோகாவைப் பற்றிப்
பேசவில்லை. அதனால தான் அவளுக்கு முன்னாடியே தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பிருக்கும்னு
எனக்குத் தோன்றியது.

குழந்தைகளை எழுப்பி அம்மா டி வி யில வந்திருக்கான்னு சொல்லலாம்னு
நினைச்சேன். இப்ப தான் ரெண்டும் தூங்கப்போச்சு. இப்ப எழுப்பினா அம்மா திரும்பி
வந்துட்டாளான்னு நினைச்சு ஏடா கூடாமா ரியாக்ட் செய்யுங்கள். சரி, நாளைக்கு
இதை மறுபடியும் மறு ஓளிபரப்பு வைப்பாங்க என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது.

ஷாலுவை டிவியில் பாத்தா ரெண்டு குழந்தைக்கு அம்மா மாதிரி தோணலை. கொஞ்ச  நேரம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே
இருந்துவிட்டேன். இந்த களேபரத்தில ஷாலுவுக்கு மெஸேஜ் கொடுக்க மறந்து விட்டேன். லேண்ட்
லைனையும் சரியாக வைக்காததால் அதுவும் ஆஃப் ஆகிக் கிடந்தது. அவளிடமிருந்து மூணாவது மெஸேஜ் வந்து நான்கு நிமிஷம் ஆகிவிட்டது. நான் பரபரப்போடு அவளைப் போனில் பிடிக்க
முயற்சி செய்யும் போது பார்த்தால் என் போனில் சார்ஜ் தீர்ந்து போயிருக்கிறது. அதைச்
சார்ஜில்  போட்டு விட்டு ஷாலுவின்
நம்பருக்கு போன் செய்ய முயலும் போது என் வீட்டு காலிங் பெல் அடித்தது. ஷாலு தான்
வந்துவிட்டாளோ  என்று பார்த்தால் பக்கத்து
வீட்டு சில்க் ஸ்மிதாவின் கணவன் நிற்கிறான். அவன் தெலுங்கையும் தமிழையும்
இங்கிலீஷையும் கலந்த ஒரு திராவிட பாஷையில ஏதோ சொன்னான். எனக்குப் புரிஞ்சுடிச்சு.
ஷாலு தான் சில்க்குக்கு போன் பண்ணியிருக்கணும். “ரொம்ப தேங்க்ஸ், நானே பாத்துக்கிறேன்” என்று சொல்லி அவனை அனுப்பி
வைத்தேன்.

அதற்குள் ஷாலுவிடமிருந்து எனக்கே நேரடியாக லேண்ட் லைனில் போன்
வந்தது.

“ஹாய் ஷாலு கங்கிராட்ஸ்”

“கங்கிராட்ஸ் எல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். என்னாச்சு உங்க
போனுக்கு?

“ வழக்கம் போல சார்ஜ் இல்லே. அத்தே விடு.  சூப்பரா இருந்தது யோகா எல்லாம். நீயும் உங்க குருஜினியும்
கலக்கிட்டீங்க” என்றேன்.

“ நான் போன் பண்ணினது எதுக்குத் தெரியுமா? கிளம்பற அவசரத்தில பாலை உரைகுத்த மறந்துட்டேன்.
மறக்காம பண்ணிடுங்கோ. இல்லேன்னா நாளைக்கு குழந்தைகளுக்குத் தயிர் சாதம் இல்லாம
போயிடும்”

காரில் வரும் போதே “அப்பா
நாளைக்கு தயிர் சாதம் வேண்டாம். பேசாம சரவண பவனிலிருந்து வெஜ் பிரியாணியும்
பன்னீர் பட்டர் மசாலாவும் வாங்கித் தாப்பா” என்று கெஞ்சினார்கள். நானும் உசேன்
பாய் மாதிரி வாக்குக் கொடுத்திட்டேன்.  

“டோன்ட் வொரி ஷாலும்மா! இப்பவே உரை குத்திடறேன். வேற ஏதாவது
மறந்திட்டியா “ என்று சாதாரணமாகத் தான் கேட்டேன்.

