எமபுரிப்பட்டணம் (எஸ் எஸ்)

 

முதல் பகுதி :

Related image

“ தந்தையே ! இது என்ன புதுக் கதை?  என்னிடமும் குறைபாடு இருக்கிறதா?   குறைபாடு உள்ளவற்றைத் தங்களால் படைக்க முடியுமா?”

“ மகளே! நீ கேட்கும் கேள்வியின் அர்த்தம் உன் தந்தைக்குப் புரியாதது அல்ல. தேவ உலகத்தைப் படைக்கும் தேவ சிற்பி அவர்.  குறை என்ற சொல்லே அவர் எண்ணத்தில் என்றைக்கும் இருந்ததில்லை. 

ஆனால் உன்னைப் படைக்கும் போது  அவர் மனதில் ஏதோ ஒரு பொன்மான்  ஓடியது. அதனால் என் கருவில் நீ மானாக உருவெடுத்தாய். ஜனித்த உடனேயே அதை உணர்ந்த அவர் அதை மாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். அவரால் முடியாதது ஏதேனும் உண்டா என்ன? பொன் மானாகக் கருவில் இருந்த உன்னை உருக்கிப் பிறகு  பெண்ணாக மாற்றினார். அதனால் கோபம் கொண்ட பிரும்மர் பிறப்பை மாற்றும் அதிகாரத்தை இவரிடமிருந்து பறித்து விட்டார்.  அதைப்பற்றி நாங்கள் அதிகம் கவலைப் படவில்லை.  

நீ  பிறந்த உடனேயே உனக்குச் சூரியதேவன்தான் கணவன் என்பதை அன்றே  தீர்மானித்தோம்.  ஆனால் ஒரு முறை நீ விளக்குக்கு அருகில் சென்றாய். அப்போது உன் நெற்றியிலும் முதுகிலும் சிவப்புத் திட்டுக்கள் தோன்றின. நீ உருக ஆரம்பித்தாய். அப்போதுதான் நான் மிகவும் பயந்தேன். உன் தந்தை உன்னை மாற்ற  முயற்சி செய்தார். மறுபடியும் உன்னை உருக்கித்தான் செய்யவேண்டும் என்று சொன்னார். பிரும்மர் கோபமும் நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் நான் உன்னை மறுபடி உருக்கச் சம்மதிக்கவில்லை. வேறு வழிகளைக் காணும்படி அவரை வேண்டிக்கொண்டேன்.

அவரும் அரை மனதுடன் சந்திரனின் அமைதிக் கடலில் இருக்கும் ஒரு வகைப் பொடியைப் பாரிஜாத மலரில்  தோய்த்து உன் தேகமெல்லாம் பூசினார்  . அதற்குப்பிறகு இந்த உலகில் உள்ள எந்த வெப்பமும் உன்னை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. 

மேலும்  சூரியதேவனுக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்யும் எண்ணத்தையும் கைவிட்டோம். சூரியனின் வெப்பத்தை நீ தாங்குவாயா என்ற பயம்தான் காரணம். அதனால் உன்னைச்  சூரியனிடமிருந்து   மறைக்க விரும்பினோம். காற்றில் இருக்கும் ஒரு முலக்கூற்றைப் பிரித்து அதில் மூன்று பங்கு சேர்த்து விண்ணில் குடைபோல அதைப் பரப்பி வைத்தோம். சூரியனின் வெளிச்சம் வரும்; ஆனால் அவனுடைய  வெப்பக்  கண்கள் அந்தக் குடையைத் தாண்டி உன்னை அணுக முடியாது.

இப்படி உன்னைப் பொத்திப்பொத்தி வளர்த்தோம். ஆனால் சென்ற ஆண்டு நம் கானகம் பற்றிஎரிந்தபோது அதிலிருந்து கிளம்பிய புகை  அந்தக் குடையை ஓட்டை போட்டுவிட்டது என்று தெரிகிறது. சூரிய தேவன் உன்னைப் பார்த்தது மட்டுமல்லாமல் உன்னுடன் காந்தர்வ விவாகமும் செய்து கொண்டான். உன் உடலில் பூசிய பூச்சு முழுவதும் அழிந்துவிட்டது.

நீ அவனுடன் மணம் புரிந்துகொண்டு வாழவேண்டுமானால் சூரியதேவன் தன்னுடைய கொடும் வெப்பத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதற்குத் தந்தையாரிடம் உள்ள காந்தப் படுக்கை மூலம் சாணை பிடித்துக்கொள்ள ஒப்புக் கொள்ளவேண்டும். தொடந்து ஒவ்வொருமுறை சூரிய கிரகணத்தின் போது காந்தச் சாணை பிடித்துக்கொள்ளவேண்டும்.  அதற்கு அவனைச் சம்மதிக்க வைக்கவேண்டியது உன் பொறுப்பு “  என்றாள் சந்தியாவின் அன்னை.

‘தன் பிறப்பில் இத்தனை மர்மமா? தன் குறைபாட்டை எப்படிப் போக்கிக் கொள்வது ? சூரியதேவன் தனக்காகத் தன் பிரகாசத்தைக் குறைத்துக் கொள்வாரா?’   என்றெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டே கவலையில் ஆழ்ந்தாள் ஸந்த்யா !

ஆனால்  சூரியதேவனோ விஸ்வகர்மாவின் நகரத்தில் தனக்குக் கிடைக்கும் உபசரிப்பைப் பார்த்து ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

 

இரண்டாம் பகுதி : 

Related image

எந்தச் சுழ்நிலையிலும் தன்னிலை தவறாத எமதர்மராஜன் கம்பீரத்தோடு அவைக்கு முன் வந்து நின்றான். அங்கு குழுமியிருக்கும் இலக்கிய ஆர்வலர்களைப் பார்த்தான். மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் ஜெயகாந்தனைப் பார்த்தான். அவருக்கு அருகில் அமர்ந்து அவருடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் எமியையும் பார்த்தான்.

Related image

மேடையில் பேச எழுந்த பேச்சாளர் பேச்சைத் தொடங்குவதற்கு முன் எழுப்பும் நிசப்தம் மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கும் என்று சொல்வார்கள். அது கேட்க அமர்ந்திருப்போரை ஒருவித பய உணர்ச்சியில் – கிலேசத்தில் மிதக்க வைக்குமாம்.  சாதாரண பேச்சாளருக்கே இந்த நிலை என்றால், எமதர்மராஜன் நிற்கும்போது அங்கிருந்த அனைவரும் தாங்கள் பூலோகத்தில் அனுபவித்த மரண பயத்தை அந்தச்  சில வினாடிகளில் அனுபவித்தனர்.

அதுமட்டுமல்லாமல் முதலில் வரவேற்றுப் பேசிய நண்பர் பூலோகத்திலேயே  சர்ச்சைக்குப் பேர்போனவர். அவர் பேசுகிறார் என்றால் அவருடைய ஆதரவாளர்கள் பத்துப் பேரைத் தன் பாதுகாவலுக்காக அழைத்துக் கொண்டு  போவார். அவர் பேசுகிற ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் யாரவது முன்னணி எழுத்தாளரைப்பற்றி ஏதாவது தரக்குறைவாகச் சொல்லுவார். அதைக் கேட்கவும், அதன் காரணமாகக் கூட்டத்தில்  கலாட்டா செய்வதற்கும் நிறைய ஆட்கள் வருவார்கள். சொல்லப்போனால் அவர் கூட்டங்களில் ஆதரவாளர்களை விட எதிர்ப்பாளர்களே அதிகம் வருவார்கள். சில சமயம் அவர் மீது கல்லும் வீசப்படும். அவர் எதற்கும் அஞ்சா நெஞ்சர். ஒருமுறை  அவர் மீது எறிந்த செருப்பை லாவகமாகப் பிடித்துக்கொண்டு அதைக் கோபாவேசமாக ஆட்டிக்கொண்டே ஒரு மணி நேரம் பேசினார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன். அப்படிப் பேசி இலக்கியக் கூட்டத்தை அவமதித்துவிட்டார் என்று ஒருவர் அவர் மீது மான நஷ்ட வழக்கு வேறு போட்டார்.

அப்படிப்பட்ட அவர்,  இன்று எமதர்மராஜனைக் கேள்விக்கு மேல்  கேள்வி கேட்டு, நரகாபுரி மக்களுக்காக வாதாடி, மேடையிலேயே பதில் கூறுமாறு எமனுக்கு  உத்தரவிட்டது ரொம்பவும் அதிகம் என்று அனைவரும் பயந்தனர். அதனால் எமனின் நிசப்தம் அனைவரையும் ஊசி முனையில் நிற்க வைத்தது. அந்த அமைதியைக் கிழித்தது எமனின் கணீர் என்ற குரல்.

“ உங்கள் இலக்கியக் கூட்டத்தில் – அதுவும் மதிப்பிற்குரிய ஜெயகாந்தன் பேசும் விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக நானும் என் சகோதரியும் வந்தோமே தவிர நரகாபுரி மக்களின் நிலைமையைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கு அல்ல. இருப்பினும் கேள்வி என்று வந்தபிறகு அதை ஒதுக்கித் தள்ளுவது முறையல்ல.

முதலாவதாக உங்களுக்கு இங்கு கிடைக்கும் சுகமும் துக்கமும் நாங்கள் தருவதல்ல. நீங்களே தேடிக்கொண்டவை. அதை நன்கு புரிந்து கொள்ளுங்கள். தினை விதைத்தால் தினைதான் கிடைக்கும் ; வினை விதைத்தால் வினைதான் கிடைக்கும். இது ஆண்டவன் தீர்ப்பு அல்ல. நீங்கள் செய்த நல்லவற்றையும் கெட்டவற்றையும்  சித்திரகுப்தன் மிகத் துல்லியமாகக் கணித்து வைத்திருக்கிறான். அதன் கருத்துப்படி தர்மம் , நியாயம் ஆகியற்றின் அடிப்படையில் தர்மராஜனான நான் கொடுத்த தீர்ப்புக்கு, மறு பரீசிலனை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. ஆயினும் நரகாபுரியில் துடிக்கும் ஆத்மாக்களுக்கு  ஒரு சலுகை தர விரும்புகிறேன். அதற்காகத்தான் என் சகோதரி எமியையும் அழைத்து  வந்திருக்கிறேன். அவள் என்ன செய்யப் போகிறாள், அதனால் நரகாபுரி மக்களின் கஷ்டம் எப்படிக் குறையப் போகிறது என்பதைப் பற்றி எமி பேசும் போது எடுத்துரைப்பாள். இப்போது  நம் மதிப்பிற்குரிய நண்பர் ஜெயகாந்தன் அவர்கள்  உரையைக் கேட்க உங்களைப்போல நானும் ஆவலாயுள்ளேன். கேட்போமா? “ என்று கூறிவிட்டு அமர்ந்தான் எமதர்மராஜன்.  

