சிவசங்கரி- சிறுகதைத் தேர்வு – அக்டோபர் மாதம் – ராஜாமணி

 

எழுத்தாளர் சிவசங்கரி பற்றிய தகவல்களை தரமுடியுமா? - Quora

அக்டோபர் (2022) மாத சிறுகதைத் தேர்வு

_____________________________________________________________________________________________________

இம்மாத சிறந்த கதை : 

அனாதை மரங்கள்

கிறிஸ்டி நல்லரெத்தினம்
கல்கி 

அனாதை மரங்கள்

விவரம் கீழே: 


 

அக்டோபர் மாதம் வந்த வாராந்திர / மாதந்திர இதழ்கள் மற்றும் மின்னிதழ்களில் வந்த கதைகளில் சிறந்த கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து கொடுக்கும் பொறுப்பை கொடுத்ததற்கு குவிகம் அமைப்பிற்கு நன்றி.

 அக்டோபர் மாதம் 69 கதைகள் வந்துள்ளன. இதில் எல்லாக் கதைகளிலும் ஏதாவது ஒரு சிறப்பம்சம் இருக்கத்தான் செய்தது. சில கதைகள் வெகுஜன ரசனைக்கேற்ப வழக்கமான பாணியில் இருந்தது. குறையாகத் தெரியவில்லை.

இப்போது சில கதைகள் குறித்து

 ” ஒளியின் நிழல்” – கலைச்செல்வி – சொல்வனம்

அருமையான புனைவு கதை

காந்தி – கஸ்தூரிபா- ஹரிலால் இவர்கள் மூன்று பேருக்கும் (தெ.ஆப்பிக்காவில்) இடையேயான, உரையாடல் உராய்வுகள் மற்றும் மன உணர்வுகள் பற்றி மிக அழகாக எழுத்தாளர் கலைச்செல்வி எழுதி இருக்கிறார்.

ஆனால் 34 பக்கங்கள் இருப்பதால் சிறுகதையாக பரிசளிக்க எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் படிக்க வேண்டிய புனைவு கதை என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

எழுத்தாளர் வண்ணதாசன் அவர்களின் இரண்டு கதைகள் “ஆரஞ்சு பழ விதைகள் அப்படியே இருக்கின்றன ” (அம்ருதா) “தூறலில் நனைதல் ” (உயிர்மை)

அவரது அனுபவமிக்க நடையில் மனித மன உணர்வுகளை மிக அழகாக சித்தரிக்கிறார். அதையும் வாசகர்கள் படித்து மகிழலாம்.

 இதைத் தவிர்த்து மற்ற கதைகளில் சிறந்த கதையாக பரிசீலிப்பதற்கு சுருக்கப்பட்டியலாக எட்டு கதைகள்எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன.

  1. ஆயிஷா நடராஜன் அவர்கள் எழுதிய

“நான் ரோபோட் அல்ல” (குமுதம் -05/10/22)

ஒரு நல்ல கதை. நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால மனித வாழ்வின் இயல்பை சொல்லும் கதை.

 ஒரு நிறுவனத்தில் செயற்கை அறிவுடன் மனித உணர்வுகளுடன் ரோபோக்கள் உருவாக்கப்பட்டு மனிதர்களும் ரோபோக்களும் சேர்ந்தே பணிபுரிகின்றனர். அடுத்து ஒரு கட்டத்தில் பதவி உயர்வு கொடுப்பதற்கு இரண்டு பேர்கள் (ரஞ்சன், யுவன்) பரிசீலிக்கப்படுகிறார்கள். ஒருவரைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அந்த ஒருவர் மனிதராக இருக்க வேண்டும்.

அந்த இருவரில் யார் மனிதர் யார் ரோபோட் என்பதை ஒரு பெண் சோதிப்பார். இருவருமே மனிதர் தான் ரோபோட் அல்ல என்று நிரூபிப்பதற்காக பிரயத்தனப் படுவார்கள்.

கதையின் முடிவு ரொம்ப ஆச்சரியமாக இருந்தது.

இவர்கள் மனிதர்களா அல்லது ரோபோட்க்களா என்று சோதனை செய்தது ஒரு ரோபோட் தான். ரோபோட்க்களை மனிதர்கள் அளவுக்கு மேம்படுத்துவதை விட மனிதர்களையே ரோபோட்டுக்களாகிவிட ஒரு கோட்பாடு உண்டு. மனிதத் தன்மை இழந்து மனிதர்கள் இயந்திரமாக மாறி வருவதை சொல்லும் அருமையான கதை.

  1. இதழில் விக்னேஷ் எழுதிய ” தனித்த வனம்” (சொல்வனம்)

சென்னையில் இருந்து கோவைக்கு அப்பாவின் உடல்நிலை சரியில்லை என்று செல்கிறான். அப்பா மரணித்து விடுகிறார். அலுவலகத்தில் மூன்று நாள் தான் லீவு தருகிறார்கள். சென்னையில் இருந்து மனைவி வர முடியவில்லை. அவனுடைய மகனும் இவனை உடனே புறப்பட்டு வரும்படி சொல்கிறான். அப்பாவின் இறந்து போன செய்தியை இவன் சொன்ன பொழுது எதிர்முனையில் சிறிது நேரம் மௌனம்.

இந்த மௌனம் எதற்காக, என் அப்பாவை கற்பனை செய்து பார்க்கவா, உடனே பேசினால் நன்றாக இருக்காது என்று காலம் கடத்துகிறார்களா ?

 வெளிநாட்டில் இல்லாமல் உள்நாட்டிலேயே வேறு வேறு ஊர்களில் இருந்தாலும் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக இருந்தவர்களின் மரணத்தில் கூட முழுமனதோடு உணர்வுபூர்வமாக கலந்து கொள்ள முடியாத நிலையில் மாறிவரும் வாழ்க்கை நிலையும், சிதைவுறும் சமூக மதிப்பீடுகளும் அழகாக சொல்லப் பட்டிருக்கின்றன

  1. எம்.எம்-தீன் எழுதிய “கரகம்” (ஆனந்தவிகடன் 05/10/22)

கொரோனா தொற்று காலத்திற்குப் பிறகு நெருக்கடியான வாழ்விற்கு உள்ளான கரகாட்ட கலைஞர்களின் கதை. சரோஜா கரகாட்டக்காரி. அவள் துணைக்காக, துணைக் கும்பமாக வாணி என்ற இளம் பெண்ணையும் கூடவே அழைத்துச் செல்வாள். கொரோனா காலத்திற்குப் பிறகு அன்றாட வாழ்வை நடத்துவது பெரிய போராட்டமாகி விட்ட நிலையில் நல்ல நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டும் இல்லாமல் சாவுக்கும் கரகம் ஆட செல்கிறாள். சாவு வீட்டில் இழிவாகப் பார்க்கப்படுகிறார்கள்.

 அது மட்டுமல்லாமல் பாலியல் தொந்தரவுக்கும் உள்ளாகிறார்கள். வாணியும் சரோஜாவும் ஒரு பணக்காரியின் சாவிற்கு கரகம் ஆடச் செல்கிறார்கள். அங்கு இழிவான பேச்சுக்கும், பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளாகிறார்கள். சவடக்கத்திற்குப் பிறகு உறவினர்களிடையே சொத்து தகராறு ஏற்பட்டு, இவளுக்கு யாரும் பணம் கூட கொடுக்க வரவில்லை. ஆடியதற்கான கூலி கூட பெறாமல் தனியாக இருக்கும் அம்மாவிற்காக வீட்டுக்கு திரும்புகிறாள். கரகம் போன்ற கலைகளையே தங்கள் வாழ்வின் ஆதாரமாக கொண்டுள்ள மக்களின் சுமையான வாழ்க்கையை சொல்லும் அருமையான கதை.

  1. நர்சிங் எழுதிய “ஓவியன்” ஆனந்த விகடன் (12.10.22)

சந்தனமாரி ஒரு ஓவியன். காளிதாசனும் கதை சொல்பவனும் சந்தன மாரியும் நண்பர்கள்.

ஒரு முறை மூன்று பேரும் ஒன்றாக இருக்கும் பொழுது அங்கு வந்த காளிதாசனின் பெரியப்பா மகள் பொற்கிழியைப் பார்த்து அவளுடைய அழகான தோற்றத்தை பார்த்துப் பிரமிக்கிறான் சந்திரமாரி.

சில நாட்கள் கழித்து மேல மாச வீதியில் ஒரு நகைக்கடை விளம்பரத்திற்கு படம் வரைந்து கொடுக்கிறான் சந்தனமாரி.

அதில் இருப்பவள் அச்சு அசல் பொற்கிழியைப் போலவே இருக்கிறாள். இது பெரிய பிரச்சனையாகிறது. வேற்று ஜாதி என்பதால் காளிதாசும் அவன் உறவினர்களும் சந்தன மாரியை நையப் புடைத்து விடுகிறார்கள். பொற்கிழியையும் அவள் அப்பா துபாயில் இருப்பதால் அங்கு கூட்டி சென்று விடுகிறார்கள்.

பல வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் சந்தனமாரி ஊருக்கு வந்திருக்கிறான். மூவரும் சந்திக்கிறார்கள். சந்தனமாரி இப்பொழுது திரைப்படத் துறையில் பல வெற்றி படங்களுக்கு ஸ்டோரி போர்டு வரைந்து கொடுக்கிறான். நல்ல நிலைமையிலும் இருக்கிறான்.

‘காளிதாஸ் கிட்ட நீ பேசி இருக்கலாம் இல்ல அப்பவே’ என்று சொன்ன பொழுது, நான் பொற்கிழியை ஒரு முறை தான் பார்த்திருக்கிறேன். பிறகு அவளோடு பேசியதோ பார்த்ததோ இல்லை. அந்த முகம் என் மனதில் பதிந்து விட்டது. அவ்வளவுதான் என்றான். சந்தனமாரி காளிதாசுக்கும் வருத்தமாக போய்விட்டது. அடுத்ததாக சந்தனமாரி இந்தியா முழுவதும் வெற்றி பெற இருக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகின்ற அடுத்த படத்திற்காக தான் வரைந்த ஸ்டோரி போர்டு படங்களை காட்டுகிறான்.  அதில் கதாநாயகனின் முகம் காளிதாசன் முகமாக இருந்தது.

ஜாதியப்போக்குகளும் வதந்திகளும் நல்ல நட்பையும் உறவையும் எப்படி பாதிக்கும் என்று சொல்லப்பட்ட நல்ல கதை.

  1. சோ.சுப்புராஜ் எழுதிய “தற்செயல்களின் கடவுள் ” (சிறுகதை)

ஒரு பெரிய கட்டிடம் கட்டும் வேலை நடக்கிறது. கார் பார்க்கிங் பகுதிக்கு போடப்பட்டிருந்தது. பீமும், சிலாபும் திடீரென இடிந்து விழுந்து விடுகிறது.  நல்ல வேலையாக யாருக்கும் அடிபடவில்லை.

காண்ட்ராக்டருக்குத் தெரியப்படுத்த, வந்து எல்லோரையும் திட்டுகிறார். சைட் இன்ஜினியரிடம் காரணம் கேட்க, சைட் இன்ஜினியர் வேறு ஒரு கட்டுமானப் பணி நடக்கும் இடத்திற்கு போன சமயம், அவசரகதியில் மேஸ்திரி மேற்பார்வையில் செய்த வேலை.

 பூஜை போடுவதில்லை. அதனால்தான் இப்படி எல்லாம் நடக்குது. ரத்த பலி வாங்காம விடாது என்று அச்சத்தோடு வேலைக்காரர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

விழுந்ததற்கான தொழில் நுட்பக் காரணங்களை இன்ஜினியர் காண்ட்ராக்டருக்கு விளக்கிச் சொன்ன பிறகு இன்ஜினியரைத் தனியாக அழைத்து ‘எனக்கு இதெல்லாம் தெரியும்பா,  நீ என்ன பெரியார் கட்சியா? இருந்தாலும் தப்பில்லை. எனக்கும் இந்த பூஜை எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் நாம் என்ன சொன்னாலும் இந்த வேலைக்காரங்க ஏத்துக்க மாட்டாங்க. அவங்களுடைய நம்பிக்கையை நாம மதிக்கணும் கௌரவிக்கணும் அவங்க பயமில்லாமல் அப்பத்தான் வேலை பார்க்க முடியும். அதனால அடுத்த வாரத்தில் இருந்து பூஜை போட சொல்லுங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு போகிறார்.

சமூகமோ அல்லது பணி செய்யும் இடமோ எல்லோருடைய நம்பிக்கைக்கும் மதிப்பும், இடமும் இருந்தால் தான் அச்சம் இன்றி இயங்க முடியும் என்பதை அழகாக சொன்ன கதை.

  1. சிறுகதை இதழில்

நா. ஞானபாரதி எழுதிய “கோழிக்கறி சாப்பிடுபவர்களுக்கு பூஜா மண்டலைத் தெரியாது” (சிறுகதை)

ஒரு கோழிப் பண்ணை எப்படி பராமரிக்கப்படுகிறது, அதில் வேலை செய்பவர்களின் நிலை என்ன? இந்த கதையின் மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

கோவையில் இருக்கும் கோழி பண்ணையில், காண்ட்ராக்டர் மூலம் வங்காளத்தில் இருந்து பூஜா மண்டலும் அவள் கணவன் அசிஷ் மண்டலும் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். தொற்று காலத்தில் பூஜா மண்டலை கோழிப்பண்ணையில் விட்டு விட்டு பெற்றோரைப் பார்க்க ஊர் சென்ற அசிஷ் மண்டல் தொற்று வந்து இறந்து விடுகிறான்.

பெருத்த அதிர்ச்சியுடனும், மனவேதனையுடனும் பூஜா மண்டல் கோழிப்பண்ணையில் வேலை செய்யும் முத்துப்பாண்டி அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறான். நட்பு காதல் ஆகி திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவெடுக்கிறான் முத்துப்பாண்டி. பல வருடங்களுக்கு முன் ஊரில் ஏற்பட்ட ஜாதி மோதலில் முத்துப்பாண்டி கொல்லப்படுவான் என அஞ்சி அவனைக் கோவைக்கு அனுப்பி விடுகின்றார் அவனது பெற்றோர். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்போது தான் ஊருக்கு போகிறான் பெற்றோர் சம்மதம் பெற்று பூஜா மண்டலை திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவெடுத்து இருக்கிறான். முத்துப்பாண்டிக்காக பூஜா மண்டல் காத்திருக்கிறாள் ஊருக்கு போன முத்துப்பாண்டி இன்னும் வரவில்லை ஏனென்று தெரியவில்லை.

