பகவத் கீதையின் 11-ஆம் அத்தியாயம் — “விஸ்வரூப தரிசன யோகம்” — கீதையின் மிக முக்கியமான, ஆழமான அத்தியாயங்களில் ஒன்று. இதில் அர்ஜுனன், கிருஷ்ணரிடம் அவருடைய உண்மையான பேரண்ட வடிவத்தைக் (விஸ்வரூபம்) காண விரும்புகிறான்; கிருஷ்ணர் அவனுக்கு தெய்வீகக் கண்களை வழங்கி அந்த வடிவத்தைத் தரிசிக்கச் செய்கிறார். “பிரபஞ்சம் முழுவதையும் உள்ளடக்கிய இறைவனின் பேருருவத்தைத் தரிசிக்கும் யோகம்” என்பதே இதன் பொருள்.
கீதையின் முந்தைய அத்தியாயங்களின் – குறிப்பாக 7 முதல் 10 வரையிலான அத்தியாயங்களின் – பின்னணியை அறிந்திருந்தால் மட்டுமே இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்;
ஏனெனில், முந்தைய நான்கு அத்தியாயங்களின் அடித்தளத்தின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு வளர்ச்சியாகவே இந்த அத்தியாயம் அமைகிறது. அந்த நான்கு அத்தியாயங்களில், பகவான் கிருஷ்ணர் ‘ஈஸ்வர ஸ்வரூபம்’ (இறைவனின் இயல்பு மற்றும் இலக்கணம்) பற்றி மிக விரிவாகப் பேசியுள்ளார். அதில், (ஈஸ்வரன் ஜகத் காரணம்) இறைவனே பிரபஞ்சத்தின் காரணம் என்று இறைவனின் இலக்கணத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். இயல்பாகவே, “இறைவன் எந்த வகையான காரணம்?” என்ற கேள்வி எழுகிறது; ஏனெனில் காரணங்கள் இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று ‘நிமித்த காரணம்’ (intelligent cause/ அறிவுசார்ந்த காரணம்), மற்றொன்று ‘உபாதான காரணம்’ (material cause/ பொருள்சார்ந்த காரணம் – இதிலிருந்து தான் ஒரு காரியம் அல்லது விளைவு உருவாகிறது).
உதாரணமாக, ஒரு மரச்சாமானுக்குத் தச்சர் ‘நிமித்த காரணம்’ (அறிவு சார்ந்த காரணகர்த்தா) ஆகவும், மரம் ‘உபாதான காரணம்’ (பொருள் சார்ந்த மூலப்பொருள்) ஆகவும் உள்ளனர்; எந்தவொரு உற்பத்திப் பொருளுக்கும் இவ்விரு காரணங்களும் தேவைப்படுகின்றன. எனவே, “இறைவன் இவ்விரு வகைகளில் எவ்வகையான காரணம்?” என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. அதற்கு கிருஷ்ணர், “இறைவனே பிரபஞ்சத்தின் நிமித்த காரணம் மற்றும் உபாதான காரணம் ஆகிய இரண்டுமாகவும் விளங்குகிறார்” என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். இவ்விரு காரணங்களில், இந்த நான்கு அத்தியாயங்களில் நாம் ‘உபாதான காரணம்’ (பொருள்சார்ந்த காரணம்) என்ற அம்சத்தின் மீது கவனம் செலுத்தினோம். அவ்வாறு கவனம் செலுத்தும்போது, உபாதான காரணம் மட்டுமே பல்வேறு வடிவங்களாக மாற்றமடைகிறது என்பதை நாம் அறிந்து கொண்டோம்.. நிச்சயமாக, நிமித்த காரணத்தின் (அறிவு சார்ந்த காரணகர்த்தாவின்) துணையுடனும் ஆசியுடனும், உபாதான காரணமே பலவிதமான விளைவுகளாக வெளிப்படுகிறது; இதை நாம் அன்றாட அனுபவங்களில் தெளிவாகக் காண்கிறோம்.