Advertisements

அட ராஜாராமா….! நித்யா சங்கர்

காட்சி – 1.

Image result for ok kadhal kanmani

(ராஜாராமன் வீடு. ராஜாராமன் குளித்து ஆபீஸ் செல்ல டிரஸ்
செய்து கொண்டு ஹாலுக்கு வருகிறான்)

ராஜா : (கொஞ்சலாக) மனோ… மனோ…

(மனோரமா சமயலறையிலிருந்து வருகிறாள்)

மனோ: (எரிச்சலோடு) அடாடாடா… ஏன் என்ன வேணும்..?

ராஜா : (அவள் கையைப் பார்த்துவிட்டு கிண்டலாக) ஆ..கையிலே
கரண்டி கிரண்டி ஒண்ணும் இல்லையே…!

மனோ: ஆமாமா.. அதுக்குத்தான் குறைச்சல்..

ராஜா : பின்னே.. நீ வற தோரணையைப் பார்த்தா ஒரே போடா
போட்டுடுவே போலிருக்கே…! நான் கூப்பிட்ட தோரணை
என்ன… நீ வர வேகமென்ன… ச்ச்ச்.. பரிபாடற்குரியது…
பரிபாடற்குரியது…

மனோ: பேச்சுக்கு மட்டும் குறைச்சலே இல்லே…

ராஜா : ம்… ஆதௌ கீர்த்தனாரம்பத்துலே என்று தொடங்குவாங்க… நீ என்னடான்னா… அடாடான்னு ஆரம்பிச்சு  வெச்சிருக்கே… பார்ப்போம்.. நடத்து..

மனோ: உங்களுக்கென்ன..?

ராஜா : மனோ.. நீ இருக்கும்போது எனக்கென்ன குறைச்சல்?
வேளா வேளைக்கு சமைச்சுப் போட்டுடறே.. உப்பு,
காரமெல்லாம் சரியா இருக்கா என்பதெல்லாம் வீண்
கேள்வி. சாப்பிடறது நான்தானே… அதுக்குத்தானே
உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டிருக்கேன்.

மனோ: என்ன..? என்ன சொன்னீங்க..?

ராஜா : ஆமா… டிரஸ்ஸைத்தான் எடுத்துக்கோயேன்.. டிரஸ்ஸ¤ம்
தெச்சுக் கொடுத்துடறே.. ·பிட் சரியா இருக்கான்னால்லாம்
கேட்டுக்கக் கூடாது…

மனோ: ஆமாமா… உங்களுக்கெல்லாம் தெச்சுத் தரேன் பாருங்க..
என்னைச் சொல்லணும்…

ராஜா : நான் நல்லா இருக்குன்னுதானே சொல்றேன். அதனாலே
தானே அதை ஹோம் கன்ஸம்ஷனுக்கு வெச்சுட்டு
வெளி விவகாரத்துக்கு வேறே டெய்லரை எங்கேஜ்
பண்ணிட்டிருக்கேன்.

மனோ: (கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு) இங்கே பாருங்க இனிமேல்
ஒண்ணும் பேசாதீங்க.. என்னை அவமானப்படுத்தறதுலே
உங்களுக்கு என்னதான் இன்பம் கிடைக்குதோ..?

ராஜா : ஐயோ.. உன்னையா… நானா..? அவமானப்படுத்துறதா..?
அப்புறம் நான் இந்த வீட்டிலே எப்படி இருக்கிறது..?
எனக்கு வேறே போக்கிடம் ஏது?

மனோ: ஏன் இப்படி எரியற நெருப்பிலே எண்ணையை வார்க்கறீங்க..?

ராஜா : ம்… அப்பத்தானே குப்புன்னு புடிச்சு கபகபன்னு எரியும்..
எரியற நெருப்பிலே பின்னே தண்ணியா வார்ப்பாங்க..?
மனோ.. ஒரே ஒரு கேள்வி… இதுக்கு விடை சொல்லு
பார்க்கலாம்… நெருப்போ, புகையோ இல்லாமல்
கொழுந்து விட்டு எரியறது எது..? சொல் பார்க்கலாம்..?

மனோ: (எரிச்சலோடு) உங்க கேள்வியைக் கொண்டு குப்பையில்
போடுங்க..

ராஜா : (சிரித்துக் கொண்டே) ஏன்.. நான் சொல்லட்டுமா.. ஹியூமன்
மைன்ட்… இப்போ உன் மைன்ட் எரிஞ்சிட்டிருக்கு பார்…

மனோ: ஆமாமா… அதையெல்லாம் பார்த்து விசாரிக்க                           உங்களுக்கெங்கே டைம்..?

ராஜா : அதுக்கு டைம் இல்லாமலா உன்கிட்டே பேசிண்டிருக்-
கேன்..? நானும் உன்னை சிரிக்க வைக்கணும்னு என்ன
வெல்லாமோ சொல்லிப் பார்க்கிறேன்… முடியலையே…
ஆமா.. இன்னிக்கு என்ன தேவியின் முகம் பார்க்கச்
சகிக்கலே…

மனோ: என் கவலை எனக்கு.. நீங்க எதுக்கு அதைத் தெரிஞ்சுக்-
கிட்டு வேதனைப் படணும்..?

ராஜா : ஓ.. தேவிக்கு அத்தனை கோபமா..? இங்கே பார் மனோ..
உன் வேதனையைப் பார்த்துட்டு நான் ஆனந்தமா இருக்க
முடியுமா..? கணவன் மனைவவின்னு உறவை ஏன்
ஏற்படுத்தி இருக்காங்க தெரியுமா..? அவங்களுக்குள்ள
இன்பங்களையும், துன்பங்களையும் பங்கிட்டுக் கொண்டு
ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவா இருக்கணும்னுதானே..!
உன்கிட்டே என்ன நான் கூடத் தெரிஞ்சு கொள்ளக்
கூடாத ரகசியம் இருக்கா என்ன..?

மனோ: ஆமாமா.. போதனை பெரிசாத்தான் இருக்கு.. போதிப்பவங்களும் அதைப் ப்ராக்டீஸில் கொண்டு வந்தா
தேவலை….

ராஜா : ஓ… அதுதானா? உனக்குத் தெரியாத இரகசியம்
என்கிட்டே என்ன இருக்கு? நான்தான் ஆபீஸிலிருந்து
வீட்டுக்கு வந்ததும் டேப் ரிகார்டர் மாதிரி கடகடன்னு
அன்னன்னிக்கு நடந்ததை எல்லாம் ஒப்பிச்சிடறேனே..!

மனோ: அப்போ எனக்குத் தெரியாத இரகசியம் உங்ககிட்டே
ஒண்ணுமே இல்லையா..?

ராஜா : ஊஹூம்… பார் மனோ… நான், பலராமன், கோவிந்தன்,
கிருஷ்ணன், நாலு பேருமா ஸண்டே.. ஸண்டே எக்ஸ்கர்ஷன் போயிட்டு வரோமே… சாதாரணமா ·ப்ரண்ட்ஸெல்லாம் எக்ஸ்கர்ஷன் போய்ட்டு வந்தா அப்போ நடந்ததையெல்லாம் வைஃப் கிட்டே சொல்லிட்டா இருப்பாங்கா..? அதைக் கூட நான் உன்னிடம் ஒப்பிச்சிடறேனே.. அப்படியும் நான் ஏதோ மறைச்சிருக்கிற
மாதிரியல்லவா பேசறே..?

மனோ: ம்… அதைத்தானே கேட்டேன்… என் கிட்டே எக்ஸ்கர்ஷன்
போய்ட்டு வரேன்னு சொல்லி ஸண்டே ஸண்டே எங்கே
போறீங்க..?

ராஜா : (திடுக்கிட்டு குழப்பத்தோடு) என்ன மனோ..? இப்படிக்
கேட்கறே..? எக்ஸ்கர்ஷன்தானே போய்ட்டு வரோம்..

மனோ: (கோபத்தோடு) என்னை இனியும் நீங்க ஏமாத்த முடியாது.
நேத்து தற்செயலா உங்க  ஃப்ரண்டு கிருஷ்ணன் மனைவி
கமலாவைப் பார்த்தேன். பேசிட்டிருக்கும்போது உங்க
எக்ஸ்கர்ஷனைப்பத்திப் பேச்செடுத்தேன்.. அவளுக்கு
ஒரே ஆச்சரியமாப் போச்சு.. ஸண்டே அவ ஹஸ்பென்ட்
வெளியிலே போறதேயில்லையாம்.. போறதா இருந்தா
அவளையும் கூட்டிக்கிட்டுத்தான் போறாராம்…

ராஜா : (திடுக்கிட்டு) என்ன..? அவளைப் பார்த்தாயா..? எல்லாம்
தெரிஞ்சிடுத்தா..?

மனோ: (பாதி அழுகையும், பாதி கோபமுமாக) நான் உங்களுக்கு
என்ன கெடுதல் செய்தேன்..? என்கிட்டே உண்மையை
ஏன் மறைக்கறீங்க…?

ராஜா : ஸாரி மனோ.. அந்த ஒரு விஷயத்தைப்பற்றி மட்டும்
என்னைத் துளைத்துத் துளைத்துக் கேட்காதே… நம்ம
குடும்பம் சந்தோஷமா இருக்கணும். அதை முன்னிட்டாவது என்னை அதைப்பத்திக் கேட்காதே..!