“ ஏன் நீங்க இப்படி குத்திக் காட்டிப் பேசறீங்க” என்று ஷாலு
பிடிச்சுட்டா.

“ பிளைட் என்னாச்சு ஷாலும்மா? டிலேயா
என்று கேட்டேன்.

“ யோகா டெமோவெல்லாம் முடிச்சுட்டுத் தான் நாங்க செக்யூரிட்டி
செக்குக்கே போகப்போகிறோம்” என்றாள்.

என் நாக்கில் சனி.

“அது சரி. இது நீங்க முதலிலேயே பிளான் பண்ணினது தானே “ என்று
கேட்டுவிட்டேன்.

“நீங்களும் அந்தப் பத்திரிகை நிருபர்களும் ஒரே மாதிரி தான்
கேட்கறீங்க. குருஜினிக்கு மோடி கிட்டேருந்து நேரடியா மெஸேஜ் வந்தது. ‘உலக யோகா தினத்தைச் சிறப்பா கொண்டாடுங்கோ’ என்று. அதனால தான்  ஏர்போர்ட்டில்
12 மணியிலிருந்து 12.15  வரை யோகா டெமோ பண்ணினோம்.

பிரைம் மினிஸ்டர் ஆபீசிலிருந்து இந்த மாதிரி மெஸேஜ்
எல்லாருக்கும் வரும் என்பது  அவளுக்குத்
தெரியவில்லை. எனக்கும் வந்திருந்தது.

“என்ன பேச்சே இல்லை! தூக்கம் வருதா?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. நாளைக்கு நீங்கள் சிங்கப்பூர் போய் எப்படி
கலக்கப் போறீங்கன்னு நினைச்சுப் பார்த்தேன். அது சரி ஷாலு! சிங்கப்பூரில் உங்க
புரோகிராம் என்ன? ”

“அதெல்லாம் அங்கே போய் சொல்லறேன். இப்போ போர்டிங் கால்
கொடுத்துட்டாங்க! குழந்தைகளை ஜாக்கிரதையாய்ப் பாத்துக்கங்க! நீங்களும் கண்ட கண்ட
இடத்தில சாப்பிடாதீங்க! பன்னீர் பட்டர் மசாலா பக்கமே போகாதீங்க. வயத்துக்கு ரொம்ப
கெடுதலாம் குருஜினி சொல்லியிருக்கார் ” என்று சொல்லி போனை வைத்தாள்.

image

ஷாலு! உன்னோட பொஸ்ஸஸிவ்
இண்டெல்லிஜன்ஸ் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு என்று மனதுக்குள் சொல்லிக்
கொண்டே படுக்கப்போனேன். ஏனோ அந்த சமயம் ஃபர்ஸ்ட் நைட்டில அவள் பேசின பேச்சு ஞாபகம்
வந்தது. “ ஐ லவ் யு ஷாலு’ என்று சொல்லிக் கொண்டே தூங்கிப்
போனேன்.

‘மனிதர்கள் பலவிதம்…….. ஒவ்வொருவர் ஒருவிதம்

image

     “  மாலா .. நான் முடிவா சொல்றேன்…. தியாகு அவன்
ரெண்டாவது பெண் கல்யாணத்துக்கு இன்வைட் பண்ணலே.. அதனாலே நாளைக்கு அந்தக்
கல்யாணத்துக்கு நாம் போகப் போறதில்லே … எனக்கு முக்கியமா ஒரு மீட்டிங்
இருக்கு.  நான் போய் அதை அட்டெண்ட்
பண்ணறேன் ..” என்றான் ரவி தீர்மானமாக.  அரை
மணி நேரமாக அவளிடம் விவாதித்துக் களைத்துப் போயிருந்தான்.

     “ இல்லீங்க.. நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா..” என்று இழுத்தவளைத்
தடுத்து நிறுத்தினான்.