ஒரே ஒரு தங்கம் பலவிதமான ஆபரணங்களாக மாறுகிறது அல்லது வெளிப்படுகிறது; ஒரே ஒரு மரக்கட்டை பலவிதமான மரச்சாமான்களாக மாறுகிறது. ஆகவே, காரணம் மட்டுமே காரியத்தின் வடிவில் வெளிப்படுகிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம். உண்மையில், மூலப் பொருளாகிய காரணத்திலிருந்து வேறாக எந்தக் காரியமும் இல்லை. அதாவது, தங்கத்திலிருந்து வேறான ஆபரணங்கள் இல்லை; மரத்திலிருந்து வேறான மரச்சாமான்கள் இல்லை; மூலப் பொருளிலிருந்து வேறான உற்பத்திப் பொருட்கள் இல்லை. வேறு விதமாகச் சொல்வதானால், ஒரே ஒரு மூலக் காரணம் பலவிதமான பெயர்களையும் வடிவங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டு, பலதரப்பட்ட காரியங்களாகத் தோன்றுகிறது. எனவே, ஒரு பொருளின் அனைத்துப் பெயர்களுக்கும் வடிவங்களுக்கும் பின்னால் ஒரே ஒரு மூலக் காரணம் மட்டுமே உள்ளது. ஆகவே, வளையல், சங்கிலி, மோதிரம் ஆகியவற்றின் பெயர்கள் மற்றும் வடிவங்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது அந்த மூலப் பொருளான தங்கம் மட்டுமே. இதன் பொருள் என்னவென்றால், நாம் தங்கத்தைக் காண தனியாக முயற்சிக்கத் தேவையில்லை; ஆபரணங்களைப் பார்க்கும்போதே, அந்தக் காரணப் பொருளான தங்கத்தைத் தான் பார்க்கிறோம்.. எனவே, காரியத்தைக் காண்பது என்பது அடிப்படையில் அதன் மூலக் காரணத்தைக் காண்பதே ஆகும்.
இந்த நான்கு அத்தியாயங்களைப் பார்க்கும்போது நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை இது. பகவான் கிருஷ்ணர் இந்தக் கொள்கையைப் பயன்படுத்திச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:
“அர்ஜுனா! நான் படைப்பின் மூலக் காரணம்; இந்த முழுப் பிரபஞ்சத்திற்கும் நானே மூலக் காரணம்.” இந்தப் பிரபஞ்சம் என்பது வேறு ஒன்றும் அல்ல; பல்வேறு பெயர்கள் மற்றும் வடிவங்களுடன் வெளிப்பட்ட இறைவனே இது. எனவே, ‘ஈஸ்வரஸ்ய அவஸ்தா பேத ஏவ பிரபஞ்ச:’ (ஈஸ்வரனின் நிலை வேறுபாடுகளே பிரபஞ்சம்); ஆக, காரணமும் காரியமும் ஒரே பொருள்தான்; காரணம் என்பது வெளிப்படாத பெயர் மற்றும் வடிவங்களைக் (potential nāma and rūpa) கொண்டது; காரியம் என்பது வெளிப்பட்ட பெயர் மற்றும் வடிவங்களைக் கொண்டது. எனவே, ஈஸ்வரனும் உலகமும் ஒருபோதும் வேறானவை அல்ல என்பதை கிருஷ்ணர் உணர்த்த விரும்புகிறார்; அனைத்துப் பெயர்களும் வடிவங்களும் ஒடுங்கும்போது எஞ்சியிருப்பது ‘அவ்யக்த நாம ரூபம்’ (வெளிப்படாத பெயர் மற்றும் வடிவம்) எனப்படும்; அதையே நாம் ‘ஈஸ்வரன்’ என்கிறோம். அதே ஈஸ்வரன் பெயர் மற்றும் வடிவங்களுடன் இருக்கும்போது அது ‘பிரபஞ்சம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆக, ‘ஈஸ்வர ஏவ பிரபஞ்ச:’ (ஈஸ்வரனே பிரபஞ்சம்) மற்றும் ‘பிரபஞ்ச ஏவ ஈஸ்வர:’ (பிரபஞ்சமே ஈஸ்வரன்); அதாவது, பிரபஞ்ச தரிசனத்திற்கும் (உலகைக் காண்பதற்கும்) ஈஸ்வர தரிசனத்திற்கும் (ஈஸ்வரனைக் காண்பதற்கும்) இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. எனவே, நாம் பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், முடிவற்ற பலவிதமான நாம-ரூபங்களைக் கொண்ட இறைவனையே பார்க்கிறோம்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த உலகமே இறைவனின் வடிவம். இந்தப் புரிதல் எனக்கு இல்லையென்றால், நான் இதை வெறும் ‘உலகம்’ என்று அழைப்பேன். ஆனால் இந்தப் புரிதல் இருந்தால், இதை ஈஸ்வரனின் வடிவம் என்று அழைப்பேன். உலகத்தை ஈஸ்வரனின் வடிவமாகப் பார்ப்பது ‘விஸ்வரூப தரிசனம்’ எனப்படும். ஒரு புதிய அல்லது விசித்திரமான பொருளாக அல்லாமல், அதே சாதாரண பிரபஞ்சத்தை இறைவனின் வடிவமாக, இறைவனின் திருமேனியாகப் பார்க்கும் அந்தப் புதிய பார்வை அல்லது புரிதல் ‘திவ்ய சக்ஷு’ (திவ்ய திருஷ்டி) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