கோழிப்பண்ணை, அதன் வேலைமுறைகள் மற்றும் ஊழியர்களிடையே இருக்கும் உறவு, அவர்களுடைய மனிதம் எல்லாம் மிக அழகாக சொன்ன கதை

  1. மு. அரஃபத் உமர் எழுதிய ” நசீபு ” (உயிரெழுத்து)

மேற்கு தொடர்ச்சி மலை அடிவாரத்தில் வாழும் முஸ்லிம் சமூகத்தில் பெண்களின் நிலையை விவரிக்கும் கதை. சுபைதா பாட்டிக்கும் செரீனா என்ற பேரனின் மனைவிக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல் தான் கதை.

சுபைதா தன் வாழ்க்கையைச் சொல்கிறார். சிறுவயதில் பண்டிகைக்குப் பட்டுத் துணியில் பாவாடை கேட்கிறார். அப்பா வாங்கி கொடுத்த துணி பிடிக்காததால் பண்டிகை அன்று கட்டவில்லை.

 இந்த அறிந்த அப்பா அவர் மனைவியை பெண்ணை வளர்க்க தெரியவில்லை என்று அடிக்கிறார். அன்றோடு பிறந்த வீட்டில் தன் விருப்பங்களை அவள் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள்.

 திருமணம் ஆன பிறகு புகுந்த வீட்டில் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணோடு மதார்சா செல்வதாக கணவனிடம் சொல்கிறாள். கணவன் அவளை ஓங்கி அறைந்து சுயமாக இந்த மாதிரி எல்லாம் திமிராக முடிவெடுக்கக் கூடாது என்கிறார்.

அதன் பிறகு அவள் வாழ்நாளில்  “என்னங்க “, “சரிங்க ”  என்ற வார்த்தைகளைத் தவிர வேறு பேசியதே இல்லை.

 

முஸ்லிம் சமூகத்தில் கணவனோ மனைவியோ இறக்கும் தருவாயில் இருந்தால், மற்றவர் அவரிடம் சென்று நான் ஏதாவது தப்பு பண்ணி இருந்தால் மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.

சுபைதாவின் கணவர் சாகும் தருவாயில் இருக்கும்போது உறவினர்கள் இவளை வற்புறுத்த இவள் சென்று மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அப்போது பேசும் நிலையில் இருந்த அவரது கணவர் ஆண்கள் எல்லாம் வராங்க உள்ள போ என்று தான் சொல்கிறார். நான் என்ன தவறு செய்தேன் நான் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்துடனே சுபைதா வாழ்கிறாள்.

சுபைதாவின் மகனும் இதே போல் தான் நடந்து கொள்கிறான். சுபைதா செரினாவிடம் உன் பையனையாவது பெண்களை மதித்து வாழ கற்றுக் கொடு என்கிறார்.  பேரன் ரியாஸ் சவுதியில் இருக்கிறான். அவனிடமிருந்து வரும் போன் காலில் செரினா மகிழ்ச்சியோடு பேசிவிட்டு சுபைதாவிடம் மொபைலை கொடுக்கிறார். பாட்டியும் பேரனிடம் ‘சவுதியில் போய் கெட்டுப் போயிடாத. நல்ல பிள்ளையா இரு’ என்கிறார்.

‘நீ எனக்கு எதுவும் புத்திமதி சொல்ல வேண்டாம், உன் வேலைய பாரு’    என்று சொன்ன ரியாஸ் மனைவியை அழைத்து ஏதோ பேசுகிறான்.செரினாவின் கண்களில் கண்ணீர் வருகிறது. முகம் இறுக்கமாகிறது. அதை பார்த்து சுபைதா கோபத்தோடு வெற்றிலை பாக்கு இடிக்கத் தொடங்குகிறார்.

பொதுவெளியில் அறியப்படாத பெண்களின் நிலையை மிக அழகாகவும் மிக நேர்த்தியாகவும் இந்த கதை சொல்லுகிறது. வட்டாரச் சொற்கள், உறவு முறைகள் நன்கு அறிய முடிகிறது. இதுவும் ஒரு நல்ல கதை

 

  1. கிறிஸ்டி ரத்தினகுமார் எழுதிய

“அனாதை மரங்கள்”  (  கல்கி 07.10.22)

எளிமையான சுய விருப்பங்களை,எதிர்ப்புகளை மீறி செயல்படுத்தும் பொழுது,  அதுவே நாம் வாழ்ந்ததற்கான அடையாளமாக மாறுவதை மிகச் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

சத்தியனின் அப்பாவிற்கு பக்கவாதம் வந்ததால் விருப்ப ஒய்வு பெற்று அவருடைய மனைவியின் பூர்வீக சொத்தில்தான் குடும்பம் நடக்கிறது. அப்பாவிற்கும் அம்மாவிற்கும் பெரிதாக சண்டை எதுவும் வராவிட்டாலும் தொடர்ந்து உராய்வுகளும் அம்மாவின் சின்ன சின்ன விருப்பங்களுக்கும் எதிர்ப்பும், தடை போடும் போக்கும் நடக்கும்.

வீட்டில் தோட்டம் போடுவதில் அம்மாவிற்கு அதிக விருப்பம்.குறைவான பனிப் பிரதேசத்தில் வளரும் (பட்டர் ஃப்ரூட்) வெண்ணைப் பழ விதைகளை தெருவில் வந்து ஆடைகளை விற்கும் மீரான் லெப்பையிடம் பெற்று வீட்டில் நட்டு வைக்கிறார். இவன் அப்பாவும் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்களும் இது வளராது, தேவையில்லை என்றெல்லாம் சொல்லி எதிர்க்கிறார்கள்.

ஆனாலும் இவள் எடுத்த முயற்சியின் காரணமாக ஆறு விதைகளில் ஐந்து விதைகள் துளிர்விட ஆரம்பிக்கின்றன. ஆட்டுக்குட்டியின் காதை போல அதனுடைய இலைகள் நீண்டு தரையைத் தொடுகின்றன. இத்தருணத்தில் வீட்டிற்கு வந்த அவளது சகோதரன் வெண்ணெய்ப்பழ மரத்தின் வேர்கள் வீட்டின் அஸ்திவாரத்தையே பாதிக்கும் என்று பயமுறுத்துகிறான்.  யாரிடமும் சொல்லாமல் திரவுபதி கோவிலில் இருக்கும் முத்துலிங்கத்திடம் இந்த செடிகளை கொடுத்து கோவில் அடிவாரத்தில் நட சொல்லுகிறார்.

பிறகு சத்யனும் வெளிநாட்டில் வேலை பார்க்கச் செல்கிறான் அம்மா இறந்து 15 வருடங்களுக்குப் பிறகு தன் மகனுடன் ஊருக்கு வருகிறான்.

முத்துலிங்கம் துணையுடன் அப்பா சக்கர நாற்காலியில் வாழ்க்கையை கடத்துகிறார். அவருடைய தூண்டுதலில் சத்தியனும், பேரனும் அனைவரும் கோவிலுக்கு சென்று வெண்ணெய் பழ மரங்களை பார்க்கின்றனர். முத்துலிங்கத்திடம் சொல்லி அங்கு இருக்கும் சிறுவர்களின் உதவியால் மரத்தின் உயர இருக்கும் ஒரே ஒரு பழத்தை பறித்து இவர்களிடம் கொடுக்கின்றான்.

அந்த பழத்தை கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் சத்யனின் அப்பா தன் மனைவியை ஒரு மனுசியாகவே மதிக்காததை நினைத்து நினைவுகளில் மூழ்கி வருந்துகிறார்.

சத்தியனும் அந்த மரங்களை அம்மாவின் நினைவை சுமந்து நிற்கும் மரங்களாக பார்க்கிறான்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் சலசலப்பு இல்லாத நீரோடை போல எழுதப்பட்ட கதை.

 சுருக்கமாக ஒவ்வொருவரின் வாழ்வையும் சொல்லும் நடை சிறப்பாக உள்ளது. உதாரணத்திற்கு  இயல்பாக இயங்க முடியாத அவனது அப்பாவின் வாழ்க்கை,

“சுழலும் இசைத்தட்டில் இளைப்பாறும் ஈயின் வாழ்க்கை அவருக்கு. அவரைச் சுற்றி வேகமாக காட்சிகள் மாறினாலும் அவருக்கோ ஒரு அங்குலம் கூட நகராத வாழ்க்கை “

 இந்த ஒரு வரி ஹைக்கூ போல பல செய்திகளை சொல்கிறது.

அதேபோலநமக்கு மற்றவர்களால் ஏற்படும் நிராகரிப்பும் எதிர்ப்பும் பற்றி சொல்லும் பொழுது,  “வாழ்க்கையில் தொட்டுக் கொள்ள ஒரு சோகமோ ஒரு தவிப்போ தேவை.  அவற்றின் உறைப்புத் தான் வாழ்க்கையை நகர்த்த உதவுகிறது.”  இதுபோல பல வரிகள் உண்டு. ஒரு சாதாரண நிகழ்ச்சி போல தோன்றியது, வாழ்வின் அடையாளமாக மாறிவிடுகிறது என்பதை அழகாக சொன்ன கதை.

எந்த ஒரு புதிய செயலும் /முயற்சியும் முதலில் எதிர்க்கப்படும், பிறகு ஏளனப்படுத்தப்படும்,  அதையெல்லாம் கடந்து வெற்றி பெற்ற பிறகு  ஏற்றுக் கொள்ளப்படும்.

இந்தக் கதையை அக்டோபர் மாதத்தின் சிறந்த கதையாக நான் பரிந்துரைக்கிறேன்.

 

அக்டோபர் மாத கதைகளை படித்ததில் கவனித்த சில விஷயங்கள்.

  1. நகைச்சுவை கதைகள் இல்லைஉதாரணத்திற்கு (புதுமைப்பித்தன், கல்கி, தேவன், சாவி… போல.)

2.இன்றைய 30- 45 வயது வரை உள்ள உள்ளவர்களின் வாழ்க்கை நிலை பற்றிய கதைகளும் பெரும்பாலும் இல்லை இரண்டு கதைகளை தவிர.

  1. மிக முக்கியமான விஷயம் மிகவும்

இலக்கிய இதழ்களில் வரும் கதைகளே சிறப்பாக இருக்கும் வெகுஜன பத்திரிகைகளில் நல்ல இலக்கிய தரம் வாய்ந்த கதைகள் வராது என்ற எனது புரிதல் மிகவும் தவறானது என்ற முடிவிற்கு,  எல்லா கதைகளையும் ஒருசேர படிக்கும் பொழுது வந்தடைய முடிந்தது.

இந்த அனுபவம் மிகவும் சிறப்பானது.

ராஜாமணி

 

வாழ்க்கையின் யதார்த்தம் – கோவில்பட்டி கு. மாரியப்பன்

எஸ்தர் ~ வண்ணநிலவன் by தமிழ் சிறுகதைகள் Tamil Short Stories

 

தேவியோட மறைவுக்குப் பிறகு வீடு ஒரு அமைதியான சூழ்நிலைக்கு வந்துருச்சு.

பழைய கலகலப்பு இல்லை.பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு எனக்கு பேச அவள் ஒருத்தி தான். என் நேரமும் கூட இருப்பா.

இப்ப தேவி இல்லாததால் என்னால் யாருடன் போய் என்னத்தப் பேச முடியும்?

பெரிய பையன் ராஜா அவன் மனைவி சுஜாதா பழையபடி வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

சின்னவன் குமார் அவன் சம்சாரம் ராஜி தனிக் குடித்தனம் போக அவங்க ஆபீஸ் பக்கத்திலேயே ஒரு வீடு புடிச்சு அவங்கள அங்க தனிக்குடித்தனம் வைச்சிட்டேன். அதான் அவங்களுக்கும் சௌரியமா இருக்கும்.

எல்லாரும் ஒரு நல்ல நாள் பொழுதுமா சேர்ந்து இருக்கலாம். அவங்க எல்லாரும் சேர்ந்து இருந்தால் எல்லாருக்கும் ஒரு சந்தோசமும் ஒரு கலகலப்பும் இருக்கும்.

நான் ராஜாகூடத் தங்கிட்டேன். அப்பப்ப குமாரோட வீட்டுக்குப் போயிட்டு வருவேன். அவங்க வீட்டுக்கு போறது நடக்கிற அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்ததனால அங்க போயி ஒரு நாள் இருப்பேன்.

என்னுடைய முழுமனதும் என் தேவியோட வாழ்ந்த வீட்டில்தான். நான் அங்க இருந்தா எனக்கு ஒரு மன நிம்மதி கெடைக்கும்னு நினைச்சேன்.

கொஞ்ச நாளைக்கு அப்புறம் தேவி பொழுதுபோகப் படித்து வைத்திருந்த புத்தகங்களை தூசுதட்டி அடுக்க ஆரம்பிச்சேன் .அடித்தட்டில் பழைய டைரிகள். ஒரு பையில் இருந்தது தூசி தட்டி அவைகளை அடுக்கும்போது இரண்டு போட்டோக்கள் கீழே விழுந்தது.

கல்யாண போட்டோக்கள். குரூப் படங்கள். யார் யாரென்று ஞாபகப்படுத்திப்பார்த்தேன் ஆச்சரியமா இருந்தது. தேவி ரொம்ப சின்னப்பொன்னு!

அவளுடைய இளமை வாழ்க்கையில் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என்ன மனநிலையில் அவ இருந்தா!  சின்ன வயசிலே கல்யாணம் செஞ்சு கொடுத்தாங்க.

அவளுடைய ஆசைகளுக்கு ஏத்தபடி நான் இல்லைன்னு சில நேரங்களில் மனக்குறைப்பட்டு இருந்தாக் கூட அதை வந்து என்னால முதல்ல புரிஞ்சிக்க முடியல. ஆனா அவள் மறைவுக்கு பிறகு தான் உண்மையிலேயே அவ கஷ்டம் என்ன? எதனால என்கிட்ட, கற்பனையான சினிமாக்களில் நடப்பதுபோன்ற வாழ்க்கையை விரும்பி இருக்கா. அவ மனசிலே இருந்ததை நான் பூர்த்தி பண்ண முடியாமல் போனது இப்போ புரியுது.

நான் அம்மாவுக்கு ஓரே பையன், கூடப் பிறந்த பையன் பொண்ணுங்க கிடையாது. பிடிக்கல், பிடுங்கல் இல்லாத குடும்பம். தேவியை மிகவும் சந்தோசமாக வைத்துக்கொண்டேன். அம்மாவும் தனக்கு ஒரு மகள் இல்லை அப்படின்னு சொல்லி தேவியை மகளாக நடத்தினார்.