     “ ஓகே… ஒண்ணு செய்.. நீ வேணா போய் அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு வா ..
நம்ம பேரக் குழந்தை ரித்திக்கையும் கூட்டிட்டுப் போ ‘ என்று சொன்னபடியே
கிளம்பி வெளியே சென்று விட்டான்.

     திருமண மண்டபம்.
நாதஸ்வரம் ஒலிக்க ஜே ஜே என்றிருந்தது.
மாலா ரித்திக்குடன் மண்டப வாசலில் ஆட்டோவில் சென்று இறங்கினாள்.

     மண்டப வாசலில் தியாகு அவன் உறவினர் யாருடனோ பேசிக்
கொண்டிருந்தான்.

     ஆட்டோவிற்குப் பணம் கொடுத்து விட்டு ஒரு புன்சிரிப்புடன் மண்டப
வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

     தியாகுவின் அருகில் வந்ததும், ‘ குட்
மார்னிங் ..’ என்றாள்  அவன்
கவனத்தைத் திருப்ப.

     திரும்பிப் பார்த்த தியாகு, “ ஓ.. மாலாவா.. உள்ளே
போம்மா…. முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிட்டிருக்கு..’ என்று  கூறியபடியே, அவன் உறவினரிடம்
உரையாடலைத் தொடர்ந்தான்.

     ஒரு நிமிடம் சலனமின்றி நின்றாள் மாலா… தியாகுதானா இது? கல்யாணத்துக்கு
வந்தவளை வாய் நிறைய ‘ வா ‘ வென்று கூப்பிட மாட்டாரா.” ரவி ஏன் வரவில்லை என்று கேட்கக்
கூடவா மாட்டார்? என்ற குழப்பத்துடன் மெதுவாகத் திருமண மண்டபத்துக்குள்
சென்றாள்.

     அவளும் ரித்திக்குடன் ஒரு வரிசையில் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து
கொண்டாள்.  தியாகுவின் மனைவியும், முதல் பெண்ணும், மாப்பிள்ளையும் பம்பரமாகச்
சுழன்று, அவர்கள் உறவினர்களையும், நண்பர்களையும்
உபசரித்து டிபன் சாப்பிட அழைத்துக் கொண்டு சென்றனர்.  இவளுக்குப் பரிச்சயமான முகம் அந்தக்
கூட்டத்தில் யாரும் இல்லை.  பக்கத்தில்
பேசக் கூட ஆளின்றி ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு யுகமாகக் கழிந்தது.

     அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் முகூர்த்தமும், மற்ற சடங்குகளும்
நல்லபடி நடந்தேறின.  வந்திருந்த
விருந்தினர் அனைவரும் மணமக்களை வாழ்த்தப் பரிசுடன் கியூவில் நின்றனர்.  இவளும் போய் அந்தக் கியூவில் நின்று கொண்டாள்.  மணமக்களை வாழ்த்திப் பரிசையும் கொடுத்து விட்டு
மேடையிலிருந்து கீழே வந்தாள்.

     ‘ அம்மம்மா எனக்கு பாத்ரூம் போகணும் ‘ என்று அடம் பிடிக்க
ஆரம்பித்தான் ரித்திக்.

     பாத்ரூமைத் தேடிக் கண்டு பிடித்து அவனை பாத்ரூம் போகவிட்டு , மண்டபத்தை நோக்கித்
திரும்பியவள், தியாகு யாரோ ஒரு உறவினரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டு
ஒரு நிமிடம் நின்றாள்.  தியாகு அவளைக்
கவனிக்கவில்லை.

     “ என்ன.. தியாகு.. நீ உனக்கு ரொம்ப நெருங்கிய உறவினர்களையும், நண்பர்களையும் தான்
கூப்பிட்டிருக்கேன்னு சொன்னே.. நீ சொன்ன பேர்கள்ளே ரவியின் பெயர் இருக்கலையே.. ஆனா
அவர் மனைவி வந்திருக்காங்க போல் இருக்கு “ என்றார் அந்த உறவினர்.