இந்தப் புதிய புரிதலின் அடிப்படையில், சாதாரண பிரபஞ்சத்தை நாம் பார்க்கும் பார்வை புதியதாக இருக்கும். இந்தப் பார்வை ஒரு சிறப்பான, உன்னதமான பார்வையாகும். உலகம் சாதாரணமானதே, ஆனால் புரிதலின் மூலம் நாம் ஒரு சிறப்பான மனப்பான்மையை வளர்த்துக்கொள்கிறோம். அந்தப் புதிய பார்வை என்ன? ‘உலகம்’ என்று நான் நினைத்தது உண்மையில் ‘ஈஸ்வரஸ்ய சரீரம்’ (இறைவனின் திருமேனி) ஆகும். எனவே, விஸ்வரூப தரிசனம் என்பது ஒரு விசித்திரமான பொருளல்ல; மாறாக, எப்போதும் நம் கண்முன்னே இருக்கும் சாதாரண பிரபஞ்சத்தின் மீதான ஒரு சிறப்பான பார்வையே ஆகும். பல சாதாரண விஷயங்கள், சிறந்த மனிதர்கள் அல்லது சிறந்த இடங்களுடன் தொடர்புடையதாக மாறும்போது, அதே சாதாரண விஷயம் சிறப்பானதாகிவிடுகிறது.
உதாரணமாக உங்களுக்கு ஒரு ‘லட்டு’ கிடைக்கும்போது, அது சர்க்கரையின் வடிவமாகவே தோன்றும். அதுவும், உங்களுக்குச் சர்க்கரை நோய் (நீரிழிவு) இருந்தால், அந்த லட்டின் மீது உங்களுக்கு எந்த மரியாதையும் இருக்காது; அதை நீங்கள் நிராகரிக்கக்கூடக் கூடும். ஆனால் யாராவது வந்து, “இது திருப்பதி லட்டு” என்று சொன்னால், உங்களுக்கு ஒரு புதிய புரிதல் கிடைக்கிறது; அதற்கேற்ப ஒரு புதிய மனப்பான்மையும் உருவாகிறது; ஏனெனில் பாலாஜியின் பக்தராக பக்தி உணர்வும் அங்கே வரும். இதுவே திருப்பதியின் உன்னதத்தை அறியாத ஒருவரிடம் கொடுத்தால், இந்தப் பார்வை கிடைக்காது. ஏனெனில் பாலாஜியின் பெருமை அவருக்குத் தெரியாது. இதனை வேதியியல் அல்லது பௌதீகப் பகுப்பாய்வு மூலம் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. லட்டு அதே லட்டுதான்; ஆனால் அதை ரசிக்கும் தன்மை அல்லது அதிலுள்ள கூடுதல் மதிப்பு என்பது பௌதீகமானது அல்ல; அது புரிதலின் அடிப்படையில் எழும் ஒரு மனப்பான்மையாகும். புரிதலின் மூலம் தோன்றும் இந்த மனப்பான்மையே ‘திவ்ய-சக்ஷு’ (திவ்ய-சக்ஷுஹ்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
எனவே, பாராட்டு என்பது இரு வகைகளைக் கொண்டது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: ஒன்று புறரீதியானது, மற்றொன்று மனப்பாங்கு சார்ந்தது; மனப்பாங்கு சார்ந்த பாராட்டு என்பது பயிற்சியின் மூலமும் புரிதலின் மூலமும் வெளிப்படுகிறது.
இந்த உலகம் ஈஸ்வரனின் வடிவமாக உள்ளது என்பதை உணர்வதே ‘ஈஸ்வர ஸ்வரூப தரிசன யோகம்’ ஆகும். எனவே, ஈஸ்வரனைப் போற்றி மதிப்பதும், இவ்வுலகம் ஈஸ்வரனுடன் தொடர்புடையது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும் அவசியமாகும். இங்கு “தெய்வீகக் கண்கள்” என்பது வெறும் உடலைச் சேர்ந்த கண்கள் அல்ல. அவை, :உயர்ந்த ஆன்மிகப் பார்வை, ஞானப் பார்வை, உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன், சாதாரண பார்வைக்கு அப்பாற்பட்ட இறை உணர்வு என்பவற்றைக் குறிக்கும்.
அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைப் பார்க்கிறான். அவன் அந்த வடிவத்தில்:எண்ணற்ற முகங்கள், எண்ணற்ற கண்கள், எண்ணற்ற கைகள், பல்வேறு தெய்வீக ஆயுதங்கள், அற்புதமான ஆபரணங்கள், பிரகாசமான ஒளி, அனைத்து திசைகளிலும் விரிந்த உருவம், தேவர்கள், முனிவர்கள், உலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்கள் — எல்லாவற்றையும் ஒரே பேருருவத்தில் காண்கிறான். அதாவது, பிரபஞ்சம் இறைவனுக்கு வெளியே தனியாக இல்லை. பிரபஞ்சம் முழுவதும், இறைவனின் பேருருவத்திற்குள் அடங்கியுள்ளது என்பதை உணர்கிறான்.
விஸ்வரூபத்தின் பிரம்மாண்டமான ஒளியை விளக்கும்போது கீதை ஒரு மிகப் புகழ்பெற்ற உவமையைப் பயன்படுத்துகிறது. வானத்தில் ஒரே நேரத்தில் ஆயிரம் சூரியர்கள் உதித்தால் எப்படி ஒரு பேரொளி தோன்றுமோ, அதுபோன்ற ஒளி அந்த விஸ்வரூபத்தில் இருந்தது.
இது கிருஷ்ணரின் தெய்வீகத் தன்மையின் அளவற்ற பிரகாசத்தைக் காட்டுகிறது.
அர்ஜுனன் விஸ்வரூபத்தில் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காண்பது போன்ற அனுபவத்தைப் பெறுகிறான். அவன்:அங்கு பார்த்தது போரில் பங்கேற்க இருக்கும் வீரர்களை, தேவர்களை, முனிவர்களை, உலகின் பல்வேறு உயிரினங்களை, உருவாக்கத்தை, அழிவை – இவை அனைத்தையுமே ஒரே பேருருவத்தில் காண்கிறான். இதனால் அவனுக்கு ஆச்சரியமும் பயமும் ஏற்படுகின்றன.
விஸ்வரூபத்தின் ஒரு பக்கத்தில் அர்ஜுனன் மிகவும் அழகான, தெய்வீகமான காட்சிகளைக் காண்கிறான். ஆனால் மற்றொரு பக்கத்தில் அவன் பயங்கரமான காட்சியையும் காண்கிறான். போர்க்களத்தில் இருக்கும் வீரர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணரின் பெரிய, தீப்பற்றி எரியும் வாய்க்குள் செல்வது போல அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. அவர்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.
அப்போது அர்ஜுனன் பயந்து கேட்கிறான்: “நீங்கள் யார்?” கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்: “காலோऽஸ்மி லோகக்ஷயக்ருத்…” அதாவது: “நான் உலகங்களை அழிக்கும் காலம்.” இங்கு “காலம்” என்பது வெறும் நேரத்தைக் குறிக்கவில்லை. அது பிறப்பு, வளர்ச்சி, முதுமை, மரணம், மாற்றம், அழிவு, மறுபிறப்பு என்ற இயற்கையின் தவிர்க்க முடியாத இயக்கத்தைக் குறிக்கிறது. மிக முக்கியமான தத்துவம். எதுவாகப் பிறந்தாலும் அது ஒருநாள் அழிவைச் சந்திக்கும். மனிதன் தனது கட்டுப்பாட்டில் எல்லாவற்றையும் வைத்திருக்கிறான் என்று நினைக்கலாம். ஆனால் காலத்தின் இயக்கத்தை யாராலும் நிறுத்த முடியாது.
இது 11-ஆம் அத்தியாயத்தின் மற்றொரு மிக முக்கியமான கருத்து.
கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், எதிரிகளாகத் தோன்றும் பல வீரர்களின் அழிவு ஏற்கனவே காலத்தின் இயக்கத்தில் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை உணர்த்துகிறார். அதனால் அர்ஜுனன்: “நான்தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன்” என்று அகங்காரம் கொள்ள வேண்டாம் என்று குறிப்பாக ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உணர்த்துகிறார். அவன் தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும். இதுதான்: “நிமித்தமாத்திரம் பவ” என்ற கருத்து. அதாவது: “நீ ஒரு கருவியாக இரு.” இதன் பொருள் மனிதனுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை என்பதல்ல. மாறாக: கடமையை முழுமையாகச் செய்; ஆனால் அதன் இறுதி விளைவு முழுவதும் உன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்று அகங்காரம் கொள்ள வேண்டாம்.
விஸ்வரூபத்தைப் பார்த்த பிறகு அர்ஜுனனின் மனதில் பல உணர்வுகள் ஏற்படுகின்றன. முதலில்: ஆச்சரியம் → பயம் → பக்தி → பணிவு என்ற நிலைக்கு அவன் செல்கிறான். கிருஷ்ணரை இதுவரை அவன்: நண்பராகவும், உறவினராகவும், தேரோட்டியாகவும் பார்த்திருந்தான். ஆனால் இப்போது அவரே முழு பிரபஞ்சத்தின் ஆதாரம் என்பதை உணர்கிறான்.
அதனால் முன்பு கிருஷ்ணரிடம் நண்பராகப் பேசியதற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறான்.
கிருஷ்ணர் இன்னும் ஒரு முக்கியமான கருத்தைக் கூறுகிறார்:
வேதங்களைப் படிப்பதாலும், யாகங்களைச் செய்வதாலும், தானம் கொடுப்பதாலும் மட்டும் இந்த விஸ்வரூபத்தைப் பார்க்க முடியாது.
இதற்கு: பக்தி, முழுமையான சரணாகதி, இறை உணர்வு, தூய்மையான மனம் தேவை.
11-ஆம் அத்தியாயத்தை ஒரு வரியில் சொன்னால்: “இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் இறைவனின் பேருருவத்தின் ஒரு பகுதியாகும்; மனிதன் தன் அகங்காரத்தை விட்டுவிட்டு, தன் கடமையை இறை உணர்வுடன் செய்ய வேண்டும்.” இந்த அத்தியாயம் கிருஷ்ணர் யாரென்று புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. நான் என்ற அகங்காரத்தை உடைக்கிறது. ‘நீ பிரபஞ்சத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி என்பதை உணர்த்துகிறது. மரணத்தைப் பற்றிய ஒரு புதிய பார்வையைத் தருகிறது. மரணம் என்பது தனிப்பட்ட ஒருவரின் தோல்வி அல்ல. அது பிரபஞ்சத்தின் இயற்கையான இயக்கத்தின் ஒரு பகுதி. காலம் அனைத்தையும் மாற்றுகிறது. இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது பயம் குறைகிறது.
இந்த அத்தியாயம் கடமையின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது
கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம்: “விளைவுகளைப் பற்றிய பயத்தால் உன் கடமையை விட்டுவிடாதே.” என்று உணர்த்துகிறார். இது இன்றைய வாழ்க்கையிலும் மிகவும் பொருத்தமானது.
பக்தி மற்றும் ஞானத்தை இணைக்கிறது. அர்ஜுனன் முதலில்: ஞானத்தின் மூலம் கிருஷ்ணரைப் புரிந்துகொள்கிறான். பின்னர் பக்தியின் மூலம் அவரை அனுபவிக்கிறான். இதனால் ஞானம் + பக்தி + கடமை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
இன்றைய வாழ்க்கைக்கு இந்த அத்தியாயம் தரும் பாடங்கள்: வாழ்க்கையில் தோல்வி ஏற்பட்டால், “எல்லாம் என் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று நினைக்க வேண்டாம். வெற்றி கிடைத்தால்:
“என்னால் மட்டுமே இது நடந்தது” என்று அகங்காரம் கொள்ள வேண்டாம்.
கடினமான முடிவு எடுக்க வேண்டியபோது: உன் கடமையை ஆராய்ந்து செயல் படு. எதிர்காலத்தைப் பற்றி பயப்படும்போது: காலத்தின் இயக்கத்தில் அனைத்தும் மாறுகின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அதிகாரம் அல்லது பதவி கிடைத்தால், அது நிரந்தரமானது அல்ல என்பதை உணர வேண்டும். பிறரைப் பார்க்கும்போது: அனைத்து உயிர்களும் ஒரே பெரிய பிரபஞ்சத்தின் பகுதிகள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
*********
குவிகம் மின்னிதழ் & குவிகம் கதை முற்றம் 