கணவனுக்கு சினிமாவில் இருக்கிற மாதிரி டை கட்டி விடுறது, சூ போடுறது, இப்படியே எல்லாம் கற்பனை பண்ணி அப்படி ஒரு வாழ்க்கை தனக்கு அமையும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்திருக்கா!

காலையில எந்திரிச்சி காபி கொண்டு வந்து கொடுக்க வேண்டியது, டிபன் பண்ணி, கணவனை ஆபீசுக்கு அனுப்பிவிட்டு ஏதாவது நாவல் படிக்கிறது, இல்லைன்னா கொஞ்ச நேரம் தூங்குவது, மாலையில ஆபீஸ் விட்டு கணவன் வந்த பிறகு காபி குடுக்க வேண்டியது.

ஜாலியா கடைவீதிக்கு போறது டைம் இருந்தா சினிமா போறது பீச்சுக்கு போறது இப்படி சில ஆசைகளை எல்லாம் மனசுல போட்டு வளர்த்துஇருக்கா.
அவங்க வீட்ல ஒரே பொண்ணு வாழ்க்கையில் அப்படியெல்லாம் இருக்கணும்னு நினைச்சு இருக்கா.

ஆனா எங்க வீடு நான் சொன்ன மாதிரி நானும்என் தாயாரும்தான். சின்ன வயசிலேயே அப்பாகாலமாயிடாங்க. அதனால் எங்க அம்மா என்னை ரொம்பக் கண்டிப்பா வளர்த்திருக்காங்க.

எனக்கு வேற பழக்க வழக்கமும் இல்லை. சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு மேல முடிஞ்ச அளவு வெளியில போக மாட்டேன். ஆபீஸ்ல இருந்து வந்தா நேரா வீடு.

என்னுடைய பக்கத்துத் தெருவுல லைப்ரரி இருக்கு. அதுல போய் நாவல்களை வாங்கிட்டு வருவேன். இப்படி என்னுடைய பழக்கம் வந்து வீட்டோடதான்.

படிக்கிற காலத்தில் அதிகமா பிரண்ட்ஸ் கிடையாது.

போட்டோக்களை ஒருடைரியில் வைத்தேன். டைரிகள் நம்பர் போட்டு இருந்ததால் நம்பர்படி அடுக்கினேன்.

முதல் டைரியைப் பிரித்தேன்.

அவளுடைய டைரியில் சொன்ன மாதிரி “உன்னுடைய முதலிரவு அன்று கணவன் வந்து உன்னைக் கைபிடித்து உட்கார வைப்பார் பால் செம்பு எடுத்து கொடுத்து குடிக்கச் சொல்லுவார்”

இப்படி சில கற்பனைகளை வச்சிருந்திருக்கா.

நிஜ வாழ்க்கையில்அப்படிக் கிடையாது என்று புரியாத பொண்ணு எனக்கு கிடைச்சிருக்கா. தேவியோட ஆசைகள் வேற மாதிரியா இருந்திருக்கு.
அவளே எழுதியிருந்தாள்.”நெனைச்சது ஒன்னு நடந்தது வேற “

” சினிமாவுல மாதிரியே நிஜ வாழ்க்கையிலும் நடக்கும்னு கற்பனைகளை வளர்த்திருக்கா!”

அப்புறம் ஒரு நாள் அவளோட டைரியை எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன். ராஜாவும் சுஜாதாவும் வெளியில் போன நேரத்தில படிக்க முடிந்தது.

அவளுக்கு இனம் புரியாத ஒரு மன நோய் இருந்திருக்கு அந்த மன நோய்க்கு காரணம் அவளுடைய இளமையிலே நினைத்து ஏங்கிய கனவு வாழ்க்கைதான்.

அதை வந்து ஒரு குறிப்புல புரிஞ்சுகிட்டேன். தொடர்ந்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்

” நான் வந்து அவரைச் சரியா புரிஞ்சுக்காம முதல்ல டைரிகள்ள எழுதிட்டேன். ஆனா வாழ்க்கையோட உண்மையான எதார்த்தம் என்னங்கறது புரிஞ்சாப் பிறகு நான் அதை உணர்ந்து விட்டேன்.

அவர்கிட்ட இதையெல்லாம் அப்படியே பேசுற ஒரு சூழ்நிலையும் அப்புறம் கிடைக்காம போயிடுச்சு . ஏன்னா குமாரோட திருமண வாழ்க்கை வந்து சரியாக இல்லை. எப்போதும் சண்டை போட்டுக்கிட்டு இருக்கிறது, இவன் வாழ்க்கை டைவர்ஸ் வரைக்கும் போக நினைச்சதுனால எனக்கு மனநிலை அதிகமாக பாதிச்சிருச்சி. உடல்நலம் போச்சி. அந்த நேரத்துல என் கணவர் வந்து என்னைக் குழந்தை மாதிரி கவனிச்சுக்கிட்டார் . 

ராஜாவும் சுஜாதாவும், குமாரும் ராஜியும், நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்த காலத்தில் நல்லவிதமா கவனிச்சாங்க. அதுவே எனக்கு கொஞ்சம் தெம்பா இருந்தது. ஆனால் உடல்நிலை நல்லா இல்லை. எனக்கு என்னுடைய இறுதிக் காலம் தெரிந்தது. கணவர் எந்நேரமும் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கைய புடிச்சு எனக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே இருப்பார். நானும் அந்தக் காலத்தில் அவரைத் தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு ஒரு கற்பனை வாழ்க்கைக்கு ஏங்கினேன்.

ஏமாற்றமா நினைச்சு டைரிலே எழுதுவது எவ்வளவு பெரிய தப்புங்கிறதை உணர்ந்தேன். என்னுடைய மனநோய் உணர்ந்து என்னை மன்னிச்சிருவாரு என்கிற ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு.

பிள்ளைகள் அவரை நல்வழியாக கவனித்துக்கணும்.

அவரைத் தப்பா நினைச்சதுக்கு அடுத்த பிறவியிலாவது சத்தியமா அவரு மனைவியாகவும் நான் கணவனாகவும் வாழ்ந்து அவருக்கு சேவை செய்யணும்னு மனசார வேண்டுகிறேன். என்னுடைய ஆத்மாவோட ஒரே ஆசை. அவர் போல ஒரு தூய்மையான தெளிந்த மனம் கொண்ட ஆதர்ஷ புருசனை டைரியில் தப்பா எழுதிட்டேன். எனக்கு அவருடைய உண்மையான அன்பை சரியான முறையில் புரிஞ்சுக்க தெரியல.

ஆனா பின்னால யோசிச்சு பார்க்கும் போது தான் குடும்பம் நடத்துவது சினிமாத்தனமானது இல்லை, அது அன்பும் பாசமும் ஒவ்வொருவரும் பரிமாறிக் கொள்கிற ஒரு சங்கமம்.,

பலரும் ஒன்றிணைந்து வாசிக்கும், சங்கீதக் கச்சேரி. நான் புரிஞ்சுகிட்டேன் .
என்னால எதையும் வெளிப்படையா சொல்ல முடியல என்னுடைய தவறை, என்னுடைய தப்பை எப்படி ஒத்துக்கிடறது என்ற “ஈகோ” எனக்குத்தான் இருந்தது.

அவருக்கு “ஈகோ” கிடையாது.

அவரோட இத்தனை வருடங்கள் வாழ்ந்த எனக்கு அவரைத் தெரியாதா?

அவரோட அப்பழுக்கற்ற குணத்தை நான்தான் புரிஞ்சிக்கலை.

என்னுடைய கணவனைப் போலே எல்லா பெண்களுக்கும் உண்மையான கணவன்கள் கிடைக்க வேண்டும்

அவர்கிட்ட, ஒரு நடிப்பு, ஆசை வார்த்தைகள் இதெல்லாம் கிடையாது.
அவர் ஒரு ரொம்ப யதார்த்தமான ஆள். அதை வந்து நான் புரிஞ்சிக்க நாள் ஆயிடுச்சு. அதுக்குள்ள நான் டைரி எல்லாம் எழுதி என்னைவந்து வெளிப்படுத்தினேன். ஆனால் அது தப்புங்கிறத பின்னால கண்டிப்பா உணர்ந்தேன். அந்த டைரி எல்லாம் கண்டிப்பாக அவர்கள் கண்ணுல படக்கூடாது, கைக்கு கிடைக்கக்கூடாது.

கணவன் மனைவி என்கிற தாம்பத்திய உறவு குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது மட்டும் இல்லை ஒருத்தரை ஒருத்தர் உண்மையா புரிஞ்சிக் கொள்றதுல இருக்கு. அதை உண்மையா நான் புரியவில்லை , நான் தான் சரியா செய்யலை என்கிறது என்னுடைய எண்ணமா இருக்குது.

ஒரு தடவை, குழந்தை பிறந்த ரெண்டு மாசத்துல அவரு என்ன அழைச்சிட்டு வந்தார். அப்போ எனக்கு இன்னும் கூட நாலு மாசம் அம்மா வீட்டுல இருந்தா நல்லா இருக்குமென்று இருந்தது. என்னுடைய தாயார் அப்படித்தான் நினைச்சாங்க ஆனா என்னுடைய மாமியார் உடல்நிலை சரியில்லை, அவங்களைக் கவனிக்க வேற ஆள் கிடையாது.

ஏன்னா எனக்கு நாத்தனார் ஒரகத்தி அப்படின்னு யாரும் கிடையாது . ,எனக்கு ஒண்ணுன்னா அவங்க தான் அங்க கவனிக்கணும். அப்படிங்கிற ஒரு சூழ்நிலை இருந்ததுனால அவர் செஞ்சது சரிதான். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவர்மேல் வெறுப்பைக்காட்டினேன் பதிலே பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார். அதை பின்னால் நான் உணர்ந்தேன். இரண்டாவது அவருக்கு என் மேல அபரீத பாசம்.

ஒரு தடவை திருவேணி சங்கமத்தில் வேணிதானம் செய்யும்போது அவர் என்னை, மகிழச் செய்தது மறக்க முடியுமா?

நான் எப்பவுமே அவரோட இருந்தா அவர் சந்தோஷமா இருப்பார் அப்படிங்கறதை நானே பிற்காலத்தில் புரிந்து கொண்டேன். நான் மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் போதும் அதை உணர்ந்தேன். எல்லாம் காலம் கடந்த ஒரு ஞானம், ஒன்னும் செய்ய முடியலை. இருந்தாலும் அவர் காலம் முடிகின்ற வரைக்கும் நிம்மதியா வாழனும்.

அதுக்கு என் பிள்ளைகள் உறுதுணையாக இருக்கணும் என் மருமகள்கள் வந்து நல்லபடியா கவனிக்கணும் என்னுடைய ஆசை, விருப்பம், என்னுடைய பிரார்த்தனை. அந்த எண்ணத்தில் தான் நான் நிம்மதியாகக் கண்ணை
மூடுகிறேன். ” முடித்திருந்தாள். 

(டைரியை மூடிவிட்டுக்கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டேன்)

 

குட்டீஸ் லூட்டீஸ்: — சிவமால்

ரிய(ரீ)ல் போலீஸ் கமிஷனர்!

அப்பா- மகள் உறவுகளைப் போற்றும் 5 தமிழ் திரைப்படங்கள் ! - 5 Tamil Movies  That Shows Father-Daughter Relationships! | பெமினா தமிழ்

நண்பன் சேகர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். என் மகள் மிதிலாவும் உடன் இருந்தாள்.

ஹாலில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

பேச்சின் நடுவே, ‘இன்னிக்கு நம்ம போலீஸ் கமிஷனர் ·பாமிலியோட டின்னருக்கு வரேன்னு சொல்லியிருக்கார்..’ என்றான் சேகர்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த மிதிலா, ‘அங்கிள்.. போலீஸ் கமிஷனர் உங்க ·ப்ரன்டா.. அவரை நல்லாத் தெரியுமா..’ என்றாள்.

‘ஆமாம்மா.. நல்லாத் தெரியும்.. அவர் எங்க ·பாமிலி ·ப்ரன்ட்.. எதுக்கு கேட்கறே..’ என்று அவளைப் பார்த்தான் சேகர்.

‘அங்கிள் அந்த வில்லி வாசுகி, வருணுக்கும், பூமிக்கும் தொடர்ந்து டார்ச்சர் கொடுத்துட்டே இருக்கா.. இவங்க போலீஸ் கிட்டே கம்ப்ளெய்ன் பண்ணினா அந்த இன்ஸ்பெக்டர் பணத்தை வாங்கிண்டு வாசுகிக்குத்தான் ஹெல்ப்
பண்ணற மாதிரி எல்லாம் பண்ணறார். கமிஷனர் கிட்டே அந்த இன்ஸ்பெக்டரை கண்டிச்சு வைக்கச் சொல்லணும். வாசுகியை அரெஸ்ட் பண்ணச் சொல்லணும்’ என்றாள் மூச்சுக் கூட விட மறந்து.

‘ஆமா.. யாரது வருண், பூமி, வாசுகி… உங்க பக்கத்து வீட்டுக் காரங்களா..’ என்றார் சேகர் குழப்பத்தோடு.

‘அதாங்க.. சன் டி.வி. சானல்லே ‘அன்பே வா..’ன்னு ஒரு ஸீரியல் வறதே.. அதிலே நாயகன் வருண், நாயகி பூமி, வில்லி வாசுகி… ‘ என்று சொல்லியபடி சிரித்துக் கொண்டே வந்தாள் சேகரின் மனைவி. நாங்களும் அவள் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டோம்.

சிரிப்பினூடே, ‘மிதிலா.. அங்கிளுடைய ·ப்ரன்ட் ரியல் போலீஸ் கமிஷனர். அந்த ஸீரியல்லே ஒரு போலீஸ் கமிஷனர் வருவாரில்லையா.. அவர்கிட்டே சொன்னாத்தான் அந்த வாசுகி மேலேயும், இன்ஸ்பெக்டர் மேலேயும் ஆக்ஷன்
எடுக்க முடியும்’ என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே.

சிறிது சங்கடமும், வெட்கமும் ஒருசேர மிதிலாவும் எங்கள் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டாள்.

‘அடக் கடவுளே..! நாம் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறோம்? டி.வி.யில் வர ஸீரியல்களையெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து நமக்கும் ரியலுக்கும், ரீலுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் மறந்து விடுமோ..’

திக் ப்ரமையடைந்து உட்கார்ந்திருந்தேன்.

 

கலக்கற சந்த்ரு ! – கமலா முரளி

இந்த விளம்பரங்களை மறக்க முடியுமா? 90களில் HIT ஆன விளம்பரங்கள் | 90s Kids  Favourite Tamil TV Ads - YouTube

கலக்கற சந்த்ரு !