     ‘  அட.. ஏன்பா.. கேட்கறே?  இந்த ரவிக்கு ஒரு விவஸ்தையே இல்லே.. நான் அவனை
உண்மையா அழைக்கணும்னு நினைச்சிருந்தா, அவன் இருக்கிற தெருவுக்கு அடுத்த தெருவிலே இருக்கிற நம்ம
சொந்தத்தைக் கூப்பிடப் போனவன் அவனையும் கூப்பிடப் போயிருக்க மாட்டேனா..? இதை ஒரு மனுஷன்
புரிஞ்சிக்க வேண்டாமா.? அவனால் வர முடியலே போலிருக்கு.. அவன் மனைவியை அனுப்பி
இருக்கான். முடிஞ்சிருந்தா, அழைப்பு இருக்கோ இல்லையோ, நட்பு என்ற பெயரில்
ஒரு படையோடு வந்திருப்பான் “ என்று கூறியபடியே அந்த உறவினருடன் மண்டபத்துக்குள்
சென்றான் தியாகு.

     திக்கென்றது மாலாவிற்கு.
கண்களில் ‘களுக்’கென்று நீர் கோர்த்தது.

     ரவி சொன்னது எத்தனை உண்மை? அந்தக்
கண்ணீருக்குள்ளே முன் தினம் அவளுக்கும் ரவிக்கும் நடந்த வாக்குவாதம் திரைப்படம்
போல் ஓடியது.

     “ என்னங்க.. நாளைக்குத் தியாகுவின் ரெண்டாவது பெண் கல்யாணம். எப்போ
போகலாம்.. என்ன செய்யலாம் சொல்லுங்க..’  என்றாள்
மாலா, பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்த ரவியிடம்.

     “ இல்லே மாலா.. தியாகு நம்மள கல்யாணத்துக்குக் கூப்பிடலே.. அதனாலே
நாம போனா சரியா வராது..’ என்றான் ரவி.

     ‘ என்ன  சொல்றீங்க..? அவர் உங்க
நண்பர்ங்க.. அதுவும் ரொம்ப வருஷமா இருக்கிற நட்பு.. அப்படி இருக்கும்போது அவர்
கூப்பிடலேங்கறதுக்காக நாம போகாம இருக்கலாமா..? ஏதோ கல்யாண வேலைகள்ளே
கூப்பிட மறந்திருக்கலாம்..’

     ‘ இல்லேம்மா.. நமக்குத் தெரிஞ்ச பலபேரைக் கூப்பிட்டவன் நம்மை
மட்டும் கூப்பிடாம இருந்தது, நம்மள கூப்பிடற ஐடியா இல்லேன்னு தான்னே தோணுது’

     ‘ ஆமா.. அப்படிச் சொல்றீங்களே.. உங்க நண்பர் முரளி கூட அவர்
பெண் கல்யாணத்துக்கு நம்மைக் கூப்பிட மறந்து போயிட்டார். அந்தக் கல்யாணத்துக்கு
மட்டும் நீங்க எடுத்துக் கட்டிண்டு போகலையா..?’

      “
நாம முரளி கல்யாணத்துக்குப் போனோம்.  ஆனா
நாம அங்கே போனதும் அவன் ரியாக்ஷன் எப்படி இருந்தது கவனிச்சியா.. அவன் ஓடி வந்து
என்னைக் கட்டிப் பிடித்து ‘ டேய் ஸாரிடா .. கல்யாண வேலைகள்ளே உன்னை வந்து கூப்பிட
மறந்துட்டேன்.  அப்படி செய்திருந்தாலும்
மனசுலே வெச்சுக்காம குடும்பத்தோடு வந்திருக்கியே.. எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்டா..
ரொம்ப சந்தோஷம்டா.. என்று சொன்னானே ஞாபகம் இருக்கா.. கல்யாணம் முடிஞ்சு நாம்
கிளம்பும் வரை எத்தனை தடவை வந்து வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்டிருப்பான்.. ஞாபகம்
இருக்கா..?

