தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் திருக்குறளுக்கு இயற்றப்பட்டுள்ள உரைகளும் திறனாய்வுகளும் எண்ணற்றவை^[1]. எனினும், 1988-ஆம் ஆண்டின் சாகித்திய அகாதெமி விருது பெற்ற பிரபல அறிவியலறிஞரும் கல்வியாளருமான டாக்டர் வா.செ. குழந்தைசாமி அவர்களின் ‘வாழும் வள்ளுவம்’ என்னும் ஆய்வு நூல், குறள் ஆய்வில் ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் திறந்து வைத்தது  வழக்கமான சமயச் சார்புடைய அணுகுமுறைகளையோ, வெறும் பக்திப் பெருக்குடனான பாராட்டுரையையோ தவிர்ந்து, ஒரு தூய அறிவியல் பார்வையோடும் (Scientific Temper) பகுத்தறிவு அணுகுமுறையோடும் திருக்குறளின் நிலைபேற்றுத் தன்மையை இந்நூல் அலசுகிறது

ஈராயிரம் ஆண்டுகளைக் கடந்தும் திருக்குறள் தனது இளமையையும் வழிகாட்டும் ஆற்றலையும் இழக்காமல் இருப்பதன் ரகசியம் என்ன என்ற கேள்விக்கு, இந்நூலாசிரியர் அறிவியல் ரீதியான விடைகளைத் தருகிறார்.

வள்ளுவத்தின் அமரத்துவத்திற்கு ஐந்து தூண்கள்

திருக்குறளுக்குக் காலத்தைக் கடக்கும் நிலைபேற்றுத் தன்மையை (சிரஞ்சீவித்துவம்) வழங்கும் ஐந்து அடிப்படை அம்சங்களை வா.செ. குழந்தைசாமி அவர்கள் வகைப்படுத்துகிறார்

1. மெய்யறிவுச் சார்புடைமை: காலப்போக்கில் மாறும் தற்காலிகத் தகவல்களையோ தரவுகளையோ விடுத்து, மாறாத மனித இயல்பின் ஆழமான மெய்யறிவை (Wisdom) முதன்மைப்படுத்துவது. 
2. பொதுமை நோக்கு: நாடு, மொழி, இனம், சமயம், நதி, மன்னர் பெயர் போன்ற எந்தவொரு குறுகிய எல்லைக்கும் திருக்குறளை உட்படுத்தாமல் பொதுமைப்படுத்துவது.
3. அறிவியல் அணுகுமுறை: விருப்பு வெறுப்பின்றி, நடுநிலைமையோடு உண்மையை ஆராயும் அறிவியல் ஆய்வு நெறியை உள்ளடக்கியிருப்பது.
4. மனித முயற்சியின் மாண்பு போற்றல்: விதியையும் ஊழையும் விட மனிதனின் உழைப்புக்கும் ஆள்வினையுடைமைக்கும் முதன்மைத் தலைமை வழங்குவது.
5. இலக்கியம் இணைந்த இயல்பு இயல்: நடைமுறைக்குச் சாத்தியமில்லாத கற்பனை உலகங்களை உருவாக்காமல், மனித இயல்போடு இணைந்த நடைமுறைச் சாத்தியமுள்ள ஒரு சிறந்த சமுதாயத்தை (A Possible Ideal World) வரைபடமாக்குவது.

மெய்யறிவும் அறிவியல் அணுகுமுறையும்

நூலாசிரியர் அறிவை மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கிறார்: **தகவல் (Information), கல்வியறிவு (Knowledge), மெய்யறிவு (Wisdom)**^[1][22]. தகவல்களும் தொழில்நுட்பக் கல்வியறிவும் காலத்திற்கு ஏற்ப அதிவேகமாக மாறுபவை; ஆனால் மனித மனத்தின் அடிப்படையான விழுமியங்களைப் பேசும் மெய்யறிவு காலத்தால் மாறுவதில்லை^[8][9]. வள்ளுவர் காலத்தால் அழியும் தகவல்களைத் தவிர்த்து, மனித சமுதாயத்தின் ஆழமான மெய்யறிவை மட்டுமே தமது நூலின் அடித்தளமாகக் கொண்டுள்ளதால் குறள் காலத்தைக் கடந்து நிற்கிறது.

அறிவியல் பார்வையைக் குறள் முழுமையாகக் கொண்டுள்ளது என்பதற்குக் கீழ்வரும் குறள்களை ஆசிரியர் சான்றாகக் காட்டுகிறார்:

 “எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் *மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு”*

யார் சொன்னார்கள் என்ற அதிகாரத்தையோ அல்லது தனிநபர் விருப்பு வெறுப்பையோ பார்க்காமல், மெய்ப்பொருளை ஆராய்வதே அறிவியல் ஆய்வு நெறியின் (Scientific Method) அடிப்படையாகும்

எல்லையற்ற பொதுமை நோக்கு

வள்ளுவரின் பொதுமை நோக்கிற்குச் சிறந்த சான்றாக அவர் கையாண்ட சொற்களை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். வள்ளுவர் எங்கும் தமிழ்நாடு என்றோ, காவிரி என்றோ, குறிப்பிட்ட சமயக் கடவுளின் பெயரையோ குறிக்கவில்லை.