மனோ: எனக்கு துரோகம் செய்யறீங்கன்னு எனக்குத் தெரிஞ்ச
பிறகு இன்னுமா நம்ம குடும்பத்திலே மகிழ்ச்சி துள்ளி
விளையாடும்.

ராஜா : (தடுமாறி) ஐயோ மனோ.. நான் சொல்றதைக் கேள்..
என்னை உனக்குத் தெரியாதா..? நான் உனக்குத் துரோகமா
ஏதாவது நினைப்பேனா..?

மனோ: பின்னே என்ன..? என்கிட்டே சொன்னா என்ன..?
சொல்லுங்களேன்…

ராஜா : மனோ.. பிளீஸ்.. தயவு பண்ணேன்.. என்னை அதைப்பத்திக் கேட்காதே. என்னை நம்பு…

மனோ: நான் உங்களை இத்தனை நாள் மனமார நம்பிட்டுத்தான்
இருந்தேன். இந்தக் காலத்துலே யாரைத்தான் நம்ப
முடிகிறது…?

ராஜா : நான் சொல்றதுலே ஏன் உனக்கு நம்பிக்கை ஏற்பட
மாட்டேன் என்கிறது..? உண்மையை உடைச்சுச்
சொல்லிடலாம். ஆனா அது வீண் மனஸ்தாபங்களுக்குக்
கொண்டு போயிடும்.. நான் ஒண்ணுமே தப்பா செய்ய
மாட்டேன் நம்பு…

மனோ: தப்பொண்ணுமில்லையானா ஏன் என்கிட்டேயிருந்து
மறைக்கறீங்க..?

ராஜா : ஐயோ… ஆளை விடு. நான் ஆபீஸ் போய்ட்டு வரேன்..

(போகிறான்.. மனோரமா கண்ணீரோடு நிற்கிறாள்)

 

காட்சி – 2

Related image

(மனோரமா இடிந்து போய் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறாள்.
கமலா வருகிறாள்)

கமலா : (வந்து கொண்டே) மனோரமா.. மனோரமா..

மனோ: (திடுக்கிட்டுச் சமாளித்துக்கொண்டு) ஓ.. கமலாவா…வா..

கமலா : வீட்டிலே நிம்மதியா இருக்கவே முடியலே.. உன்னைப்பற்றிய நினைப்புத்தான்.. நீ அவர்கிட்டே கேட்டியா…

மனோ: (பெருமூச்சோடு) கேட்டேன்…

கமலா: என்ன சொன்னார்..?

மனோ: (விரக்தியாக) ச்.. என்ன சொல்றது..? கேட்டதும் திடுக்கிட்டார்..

கமலா: ஓகோ.. மாட்டாரா,,? நாம இவ்வளவு ரகசியமா
போறோமே.. அவளுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சதுன்னு
திடுக்கிட்டுப் போயிருப்பார்..

மனோ: திடுக்கிட மட்டுமா செஞ்சார்.. கோபம் வேறே வந்துடுத்து.

கமலா: பின்னே கோபம் வராதா..? ‘என் மனைவி இவ எனக்கு
அடிமைப்பட்டவதானே.. இவளென்ன நம்மைத் தட்டிக்
கேட்கறதுன்னு கோபம் வந்துருக்கும்..

மனோ: அப்புறம் கேள்.. சிள்ளுன்னு எரிஞ்சு விழுந்தார்..

கமலா: இந்த ஆம்பிளைகளுக்குத்தான் எத்தனை அகம்பாவம்..
தான் என்ன வேணும்னாலும் செய்யலாம்னு நெனப்பு
போலிருக்கு… சம்சாரம் தட்டிக் கேட்டா சள்ளு புள்ளுன்னு
எரிஞ்சு விழுந்துட்டா ஆயிடுச்சா..? மனோரமா! அவரை
அப்படியே விட்டுட்டா உனக்குத்தான் ஆபத்து..

மனோ: அவர் பேசின பேச்சுக்களைக் கேட்டதும் எனக்கும்
எக்கச்சக்கமா கோபம் வந்துடுத்து. நானும் எனக்கு
துரோகம் பண்ணப்போறீங்களான்னு கேட்டுட்டேன்..

கமலா: வெரி குட்… இந்தக் காலத்து ஆம்பிளைகள்கிட்டே வெட்டு
ஒண்ணு துண்டு ரெண்டாத்தான் பேசணும்.. அப்போ
என்ன சொன்னார்…?

மனோ: நான் உனக்கு துரோகம் செய்வேனா..? என்மேலே
உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையான்னு கெஞ்ச ஆரம்பிச்-
சுட்டார்…

கமலா: அப்படி வந்தாரா வழிக்கு…!

மனோ: வராம விடுவேனா..? எனக்குத்தான் உன் அட்வைஸ்
இருக்கே…

கமலா: ஆமாம்.. மனோ.. உனக்கு ஏதாவது யோசனை வேணும்னா
தாராளமா கேள்…

மனோ: கமலா… கடந்த காலத்தை நினைத்துப் பார்க்கறபோது
எனக்கு எத்தனை இன்பமா இருக்கு தெரியுமா..? நாங்க
ரெண்டு பேரும் மன வேற்றுமை இல்லாம வாழ்ந்த
வாழ்க்கை…

கமலா: மனோ.. தைரியத்தை மட்டும் இழக்கக் கூடாது.. நீ எங்கே
தைரியத்தை  இழந்திடுவையோன்னுதான் நான் வந்துருக்கேன்.

மனோ: (திடீரென்று கோபத்தோடு) அடச்சீ… நீ எனக்கு
தைரியம் சொல்லவா வந்துருக்கே..

கமலா: (திடுக்கிட்டு) மனோ… என்ன சொல்றே?

மனோ: வம்பு… வம்புலே உனக்குள்ள அக்கறை.. ஊர் வம்பு
ஏதாவது கிடைக்குமான்னு பார்த்தே… நான் அகப்பட்டேன்..

கமலா: (சிறிது காரமாக) மனோ.. வண்டி வழிமாறிப் போகுது..

மனோ: அதெல்லாம் நேராத்தான் போகுது.. குறுக்கு புத்தி
உள்ளவங்களுக்கு அப்படித்தான் தெரியும். எங்க
குடும்பம் மகிழ்ச்சியா இருக்கறதைப் பார்த்து ஏன்
உனக்கு இவ்வளவு பொறாமை..? அதைக் கெடுக்க
ஏன் இப்படி ஒரு சந்தேகத்தைக் கிளப்பிவிட்டே..?

கமலா: அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கணும்ங்கற நல்ல எண்ணத்துலேதான்
சொன்னேன்.. ஜாக்கிரதையா இரு.. பின்னாலே கஷ்டப்படாதேன்னு சொல்லத்தான் இந்த வெய்யில்லே வந்தேன். எனக்கென்ன வீட்டிலேயிருந்து இந்த வெய்யில்லே இங்கே வரணும்னு தலையெழுத்தா என்ன..?

மனோ: தலையெழுத்தல்ல… ஊர் வம்புலே உள்ள ஆசை.. யார்
யார் சண்டை பிடிச்சுக்கறாங்கன்னு பார்த்து கிளப்லேயும்,
பீச்லேயும் உட்கார்ந்து பேசறதுலேயுள்ள ஆசை…

கமலா: (கோபமாக) மனோரமா…

மனோ: கமலா.. ஸோ ஸாரி… இனியும் இங்கே நிற்காதே.. போயிடு
என்னை கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்க விடு…

கமலா: மனோரமா… ஆத்திரத்துலே என்னவெல்லாமோ பேசறே..

மனோ: ஷட் அப்… இங்கேயிருந்து போயிடு.. கெட் அவுட்..

கமலா: வந்த வேளை சரியில்லை.. என்னமோ உன் நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன்.. நயமா அவர்கிட்டே கேட்டு உன் உரிமைகளைக் காத்துக்க.. அவ்வளவுதான் நான் சொல்வேன்… வரேன்….

(போகிறாள்)

மனோ: உதவாக்கரைகள்.. பிறர் விஷயத்துலே தலையிடறதுலே
ஏக அக்கறை…

மனசாட்சி: (சிரித்துக் கொண்டே) முட்டாள்.. உனக்கு உன் மேல்
உள்ள எரிச்சல்லே அவளைத் திட்டி அனுப்பிட்டே..
அதனாலே உன் சந்தேகம் தீர்ந்தா போயிடும்..? உன்
மனசு நிம்மதி அடைஞ்சுடுமா..? ஆதரவு சொல்லவாவது
அவளை வெச்சுட்டிருக்கலாமே… ம்… பெண்புத்தி
பின்புத்திதானே..?

மனோ: நான்தான் என்ன செய்வேன்… இந்த சந்தேகம் எனக்கு
வராமலே இருந்திருக்கக் கூடாதா..? ஆண்டவனே,
ஏன் இப்படி ஒரு புயலைக் கிளப்பிவிட்டே… ஆமா..
அவர்கிட்டே நயமாத்தான் கேட்டுப் பார்ப்போமே..!

(கண்ணீரோடு திகைத்து நிற்கிறாள்)
(உண்மையில் ராஜாராமன் நல்லவனா கெட்டவனா..
தெரிந்து கொள்ள அடுத்த இதழ் வரும் வரை
காத்திருக்க வேண்டும்)

(தொடரும்)

தேவதச்சன் – ஆவணப்படம்

 

Related image

நூல் உலகம் தேவதச்சனின் கவிதைகளைப்பற்றி இப்படிக் கூறுகிறது:  

தேவதச்சனின் கவிதைகள் அன்றாட வாழ்க்கையின் எளிய தருணங்களைக் கவித்துவத்தின் மந்திர விரல்களால் தொட்டுத் திறப்பதன் மூலம் நமது இருப்பின் மகத்தான தரிசனங்களைக் கண்டடைகின்றன. அவரது மொழி கானகத்தில் எங்கோ தெரியும் சுடரைப்போல நம்மைத் தூண்டி அருகில் அழைக்கிறது. நெருங்கிச் செல்லச்செல்ல அது எங்கோ விலகிச் சென்றுவிடுகிறது. நவீன கவிதை மொழியைத் தொடர்ந்து உயிர்ப்பிக்கும் தேவதச்சனின் இடையறாத இயக்கத்திற்கு இத்தொகுப்பும் ஒரு சான்று

தேவதச்சனின் கவிதை ஒன்று: 

காற்று ஒருபோதும் ஆடாத மரத்தை பார்த்ததில்லை 
காற்றில் 
அலைக்கழியும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள், காலில் 
காட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு அலைகின்றன 
வெட்ட வெளியில் 
ஆட்டிடையன் ஒருவன் 
மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் 
தூரத்து மேகங்களை 
சாலை வாகனங்களை 
மற்றும் சில ஆடுகளை.