 “ அது வாஸ்தவம் தான்… ஆனா முரளியை விட, தியாகு நம்ம
குடும்பத்துக்கு இன்னும் க்ளோஸ் இல்லீங்களா? எத்தனை நாள் வந்து ‘ இதைச் செய்து
கொடுங்க.. அதைச் செய்து கொடுங்க’ என்று உரிமையோடு கேட்டு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.  அவருக்கும் மறந்து போயிருக்கலாம் அல்லவா..?”

     ‘ இல்லம்மா மாலா… உயிருள்ள இனங்களை அதுவும் மனிதர்களை ஒரே
அளவு கோலால் அளக்கக் கூடாது.  மனுஷங்க, உணர்வுகளுக்கு, கட்டுப்பாடுகளுக்கு, கட்டாயத்துக்கு
அடிமைங்க.. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமா இருப்பாங்க.. குணாதிசயங்கள், பேட்டேர்ன் ஆஃப்
பிஹேவியர் வேற வேற விதமா இருக்கும்.
அன்னிக்கு முரளி கூப்பிட மறந்தாலும் அவன் பெண் கல்யாணத்துக்குப்
போனோம்.  ஆனா தியாகு கேஸ் வேறே.  அவன் ஒவ்வொண்ணும் ஒரு கணக்கோடு செய்யறவன்.  அதனாலே, அவன் கூப்பிடலேன்னா, ஏதோ ஒரு கணக்குலே
அவன் நமக்கு அழைப்புக் கொடுக்கலே.. அவ்வளவுதான்… ஸோ இட் ஈஸ் பெட்டர் டு ஸ்டே எவே…  ’ என்றான் ரவி.

     “ இல்லீங்க.. நாளைக்கு தியாகு வந்து.. ‘ நான் ஏதோ வேலைகள்
பிஸியிலே மறந்துட்டேன் . ஆனா, ஆஸ் எ ஃப்ரெண்ட், நீ வந்திருக்க வேண்டாமா..? என்று கேட்டால் நாம
என்ன பதில் சொல்வோம்?”

     ‘ அந்தப் பிரச்சினையே வராது.  அப்படி வந்தாலும் நான் பார்த்துக்கறேன்.”

     “ இல்லீங்க..”

     விவாதித்து, விவாதித்து, இதோ இங்கு வந்து
மூக்குடைபட்டு நிற்கிறாள் மாலா.

     “ என்ன.. ஆன்டி.. இங்கேயே நின்னுட்டீங்க..
இப்போதுதான் முதல் பந்தி ஆரம்பிச்சிருக்காங்க.. டைனிங் ஹாலுக்குப் போங்க.. என்ற
குரல் கேட்டு இவ்வுலகிற்கு வந்தாள்.

     தியாகுவின் முதல் பெண் புன்முறுவலுடன்
அவளிடம் கூறியபடியே மண்டபத்துக்குள் சென்றாள்.
அவள் புன்முறுவலில் சிறிது நக்கலும் சேர்ந்திருந்ததோ?

     மாலா சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்.  எல்லோரும் அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட இடம் பிடிக்க
டைனிங் ஹாலுக்குள் சென்று கொண்டிருந்தனர்.
மாலா ரித்திக்கையும் கூட்டிக் கொண்டு மண்டபத்துக்கு வெளியே வந்து
வீட்டிற்குச் செல்ல ஆட்டோ பிடித்தாள்.  

இந்தப் பூவைக் கேமராவில் கிளிக்கியவர் ஸ்ரீநிவாசன் ராஜா!

எடுத்த இடம்? 

சான் பிரான்சிஸ்கோ ?  கனடா  ? 

இரண்டும் இல்லை!

ஊட்டிக்கு அருகில் இருக்கும் குந்தாவில் எடுக்கப்பட்டது!