தொழில்நுட்பம் மற்றும் உழைப்பைப் பற்றிக் கூறும்போது ‘கருவி’ என்னும் பொதுச்சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். பண்டைக் காலத்தில் இச்சொல் கலப்பையைக் குறித்திருக்கலாம்; ஆனால் இன்று இச்சொல் கணினி, டிராக்டர் அல்லது விண்கலம் வரை அனைத்து அதிநவீனக் கருவிகளுக்கும் பொருந்திப்போகிறது.

அதேபோல, ‘ஒழுக்கம்’ பற்றிப் பேசும்போது குறிப்பிட்ட விதிமுறைகளைப் பட்டியலிடாமல், “உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல்” என்று கூறி, எக்காலத்திலும் அறிஞர்களாலும் சான்றோர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நன்னெறிகளோடு இணைந்து வாழ்வதே ஒழுக்கம் என வரையறுக்கிறார்.

‘எண்ணும் எழுத்தும்’: கணிதத்தின் முதன்மை

“எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும்” என்ற குறளில் ‘எழுத்து’க்கு முன்னே ‘எண்’ணுக்கு வள்ளுவர் முதலிடம் தந்திருப்பதை ஆசிரியர் வியந்து போற்றுகிறார்.

கணிதம் (Mathematics) என்பது தர்க்கரீதியான சிந்தனைக்கும் குறியீட்டு மொழிக்கும் அடிப்படையானது^[32][33]. பிளேட்டோ, கலீலியோ போன்ற மேலைநாட்டுச் சிந்தனையாளர்கள் கணிதத்தை இயற்கை மற்றும் அறிவியலின் மொழியாகக் கருதியதைப் போலவே, வள்ளுவரும் மனித நாகரிகத்தின் முதன்மையான கண்ணாக ‘எண்’ணை வைத்திருப்பது அவரது தொலைநோக்குப் பார்வைக்குச் சான்றாகும்.

முயற்சியும் மேலாண்மையும்

பழங்காலத் தத்துவங்கள் பலவும் விதியை (ஊழ்) நம்பி மனிதனை முடக்கிப் போட்ட சூழலில், வள்ளுவம் மனித முயற்சியின் மாண்பை உயர்த்தியது.

> “தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் *மெய்வருந்தக் கூலி தரும்”*

கடவுளாலும் விதியாலும் இயலாத ஒன்றைக் கூட மனிதனின் தளராத உழைப்பு சாதித்துக் காட்டும் என்றும், விடாமுயற்சியால் ஊழையும் தோற்கடிக்க முடியும் என்றும் வள்ளுவர் பிரகடனம் செய்கிறார்.

மேலும், நவீன மேலாண்மையியலின் (Management Science) கோட்பாடுகளான தகுதியான நபரைத் தேர்ந்தெடுத்தல் (“இதனை இதனால் இவன்முடிக்கு மென்றாய்ந்து”), அதிகாரப் பகிர்வு, மற்றும் தலையீடற்ற தன்னாட்சி வழங்கல் போன்ற கருத்துகளை வள்ளுவர் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே துல்லியமாக வகுத்துள்ளார்.

நடைமுறைச் சாத்தியமுள்ள லட்சிய சமுதாயம்

பிளேட்டோ எழுதிய ‘குடியரசு’ (Republic), தாமஸ் மூரின் ‘உட்டோப்பியா’ (Utopia), பிரான்சிஸ் பேக்கனின் ‘புது அட்லாந்திஸ்’ போன்றவை நடைமுறைக்குச் சாத்தியமில்லாத கற்பனை உலகங்களையே சித்தரித்தன^[19]. ஆனால், வள்ளுவர் இல்வாழ்க்கை, வாய்மை, மானம், ஒப்புரவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அன்றாட மனித வாழ்க்கையோடு இயைந்த, சாத்தியமான ஒரு சிறந்த சமுதாயத்தைக் (A Possible Ideal World) கட்டமைக்கிறார்.

முடிவுரை

டாக்டர் வா.செ. குழந்தைசாமியின் ‘வாழும் வள்ளுவம்’, திருக்குறளை வெறும் பழம்பெரும் அறநூலாக மட்டும் பார்க்காமல், நவீன யுகத்திற்கும் வழிகாட்டும் மானுட வாழவியல் இலக்கணமாக நிலைநிறுத்துகிறது. அறிவியல் பூர்வமான திறனாய்வு நெறியோடு தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு வழங்கப்பட்ட இந்நூல், குறள் ஆய்வில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு முக்கியப் படைப்பாகும்