”புது வீடு, புது காரு ! கலக்கற சந்த்ரு !

மறக்க முடியுமா ?

இன்று வரை, நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் புதிதாய் ஏதாவது வாங்கினால், ஏதாவது சிறப்பாக செய்தால் கூட, “கலக்கற சந்த்ரு”  க்ளிஷே (cliche ) தன்னிச்சையாக நம் வாயிலிருந்து வந்து விடும்.

பல படங்களிலும், நாடகங்களிலும், சந்த்ரு கதாபாத்திரம் வந்த காலம் உண்டு ! டைட்டிலே, “கலக்கற சந்த்ரு” என வைத்ததும் உண்டு ! 

இரு தசாப்தங்களுக்கு முன் வந்த ஒரு விளம்பரம் அப்படி ஒரு கலக்கு கலக்கியது ! விளம்பர உலகையும்…  மீடியா உலகையும்…மக்கள் மனதையும்…

இந்த விளம்பரம் மட்டுமல்ல ! மக்கள் மனதில் நீங்காத இடம் பிடித்த இன்னும் பல விளம்பரங்களும் உண்டு !

“யஹி ஹை ரைட் சாய்ஸ், பேபி”, “என்ன ஆச்சு ? குழந்தை அழறது … “, “வாஷிங் பௌடர் நிர்மா” போன்ற விளம்பரங்களுக்கு இன்றைய மீம்ஸ் அல்லது ட்ரால் போல எக்காளமான சொல் மாற்றங்களுடன் வலம் வந்ததும் உண்டு !

மக்களின் எண்ணத்தைக் கவரும் விளம்பரங்கள் படைப்பாற்றல் மிக்க திறமைசாலிகளால் நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்படுகிறது.

வரலாறு காணாத அளவு விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ள விளம்பரத்துறையின் வரலாறு என்ன?

அச்சு இயந்திரம் ,பத்திரிக்கைகள் மற்றும் வானொலி சேவைகள் வருவதற்கு முன்னரே, விளம்பரப்படுத்துதல் இருந்திருக்கிறது. வாய் வழிச் செய்தியாக, வீதிகளில் , சந்தைகளில் கூவி அறிவித்தல் , தண்டோரா போட்டு நிகழ்ச்சிகளை அறிவித்தல் போன்ற முறைகளில் மூதாதையரும் விளம்பரப் பணியைச் செய்து வந்துள்ளனர்.

பத்திரிக்கைகள் வந்த பின், விளம்பரங்கள் பெருக ஆரம்பித்தன.

புதிய பொருட்களை, புதிய தயாரிப்புகளை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தல், மக்கள் மனதில் அதைப் பற்றிய செய்திகளைப் பதிய வைத்தல், அந்தப் பொருளை வாங்க வைக்கத் தூண்டுதல் போன்றவை ஒரு விளம்பரத்தின் நோக்கமாக இருக்கிறது.

தொழில் முனைவோர்கள், பெரிய தயாரிப்பு நிறுவனங்கள், தங்களின் குறிப்பிட்ட ஒரு பொருளை விளம்பரப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் நிறுவனத்தையும் “ஒரு பிராண்டாக” முன்னிறுத்துவதற்கும் விளம்பரம் செய்கிறார்கள்.

தற்போது பொருட்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், சேவைகள், அரசியல், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி என எல்லாத்துறைக்கும் விளம்பரங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு, மக்களுக்கு மூச்சு முட்டும் அளவுக்குத் தரவுகள் தரப்படுகின்றன.

அதனால், விளம்பரத்துறை தற்போது மிக முக்கியமான துறை  ஆகிவிட்டது. மற்ற நிறுவனங்களின் தயாரிப்புக்கான விளம்பரத்தை விட தங்கள் நிறுவனத் தயாரிப்பின் விளம்பரம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் எனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் விரும்புகின்றன.

விளம்பர நிறுவனங்களுக்குள்ளேயும் போட்டி தான் ! எந்த விளம்பர நிறுவனத்தின் விளம்பரம் மக்களிடம் அதிக அளவில் போய் சேர்கிறது என்பதில் !

மேற்கத்திய நாடுகளில், பதினெழாம் நூற்றாண்டில் பத்திரிக்கைகளில் விளம்பரம் வரத் துவங்கியது.பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் கோலோச்சத் துவங்கியது. 1864 ஆம் ஆண்டு, ஹார்ப்பர்ஸ் மேகசீன் முதன் முதல் ஒரு விளம்பரத்தை வெளியிட்டது. அந்த நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள்  ஒரு மாதத்தில் கிட்டத்தட்ட 125 பக்கங்கள் விளம்பரங்கள் போடும் அளவுக்கு வளர்ந்து, விளம்பரத்துக்கான இடம் அதிகமாகிவிட்டது.

“விளம்பரங்கள் தொழில் மற்றும் வர்த்தக உலகத்தின் நரம்பு மண்டலம் போல” என்கிறார், புகழ் பெற்ற ஊளவியல் பேராசிரியர், வால்ட்டர் ஸ்காட். புதிய விளம்பரத் துறை பற்றிய அவரது ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையில்,  “எப்படி நமது நரம்பு மண்டலம் பல்வேறு பொருட்களை நாம் உணர்ந்து அறியச் செய்கிறதோ, அது போலவே, விளம்பரங்கள் ஒரு பொருளைப் பற்றிய பிம்பத்தை நமக்குள் பதிய வைக்கிறது என்கிறார்.”

இந்தக் கருத்தைக் காணொளி விளம்பரங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.

காணொளி விளம்பரங்களில்,விளம்பரப்படுத்தப்படும் பொருள் மிக நேர்த்தியாக நம் மனதில் நிறுத்தி வைக்கப்படுகிறது. அந்தப் பொருள் அல்லது பொருளின் மேலட்டை ( பேக்கேஜ் ) என்ன வண்ணத்தில் இருக்குமோ, அதே வண்ணத்தில் பின்புலக் காட்சிகள் இருக்கும், நடிப்பவர்களின் உடையில் இருக்கும். யோசித்துப் பாருங்கள் ! நீங்கள் அடிக்கடிப் பார்க்கும் விளம்பரத்தின் பின்புலக் காட்சியின் நிறம் … ஆம் , அந்தப் பொருளாக்கான நிறமாக நம் மனதில் பதியும் வண்ணம் அமைந்திருக்கும்.

தனித்துவமாகவும், மக்களை ஈர்க்கும் வகையிலும் தரப்படும் விளம்பரங்கள், வியாபாரத்தைப் பண்மடங்காக்குகிறது. இதனை உணர்ந்த முதலாளிகள் விளம்பரத்துக்கென கணிசமான தொகை ஒதுக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், சிறந்த விளம்பர நிறுவனங்களை அணுகி தங்கள் தயாரிப்புகளை விளம்பரப்படுத்த ஒப்பந்தமிடுகிறார்கள்.

குறிப்பாக, விளம்பரத்துறையின் தந்தை என அறியப்படும் டேவிட் ஔகல்வி (David Mackenzie Ogilvy) தயாரித்த விளம்பரங்கள்  ( ஹாத்தவே ஷர்ட், ரோல்ஸ் ராய்ஸ் ) உலக்ப் புகழ் பெற்றவை. “வடிக்கையாளரைப் பேதை என எண்ணக் கூடாது, மனைவி போலக் கருத வேண்டும்” என்ற அவரது வார்த்தைகள், விளம்பரத்துறை சார்ந்த அரங்குகளில் அடிக்கடி ஒலிக்கும். வாடிக்கையாளரை முட்டாள் போல பாவித்து, அறிவுரை போல அமையக் கூடாது விளம்பரம். ஒரு புத்திசாலியின் தெரிவு இந்தப் பொருள் என்பது போல அமைந்தால்… யார் தான் புத்திசாலியாகக் காட்டிக் கொள்ள மாட்டார்கள்?

“மனைவியை விரும்புகிறவர்கள்…”

இப்போது புரிகிறதா ஒரு விளம்பரத்தின், ஒரு விளம்பரப் பட இயக்குநரின் மதிநுட்பம் ?

பிரபலங்களை வைத்துத் விளம்பரம் எடுக்கும் போது, அது மக்களிடம் வெகு விரைவாகச் சென்றடைகிறது. மைக்கேல் ஜாக்ஸனின் அறையில் பெப்ஸி இருக்கிறது எனக் காட்டினாலே… வியாபாரம்  அதீத உயரத்துக்குப் போய் விடுமே ! அது போலவே நம்மூர் விளையாட்டு வீரர்களும், திரை நட்சத்திரங்களும்  விளம்பரத்தில் மின்னுகின்றனர்.

’குட்டீஸ்” பிரபலங்களைப் பயன்படுத்தி, பிரபல நிறுவனங்கள் தங்கள் தயாரிப்பு பக்கம் “தீர்ப்பு” சொல்ல வைத்திருக்கிறார்கள் சமீபத்தில் !

சில பிரபலங்கள், பொருட்களுக்கு விளம்பரம் செய்வதில்லை எனும் கொள்கை கொண்டிருப்பதும் உண்டு ! ஒரு காலத்தில், அநேக திரை நாயகர்கள், விளம்பரம் பக்கம் வரமாட்டார்கள். தற்போது, அரசின் நலத் திட்டங்கள், சேவைகள், தங்கள் மரியாதைக்குத் தகுந்த விளம்பரங்களில் நடிக்க முன் வருகிறார்கள்.

இது ஒருபுறமிருக்க, சாமான்யர்களை வைத்து மட்டுமே சில நிறுவனங்கள் விளம்பரம் எடுக்கும். இது ஒன்றும் பளபளக்கும் நட்சத்திர விளம்பரம் இல்லை, உங்களைப் போல ஒருவர், உங்களில் ஒருவர் உங்களுக்குச் சொல்லும் செய்தி என்பதைப் போல !

காட்சிகளின் பின்புலம், வண்ணங்களின் உபயோகம், பிரபலங்களைப் பயன்படுத்துதல், சிறந்த, மனதை ஈர்க்கும் “டேக் லைன்” ( tag line), ஒப்பீடுகள், வித்தியாசமான அணுகுமுறை, வேகமாகக் காட்சிப் படுத்துதல் போன்று பல யுக்திகளைக் கையாளுகிறார்கள் விளம்பரத் தயாரிப்பாளர்கள்.

 பொருளை உபயோகப்படுத்தக் கூடிய “டார்கெட் பயனாளி”களின் வயது ரசனைக்க்கேற்ப காட்சிகளை அமைத்தல் ஒரு யுக்தி !

ஒரு நிமிட விளம்பரத்தில், ஒரு குட்டி ஸ்டோரியுடன், ஒரு “மாரல்’ சொல்லும் விளம்பரத் தயாரிப்புகள் உண்டு. அவற்றில் சில மனதைக் கவரும். சில மிகவும் வெறுப்பேத்தும்.

“பாட்டிக்கு உதவி செய்து துணியை அழுக்காக்கிக் கொள்ளும் ‘வீரப்’ பேரன்கள், மகளுக்குச் சிலம்பம் சொல்லிக் கொடுத்து தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் அம்மாக்களை… சோப்பு விளம்பரங்களில் பார்க்கிறோம் !

காணொளி விளம்பரங்களுக்கு முன்னால் வந்த வானொலி விளம்பரங்கள் பற்றி  (எல்.ஆர்) ஸ்வாமி அருள் வேண்டும் !

நல்ல கணிரென்ற குரல் வளத்துடன், பரபரப்பாக, “சௌந்தர பாண்டியன் ஸ்டோரும்’, ‘படித்துவிட்டீர்களா இந்த வார… “ என்ற கேள்வியும் இன்னும்  காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது ! “மம்மி, மம்மி மாடர்ன் ப்ரெட்” விளம்பரம் அரசியல் வானிலும் ஒலித்ததே !

இலங்கை வானின் வரத்தக ஒலிபரப்பின், “அத்தானே… அத்தானே  “ எனத் துவங்கும் முழுப்பாடல் ஒலிக்கும், “மக்கள் வங்கி” நிறுவனத்தின் விளம்பர நிகழ்ச்சியில் !

இசையும் ஒரு முக்கிய காரணி எனச் சொல்லும் ஏர்டெல் மற்றும் லியோ காபி, ஏ.ஆர்.ரஹமானின் பிற விளம்பரங்கள்….

 இன்றோ கணினி மயம்… அதிலும் விளம்பரம் தான் கோலோச்சுகிறது என்றால் மிகையாகாது.

”முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்” என்பது அந்தக் காலக் கூற்று !

இப்போது, ஒரு பொருளைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக, நீங்கள் இணையத்தில் தகவல் தேடினீர்கள் என்றால், அடுத்த சில நொடிகளில், உங்கள் ப்ரத்யேக பக்கங்களில், நீங்கள் தகவல் திரட்டிய பொருள் எந்த பிராண்டுகளில் எங்கே கிடைக்கிறது, இதை வாங்கு, அதை வாங்கு என விளம்பரங்கள் ஊற்று போல பொங்குகிறது.

பயனாளிகளின் விருப்பு வெறுப்பு  பற்றிய தரவுகள் சேமிக்கப் பட்டு ஆராயப்படுகின்றன.

இவ்வளவு ஏன்? மக்களின் மனதை மெல்ல மெல்ல திசை திருப்பும் வகையில் அவர்கள் படிப்பதற்கான செய்திகள் தரப்பட்டு, நாட்டின் சமூகத்தின் முக்கிய முடிவுகள் மடை மாற்றப் படுகின்றன. இது விளம்பரமா என்றால், செய்தியே விளம்பரமாய்…

நாமே செல்ஃபி எடுத்து நம்மை விளம்பரப் படுத்திக் கொள்ளும் நேரமிது !

“விதி மதி கதி” என்பார்கள் !

இன்று எல்லாமே விளம்பரம் தான் !

 

 

ஜப்பானிய மொழி சிறுகதை – மாதுளம்பழம் – தமிழில் :தி.இரா.மீனா

Keystone-France/Gamma-Keystone via Getty Images

ஜப்பானிய மொழி சிறுகதை

 

மூலம்   : யாசுநாரி காவபட்டா[Yasunari Kawabata ] – நோபல் பரிசு பெற்றவர் 

 

ஆங்கிலம்     :எட்வர்ட் ஜி.ஸ்டெயின்ஸ்டிகர் [Edward G. Seidensticker ]

தமிழில்       :தி.இரா.மீனா

          

 

Lit in the Time of Coronavirus: Chekhov and Kawabata – Danielle Ranucci

அன்றிரவு வீசிய பலமான காற்றில் மாதுள மரத்தின் இலைகள் அனைத்தும் உதிர்ந்து விட்டன.