ரோஸ்ஸின் ரோஸ் எவ்வளவு ரோஸியாக இருக்கிறது? 

சுட்ட கதை -நம்பிக்கை

நன்றி: முகநூல்

image

 

அந்த அழகிய கிராமத்திற்கு ஒரு முனிவர் வந்திருந்தார். ஊருக்கு மத்தியில் இருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். தாகம் எடுக்க தண்ணீர் வேண்டும் என்று மக்களிடம் முனிவர் கேட்டார் யாருமே ஊரில் அவரைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

கோபத்தில் சாபமிட்டார் அந்த ஊருக்கு ..” இன்னும்
50வருடங்களுக்கு இந்த ஊரில் மழையே பெய்யாது
வானம் பொய்த்துவிடும் ” … இந்த சாபம் பற்றி கேள்விப்
பட்ட அனைவரும் என்ன செய்வது என்றே தெரியாமல்
கவலையோடு அவரின் காலடியில் அமர்ந்து
மன்னிப்பு கேட்டனர் ..

சாபத்திற்கு விமோசனம் கிடையாது என்று கூறிவிட்டார் முனிவர் .வேறு வழியின்றி
அனைவருமே அவரின் காலடியில் அமர்ந்து இருந்தனர். மேலிருந்து இதைக் கவனித்த பரந்தாமன் தனது சங்கினை எடுத்து தலைக்கு வைத்து படுத்துவிட்டான்
( பரந்தாமன் சங்கு ஊதினால் மழை வரும் என்பது
நம்பிக்கை ).

இன்னும் 50 வருடங்கள்மழை பெய்ய வாய்ப்பில்லை என்பதால் இனி சங்குக்கு ஓய்வு என்றே வைத்து விட்டான் …)

அந்த ஊரில் ஒரு அதிசயம் நடந்தது …ஒரே ஒரு உழவன்
மட்டும் கலப்பையைக் கொண்டு தினமும் வயலுக்குச் சென்று வந்து கொண்டிருந்தான் .அவனை அனைவரும் பரிதாபமாகவே பார்த்தனர்.

மழையே பெய்யாது எனும்போது இவன் வயலுக்கு போய் என்ன செய்யப் போகிறான் என்ற வருத்தம் அவர்களுக்கு … அவனிடம் கேட்டே விட்டனர் . நீ செய்வது முட்டாள்தனமாக இல்லையா என்று ..

அதற்கு அவனின் பதில்தான் நம்பிக்கையின் உச்சம் ”’ 50
வருடங்கள் மழை பெய்யாது என்பது எனக்கும் தெரியும். உங்களைப் போலவே நானும் உழுதிடாமல் இருந்தால் 50 வருடங்கள் கழித்து உழுவது எப்படி என்றே எனக்குமறந்து போயிருக்கும்..அதனால்தான் தினமும் ஒருமுறை உழுது கொண்டு இருக்கிறேன் ” என்றான்.

இது வானத்தில் இருந்த பரந்தாமனுக்கு கேட்டது. அவரும் யோசிக்க ஆரம்பித்தார் ..”50 வருசம் சங்கு ஊதமால் இருந்தால் எப்படி ஊதுவது என்று மறந்து போயிருமே ”. என்றே நினைத்து சங்கை எடுத்து ஊதிப் பார்க்க ஆரம்பித்தார் …. இடி இடித்தது …மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது …நம்பிக்கை ஜெயித்து விட்டது .


image

தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சி தன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்

பச்சை நோட்டுக்களில் சிகப்பு கையெழுத்து – ரமேஷ்

image

ஹலோ…ஹலோ..டொக்….

தொலைபேசிக்கு  தொடர்பறுந்து போய்விட்டது .

அலைபேசியில் எண்களை அழுத்தினான் .“இந்த சந்தாதாரர் வேறு ஒரு இணைப்பில் உள்ளார் சற்று பின்னர் அழைக்கவும்”. 

கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைந்தன.கைக்கடிகாரத்தைப்

பார்த்தான். மறுபடியும் அலைபேசியில் அழைத்தான் .குரல் மாறாத  அந்த மாதரசி மறுபடியும் அதையே சொன்னாள்


ஓ, புது எண் எடுக்கமாட்டான்  போலிருக்கு.அவளிடம் அலைபேசி இல்லை.மறுபடியும் முதலில் இருந்து ஆரம்பித்தான் .“சந்திரரே,சூரியரே” பாட்டு ஒலித்தது.ஐந்து முறை சந்திரனும் சூரியனும் வந்து விட்டு போனார்கள்.

“ஹலோ….குட் ……மார்னிங் ….செல்…லம்…."குரல் தடுமாற்றலோடு நடுங்கியது.

சார்,குட் மார்னிங் ..நாங்க உங்க மகளை கடத்தி வெச்சிருக்கோம். 25 லட்சம் கொடுத்து மீட்டு … மௌனம்.

திடீரென்று  குரல் மாறியது.இங்கபாரும்மா…உங்க அப்பாவை கடத்தி வெச்சிருக்கோம் …3 கோடி நோட்டாக கொடுக்கவும்.நீதானே எம்.டி .டொக்….

ஹலோ…ஹலோ….அண்ணே…ஹலோ….நீங்க யார்னு எனக்கு தெரியாது..அவங்க பொண்ண நான் தான்  கடத்தி வெச்சிருக்கேன்.

அப்போ..நீ கிட்னாப் பேர்வழியா..

ஆமா…மொதோ வாட்டி..

அதற்குள் அவள் முழுங்கிய காம்போஸ்  மாத்திரை தன் வேலை முடித்தது.

"நான் எங்கே இருக்கேன்”…தமிழ் சினிமாவின் தாக்கம் தெரிந்தது

.உங்கள கிட்னாப் செய்திருக்கிறோம் .பேச்சில் கம்பீரம் தெரியவில்லை.அண்ணே…அவங்க எந்திருச்சுட்டாங்க 

.எதிர்முனையில் பிரதர்…

அலைபேசியை  ஸ்பீக்கர்ல   போடு…அம்மா…ராசாத்தி….உங்க அப்பாவையும் உன்னையும் கடத்திருக்கோம்!…3 கோடி கொடுத்தா…ரெண்டு பேரையும் சேத்தி வெச்சிடுவோம் .மௌனம்..என்னம்மா….

என்னையும் கடத்தி  வெச்சிருக்கீங்க ….எனக்கு எங்க அப்பா முக்கியம் …பிசினஸ் அப்புறந்தான் .என் கூட யாரையாவது அனுப்புங்க…..

டீல்…புது பயலே …போயிட்டு வா ….ஆனா உங்க அப்பா எங்க கைலமா….

அவன் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் டிரைலராய் போனது…இப்படி ஒரு வேகமான பெண்மணியை அவன் பார்த்ததில்லை .எண்ணிப் ..பார்த்துக்கோப்பா….எங்க அப்பா எனக்கு முக்கியம் 

..அலைபேசியை  ஸ்பீக்கர் மோடில் போட்டான்.

அண்ணே..பணம் வந்துடிச்சு ….அவள் அப்பாவுடன் இன்னொருவன் வந்தான்.மஞ்சள் பையில் பணத்தை  அள்ளினான் எண்ணினான்

.உனக்கு எவ்வளோ பெர்சென்ட் வேணும்…50 பெர்சென்ட் வேணும்..ஏன்னா மெயின் சுவிட்ச் நான் தானே கடத்தினேன்.

பயலே…தெள்ள தெளிவா ஸ்கெட்ச் போட்டு அந்த  அம்மா கிட்ட இருந்து நான்  தானே பேசினேன்.உரையாடல்கள் முற்றின.

போலீஸ் கண்ட்ரோல் ரூமுக்கு ஒரு தகவல் “பெசன்ட்  நகரைச்   சுற்றி கள்ள நோட்டு கும்பல் நடமாட்டம்.