விஷ்ணுபுரம் விருது வாங்கியவர் தேவதச்சன்

அவரைப் பற்றிய ஆவணப்படம் இதோ: 

புத்தகப் பை – குறும்படம்

மூன்று லட்சத்துக்கும் அதிகமான பேர் பார்த்து நெகிழ்ந்த படம்

 

 

சமீபத்தில்  வெளியான ’ஸ்கூல் பேக்’ என்ற குறும்படம், இணைய ரசிகர்களிடையே வைரலாகி இருக்கிறது.

புதுடெல்லியைச் சேர்ந்த தீரஜ் ஜிண்டால் இயக்கிய இந்தக் குறும்படம், 22 விருதுகளைக் குவித்துள்ளது.

பாகிஸ்தானில் உள்ள ஒரு தாய்க்கும் மகனுக்குமான உணர்வை எடுத்துச்சொல்கிறது இந்தக் குறும்படம்.

2014-ம் ஆண்டு, பாகிஸ்தானின் பெஷாவர் நகரில் உள்ள ராணுவ பள்ளியில் நடந்த தீவிரவாத தாக்குதலில் 132 குழந்தைகள் உயிரிழந்தனர். அந்தச் சம்பவத்தை மையப்படுத்தி குறும்படம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அந்தக் குறும்படத்தில்…

பெஷாவரில் ஒரு குடும்பம். அம்மாவும் மகனும் அந்த வீட்டில் வசிக்கிறார்கள். தந்தை ராணுவத்தில் இருக்கிறார். பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வருகிறான் மகன் ஃபரூக். பள்ளியில் நடந்த கதைகளை அம்மாவிடம் சொல்கிறான். அவன் அம்மா, “சரி, நான் உனக்கு ஸ்நாக்ஸ் தருகிறேன்” என்கிறார். அதற்கு ஃபரூக், பள்ளியிலேயே சாப்பிட்டுவிட்டதாகச் சொல்கிறான். அவன் அம்மா, ”சரி, நாளை உனக்குப் பிறந்தநாள். உனக்குப் பிடித்த உணவைச் செய்துதருகிறேன்” என்கிறார். அவன் குதூகலமாகிறான்.

சிறிது நேரம் கழித்து ஃபரூக் தன் அம்மாவிடம், “நாம் அன்று மார்க்கெட்டில் பார்த்த ’ஸ்கூல் பேக்’ எனக்கு வேணும்மா” என்கிறான். அவன் அம்மா அதைப் பற்றிய நினைவு இல்லாமல், “எங்கே பார்த்தோம்?” என்று கேட்கிறார். அந்த ஸ்கூல் பேக்கின் விவரங்களை விளக்குகிறான் ஃபரூக். அப்போது அம்மா, “இப்போது நமாஸ் செய்யும் நேரம். எனக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டு ’நமாஸ்’ செய்யச் செல்கிறார். ஃபரூக் ஏமாற்றமடைகிறான்.

அன்றிரவு அவன் மீண்டும் அம்மாவிடம் ஸ்கூல் பேக் கேட்டு நச்சரிக்கிறான். அவன் அம்மா, “சும்மா நச்சரிக்காதே” என்கிறார். “எனக்கு ஸ்கூல் பேக் வாங்கித் தராவிட்டால், நாளை பள்ளிக்குப் போகமாட்டேன்” என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறான் ஃபரூக்.

மறுநாள் காலை… புத்தகப்பை கிடைக்காத ஏமாற்றத்தோடு அறைக்குள் சென்று தாழிட்டுக்கொள்கிறான் ஃபரூக். அவன் அம்மா, கதவைத் திறக்கும்படி கூறுகிறாள். அவன் கோபத்துடன், “முடியாது, நான் உன்னுடன் பேசவே மாட்டேன்” என்கிறான். சில நொடிகள் கழித்து, அவன் கதவு திறந்து பார்த்து ஆச்சரியமடைக்கிறான். அவன் கேட்ட ஸ்கூல் பேக் அங்கே இருக்கிறது. குதூகலமாக ஒடிச்சென்று, அம்மாவை அணைத்துக்கொள்கிறான்.

“நான் உனக்கு மிகவும் தொல்லை தருகிறேன். இனி அப்படிச் செய்யமாட்டேன். நீ சொல்லும் எல்லாவற்றையும் கேட்கிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறான். “என் மகனுக்கு இன்று ஏழு வயது. நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்” என்று பூரிக்கிறார் அம்மா. அவன் மகிழ்ச்சியோடு பள்ளிக்குச் செல்கிறான். பள்ளியில், நண்பனிடம் அந்த புத்தகப்பைபற்றிப் பெருமையோடு பேசுகிறான்.

வீட்டில் அவனுக்குப் பிடித்த உணவைத் தயாரித்தவாறு ரேடியோவில் செய்தி கேட்கிறார் அம்மா. அப்போது, ராணுவ பள்ளியில் தீவிரவாதத் தாக்குதல் நடந்த செய்தி ஒலிபரப்பாகிறது. அம்மாவின் முகம் மாறுகிறது. அதேநேரம் வீட்டின் கதவு தட்டப்படுகிறது. ஒரு காவல் துறை அதிகாரி அந்தப் புதிய புத்தகப்பையுடன் நிற்கிறார். அவள் அதிர்ச்சியில் உறைகிறாள்.

( நன்றி : விகடன் )

ராஜ நட்பு – ஜெய் சீதாராமன்

சரித்திரக் குறுந்தொடர்

 

ராஜ நட்பு

Related image

வருடம் கிபி 1011. கைடான் பேரரசு என்றழைக்கப்படும் வடகிழக்கு சீனப் பகுதியை  லியாவ் வம்ச சக்ரவர்த்தி ஷெங்க்ஸான் ஆண்டு கொண்டிருந்த அந்தக் காலம் வரலாற்றில் ‘பொற்காலம்’ என்று பொறிக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  பல காலங்களில் வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு முடிவில் பேஜிங் என்று நிலைத்து நின்ற புகழ் பெற்ற நகரம் லியாவ் வம்சத்தின் தென் தலைநகரம். அதில் நியூஜீ இஸ்லாமியர் தொழும் பள்ளிவாசல் சின்னம் இன்றும் நிலைத்து நின்று மசூதியாய் விளங்கிவருகிறது.

அங்கு ஸான்மியாவ் என்னும் புகழ் பெற்ற ராஜபாட்டையில் (இப்போதுகூட அந்த சாலையைக் காணலாம்) பளிங்குக் கற்களால் கட்டப்பட்ட பேரரச லியாவ் வம்ச சக்ரவர்த்தி ஷேங்க்ஸானின் ராஜ மாளிகை பேஜிங்கிலேயே மிகப் பெரியதாய், கம்பீர தோற்றத்துடன் கண்களுக்கு விருந்தாய் காட்சி அளித்துக்கொண்டு காணப்பட்டது. வானத்தில் படபடவென்று சிறகடித்துக்கொண்டு பறந்து சென்றுகொண்டிருந்த பறவைக் கூட்டங்கள் மாளிகையின் அழகை மேலும்மேலும் கூட்டிக் காட்டியது.

Related image

அது மன்னரின் 29வது வருட ஆட்சிக்காலம். அந்த மாளிகையின் அந்தரங்க ராஜசபைக் கூடம் ராணுவ அதிகாரிகளைக்கொண்டு கூட்டப்பட்டு ஷெங்க்ஸான் வருகைக்காகக் காத்திருந்தது. மன்னர் வருகை தந்ததும் எல்லோரும் எழுந்து நின்று மரியாதை செலுத்தினர். ஷேங்க்ஸான் எல்லோரையும் வணங்கிவிட்டு சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தார்.

முக்கிய மந்திரி எழுந்து வணங்கிவிட்டு நிகழ்ச்சி நிரலை விளக்கினார்.  “இன்றையக் கூட்டம் முக்கியமாக கோரியேவ் படையெடுப்பு சம்பந்த அடுத்த ராணுவ நடவடிக்கைகளை பரிசீலித்துத் தகுந்த முடிவெடுக்கக் கூட்டப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவதாகக் கடல் கடந்து வணிகம் புரியும் வியாபாரிகளின் தலைவர் தென் இந்திய சோழ சாம்ராஜ்ய சக்கரவர்த்தி ராஜராஜ சோழரிடமிருந்து ஒரு முக்கிய ஓலையுடன் தங்களைச் சந்திக்க விழைகிறார்” என்றார். 

ஷேங்க்ஸான் ராணுவ தளபதியை நோக்கி,  “நமக்கும் கோரியேவ் (தற்போதைய வட கொரியா) நாட்டிற்கும் உள்ள பகை இன்று நேற்றையது அல்ல. அவர்கள் ஸாங்க் தேசத்துடன் நட்பு கொண்டு நம்மை எதிர்த்தபோது நமது 8 லட்ச படைவீரர்கள் அவர்களை ஸோங்க்ஸோன் ஆற்றுக் கரையில் நடந்த போரில் வென்று அப்போது எடுத்த உடன்படிக்கையின்படி கோரியேவ் நமது அடிமை நாட்டாக்கப்பட்டது. அதனால் கோரியேவ்/லியாவ் அமைதி 20 வருடம் வரை நீடித்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் கோரியேவ் தளபதி காங்க் ஜோ, மன்னர் மோக்ஜாங்கை கொலை செய்து, பதிலாக ஹியான்ஜாங்கை சிம்மாசனத்தில் பொம்மை போல் அமர்த்தி அவனே அரசாள நினைத்திருக்கிறான். அவனைத் தண்டிக்க நாம் அனுப்பிய நான்கு லட்சம் படை வீரர்கள் முதலில் வெற்றி அடைந்ததாகத் தோன்றி, பிறகு  யாருக்குமே வெற்றி தோல்வியில்லாமல் முடிந்திருக்கிறது. எனவே பகை நீடிக்கும் நிலை இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது! இதை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறோம் என்று தெரியவில்லை. உங்களுக்கு ஏதேனும் இதற்கான விடை புலப்படுகிறதா? “என்று கேட்டார்.