அடிப்பகுதியைச் சுற்றி வட்டமாக இலைகள் விழுந்திருந்தன.

மரத்தின் நிர்வாண நிலையையும், வட்டம் குறையின்றி முழுமையாக இருந்ததையும் காலையில் பார்த்த கிமிகோ திடுக்கிட்டுப் போனதோடு, ஆச்சர்யமும் அடைந்தாள். காற்று அதைக் கலைத்திருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்த்திருக் கலாம்..

மரத்தில் ஒரு நேர்த்தியான மாதுளங்கனி மட்டுமிருந்தது.

“இங்கே வந்து பாருங்களேன் ”அம்மாவை அழைத்தாள்

“நான் மறந்து போய்விட்டேன்”என்று சொன்னபடி அம்மா வந்து மரத்தைப் பார்ததுவிட்டுத் திரும்பவும் சமையலறைக்குள் போய்விட்டாள்.

அது  அவர்களின்  தனிமையை கிமிகோ நினைத்துப் பார்க்கத் தூண்டியது. வராந்தாவின் ஓரத்திலிருந்த மாதுளையும் மறக்கப்பட்டது போல தனியாக நின்றது..

இரண்டு வாரங்களுக்கோ அல்லது அதற்கு முன்போ அவர்களின் வீட்டிற்கு அவளுடைய ஏழுவயது மருமகன் வந்திருந்தான். வரும்போதே அந்த மாதுளம் பழங்களைப் பார்த்தவன் உடனே மரத்தின் மீது ஏறிவிட்டான். வாழ்வின்  உயிர்த்துடிப்பை  அத்தருணத்தில் கிமிகோ உணர்ந்தாள்.

“மேலே மிகப் பெரியபழம் ஒன்றிருக்கிறது” அவள் வராந்தாவிலிருந்தபடி  சொன்னாள்.

“ஆனால் நான் அதைப் பறிக்கப்போனால் என்னால் கீழே இறங்கமுடியாது”

அது உண்மைதான்.இரண்டு கைகளிலும் மாதுளம் பழங்களோடு இறங்குவது எளிதல்ல. அவன் கெட்டிக்காரன் .கிமிகோ புன்னகை செய்தாள்.

அவன் அங்கு  வரும்வரை வீட்டில் எல்லோரும்  மாதுளையை மறந்திருந்தனர். இப்போது வரைக்கும் அதை அவர்கள் மீண்டும் மறந்து விட்டிருந்தனர்.

அதற்குப் பிறகு அந்தப்பழம் இலைகளினூடே மறைந்திருந்தது.இப்போது அது வானத்திற்கு எதிராக மறைவின்றி தெளிவாக நின்றது.

அடியில் இலைகளின் வட்டமும் பழமும் உறுதியாக இருந்தன.கீழே விழும் படியாக  கிமிகோ அதை மூங்கில் கம்பால் தட்டினாள்.

அது மிகவும் கனிந்திருந்ததால் தானாகவே பிளந்து அதன்முத்துக்கள் வெளி வந்தன.அதை அவள் வராந்தாவில் வைத்தபோது சூரியஒளியில் அவை மினுமினுக்க .சூரியன் அவற்றினூடே செல்வது போலிருந்தது.

ஏனோ அவள் வருத்தமாக உணர்ந்தாள்.

பத்துமணியளவில் அவள் மாடியில் தைத்துக்கொண்டிருந்த போது கிகிசியின் குரல் கேட்டது.கதவு திறந்திருந்த போதும் அவன் தோட்டத்தைச் சுற்றிவந்து கொண்டிருந்தான். அவன் குரலில் அவசரம் தெரிந்தது.

“கிமிகோ ,கிமிகோ ! கிகிச்சி  வந்திருக்கிறான்”அவள் அம்மா கூப்பிட்டுச் சொன்னாள்.

கிமிகோ ஊசியை நூலிலிருந்து பிரித்து அதை டப்பாவில் வைத்தாள்.

“நீ புறப்படுவதற்கு முன்னால் எப்படியும் உன்னைப் பார்த்து விடவேண்டும் என்று கிமிகோ சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தாள். அழைப்பு வராமல் உன்னை எப்படி வந்து பார்ப்பது என்று தெரியவில்லை.நீயும் வரவில்லை.இன்று நீ வந்தது நல்லதாகப் போயிற்று”  கிக்கிசி போருக்குப் போகிறான்.

அவனை மதிய உணவு சாப்பிட்டுப் போகும்படி அம்மா சொன்னாள்.ஆனால் அவன் அவசரமாகப் போகவேண்டுமென்றான்.

“சரி.ஒரு மாதுளம்பழமாவது சாப்பிட்டு விட்டுப்போ. இது வீட்டில் பழுத்தது.” சொல்லிவிட்டு அவள் கிமிகோவை மீண்டும் கூப்பிட்டாள்.

அவள் கீழே இறங்கி வந்தால் செய்வதற்கு நிறைய இருப்பது போல அவன் கண்களால் அவளை வரவேற்றான். அவள் படியிலேயே நின்றாள்.

அவன் கண்களிலிருந்து ஒரு வாத்சல்யம் வெளிப்படுவது போலிருக்க, அவன் கையிலிருந்து மாதுளம்பழம் விழுந்தது.

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்தனர்.

தான் சிரிக்கிறோம் என்று உணர்ந்த நேரத்தில் அவள் முகம் செம்மையானது. கிகிச்சி வராந்தாவிலிருந்து எழுந்தான்.

’கவனமாகப் பார்த்துக்கொள் ,கிமிகோ”

’நீங்களும்தான்.”

அதற்குள் அவன் திரும்பிப் பார்த்து விடை பெற்றுக் கொண்டான்.

அவன் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு கிமிகோ தோட்டத்தின் கதவைப் பார்த்தாள்.

“அப்படி ஓர் அவசரம் அவனுக்கு.அது மிக இனிய  மாதுளம்பழம் ”என்று அம்மா சொன்னாள்.

அவன் அதை வராந்தாவில் வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டான்.

அவன் மாதுளையைப் இரண்டாகப் பிளக்க முயன்றபோது அவன் கண்ணில் வெளிப்பட்ட  வாத்சல்யம் அதை கீழே விழவைத்து விட்டது.அதை இரண்டாக அவன் பிளக்கவில்லை.அதன் முத்துக்கள் வெளியே வந்துவிட்டன..

அவளுடைய அம்மா அதைச் சமையலறைக்கு எடுத்துக் கொண்டு போய் கழுவிவிட்டு கிமிகோவிடம் கொடுத்தாள்.

கிமிகோ சிறிது தயங்கி, பிறகு மீண்டும் செம்மையாகி குழப்பத்தோடு அதை வாங்கிக் கொண்டாள்.

கிகிச்சி ஓரப்பகுதியிலிருந்து சில முத்துக்களை எடுத்திருக்க வேண்டும்.

அம்மா அவளைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அதைச் சாப்பிட மறுப்பது கிமிகோவுக்கு விசித்திரமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதைக் கடித்தாள்.துவர்ப்பு வாய்முழுவதும் பரவியது. ஒரு விதவருத்தம் ஏற்பட்டு ஆழமாக அது ஊடுருவது போல அவள் உணர்ந்தாள்.

ஆர்வமின்றி அம்மா எழுந்தாள்

அவள் கண்ணாடி அருகே போய் உட்காந்தாள்.”என் தலைமுடியைப் பார்த் தாயா?இந்த பரட்டைத் தலையோடு நான் கிகிச்சியை வழி அனுப்பியிருக் கிறேன்”

சீப்பின் சத்தத்தை கிமிகோவால் கேட்க முடிந்தது.

“உன் அப்பா இறந்தபிறகு எனக்கு தலை சீவுவதற்கு பயமாகிவிட்டது.தலை சீவும் போதுநான் என்ன செய்கிறேன் என்பதையே மறந்து விடுவேன் .எனக்கு நினைவு வரும்போது நான் சீவி முடிப்பதற்காக உன் அப்பா காத்திருப்பது போன்றிருக்கும்.”என்று அம்மா மென்மையாகச் சொன்னாள்.

அப்பா தன் தட்டில் மிச்சம் வைத்திருப்பதைச் சாப்பிடும் அம்மாவின் பழக்கம் கிமிகோவிற்கு ஞாபகம் வந்த்து.

அந்த உணர்வுகள் மனதில் சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்த அவளுக்கு அழவேண் டும் போலிருந்தது.

அந்த மாதுளம் பழத்தை தூக்கி எறிய மனமில்லாததால்  அம்மா அவளுக்கு அதைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.ஆமாம்.அதுதான்.எதையும் தூக்கி எறியக் கூடாது என்ற பழக்கம் வரக்காரணம்.

அம்மா முன்பு வெட்கப்பட்ட கிமிகோவிற்கு அந்தரங்கமாக இருந்த போது/ தனியாக இருந்த போது மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

அவன் திரும்பிவர எவ்வளவு காலமானாலும் அவள் காத்திருப்பாள் என்பது தான்  கிகிச்சிக்கு அவள் உணர்த்தியிருக்கிற பிரியாவிடையாக இருந்திருக் கும் என்று நினைத்தாள்.

அம்மாவை நோக்கினாள். கதவு வழியாக அவள் உட்கார்ந்திருக்கும் கண்ணாடி அருகே சூரியன் படர்ந்திருந்தான்.

மாதுளம்பழத்தைச் சாப்பிட ஏனோ அவளுக்கு பயமாக இருந்தது.

                 —————————–

மொழிபெயர்ப்பு :  ஜப்பானிய மொழி சிறுகதைகள்:

மூலம்          : யாசுநாரி காவபட்டா [ Yasunari Kawabata ]

ஆங்கிலம்       : எட்வர்ட் ஜி.ஸ்டெயின்ஸ்டிகர் [Edward G. Seidensticker ]

தமிழில்         : தி.இரா.மீனா

 

 

 

 

 

 

 

 

இலக்கியங்களில் நண்டுகள் – வளவ. துரையன்

ஜோதிடபானு "அதிர்ஷ்டம்' சி. சுப்பிரமணியம் பதில்கள் | nakkheeran இலக்கியங்களில் நண்டானது கள்வன், அலவன், ஞெண்டு, போன்ற பெயர்களில் குறிக்கப்படுகிறது. ”ஐங்குறுநூறு” என்னும் சங்க இலக்கிய நூலில் மருதத்திணையைப் பாடிய ஓரம்போகியார் நண்டு குறித்துப் பத்துப் பாக்கள் “கள்வன் பத்து” என்னும் பெயரில் எழுதி உள்ளார். நண்டின் செயல்கள் எல்லாவற்றையும் அவற்றில் அவர் காட்டுகிறார்.

கள்வன் பத்தின் நான்காம் பாடலில் “தாய் சாவப் பிறக்கும் புள்ளிக்கள்வன்” என்று என்று அவர் எழுதுகிறார். தலைவனின் கொடுமையைக் கூற வந்த தலைவியின் கூற்று இது. குஞ்சுகளை ஈன்ற பிறகு தாய் நண்டானது இறந்துவிடும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை இருந்து வருகிறது. ”தன் தாயே இறந்து பிறக்கும் நண்டு உள்ள ஊரை சேர்ந்தவன் தலைவன்; அவன் மனத்தில் அன்பில்லை; தன்னைச் சேர்ந்த மகளிர் நலம் கெடுப்பவன் அவன்” என்று தலைவி கூறுகிறாள்.

தொல்காப்பியத்தின் பொருளதிகாரத்திற்கு உரை எழுதுகையில், நச்சினார்க்கினியர் “தாயுயிர் வேண்டாக் கூருகிர் அலவன்” [157] என்று மேற்கோள்காட்டுகிறார்.

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றான சிறுபஞ்சமூலத்தில் காலன் எந்தெந்த வடிவில் வருகிறான் என்பதைக்காட்டும் பாடல் இது.

       ”சிலந்திக்குத் தன்சினை கூற்றம்;நீள்கோடு

       விலங்கிற்குக் கூற்றம்; மயிர்தான்—வலம்படா

       மாவிற்குக் கூற்றமாம்; ஞெண்டிற்குத் தன்பார்ப்பு

       நாவிற்கு நன்றல் வசை”

இப்பாடல் ’ஞெண்டு’ எனும் பெயரால் காட்டப்படும் நண்டிற்கு அதன் குஞ்சே கூற்றமாக அமைகிறது என்று சொல்கிறது.

 

கவியரசர் கண்ணதாசனும், ஜனனம்—மரணம் பற்றி எழுதும்போது,

        ”உண்டபணக் காரனவன் தொந்திஎன விம்மிவரும்

        நண்டிலொரு பிள்ளைநண்டு ஜனனம்—அதைக்

        கண்டவுடன் பெற்றநண்டு மரணம்”

என்று பாடி உள்ளார்.

தாய் நண்டானது சினை ஈன்ற பிறகு உடல் சுருங்கிவிடும். பிறகு உடல் பருப்பதற்காக அது தன் ஓட்டை மாற்றத் தொடங்கும். அப்பொழுது அதன் சினைகள் பொரிந்துத் தாயைவிட்டு நீங்கும். தாய் நண்டு இப்போது ஓய்ந்து ஒடுங்கி இறந்தது போலக் கிடக்கும். அதைக்கண்டவர்கள் அது இறந்துவிட்டது என எண்ணுவார்கள். எனவேதான் இலக்கியங்கள் இவ்வாறு எழுதி உள்ளன போலும். புது ஓடு பெற்ற பின்னர் அது மீண்டும் நடமாடத் தொடங்குமாம்.

திருமங்கையாழ்வார் திவ்யப்பிரபந்தத்தில் நண்டின் மூலம் ஒரு சிறுகதையையே காட்டுகிறார். திருநறையூர் திவ்யதேசத்தைப் போற்றும் பாடல் இது.

                   

பள்ளிக் கமலத் திடைப்பட்ட                         

பகுவாய் அலவன் முகம்நோக்கி

நள்ளி ஊடும் வயல்சூழ்ந்த

நறையூர் நின்ற நம்பியே!’        [1513]

 

இந்த அடிகளில் அலவன் என்பது ஆண் நண்டினையும் நள்ளி என்பது பெண் நண்டினையும் குறிக்கும். திருநறையூரில் ஓர் ஆம்பல் மலரில் ஆணும் பெண்னுமாய் இரு நண்டுகள் வாழ்ந்து வந்தன. பெண் நண்டு கருவுற்றது. அதற்குத் தருவதற்காக இனிமையான பொருள் தேடி ஆண் நண்டு தாமரை மலரை அடைந்தது. அதனுள் இருக்கும் மகரந்தத்தைத் திரட்டுவதற்குள் சூரியன் மறைந்துபோக தாமரை மலர் மூடிக்கொண்டது. உள்ளே இருந்த ஆண் நண்டின் மீது தாமரைத்தாதுகளும் சுண்ணமும் படிந்துவிட்டன. மறுநாள் பொழுது விடிந்தவுடன் ஆண் நண்டு அதே கோலத்தில் பெண் நண்டைத்தேடிவர அதற்குள் பகலில் குவியும் ஆம்பல் மலரும் மூடிக்கொண்டது. ஆண் நண்டு இரவு முழுதும் வேறிடத்தில் தங்கி வந்த படியாலும், அதன் உடலிலிருந்த கோலங்களாலும் பெண் நண்டு ஊடல்கொண்டு கதவை அடைத்துக்கொண்டது போலிருந்ததாம் அது.