தளபதி,  “காங்க் ஜோவின் படைபலம் தற்சமயம் உச்சக் கட்டத்தில் உள்ளது. அவனை உடன் வெல்ல நாம் நமது படை பலத்தை அதிகரிப்பதைத்தவிர எனக்கு வேறு வழி ஏதும் புலப்படவில்லை” என்று கூறினார்.

Related image

ஷேங்க்ஸான் பதிலுக்கு,  “உடன் நாம் அவர்கள் இதுவரை கண்டிராத மிகப் பெரிய சேனையை உருவாக்குவோம்! அதற்கான முயற்சிகளை உடன் தொடங்க ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பியுங்கள்! இடை இடையே அவர்கள் நமக்குக் கொடுக்கும் தொல்லைகளையும் நாம் சமாளித்தே ஆகவேண்டும்! சேனை உருவாக்கும் முயற்சி முழுமையடைய ஒரு வருடமோ அல்லது இரு வருடமோ தேவைப்படலாம். ஆனால் நமது முயற்சியின் குறி காங்க் ஜோவை முழுமையாக, தப்பாமல் சிதறடிக்க வேண்டும்! வெற்றி நமக்கே என்று வெறியுடன் முயற்சிகளைத் தொடங்குங்கள்! ” என்று சொல்லி முடித்தார்.

அடுத்த ஆலோசனை, எப்படி இந்தப் பெரிய முயற்சி தொடங்கி முடிக்கப்படவேண்டும் என்பதில் எல்லோரும் முனைந்து, கலந்தாலோசித்து முடிவெடுத்தார்கள்.

சம்பவப் பட்டியல் அதிகாரி நடப்பவை அனைத்தையும் குறித்துக் கொண்டார்.

பிறகு ஷேங்க்ஸான் கையைத் தட்டி “யார் அங்கே? என்னைக் காண விழையும் கடல் கடந்து சென்று வணிகம் புரியும் வியாபாரிகளின் தலைவரை வரச்சொல்லுங்கள்” என்று உத்திரவிட்டார்.

பொது அறிவிப்பாளர்,  “க்வின் ம்யூ”என்று கூறி அறிவிக்கப்பட்டபின் வந்த வணிக தலைவர் ஷேங்க்ஸானை வணங்கி நின்றார்.

“என்ன காரணமாய் என்னைக் காண வந்துள்ளீர்?”என்றார் சக்கரவர்த்தி .

“அரசே! தென் கிழக்கு ஆசியாவின் வேறு நாட்டுத் துறைமுக நகரங்களுக்குச்சென்று பொருள்களைப் பரிமாற்றம் செய்யும் வணிகத்  தலைவராக பல வருடங்களாகப் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். இந்திய உபகண்டத்தின் தென் பகுதி சோழ நாட்டுடன் நமக்கு வணிக ஒப்பந்தங்கள் ஏற்கனவே இருப்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அங்கு பல மாதங்களுக்கு முன் சென்றிருந்தபோது சோழ சக்ரவர்த்தி ராஜராஜ சோழ தேவர் என்னைப் பார்க்க அழைப்பு விடுத்திருந்ததின் பேரில் அவரைக் காணச்சென்றிருந்தேன்.

சக்கரவர்த்தி பக்கத்தில் இருந்த பெட்டகத்தைச் சுட்டிக்காட்டி ‘இதை உங்கள் சக்ரவர்த்தி ஷேங்க்ஸானிடம் பத்திரமாக சேர்ப்பிக்க வேண்டும். இதில் அவருக்கு என் அன்புக் காணிக்கையாக வைரம், வைடூரியம், பவழம், முத்து முதலியவற்றை வைத்திருக்கிறேன். எங்களுக்குள் இதுவரை காணிக்கை பரிமாற்றங்கள் எதுவும் நடை பெறவில்லை. இப்போது மட்டும் இவை எதற்காக என்ற வினா அவர் மனதில் எழலாம்! அதற்கான விடை பெட்டகத்தில் உள்ள மூன்று எழுத்தோலைகளில் இருக்கிறது. அதைப் படித்தபின் அவர் சந்தேகங்கள் நிவர்த்திக்கப்படும்  என்று கூறிப் பெட்டகத்தை என்னிடம் எடுத்துப்போகக் கேட்டுக் கொண்டார்’” என்று க்வின் ம்யூ கூறிப் பெட்டகத்தை எடுத்து வந்த இரு பணியாட்களிடம் அரசர் முன் வைத்துத் திறந்து காட்டச்சொன்னார்.

சக்கரவர்த்தி பெட்டியில் மூன்று எழுத்தோலைகளையும் அதனுடன் இருக்கும் கையில் வரைந்த படங்கள் நான்கையும் பார்வையிட்டார். அதன் கீழ் தகதகவென ஜ்வலிக்கும் ஆபரணக் கற்களைக் கண்டு வியந்து அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் முதல் எழுத்தோலையைக் கையில் எடுத்துப் பிரித்தார். அதில் சீன மொழியில் எழுதியிருந்ததைக் கண்டு திருப்தி அடைந்தவராய் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த சம்பவப் பட்டியல் அதிகாரியிடம் கொடுத்து உரக்கப் படிக்கச் சொன்னார். அதிகாரி படிக்க ஆரம்பித்தார்.

‘நான் வாங்மெங் என்று அழைக்கப்படும் உங்களால் நியமிக்கப்பட்ட கலாச்சார தூதுவன். கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் நமது கலாச்சாரங்களை பரப்புவதுதான் எனக்கு இடப்பட்டிருக்கும் முக்கிய வேலை. ஒரு பயணத்தின்போது வர்த்தகர்களையும் என் குழுவையும் மற்ற யாத்ரீகர்களையும் தாங்கி வந்த வணிகக் கப்பல் தென் இந்தியாவின் சோழநாட்டுத் துறைமுகமான நாகப்பட்டினத்தில் 1001ம் வருடம் நுழைந்தது.

பல போர் மரக்கலங்கள் துறைமுகத்தில் நங்கூரம் பாய்ச்சப்பட்டு அதிலிருந்து வருவோரும் செல்வோருமாக இருப்பதைக் கண்டு எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. பிறகு நான் கண்ட காட்சிகள் என்னைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தி கேள்விக் குறியையும் எழுப்பின. சோழ படை வீரர்கள் ஆயிரமாயிரம் போர்க்  கைதிகளை கையில் விலங்கிட்டுக் குதிரை வண்டிகளில் ஏற்றிய வண்ணமிருந்தனர். குதிரை வண்டிகள் சோழக் குதிரைப்படைப் பாதுகாப்புடன் ஒவ்வொன்றாக விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தன. அதற்கான விவரத்தை அறிய என் மனம் துடிதுடித்தது.

நமது பாரம்பரிய பாடல்களும், நடனங்களும் கொண்ட நாடகங்கள் முதலில் நாகப்பட்டினத்தில் அரங்கேற்றப்பட்டு நல்ல விமர்சனங்களைப் பெற்றன. பிறகு தலைநகரமான தஞ்சாவூரை நோக்கி பயணத்தைத் தொடங்கினோம். வழிநெடுக எங்கள் நாடக நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக்கொண்டு கடைசியாகத் தஞ்சாவூரை வந்தடைந்தோம்.

ராஜராஜ சோழ சக்கரவர்த்தி பல வேலைகளுக்கு நடுவில் கடைசியாக எங்களுக்குப் பேட்டி அளித்தார். மொழி பெயர்ப்பவர்கள் உதவியோடு அவருடன் பேசத் தொடங்கினேன். ‘என் பெயர் வாங்மெங். மன்சூரியாவிலிருந்து லியாவ் வம்ச சக்ரவர்த்தி ஷேங்க்ஸான் பரிபாலிக்கும் பேஜிங் நகரத்திலிருந்து கப்பலில் வணிகர்களோடு எங்கள் கலாச்சார நாடக குழுவுடன் வந்திருக்கிறேன். அதை உங்கள் முன் அரங்கேற்ற விரும்புகிறேன். அனுமதி வழங்க வேண்டும்..’என்றதும் அதற்கு உடன் அங்கீகாரம் அளித்தார்.

அவரின் முன் எங்கள் நாடகக் கலை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினோம். அவர் நிகழ்ச்சிகளில் அதிக ஆர்வம் காட்டினார். முக்கியமாக வாள் கேடயம் அணிந்த வுஷு தற்காப்புக் கலை நடனங்கள் அவரைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியன.

பிறகு அவர், “எவ்வளவு நாட்கள் இங்கு தங்கப் போகிறீர்கள்”என்று வினவ “மூன்று மாதங்களில் வணிகர்களுடன் புறப்பட வேண்டியிருக்கும்”என்று பதில் அளித்தேன்.

சக்ரவர்த்தி சிறிது நேரம் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தார். பிறகு என்னைப் பார்த்து “நான் கேட்கும் கேள்விக்கு நன்கு யோசித்துப் பதிலளியுங்கள். என் குருதேவர் அருள்மிகு கருவூரார் சம்மதத்துடனும் ஆசியுடனும் ஒரு பிரம்மாண்டமான 143 முழங்கள் உயரம் கொண்ட ஆலயம் கட்டும் பணியைத் தொடங்கவிருக்கிறேன். அதற்கான ஏற்பாடுகளைத் துவங்கியுள்ளேன். நீங்கள் நாகப்பட்டினத் துறைமுகத்தில் இறங்கியதும் பல கைதிகளை எங்கள் போர் வீரர்கள் நடத்தும் விதத்தைப் பற்றியும், எப்படிக் கையாளப்படுகிறார்கள் என்பதையும் பார்த்திருக்கலாம்! எங்கள் வட இலங்கை படையெடுப்பின்போது கைதிகளான அந்த ஒரு லட்சம் போர் வீரர்களை இந்தப் பணியில் பயன்படுத்தத் தீர்மானித்திருக்கின்றேன். இரண்டு வருடங்களில் ஆலயத்திற்கான கட்டிட வேலைகள் ஆரம்பிக்கப்படும். இது முற்றிலும் உயர்ந்த உறுதியான கருங்கற்களை உபயோகித்தே கட்டப்படும். அதற்குத் தேவையான கற்கள் கொண்ட மலைகள் தஞ்சாவூர் சுற்றுப்பகுதியில் எங்கும் கிடையாது.