இதைப் பட்டர் சொல்லக் கேட்ட அரையர், ”என்ன நடந்ததென்று கேள்வி கேட்டுப் பின் குற்றம் நிரூபணமானால் அன்றோ தண்டிக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டாராம். அதற்குப் பட்டர் “என்ன செய்வது? கேள்வி கேட்க முடியாதபடிக்குப் பெண் அரசு நடக்கிறதே? என்றாராம்.  

       திருநறையூர் என்னும் நாச்சியார் கோயிலில் பெருமாளைவிடத் தாயாருக்குத்தான் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. வீதி புறப்பாடுகளில் தாயார் முன்னால் செல்லப் பின்னால்தான் பெருமாள் வருகிறார். இதுவே மறைமுகமாக இங்குக் காட்டப்படுகிறது.

இவ்வாறு நண்டுகள் பல இலக்கியங்களில் இடம் பெற்று நம்மை மகிழ்விக்கின்றன.

 

 

  கண்ணன் கதையமுது-13   – தில்லை வேந்தன்

      New Madhav Profile pictures and DP Images - Dpsmiles   

 

    ஆய்ப்பாடியில் அதிகாலை!

காரிருளும்  போய்மறையும்,  கதிரும் வெல்லும்,

     கன்னியரின் மத்தொலியும் மனைகள் துள்ளும்;

பேரழகன்  புகழ்பாட  இன்பம்  மன்னும்;

     பிறைநிலவு வெண்முத்துப் பற்கள் மின்னும்;

சீரொலிசெய் கைவளைகள் தாளம் போடும்;

     சிற்றிடையும்  நனிவருந்தி வணங்கி ஆடும்.

ஆரமுத   இசைபருக   அமரர்    கூடி,

       அதிகாலை ஆய்ப்பாடி வருவர் தேடி!

                   ( வணங்கி – வளைந்து)

                                     

(ஸ்ரீ லீலா சுகர் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதிய “ஸ்ரீ கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதத்தின்  பாடலைத்(2-100) தழுவி எழுதியது)

கோகுலத்தில் கண்ணன் நிகழ்த்திய  திருவிளையாடல்

 

  1) காலை நேரக் குறும்புகள்

 

அண்ணலின்  குறும்பைக் கேளீர்:

     அடுக்களைப் பொருள்கள்  எல்லாம்

மண்ணிலே  உருட்டித்   தள்ளி 

     வண்டியாய் ஓடச் செய்வான்

வெண்ணெயும் பாலும் கீழே

      வீசியே  ஒளிந்து  கொள்வான்

பெண்களின் பின்னால் சென்று

       பின்னலைப் பிடித்தி ழுப்பான்

 

மாடுகள் கறக்கும் முன்னர்

     வைகறை மறைந்து செல்வான்

ஓடுநீ     கன்றே   என்பான்

   உறுபிணை அவிழ்த்தல் செய்வான்

தேடியே   வீடு   தோறும்

    திருடவே நண்ப ரோடு

கூடியே உறியில் வெண்ணெய் 

    கோலினால் உடைத்துக் கொள்வான்.

        ( உறு பிணை,- கட்டியிருக்கும் கயிறு)

 

                 2) மண்ணுண்ட மதலை

 

கண்ணன் மண்ணுண்டான் என்று நணபர் முறையிடுதல்

தெருவினிலே விளையாடும் கண்ணன் ஓர்நாள்

     தின்றுவிட்டான் மண்ணென்று நண்பர் கூற

வெருவியதால் யசோதையவன் கையைப் பற்றி

     வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அதட்டிக் கேட்டாள்

திருமனையில் வெண்ணெயுடன் பாலும் உண்டு

     தின்பண்டம் பலவுண்டு குழந்தாய்  நீயோ

அருமையெனத் தெருமண்ணை உண்ண லாமா?

     அன்னைமனம் கலங்கிடவே பண்ண லாமா?

      (வெருவியதால் – நோய் வரும் என்று அஞ்சியதால்)

 

 கண்ணன் மறுத்தலும் வாயைத் திறந்து காட்டுதலும்

 

அம்மம்மா நான்மண்ணைத் தின்ன வில்லை

     ஆர்சொன்ன பொய்யென்று கண்ணன் கேட்டான்

இம்மண்ணும் கடல்வானும் அண்டம்  யாவும்

      இயற்றியவன் தலையசைத்து மறுத்துச் சொன்னான்

இம்மென்னும் முன்னேநான் அறிந்து கொள்வேன்

       இப்போதுன்  வாய்திறவாய் காண்பேன் என்றாள்

அம்மன்னன் குறுநகையை முகத்தில் தேக்கி

       ஆவென்று சிறுவாயைத் திறந்தான் மெல்ல.

 

                யசோதை கண்ட காட்சி

 செம்பவளச் சிறுவாயின் உள்ளே சுற்றித்

      திரிகின்ற கோள்களெல்லாம் மிதக்கக் கண்டாள்.

அம்புவியும், விண்வெளியும், கடல்ம லையும்,

     அசைகின்ற, அசையாத, பொருள்கள் கண்டாள்.

உம்பரவர்  மூவருடன் முனிவர், சித்தர்,

      ஒளிர்பரிதி, நிலவுடனே உடுக்கள் கண்டாள்.

வம்புமலர் வாய்திறந்து காட்டு கின்ற

       மதலையுடன்  தன்னையுமே  அங்கே கண்டாள்.

                   (மதலை – குழந்தைக் கண்ணன்)

  அன்னை வியத்தலும் பின்னர் மறத்தலும்

 

கற்பனையா, பகற்கனவா, மயக்கம் தானா?

     காண்கின்ற காட்சியதன் பிழையே தானா? 

அற்புதமா, ஆறறிவின் திரிபே தானா?

    அறியாத விஞ்சையர்கள் செயலே தானா?

இற்பிறந்த என்செல்வன் ஆற்றல் தானா?

     என்மனத்தில் உருவான தோற்றம் தானா?-

சொற்பிறழ்ந்து தாயுரைத்த எல்லாம் கேட்ட

     சூழ்முகிலும் யாவுமவள் மறக்க வைத்தான்.

      (சூழ்முகில் – மேகம் போன்ற கரிய கண்ணன்,)

 

              3)அன்னை சொன்ன பொய்!

 

காளிந்தி மணற்குன்றில் ஆடப் போனான்,

    கருமுகிலே! உலக்கைகொள் உன்றன் அண்ணன்.

ஆளரவம் கேட்பதற்குள் பொற்கிண் ணத்தில்,

    அமுதப்பால் அருந்திவிடு, குடுமி நீண்டு,

நாளின்றே, இப்பொழுதே, வளரும் கண்ணே!

    நயமாக எடுத்துரைத்தாள் யசோதை அன்னை.

வாளரவில் துயில்வோனும், குழந்தை போல

    வாய்வழியப் பருகித்தன்  தலையைத் தொட்டான்!

    

விளக்கம்:

 

கிருஷ்ணன் பால் குடிக்காமல் பிடிவாதம்  பிடிக்கிறான். தாய் யசோதை அவனிடம்,

” உலக்கையைக் கையில் ஏந்திய உன் அண்ணன் பலராமன் காளிந்தியின் மணற் குன்றுகளில் விளையாடப் போயிருக்கிறான்.

அவன் வருவதற்குள் நீ இந்தப் பொற் கிண்ணத்தில் உள்ள பாலைக் குடித்து விடு.

அப்படிப் பால் குடித்தால் உன் குடுமி உடனே விரைவாக வளரும்” என்று சொல்லி ஏமாற்றுகிறாள்.

அதை நம்பிய கிருஷ்ணனும் பாலைக் குடித்து விட்டுத் தன் தலையைத் தொட்டுப் பார்க்கிறான்”

 (ஸ்ரீ லீலாசுகர் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதிய  ஸ்ரீ கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதம்

சுலோகம் – 2-60- தமிழ் வடிவம்)           

 .4) இருவருக்கும் வெண்ணெய்!

 ஆடினான் குழந்தைக் கண்ணன்,

     ஆங்கொரு பளிங்குத் தூணும்

ஆடிபோல் அவனைக்  காட்ட

     அன்னையும் குழம்பிப் போனாள்.

தேடிடும்  பிள்ளை யாரோ?

      தெளிவுற அறிய மாட்டாள்,

ஈடிலா வெண்ணெய்க் கட்டி

     இரண்டெனப் பிரித்துத் தந்தாள்!

                 

விளக்கம்:

கண்ணன் நடனம் ஆடிய போது , அவனது உருவத்தை அங்கிருந்த ஒரு பளிங்குத் தூண் அப்படியே காட்டியது.

உண்மையான கண்ணன் யார் என்பதை அறிந்த கொள்ள இயலாமல் குழம்பிய தாய் யசோதை , தன் கையில் இருந்த வெண்ணெய்க் கட்டியை இரண்டாகப் பிரித்து இரண்டு கண்ணன்களுக்கும் ஊட்டி விட்டாள்.

 (  ஸ்ரீ லீலாசுகரின் ” ஸ்ரீ கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதம்”2/66 பாடலின் கருத்தைத் தழுவி எழுதியது)

    

                     5)கன்றும் பானையும்

 

நாடோறும் ஆய்ச்சியர்கள் இல்லம் சென்று

      நறுவெண்ணெய் களவாடும் கண்ணன் ஓர்நாள்

ஓடோடிப் போவதற்குள் மாட்டிக் கொண்டான்.

      ‘உள்நுழைந்த காரணத்தைக் கேட்க,’ என்றன்

வீடோவென்று  எண்ணிவிட்டேன் ‘ என்றான் .’ஏன்கை

       விடவேண்டும் பானைக்குள் ?’ கேட்டாள் ஆய்ச்சி.

‘மாடொன்றின் காணாத கன்றைத்  தேடி

       மட்பானைக் குள்ளே கை  விட்டேன்’ என்றான் !

விளக்கம்

 தினந்தோறும் ஆய்ச்சியர்கள் வீடுகளில் வெண்ணெய் திருடி வந்த கண்ணன் ஒருநாள் கையும் களவுமாக மாட்டிக் கொண்டான்.

உடனே அவன் ,” இது என் வீடு என்று தவறாக நினைத்து நுழைந்து விட்டேன் “என்றான் .

” சரி , நீ ஏன்  வெண்ணெய்ப் பானைக்குள் கையை  விட்டாய் ?” என்று மடக்கினாள் ஆய்ச்சி.

அதற்கு அந்தக் குறும்புக்காரன் ,”கன்று ஒன்று காணாமல் போய் விட்டது .அது பானைக்குள் இருக்கிறதா என்று தேடிப் பார்த்தேன் ” என்று சொல்லிச் சமாளித்தான் .

 (ஸ்ரீ.லீலா சுகரின் ‘ஸ்ரீ கிருஷ்ண கர்ணாம்ருதம் ‘ பாடலைத் தழுவி எழுதியது)

 ( தொடரும்)

 

 

 

 

பாவ மன்னிப்பு – ரேவதி ராமச்சந்திரன்

கேட்கும்போதெல்லாம் அள்ளிக் கொடுத்தேனே? இதுதான் நீ காட்டும் விஸ்வாசமா?  எஜமானியை கொன்ற சமையல்கார பெண்!

‘குழலினிது யாழினிது என்ப தம் வீட்டு  அஞ்சலைக் குரல் கேளாதவர்’ ஆம் ‘அம்மாவ் துணி ஊற வைச்சுட்டயா’ என்று அவசரமாக வேலை செய்ய வரும் அவளை எல்லோரும் சந்தோஷத்தோடு வரவேற்பார்கள். அவளது அதிர வைக்கும் குரல் எப்போது கேட்கும் என்று ஆவலாகக் காத்திருப்பார்கள். வேலைக்காரியை வரவேற்காத வீடு உண்டா! புவனாவும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல. அவசரமாக வரும் அஞ்சலை அதற்கப்புறம் எதிர் வீட்டு கமலா தண்ணி காப்பி தருவது, அடுத்தாத்து அம்புஜம் அவசர புத்தியினால் பாவக்காயை கருக்குவது, புதிதாக கல்யாணம் ஆன புனிதா இட்லி பானையில் தண்ணீர் வைக்காமல் அடுப்பில் வைப்பது என்று ஒரு கூஜா நிறைய காப்பியைக் குடித்துக் கொண்டே கூறி டைம் வேஸ்ட் செய்வாள். புவனாவும் அரை மனதாக ‘இதையெல்லாம் இங்கே ஏன் கூறுகிறாய்’ என்பாளே ஒழிய ஸ்வாரஸ்யமாகக் கேட்பாள். வம்பு யாருக்குத்தான் பிடிக்காது! ஆனால் புவனாவின் கணவர் மாதவனுக்கு இவளது வம்புப் பேச்சுகள் பிடிக்காவிட்டாலும் வேலை செய்யும் நறுவிசு அவருக்குத் திருப்தியாக இருந்ததால் பேசாமல் இருந்தார்.    

ஒரு நாள் ‘கூடை நிறைய பேண்ட், சர்ட் போடறயே அம்மா’ என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே துணிகளைத் துவைத்துக் காய வைத்தாள். மாலையில் புவனாவின் கணவர் வீட்டிற்கு வந்து எதையோ அவசரமாகத் தேடினார். பிறகு பேண்ட்டைத் தேடி அது கிடைக்காமல் ‘புவனா இங்கே இருந்த என் பேண்ட் எங்கே’ என்று வினவினார். ‘அது ரொம்ப அழுக்காக இருந்தது என்று தோய்க்கப் போட்டேன். ஏன் என்னாச்சு எதற்கு இவ்ளோ பதட்டம்’ என்று புவனா கேட்டாள். ‘போச்சு போச்சு அதிலே ஐந்து லட்சம் பணம் வைத்திருந்தேன். என் நண்பன் திருப்பிக் கொடுத்த பணம். நீ கேட்ட நெக்லசை இன்று சர்ப்ரைசாக வாங்கி வரலாம் என்று இருந்தேன். அதான் உன்னிடம் கூட சொல்லவில்லை. ஆனால் நீயும் கவனிக்காமலேயே பேண்ட்டை தோய்க்கப் போட்டு விட்டாய்’ என்று கூறினார். அதற்கு புவனா ‘இல்லை அதில் பணம் இருந்திருந்தால் அஞ்சலை சொல்லியிருப்பாள். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லையே’ என்று ஆச்சர்யம், சந்தேகம் கலந்து கேட்டாள்.