இங்கிருந்து 50 கல் தொலைவிலுள்ள நார்த்தாமலையிலிருந்து கல் பிளந்து அளவுபடுத்தப்பட்டு எங்கள் மிகப்பெரிய யானைப்படையின் யானைகளை உபயோகித்து எடுத்து வரப்படும். இக்கைதிகளை முதலில் நார்த்தாமலையிருந்து தஞ்சாவூர் செல்லும் பாதையை உறுதி செய்து செப்பனிட உபயோகித்துக் கொள்ளப் போகிறேன். 15 தளங்கள் கொண்ட கோபுரத்தின் விமானத்தில் மொத்த 290,000 பாரம் எடையுடைய கருங்கற்கள் சிற்பங்களை ஏற்றி ஒன்றோடொன்று வலுவாகக் கற்களாலேயே பின்னிப் பிணைந்து இணைக்கப்பட்டுக் கட்டப்படும். விமானம் கூர்நுனி வெற்று விமானமாகக் கொண்டதாக இருக்கும். விமானத்தின் உச்சியில் 179 பாரம் எடை கொண்ட ஒரே கோளக் கல் கும்பம் ஒன்று பொருத்தப்படும். அதற்காக 20 யானைகள் மற்றும் குதிரைகளோடு 143 முழ உச்சிக்கு இழுத்துச் செல்லக்கூடிய சாய் தளப் பாதை ஒன்று அமைக்கப்படும்.

ஆயிரமாயிரம் சிற்பிகள், கொல்லர்கள், கட்டிடக்கலை நிபுணர்கள், கணித அறிவுடன் துல்லியமாய் தீர்மானித்து முடிவு செய்யும் ஆராய்ச்சியாளர்கள், தச்சர்கள், கணக்காயர்கள், வைத்தியர்கள், சமையல்காரர்கள், காவலர்கள் முதலியோர் வேலை செய்ய, தங்க, உண்ண, சிகிச்சை பெற வைத்தியசாலை முதலியவை பிரத்தியேகமான இடங்களில் அமைக்கப்படும். அவர்கள் உண்ணுவதற்கு வேண்டிய பொருட்கள், சிகிச்சைக்குத் தேவையான மருந்துகள் எப்போதும் தயார் நிலையில் வைக்கப்படும். கைதிகளைப் பாதுகாப்புடன் வைத்துக் கட்டிக்காக்க தேவைக்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் நியமிக்கப்படுவார்கள். இதைக் கட்டி முடிக்க 7 வருடங்கள் ஆகும் என்று கணிக்கப்படுகிறது”என்று கூறி சக்ரவர்த்தி சிறிது மௌனத்திற்குப் பிறகு தொடர்ந்தார்.

“இதில் சம்பந்தப்பட்ட அத்துணை பேரையும் உற்சாகப்படுத்தி ஊக்குவிக்கத் தஞ்சாவூரிலேயே தங்கி உங்கள் நாடகக் குழு நிகழ்ச்சிகளை நடத்த முன்வந்து உதவ உங்களுக்குச் சம்மதமா?இதற்கான பதிலை நீங்களும் உங்கள் குழுவும் நன்கு கலந்தாலோசித்து ஒரு நல்ல முடிவைத் தெரிவியுங்கள். நாளை மறுபடி சந்திக்கலாம்”என்ற ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்தார். நான் வியப்பில் ஆழ்ந்து திக்குமுக்காடிப் போனேன். அத்துடன் அன்றைய சபை கலைந்தது.

(அடுத்த இதழில் தொடரும் )

 

கலாம் சலாம் – வைரமுத்துவின் வரிகளில்

தமிழ் பாடல் காணொளி  

Image result for கலாம்                

கலாம் சலாம்

வைரமுத்துவின் வரிகள்              ஜிப்ரானின்  இசை                   பாடியவர் : சிட் ஸ்ரீராம்

 

 

வாத்தியார் சாமி – என் செல்வராஜ்

Related image

அப்போது எங்கள் பள்ளியில் மதிய உணவு பெரும்பாலும் சம்பா கோதுமையில் சமைத்த சாதம் தான். நானும் எனது  வகுப்பு தோழர்களும் சேர்ந்து தினமும் சமைப்போம். ஒரே ஒரு பெரியவர் மட்டும் சமையல் செய்ய வருவார்.நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். நாராயணசாமி ஆசிரியர் எனது  வகுப்பு ஆசிரியர்.அவரே தலைமை ஆசிரியரும் கூட. கோதுமையைச் சுத்தம் செய்து தண்ணீரில் ஊற வைக்க வேண்டும். ஊறிய பின்பு பெரிய பாத்திரத்தில் எண்ணை விட்டு காய்ந்ததும் மிளகாய் வற்றல்போட்டுத் தாளித்துவிட்டு, கோதுமை அளவுக்குத் தகுந்தாற்போல தண்ணீர்விட்டுக் கொதிக்க வைக்கவேண்டும். கொதித்த பின்பு கோதுமையை பாத்திரத்தில் போட்டு வேகும் வரை கிளறிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். தண்ணீர் சுண்டி கோதுமை சாதம் பதத்துக்கு வந்ததும் இறக்கவேண்டும்.

இதில் பெரும் பகுதி வேலையை நானும் எனது  நண்பர்களும் செய்வோம். சில சமயங்களில் தலைமை ஆசிரியர் வந்து சமையலறையில் கூடவே நிற்பார். மாலையில் பால் பவுடரில் தயாரித்த பால் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் வழங்குவார்கள். தலைமை ஆசிரியர் மிக நல்லவர். அவர் ஊர் சிதம்பரத்தில் இருந்து 10 கிமீ தொலைவில் இருந்தது. தினம் போய்வர சிரமம் என்பதால்  பள்ளியிலேயே தங்கிவிடுவார். வாரம் ஒரு முறை மட்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஊருக்குப்போவார். பால் பவுடர், பாமாலின் ஆயில் எல்லாம் வெளிநாட்டில் இருந்து வருவதாகப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

அந்த பள்ளியின் அருகிலேயே ஒரு பிரைவேட்  வாத்தியார் தங்கி இருந்தார். அவர் நீண்ட தாடி வளர்த்துக்கொண்டு சாமியார் போலவே இருந்தார். அதனால் நாங்கள் அவரை சாமியார் வாத்தியார்  என்றுதான் சொல்வோம்.அவர் பள்ளிக்கூடம் முடிந்த பிறகு எங்களுக்கு  வகுப்பு எடுப்பார். என் அப்பா என்னை அவரிடம் பிரைவேட்டாகப்  படிக்க சேர்த்து இருந்தார். அவர் நன்றாக சொல்லித் தருவார். வாய்ப்பாட்டை தலைகீழாகச் சொல்லச்  சொல்வார்.அதற்காக பலமுறை வாய்ப்பாட்டைப்  படிக்கவேண்டும். கணக்குக்கு அடிப்படையானது வாய்ப்பாடு என்பதால் அவர் அதில் அதிகம் கவனம் செலுத்தினார் என்று நினைக்கிறேன்.சொல்லாவிட்டால் பிரம்படி தான்.

ஒழுங்காகப் படிக்காத பிள்ளைகள் அவர்களின் பெற்றோரை  அழைத்து வரவேண்டும். சாமியார், ” பையன் சரியாகப் படிக்கவில்லை.அடித்துத்தான் படிக்கவைக்கவேண்டும். அடிக்கக்கூடாது என்றால் டியூஷனை விட்டு நிறுத்தி விடுங்கள் ” என்பார். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் நன்றாக அடித்துப் படிக்க வையுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்று விடுவார்கள்.அப்புறம் அவர் இஷ்டம்தான். ஒரு முறை ஒரு மாணவனைக் கருங்கல் தூணில் கட்டி வைத்து எல்லா மாணவர்களையும் விட்டு அடிக்கச்சொன்னார். யாராவது அடிக்க மறுத்தால் அந்த மாணவனை அடித்து விடுவார்.அதற்குப் பயந்து நாங்கள் எல்லோரும் அந்த அண்ணனை அடித்தோம். பயம்தான். இருந்தாலும் என்ன செய்வது. அவர் அடிக்க ஆரம்பித்தால் அவ்வளவு சீக்கிரம் நிறுத்தமாட்டார். பிரம்பு ஒடியும்வரை கூட அடிப்பார்.

எனக்கும் அவரிடம் அடி வாங்கிய அனுபவம் உண்டு.  அப்போது நான் வாய்ப்பாடு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னிடம் அவர் ஏதோ கேட்டார். நான் கவனிக்கவில்லை போல. உடனே என்னை அவர் அழைத்தார். ஏதோ வாய்ப்பாடுதான் கேட்கப்போகிறார் என்று நான் நினைத்து அவரின் அருகில் சென்றதுமே என்னை அடிக்க ஆரம்பித்தார். கையில் இருந்த வாய்ப்பாடு புத்தகத்தைத் தலைக்கு மேல் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டேன்.அவர் அடித்த அடியெல்லாம் வாய்ப்பாட்டுப் புத்தகத்தில் விழ அது கிழிந்து சுக்கலானது. கடைசியாக அவர் அடிப்பதை நிறுத்தியபோது என் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஏன் அடித்தார் என்று அவரிடம் கேட்க முடியாது.

Related image

மாலை ஆறு மணிக்கு பிரைவேட் முடிந்ததும் வீட்டுக்குச் சென்றேன். அப்பா என்னிடம்,  ‘ஏன் கண் கலங்கி இருக்கிறாய் ‘ என்றார். ‘ஒண்ணுமில்லேப்பா’ என்றேன். மீண்டும் மீண்டும் அவர் கேட்டார். கடைசியில் அழுது கொண்டே, “சாமியார் வாத்தியார் என்னை அடிச்சிட்டாரப்பா “என்றேன். ‘எங்கே அடிச்சார்? காட்டு!’ என்றார் அப்பா. கை விரல்களில் அடிபட்டு ரத்தம் வந்திருந்தது. சில விரல்கள் வீங்கி விட்டன. பள்ளிப் பையில் இருந்த வாய்ப்பாட்டை எடுத்துக் காட்டி , ‘இதத் தூக்கி அடியைத் தாங்கிக்கிட்டேம்பா’ என்றதும் அப்பா கோபம் அதிகமானது. சட்டையக் கழட்டி முதுகைக் காட்டினேன். முதுகும் பாதி அளவு வீங்கி இருந்தது. என் அம்மா என் காயங்களையும் வீக்கத்தையும் பார்த்ததும்  ‘முதல்ல போயி அந்த வாத்திய என்னன்னு கேளுங்க’ என்றார். ‘காலயில போயி கேக்கிறன்’ என்றார் அப்பா.

மறுநாள் காலையில் பிரைவேட் நடக்கும் இடத்துக்கு என்னுடன் வந்தார். சாமியாரைப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தார். சாமியார் என்ன விஷயம் என்று கேட்டார். என் மகனை ஏன் மோசமாக அடித்திருக்கிறீர்கள் என்று கேட்ட அப்பாவிடம்” அவன் படிக்கும் போது நான் சொன்னதை கவனிக்கவில்லை. அதனால்தான் அடித்தேன் என்றார். வீக்கம் ஓரளவு வடிந்திருந்த கை மற்றும் முதுகை அப்பா காட்டச்சொன்னார். சாமியார் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கிழிந்துபோன வாய்ப்பாட்டை எடுத்துக்காட்டி இது எப்படிக் கிழிந்தது எனக் கேட்டார் அப்பா. பதிலில்லை சாமியாரிடம். அப்பா கோபத்துடன் இனிமே என் பையன் பிரைவேட்டுக்கு வரமாட்டான் என சொல்லிவிட்டு என்னை அழைத்துக்கொண்டு விடு விடுவென சென்றுவிட்டார். பிரைவேட்  படிப்பது அத்துடன் நின்று போனது.

எங்கள் பள்ளி ஒரு பெரிய ஓட்டு வீட்டில் இயங்கியது. ஒரு முறை எனது ஆசிரியர் மேலே ஏறி பரணில் இருந்த புத்தகங்களை சுத்தம் செய்யச் சொன்னார்.நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் கட்டு கட்டாய் கட்டப்பட்டுக் கிடந்தன. அந்த புத்தகங்கள் யாராவது அதை திறந்து பார்க்க மாட்டார்களா என்று  பரிதாபமாக பார்ப்பது போலத்  தெரிந்தன.

ஒவ்வொரு கட்டையும் அவிழ்த்து அதில் உள்ள புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றாக சுத்தம் செய்து மீண்டும் கட்டினேன். சில புத்தகங்களின் தலைப்பு என்னைப் படிக்கத்   தூண்டியது. அவற்றை மட்டும் எடுத்துத் தனியாக வைத்துக்கொண்டேன். வாத்தியாரிடம் கேட்டால் தருவாரோ மாட்டாரோ  என்ற சந்தேகம் எனக்கு.  

இன்னும் பல கட்டுகள் சுத்தம் செய்யப்பட வேண்டும். நான் வாத்தியாரிடம் நாளை மீதியை சுத்தம் செய்கிறேன் சார் என்றேன். அவரும் சரி என்றார். அந்த சில புத்தகங்களை அவருக்குத் தெரியாமல் வீட்டுக்கு எடுத்து வந்துவிட்டேன். இரவோடு இரவாக அனைத்துப் புத்தகங்களையும் படித்துவிட்டேன். மறுநாள் பள்ளிக்குச் சென்றபோது அந்தப் புத்தகங்களை எடுத்துச் சென்று யாருக்கும் தெரியாமல் அவை இருந்த கட்டுகளுக்குள்ளேயே வைத்துவிட்டேன். அன்றும் சில கட்டுக்களைச் சுத்தம் செய்தேன். அதில் பிடித்த சில புத்தகங்களை வீட்டுக்கு எடுத்து வந்துவிட்டேன். சுத்தம் செய்த ஒவ்வொரு நாளும் சில புத்தகங்களை எடுத்து வந்து இரவிலேயே படித்துவிட்டு மறுநாள் அதே கட்டில் வைத்து விடுவதைப் பழக்கமாக்கிக் கொண்டேன்.

பல புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும் அவற்றை வீட்டுக்கு எடுத்துவர வழி தெரியவில்லை.வாத்தியாரிடம் கேட்க பயம். அவை எல்லாம் மாணவர்களுக்கான பள்ளி நூலகத்தின் புத்தகங்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. ஆத்திச்சூடிக் கதைகள், குறள் நெறிக்கதைகள், தெனாலி ராமன் கதைகள், பீர்பால் கதைகள், அப்பாஜி கதைகள் இன்னும் பல கதைகளைப் படித்தேன். அந்த கதைகள் எனக்குக் கதைகளின்மீது ஒரு ஆசையைத் தூண்டி விட்டது.

ஐந்தாம் வகுப்புப் படிப்பு  முடிந்து ஆறாம் வகுப்பு படிக்க கானூர் என்கிற பெரிய கிராமத்தில் இருந்த உயர்நிலைப்பள்ளியில் சேர்ந்தேன். கானூர் எங்கள் ஊரில் இருந்து  4 கிமீ தொலைவில் இருந்தது. தினமும் நடந்துதான் போகவேண்டும். எனக்கு ஆங்கிலம் அவ்வளவாக வராது. தமிழில் சிறப்பாக படிக்கக்கூடியவனாக இருந்தாலும் ஆங்கிலம் அவ்வளவாக வராதது எனக்கு வருத்தமாகவே இருந்தது. தமிழில் பாடப்புத்தகங்களைத்தாண்டிக் கிடைக்கும் கதைப் புத்தகங்கள் எதுவானாலும் படிக்கும் வழக்கம் இருந்தது.

தினமும் காலையில் பள்ளிக்குப் போகும்போதே கானூர் டீக்கடையில் தினத்தந்தி படிக்கும் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தேன். தினமும் தினத்தந்தியில் வரும் கன்னித்தீவு கதை என்னைக் கவர்ந்தது. சிந்துபாத்தும் லைலாவும் தினசரி தினத்தந்தியில் கதைபடிக்கும் ஆர்வத்தை வளர்த்தார்கள். பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் என் ஊரில் இருந்த டீ கடையில் பேப்பர் படித்து வந்தேன். அப்போதெல்லாம் ஊரின் டீ கடையில் தினத்தந்தியும் முரசொலியும் தான் வரும். . அண்ணா மறைவுக்குப் பின் கருணாநிதி முதலமைச்சராக இருந்தார். திமுக கிளை செயலாளர்  வீடு எனது வீட்டுக்கு அருகில் இருந்தது. அவரிடமிருந்து அண்ணாவின் சிறுகதைகள் வாங்கிப்  படித்தேன். அதில் உள்ள புலிநகம், திருமலை கண்ட திவ்ய ஜோதி, செவ்வாழை, பிடி சாம்பல் ஆகிய சிறுகதைகள் இன்றைக்கும் எனது நினைவில் இருக்கின்றன.

ஆங்கிலம் வரவில்லையே என்று வருந்தினேன். ஒரு நாள் என் பிரைவேட் வாத்தியார் சாமியார் எங்கள் பள்ளிக்கு வந்து எனது வகுப்பு ஆசிரியரைச் சந்தித்தார். எனது வகுப்பு ஆசிரியர் சிவம், ஆங்கில ஆசிரியரும் அவரே. சாமியார் எனது ஆசிரியரிடம் என்னைப்பற்றி ” சார், அவனுக்கு  ஆங்கிலம் தவிர அனைத்துப் பாடங்களிலும் நல்ல மார்க் வாங்குவான்.ஆங்கிலம் மட்டும் அவனுக்கு நல்லா சொல்லி கொடுத்தீங்கன்னா அவன் நல்லா படிச்சு ஒங்க பள்ளிக்குப் பேர் வாங்கிக் கொடுப்பான் ” என்று சொன்னார். எனது ஆசிரியர் ” இவ்வளவு தூரம் ஒங்ககிட்டப் படிச்ச ஒரு பையனுக்காக வந்து சொல்றீங்களே அப்பவே இவனது திறமை எனக்குப் புரியுது. நிச்சயம் நான் அவன ஆங்கிலம் படிக்க வைக்கிறேன் ” என்றார்.

எனக்கோ ஆச்சரியம்.அவரிடம் நான் படித்ததோ  சில மாதங்கள் தான். என்னை அவர் கடுமையாக அடித்ததால் நான் பிரைவேட் போவதையே என் அப்பா நிறுத்திவிட்டார். ஆனாலும் அவர் எனக்காக வந்து என் ஆசியரிடம் சொன்னது எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது. சாமியார் என் மனதில் இன்னும் உயர்ந்து நின்றார்.

மீண்டும் ஆங்கிலம் படிக்க ஒரு பிரைவேட்டில் சேர முடிவு செய்தேன். அப்பாவும் ஒத்துக்கொண்டார். கிருஷ்ணன் என்பவர் பிரைவேட் நடத்தி வந்தார்.

அவர் கூட்டுறவு சங்கத்தில்  வேலை செய்து வந்தார். மாலையில் ஆங்கில வகுப்பு எடுப்பார். அவர் வரமுடியாதபோது அவரது மனைவி மாலதி அக்கா  வகுப்பெடுப்பார். அவர் ஒரு பட்டதாரி. தமிழில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டவர். ஆங்கிலத்தை எழுதப் படிக்கக் கற்றுக்கொண்டது அப்போதுதான். எனது வகுப்பாசிரியரின் உதவியுடன் ஆங்கிலம் ஒரு வழியாக எனக்குப் படிக்க வந்துவிட்டது. ஆனால் அதனோடு  கூடவே ஒரு பிரச்சினையும் சேர்ந்துகொண்டது.  பொருள் தெரியாமல் என்னால் மனப்பாடம் செய்ய முடியவில்லை.அதனால் அடிக்கடி ஆசிரியரிடம் ஆங்கில வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தைக் கேட்டு நோட்டில் எழுதிக்கொள்வேன்.அதன் பிறகுதான் என்னால் மனப்பாடம் செய்ய முடிந்தது. அப்பாவிடம் இதைச்சொன்னேன். அவர் அடுத்த வாரமே பழைய புத்தகக் கடையில் கிடைத்த லிப்கோ ஆங்கிலம் -தமிழ் அகராதி வாங்கி வந்து கொடுத்தார். அது எனக்கு ஆங்கிலத்தை விரைவாகக் கற்றுக்கொள்ள உதவியது.

மாலதி அக்காவிடம்  நிறைய பைண்டு செய்யப்பட்ட சரித்திர நாவல்கள் இருந்தன. பொன்னியின் செல்வன், பாண்டிமாதேவி, வேங்கையின் மைந்தன் போன்ற நாவல்களைப் படித்தேன். அதனால் எனக்கு வரலாற்றின் மீதும் வரலாற்று நாவல்கள் மீதும் ஆர்வம் அதிகமானது. வரலாறு நன்றாகப் புரிந்தது.இந்தக் கதைகள்  சேர, சோழ , பாண்டியர் வரலாறை எனக்கு எளிதாகப் புரியவைத்தன.

ஒரு நாள் தோப்பின் அருகில் இருந்த என் உறவினர் மூர்த்தியின் டிராக்டர் கொட்டகைக்குப் போனேன். மூங்கில் பிளாச்சுகளால் செய்யப்பட்ட கேட்  போடப்பட்ட கொட்டகை அது. கேட்டின் உயரம் பத்து அடி இருக்கும்.  இரண்டு  பகுதிகளையும் கொஞ்சம் விலக்கினால் என்னால் உள்ளே புகுந்து விடமுடியும் என்று தோன்றியது. அந்தக் கொட்டகையில் என்ன படிக்கக் கிடைக்கும் என்று பார்த்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கேட்டை விலக்கிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தேன். அங்கே குமுதம் புத்தகங்கள் ஏராளமாகக் கிடந்தன.அங்கேயே உட்கார்ந்து குமுதம் புத்தகத்தைப் புரட்டினேன். அதில் ராஜதிலகம் என்ற சாண்டில்யன் தொடர்கதை வந்திருந்தது. புத்தகங்களைத் தேதிவாரியாக அடுக்கினேன். முதல் இரண்டு குமுதம் புத்தகத்தை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்ல ஆசை வந்தது. எப்படியும் கடையில் பழைய பேப்பர்காரனிடம்தான் போடப்போகிறார்கள். அதற்கு முன் படித்துவிட்டுத் திரும்பக் கொண்டுவந்து வைத்துவிடலாம் என்று நினைத்தேன். யாரும் வரவில்லை என்பதை வெளியே எட்டிப்பார்த்து உறுதி செய்துகொண்டபின் இரண்டு புத்தகங்களை என் சட்டைக்குள் மறைத்து எடுத்து வந்து விட்டேன்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் அதில் வந்திருந்த ராஜதிலகம் தொடரைப் படித்தேன். அந்த கொட்டகையில்  இருக்கும் குமுதம் புத்தகம் எல்லாவற்றையும் ஒரே மூச்சில் படிக்கவேண்டும் என்ற வெறியை சாண்டில்யன் என்னுள் உருவாக்கி விட்டார். படித்து விட்டு அந்த புத்தகங்களைப் பத்திரமாக வைத்தேன். அந்தப் பக்கம் போகும் போது இரண்டு புத்தகங்களை எடுத்து வருவது எனக்கு வாடிக்கையாகி விட்டது. உள்ளூர எனக்குப் பயம். எடுத்து வந்த புத்தகங்களைத் திரும்பக் கொண்டு சென்று வைக்க மனமில்லை.முழுவதும் படித்து முடித்த பின் அனைத்துப் புத்தகங்களையும் கொட்டகையில் வைத்து விடலாம் என நினைத்தேன்.

சாண்டில்யனின் அந்தக் கதை அவ்வளவு  அற்புதமானது. பல்லவ மன்னன் ராஜசிம்ம பல்லவனின் வரலாற்றை அருமையான கதையாக மாற்றியிருந்தார். சில அத்தியாயங்களே எனக்குக் கிடைத்தன. போருக்காக ராஜசிம்மன் தயாராவதையும், அந்தப் போரில் இரண்டாம் புலிகேசி என்ற சாளுக்கிய மன்னன் தோற்று ஓடியதையும் கூரம் செப்பேடு குறிப்பிட்டு இருப்பதையும்  அதில் எழுதி இருந்தார். இன்னும் எத்தனையோ வாரம் அதற்கு முன் வந்திருக்கும். அவை கிடைக்கவில்லை. அந்தக் கதையைப் படித்ததில் இருந்து முழுமையாக ராஜதிலகம் தொடர்கதையைப் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசை மனதில் தோன்றிவிட்டது. வாங்கும் வசதி எனக்கு இல்லை.எனக்குத்  தெரிந்து குமுதம் புத்தகத்தை  மூர்த்தி  மட்டுமே என் ஊரில் வாங்கினார்.

Related image

எப்போதும் போல அந்த டிராக்டர் கொட்டகைக்குப் போனேன். மூர்த்தி அங்கிருந்த கயிற்றுக் கட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். நான் மெல்ல மெல்ல நடந்து சென்று அந்த குமுதம் புத்தகங்களின் பக்கம் அமர்ந்தேன். படிக்க ஆரம்பித்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து இரண்டு புத்தகங்களை என் இடுப்பில் சட்டைக்குள் வைத்துக்கொண்டு எழுந்தேன். திரும்பிய அடுத்த நிமிடமே” நில்லுடா திருட்டு பயலே “என்று என்னைத் திட்டியவாறு மூர்த்தி எழுந்து வந்தார்.என் கை கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. இத்தனை நாளாய் நான் பயந்து கொண்டிருந்தது நடந்தே விட்டது.

நான் எதிர்பாராத வகையில் அவர் என்னைத் தன் செருப்பால் அடிக்க ஆரம்பித்தார். அவமானத்தால் என் மனம் குன்றிப்போனது. சில அடிகள் அடித்தபின் என்னை அங்கிருந்த தூணில் கட்டிப்போட்டு விட்டார். அந்த கொட்டகையின் அருகில் குடியிருந்த சாமியார் வாத்தியார் சத்தம் கேட்டு அங்கு வந்தார். மூர்த்தியிடம் ஏன் அவனைக் கட்டிப்போட்டு இருக்கிறாய் எனக்கேட்டார். “சாமியாரே அவன் என்னோட குமுதம் புத்தகத்தைத் திருடிவிட்டான்.அதனால் தான் அடித்தேன், கட்டிப்போட்டேன்” என்றார் மூர்த்தி.

என்னருகே வந்த சாமியார் “ஏண்டா திருடினே என்று கேட்டார்.

” சார் நான் படிக்க எடுத்திட்டுப்போனேன்.திருட நினைக்கல சார் “

“புத்தகத்தை எங்கே வச்சிருக்க? “

“எல்லாம் வீட்டிலதான் சார் இருக்கு”

“கேட்டு வாங்கிட்டுப் போயிருக்கலாமில்லையா ?

” யாரும் இல்லாததால கேட்க நினைக்கல, தப்புதான் சார். இனிமே அப்படிச் செய்யமாட்டேன்”.

எங்களின் உரையாடலைக் கேட்டவாறு இருந்த மூர்த்தி ” சாமியாரே இப்ப என்ன பண்ணலாம் சொல்லுங்க ? என்றார்.

” மூர்த்தி! அவன் படிக்கத்தானே எடுத்துட்டுப் போனான். இந்தப் பழைய குமுதம் புத்தகத்தையெல்லாம் நீ என்ன செய்யப்போற “

“சாமி அது உங்க வேல இல்ல, நீங்க ஒரு வாத்தியாரு. நான் புத்தகத்தைக் குப்பையில கூட போடுவேன். அது என் இஷ்டம். ஆனா இவன் திருடுனது தப்புதானே”

“ஒன் புத்தகம் நீ என்ன வேணும்னாலும் செய்யலாம். அதை இந்த பையனுக்குக் கொடேன், அவன் படிக்கத்தானே எடுத்தான்

” முடியாது. நீங்க அவனுக்கு வக்காலத்து வாங்க வேணாம். என் எல்லா புத்தகமும் உடனே வந்தாகணும் சாமியாரே” என்றார் மூர்த்தி.

அடிபட்ட வலியுடனும் புண்பட்ட மனதுடனும் இருந்த நான் ” சார் நான் எல்லா புத்தகத்தையும் கொடுத்திடரேன், என்ன விடச்சொல்லுங்க சார் “என்றேன்.

சாமியார் மூர்த்தியைச் சற்று வெளியே அழைத்துப்போனார். மூர்த்தியிடம் ஏதோ பேசினார். சற்று நேரத்தில் திரும்பி வந்த மூர்த்தி முகத்தில் கோபம் குறைந்திருந்தது.என் கட்டை அவிழ்த்து விட்டார். வாத்தியார் என்னை என் வீட்டுக்கு அழைத்துப்போனார். நான் கொடுத்த புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டு மூர்த்தியிடம் கொடுக்கப்போன அந்த பிரைவேட் வாத்தியார் என் மனதில் மிகப்பிரமாண்ட மனிதராய் உயர்ந்து நின்றார்.  அவர் சாமியாரல்ல, சாமியாகவே எனக்குத் தெரிந்தார்.

 

Email:- enselvaraju@gmail.com