‘ஆஹா அதுதான் விஷயமே! எனக்கு முதலிலேயே சந்தேகம் அஞ்சலை மீது. நீ தான் இது எதையும் கவனிப்பதில்லை. பெரிதாகப் பணம் வந்தவுடன் எடுத்துக் கொண்டு விட்டாள். உன்னிடம் எதற்கு சொல்ல வேண்டும்! என் கணிப்பு சரியாக இருந்தால் இன்றிலிருந்து வேலைக்கு வர மாட்டாள் பார். ஐந்து லட்சம் என்பது சின்ன தொகையா!’ என்று படபடத்துக் கோபத்துடன் சொன்னான் மாதவன். ‘இல்லை அஞ்சலை அப்படிப் பட்டவள் இல்லை. நீங்கள் ஒன்றும் பேச வேண்டாம். நான் மெதுவாக விசாரிக்கிறேன்’ என்று புவனா சொல்ல ‘முடியாது நான் அவளை விசாரிக்கும் விதத்தில் விசாரிக்கிறேன். அப்பத்தான் சரியாக வரும்’ என்று மீண்டும் கத்தினான் மாதவன். ‘நீங்கள் செய்த தப்புக்கு அவள் எப்படி பொறுப்பாக முடியும். கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்கள். நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்று புவனா மறுபடியும் நிதானமாகக் கூற ‘ஏதோ பண்ணு. நான் சொன்னால் நீ கேட்கமாட்டாய். போலீசைக் கூப்பிடுவேன் அவள் ஒத்துக்கொள்ளாவிட்டால். எனக்கு என் பணம் வேண்டும்’ என்று அழுத்தமாகக் கூறினான்.

ஆனால் மாதவன் கணித்ததிற்கு மாறாக மறு நாள் அஞ்சலை வந்து எப்போதும் போல ஆர்ப்பாட்டத்துடன் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தாள். புவனாவிற்குத்தான் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மெதுவாக ‘இன்று என்னுடைய துணிதான் கொஞ்சம் இருக்கிறது, நேற்றே ஐயாவுடையது எல்லாம் தோய்த்தாகி விட்டதே’ என்று ஆரம்பித்தாள் நப்பாசையுடன். இப்படி ஆரம்பித்தாலாவது அவள் ஞாபகம் வந்து சொல்லுவாள் என்று எதிர்ப்பார்த்தாள். அவள் எடுத்திருக்க மாட்டாள், அப்படியே எடுத்திருந்தாலும் அங்கே அவசரத்தில் வைத்து விட்டு இப்போது ஞாபகம் வந்து சொல்லுவாள் என்று நினைத்தாள். ஆனால் இது ஒன்றும் தெரியாத அஞ்சலை ‘ஆமாம்மா நேற்று நிறைய பேண்ட், சர்ட் தோய்த்து விட்டேன், நீயும் கையால் தோய்த்தால்தான் நன்றாக இருக்கிறது என்று மிசிணும் வாங்க மாட்டேன் என்கிறாய். கை வலிக்கிறதம்மா. நாளை உன் துணிகளைத் தோய்க்கிறேன்’ என்றாள். ஆனால் பணத்தைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இவளுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. மாதவனை எப்படி சமாளிப்பது என்றும் புரியவில்லை.

சாயங்காலம் வீட்டிற்கு வந்த மாதவன் முதலில் இதைத்தான் விசாரித்தான். ‘அஞ்சலையிடம் கேட்டேன் அவள் இதைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆகையால் அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நீங்கள் வேறு எங்காவது வைத்து விட்டீர்களா என்று யோசியுங்கள்’ என்று புவனா சொன்னவுடன் ‘நீ சரியாக விசாரித்திருக்க மாட்டாய், நான் நாளை விசாரிக்கும் விதத்தில் விசாரித்தால் உண்மை வெளி வந்து விடும்’ என்று மாதவன் உருமினான்.

மறுநாள் புவனா பயந்த மாதிரியே அஞ்சலை வந்தவுடன் ‘நேற்று என் பேண்ட் தோய்த்தாயே அதில் ஏதாவது இருந்ததா’ என்று ஆரம்பித்தான் மாதவன். ‘ஆமாஞ்சாமி சில காகிதங்கள் இருந்தன பின் பக்கத்தில் வைத்துள்ளேன்’ என்று இரண்டு சிறு துண்டுகளை எடுத்து வந்தாள். ‘ம்கூம் இதைத் தவிர கத்தைப் பேப்பர்கள், பணம் இருந்ததா?’ ‘இல்லை சாமி இதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை’ இப்போது மாதவன் கோவத்துடன் ‘உண்மையைச் சொல் பணம் கத்தைப் பணம் இருந்ததா, நீ எடுத்து வைத்துள்ளாயா’ ‘சாஆஆமி அப்படி இருந்தால் நான் உடனே அம்மாவிடம் கொடுத்திருப்பேனே’ என அஞ்சலை பதற ‘பொய் சொல்லாதே நான் போலீசைக் கூப்பிடுவேன். அவர்கள் விசாரிக்கும் விதத்தில் விசாரிப்பார்கள். உண்மையைச் சொல். ஐந்து லட்சம் ரொக்கம். கொடுத்து விடு. உனக்கும் ஏதாவது அதிலிருந்து தருகிறேன்’ என்று சாம, தான, தண்டத்தை உபயோகித்தான் மாதவன். அஞ்சலைக்கு கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரையாகக் கொட்டியது. முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்டே விசும்பியவாறு ‘சாமி நாங்கள் ஏழைகள் தாம் ஆனால் மானம் மருவாதை உள்ளவர்கள். சத்தியத்திக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள். உழைச்சி சாப்பிடுவிமே தவிர உட்கார்ந்து சாப்பிட மாட்டோம். நான் பணம் எதுவும் பார்க்கவில்லை’ என்று முடித்தாள்.

அப்போதும் மாதவன் சமாதானமாகவில்லை என்று கண்டு ‘அம்மோவ் நான் போகிறேன். இனி இங்கு வேலை செய்ய மாட்டேன். இனி எது காணோம் என்றாலும் என்னத்தான் சொல்வீங்க. பணம் ஒரு நாள் கிடைக்கும் அப்போ இந்த அஞ்சலையை நினைங்க. என் பையை பார்த்துக்கோங்க’ என்று முந்தானையை, பையை உதறி விட்டு சென்று விட்டாள். ‘பாவம் இந்த மாச சம்பளம் கூட கேட்கவில்லை தலை குனிந்து போகிறாள்’ என்று புவனா மிகவும் வருத்தப்பட்டாள். அவள் அஞ்சலையை மிகவும் நம்பினாள். அவள் போனது அதுவும் அப்படி வருத்தப்பட்டு போனது அவளுக்கு வேதனையாக இருந்தது. என்ன செய்ய! அதன் பிறகு இரண்டு மூன்று நாட்கள் கஷ்டப்பட்டப்பிறகு கமலாம்பாள் வந்தாள். ஏதோ வேலை ஆயிற்று

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு ஆபிசில் இன்ஸ்பெக்க்ஷன் எல்லோரும் அவரவர்கள் இடத்தை சுத்தமாக வைக்க வேண்டும் என்று சர்க்குலர் வந்தது. மாதவன் எப்போதுமே சுத்தமாக வைத்திருப்பான். ஆனாலும் மறுமுறை எல்லாவற்றையும் எடுத்து தூசி தட்டி வைக்கலாம் என்று மேசை டிராயரை திறந்த போது உள் பக்கமாக ஏதோ குண்டான கவர் கையில் பட்டது. யோசனையுடன் அதை இழுத்துப் பார்த்தால் ரூபாய் நோட்டுகள் கத்தையாக. அப்போதுதான் அவனுக்கு பொறி தட்டியது. நண்பன் பணத்தைக் கொடுத்தவுடன் பியூன் வந்து மேனேஜர் அழைப்பதாகச் சொல்லவும் பணத்தை அவசரமாக கவரில் போட்டு டிராயரில் வைத்ததும் பிறகு எடுத்து பேண்ட்டில் போட மறந்ததையும் இப்போது நினைத்தான். அஞ்சலையை நாம் எப்படி தவறாக எண்ணி விட்டோம். புவனா சரியாகத்தான் சொன்னாள். ‘அவசர ஆத்திர புத்தியினால் ஏழை என்ற ஒரே காரணத்தினால் அப்படி நினைத்தோமே அவள் மனம் என்ன பாடு பட்டிருக்கும்’ என்று மிகவும் நொந்து போனான். அவள் சொன்ன மாதிரி பணம் கிடைத்தவுடன் அவள் ஞாபகம் தான் வருகிறது. வீட்டிற்கு வந்து புவனாவிடம் இதைத் தயங்கித் தயங்கி சொன்னபோது புவனா கேட்ட கேள்வி ‘இந்த பாவத்திற்கு மன்னிப்பு ஏது!’ 

 

“திருநங்கையால் மறுவாழ்வு!” மனநலம் மற்றும் கல்வி ஆலோசகர் மாலதி சுவாமிநாதன்

Celebration Of Identity': Tamil Nadu's Transgender Artists Get Their Work Featured At Florida's Art Exhibition

 

பதினான்கு வயது முடியும் தருணத்தில் சைத்ரையை எனக்கு அறிமுகம் செய்தது பேருந்தில் பரிச்சயமான ஒரு திருநங்கை. இந்த திருநங்கை பக்கத்தில் உட்கார மறுத்து கேலியாகப் பேசிய மற்றப் பயணிகளைக் கடுமையாகக் கண்டித்தேன். அப்படி அறிமுகம் ஆகியிருந்தோம்.

தனித்துவம் பெற்ற திருநங்கை மோனா, சைத்ரையை அழைத்து வந்த காரணத்தைக் கேட்டு வியந்தேன். சைத்ரை பிரபல தொழில் அதிபரான அசோக்கின் மகன். எட்டு வருடங்களாக அவனை மோனாவின் இருப்பிடத்தில் அசோக் விட்டுப் போய்விடுவானாம். காரணம் கேட்டால், அசோக் பயமுறுத்துவானாம். சைத்ரையின் நல்ல சுபாவத்தினால் மோனா, மற்ற திருநங்கைகள் அவனுக்கு உணவு அளித்து அசோக் வரும்வரை அன்பாகப் பார்த்துக் கொள்வார்களாம். அசோக் சைத்ரையை தகாத வார்த்தைகளைச் சொல்லி, அடித்து, நீயும் திருநங்கை என ஏளனமாகக் கூறிக் கூட்டிச் செல்வானாம். சாராயம் வாடை அடிப்பதாலும் மறு வார்த்தை பேசினால் சைத்ரையை மேலும் அடிப்பான் என்பதாலும் மோனா, மற்றவர்கள் அமைதி காத்தார்கள்.

இப்படி நடப்பதை எவ்வாறு கையாளுவது என்று திருநங்கைகளுக்குப் புரியவில்லை. அசோக் இருக்கையில் சைத்ரை வித்தியாசமாக நடந்து கொள்வதாலும் கடந்த ஏழு மாதமாக சைத்ரையின் உடல் காயங்கள், முகபாவங்கள், உடல்மொழி குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியதாலும் என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள். சைத்ரையின் உடைகள் ஆண்மகன் அணிவது போல இல்லை.

சைத்ரையை தனிமையில் பார்ப்பேன் என அறிந்து வெளியேறியவர்களை, “ஏய்” எனக் குரல் கொடுத்தான் சைத்ரை. பேசு என உடல்மொழியில் சொல்லிவிட்டு திருநங்கைகள்  சென்றார்கள். அழைத்தவிதம் அவர்கள் உறவின் நெருக்கத்தைக் காட்டியது. 

நான் ஸைக்காட்ரிக் ஸோஷியல் வர்கர், சிகிச்சை உரையாடல் மையமாக இருக்கும், பகிர்ந்து கொள்வதின் ரகசியம் காப்பேன் என்பதையெல்லாம் சைத்ரைக்குத் தெரிவித்தேன். தன்னைப் பற்றி விவரிக்க ஊக்குவித்தேன்.

சைத்ரை, பெற்றோருக்கு முதல் மகன். பரம்பரைப் பணக்கார குடும்பம். வசதிகள் அந்தஸ்து இத்யாதிகள். அசோக் க்ளப் உறுப்பினர், தொழில் மற்றும் மேல்தட்டு சமூகத்தில் பிரபலமானவன்.

பலர் அசோக்கைச் சந்திக்க வருவதுண்டு. அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்யும் போது சைத்ரை ஏதேனும் தவறு செய்து விட்டால் அசோக் அங்கேயே அவனை அடிப்பான். மீண்டும் மீண்டும் ஆனதால் அப்பாவைக் கண்டால் பயமானது. அசோக்கிற்குப் பிடித்த மாதிரி இயங்க முயல்வதைச் சொல்லும்போது சைத்ரையின் கண்கள் ஆறாக ஓடியது.

தழுதழுத்த குரலில் சைத்ரை சொன்னான், பிறந்ததிலிருந்தே பிடிக்கவில்லை என. பெண் குழந்தைக்கு ஆசைப்பட்டார்கள், பிறந்ததோ சைத்ரை. இதனால் சைத்ரையைப் பெண் குழந்தை போல அலங்காரித்து, பெண் பெயரால் அழைப்பது. சைத்ரையின் பெண் பாவனைகளுக்கு அசோக் சிரிப்பான். அதற்காகவே பெண் போல இருக்கப் பார்ப்பான் சைத்ரை. வளர, வளர அம்மாவை நெருங்கினால் தள்ளி விடுவாளாம். “நான் யார்” என்று அல்லோலப் பட்டான்.‌

நடை பாவனை பெண்ணின் சாயலில் இருக்கும் போதெல்லாம் அசோக் இவனிடம் ஆசையாகப் பேசுவதால் அவ்வாறே செய்தான். எட்டு வயதானதும் இவன் இவ்வாறு செய்வதைத் “திருநங்கை” என அசோக் அழைப்பது சைத்ரைக்குப் புரியவில்லை. குழம்பியதால் திருநங்கைகள் (மோனா) இருப்பிடத்தில் அசோக் இவனை விட்டான். வீட்டில் கடுமையான கண்டிப்பு. அம்மாவும் உதறித் தள்ளி விட்டாள். சைத்ரை குழம்பிப் போனான். பயம் அதிகரித்தது.

எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாக இருந்தாலும் தவறு நேர்ந்து விடும். அசோக்கிற்கு எல்லாவற்றையும் தவறில்லாமல் செய்ய வேண்டும். உடையோ, செயலோ சரியாக இல்லையேல் சைத்ரை மற்றும் மனைவி ஜெயலட்சுமி மீது கையில் கிடைத்ததை அசோக் வீசி எறிவான்.

ஜெயலட்சுமி சட்டப் பட்டதாரி, இல்லத்தரசியாக இருந்தாள். அசோக்கை ஒட்டியே இருப்பாள். கணவருக்குப் பிடித்ததையே செய்வாள். மேஜையைச் சரியாகத் துடைக்கா விட்டாலோ நாற்காலிகள் வரிசையாக இல்லை என்றாலோ அசோக் அவளை அடிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறான்.

பெற்றோர் இவ்வாறு. ஆதரவான  மது பெரியப்பாவை நெருங்க விட மாட்டார்கள் என வருத்தத்துடன் சொன்னான்.

மேற்கொண்டு ஸெஷன்கள் தேவை என்று மோனாவிடம் பகிர்ந்தேன். நல்லெண்ணத்தில் மோனா அழைத்து வந்த போதிலும் சைத்ரையின் இன்னல்கள், வயதினால் பெற்றோர் வரவேண்டியதை விவரித்தேன். அசோக் கோபம் கேரண்டீ. சைத்ரை நலனுக்காகச் செய்வது நிச்சயம் என்றார் மோனா. இந்த வரிகள், சொன்ன விதத்தில் சைத்ரை மனம் நெகிழ்ந்தான். இதுவல்ல பந்தம்!

மறுமுறை மோனா அழைத்து வந்த போது விவரத்தைக் கேட்டு அறிந்தேன். பெற்றோர் வேலை இருப்பதாகவும் நேரம் கிடைக்கும் போது வருவதாகதவும் தெரிவித்தார்கள். ஸெஷனைத் தொடர்ந்தேன்.

சைத்ரை பள்ளியில் தன் மதிப்பெண்கள் சரிந்தாலும் அதைப்பற்றிக் கவலைப் படாததைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினான். படிக்கும் பள்ளிக்கூடத்திற்கு அப்பா நன்கொடை தருவதால் இவனுக்குச் சலுகைகள். இதனால் வகுப்பில் நண்பர்கள் என்று யாருமில்லை. இது மனதை வாட்டியது.

இது கேள்விகள் எழுப்பும் பருவம், உறவு, வளர்ப்பு பற்றியும்.  சைத்ரைக்கு கேள்விக்குறிகள் மட்டுமே சூழ்ந்தது. அதுவும் அவனைப் பெண் போலப் பாவித்து ஆமோதித்து, பிறகு அதை நிராகரிப்பதின் விளைவு, குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.

வகுப்பு அனுபவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஸெஷனில் அங்கு நடப்பதை ஒளிச்சித்திரம் போல எழுதிப் பேசினோம். ஒவ்வொரு ஸெஷனிலும் சைத்ரைக்கு தன்னுடைய தன்மையைப் பற்றி புதிதாக ஒன்றை அறிய முடிந்தது. ஸெஷனின் கடைசி பத்து நிமிடங்களில் அழைத்து வந்த திருநங்கையோடு இந்தக் கண்டறிதலைப் பகிர வேண்டும். பரிச்சயமானவர்களாக இருப்பதால் சைத்ரையால் செய்ய முடிந்தது. இப்படி வெளிப்படையாகத் திறனைப் பற்றிக் கூறியதில், மனதில் நின்று வேலை செய்யத் துவங்கியது.

வகுப்பில், பெற்றோர் இல்லாததால் இயல்பான நிலையைப் பார்க்க முடிந்தது என்றதை உணர்ந்தான். பெண் போன்ற வேஷம் தேவைப்படவில்லை. சுதந்திரத்தை உணர்ந்தான். தன்மேல் கடுகு அளவு பாசம் பிறக்க ஆரம்பித்தது!

வேரொரு ஆதங்கம், மதிப்பெண் ஏதுவாயிருந்தாலும் தாய் எதுவும் சொல்வதில்லை, தந்தையோ அடிப்பது நிச்சயம். நல்ல மதிப்பெண் வாங்க மனமில்லை என்றான். மேலும் உரையாடினோம்.

படிக்கும் போது தன்னுள் நிலவும் நிலையைக் கண்காணித்துக் குறித்துக் கொண்டு, வரைபடம் செய்தான். அதைப் பற்றி ஆலோசிக்க, படிக்கவே பிடிக்காததற்குக் காரணிகள் தென்பட்டது. படிக்கும் போது, சைத்ரையை “இவன் மட்டும் பெண்ணா இருந்திருந்தா…” என்று பெற்றோர் குத்தலாகப் பேசுவார்கள். சைத்ரைக்கு வெட்கத்துடன் அழுகை வரும். இப்போது புரிந்து கொண்டான், அதனாலேயே படிப்பின் மீது வெறுப்பு வர, மதிப்பெண் சரிந்தது என.

மதிப்பெண்கள் ஆண்-பெண் தோரணையில் மாட்டிச் சிக்கியது. இதைச் சரிப்படுத்த சைத்ரையைத் தனக்குப் பிடித்தவை, முடிந்தவை, செய்ய முடியாதவற்றைப் பட்டியலிடச் சொன்னேன். முடியாதவை, பிடிக்காதவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைச் செய்வதற்கு வேண்டியவை என்னென்ன என்பதைப் பற்றி உரையாடினோம். சைத்ரை சந்தேகங்களைப் பகிர்வதில் ஆரம்பமானது. தான் பெண் என்றே நம்புவதாகக் கூறினான்.

மூன்று மாதங்கள் சென்றது. விடைகள் தென்பட, தைரியம் எட்டிப்பார்க்க சைத்ரை பெண் போலப் பேசுவது, நடந்து கொள்வது மாறியது. பத்தாவது வகுப்புத் தேர்வும் முடிந்தது.

சைத்ரையிடம் மாறுதல் கவனித்து ஆர்வத்தில் நேரம் கேட்டு அசோக், ஜெயலட்சுமி வந்தார்கள். நாயகன் நடை-உடையில் அசோக். வைரம், பட்டுச் சேலை ஜெயலட்சுமி அணிந்திருந்தாலும் கழுத்தில், கைகளில் காயங்களும், வடுக்களும் தான்.

தங்களது மகன் வந்த விவரத்தைப் பற்றி அசோக் அதிகாரத் தோரணையில் கேட்டான். அவ்வாறு வெளிப்படுத்த மாட்டோம் என்றேன். அதற்கு அவன் சைத்ரை ஆண் பிள்ளையாக இருப்பிலும் பெண்ணின் சாயல் உடையவன் எனக் கூறி, மனைவியைக் கேட்டான். அவளும் தலையை ஆட்டி ஆமோதித்தாள். இவர்களுக்கு மன நலன் பாதிப்பு உள்ளதோ என்பதைச் சார்ந்த கேள்விகள் கேட்டேன். அவர்கள் பதில்கள் எனக்கு “ஆம்” என்று விளக்கம் அளித்தது.

அசோக் சைத்ரையை ஸெஷனுக்குத் தொடர்ந்து அனுப்ப ஒப்புக்கொண்டான். தனக்குப் பொறுப்புகள் உள்ளதாகவும், ஜெயலட்சுமி இல்லத்தரசியாக இருப்பதால் அவள் பொறுப்பில் விடுவதாகவும் சொல்லிக் கிளம்பினான். ஸெஷன் வேளையை ஜெயலட்சுமியுடன் முடிவு செய்து கொண்டோம். சைத்ரை வரவேண்டிய நேரத்தையும் குறித்துக் கொண்டோம்.

ஜெயலட்சுமி பிறந்த வீட்டினரும் பிரபலமான பணக்காரர்கள். அதனால்தான் இங்கு வாழ்க்கைப் பட்டதாகக் கூறினாள். கல்யாணத்துக்கு முன் வழக்கறிஞராக இருந்தாள் பிறகு அசோக் விடச் சொன்னதால் விட்டு விட்டாள். அவளது உலகமே அசோக். என்றும் அவன் சொல்வதை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்வாள். கணவன் ஆண் குழந்தைக்கு ஆசை காட்டக்கூடாது என்றதால் சைத்ரையை உதறி விட்டாள். இரண்டு வயது ஆனதும் தூக்கிக் கொள்வதை, உணவைத் தருவதை நிறுத்தி விட்டு இதற்கெல்லாம் ஒரு பணிப்பெண்ணை நியமித்தாள். கணவனைக் கவர்ந்து கொள்ளவே அவன் முடிவையும் ஏற்றுக்கொண்டாள், பிள்ளையை எளிமையான பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ப்பதும், அதிகம் கண்டிப்பதும்.

ஸெஷன்களுக்கு அசோக் தந்த வேறு வேலை குறுக்கிட, விட்டு விட்டு வந்தாள். அசோக் சைத்ரையைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை என்பதாலும்.

ஒரு ஸெஷனைக் கூட தவறவிடாமல் சைத்ரையை மோனா அல்ல அவர்கள் குழுவிலிருந்து ஒருவர் அழைத்து வருவது வழக்கமானது. அவர்களே ஆலோசனைக்குப் பணத்தைத் தருவதும். நான் குறைத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தன இந்த நல்ல உள்ளங்கள்!

அன்று ஸெஷனில் இரு தகவல்களை சைத்ரை பகிர்ந்தான். ஒன்று பரீட்சையில் நல்ல மதிப்பெண், பெற்றோர் எதுவும் சொல்லவில்லை. கூடவே மேற்கொண்டு படிப்பது அர்த்தமற்றது என்றான். பெற்றோரிடம் துளிகூட ஆசை பாசம் இல்லை என்றான். எதிர்மறை சூழலால் தன் வாழ்வைச் சீரழிப்பதின் விளைவுகளை யோசிக்கச் செய்தேன். இருப்பிடம் மாற்றத்தை விரும்பினான்.

தனக்கென்று உள்ளவர்கள் என்று மோனா குழுவினரைப் பாவித்தான். இவர்கள், மது பெரியப்பா, மிருதுளா பெரியம்மா மீது தனக்கு உள்ள அன்பைக் காட்டத் தெரியவில்லை என்றான். அன்பைத் தெரிவிக்கும் கதை, பாடல் மூலமாகவும் ரோல் ப்ளேயும் செய்து, பயின்று, தெரிவித்தான்.

மது, மிருதுளா வந்தார்கள். சைத்ரையின் இருப்பிடம், பள்ளிக்கூடத்தை மாற்றுவதைப் பற்றிப் பேசி, செயல் படுத்தினோம். அசோக் சைத்ரையின் பொருட்களை வீசி எறிந்தான். பார்த்திருந்த மிருதுளா, சைத்ரையை அணைத்து, இனிமேல் எங்கள் வீட்டில் இரு என்றாள். என்னுடைய மாணவி நடத்தும் போர்டிங் பள்ளியில் சேர்த்தோம். அங்கு என்னுடைய “வாத்ஸல்யா ஃபார் யூமன் என்ரிச்மென்ட்” அமைப்பின் பெயரில் பல்வேறு  வர்க்ஷாப் செய்தேன். ஒட்டுமொத்தமாகப் பள்ளி, சக மாணவர், ஆசிரியர்களின் ஒத்துழைப்பு இருந்தது. அதனால் சைத்ரைக்குப் புனர் ஜென்மம் போல் ஆனது பிரத்யேகமாகச் சொல்ல வேண்டியவை! இவர்களால் சைத்ரை ஏரோஸ்பேஸ் இன்ஜீனியர் ஆக வெளிநாடு சென்றான். முடித்து நல்ல வேலையும் கிடைத்தது.

என்னுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததால் ஒரு முறை இந்தியா வருகையில் தன் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்தான். மிருதுளா வெவ்வேறு மாநிலச் சேலை கட்டிக் கொள்வதைப் பார்த்து ரசித்ததுண்டு. அப்போது ஒரு பொறிதட்டியது, நெசவுத் தொழிலை மேலும் சீர்படுத்த மோனா குழுவைச் செய்ய வைக்கலாம் என்று. அவர்கள் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் தன்னை அரவணைப்பு தந்ததற்கு நன்றி சொல்வதாக! மோனாவை அழைத்து விவரித்து, அங்கு உள்ள அனைவரையும் சேர்த்துச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினான். இவர்கள் வாழ்வு படிப்படியாக மேம்பட்டதைப் பார்த்துப் பூரித்துப் போனான்.

வாழ்க்கை முன்னேற்றம் நாம் செய்வதில் தான் என்று மோனா அப்போது சொன்னதை நினைவு கொண்டான் சைத்ரை.

 

 

பிரபல சந்திப்பு – 1 – கணேஷ்ராம்

குவிகம் இலக்கியவாசல் ஆண்டுவிழா | குவிகம்இலக்கிய வாசல் – அறிவிப்பு | குவிகம்
( குவிகம் ஆண்டுவிழா நிகழ்வில் மதிப்பிற்குரிய விருந்தினர்கள் அசோகமித்திரன் மற்றும் இந்திரா பார்த்தசாரதி ) 
உற்சவத்தில் ஊர்வலம் வரும் கடவுள்களைக் காண்பது போல நிறைய எழுத்தாளர்களை தூரத்தில் நின்றவாறு பார்த்திருக்கிறேன்.
லாசரா போன்றவர்கள் இந்த வகையில் என்னால் பார்க்கப் பட்டவர்கள்.
சுஜாதா, ஞானக்கூத்தன் போன்றவர்களோடு சில விருட்சம் நிகழ்வுகள்.
நான் எதையாவது கேட்டு விட்டு, அவர்கள் தவறாக நினைத்து விடக் கூடாது என்பதை விட, அவர்கள் ஏதாவது கேட்டு நாம் விழிக்கிற மாதிரி ஆகிவிடக் கூடாதே என்ற பயம்.
ப்ரமிள் என்னை ஒருமுறை எண்ணெய் தடவாமல் முரட்டுக் கத்தரிக்காயைத் துவையலுக்காகத் தணலில் வாட்டுவது போல் வாட்டினார். நான் முழுவதும் தீய்ந்து விடாதபடி அழகிய சிங்கர் வந்து காப்பாற்றினார்.
கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு அதற்கான விடை கிடைத்தது.
அன்றைய எங்கள் சந்திப்பில் நான் அவரிடம் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளைப் பெரிதும் புகழ்ந்திருந்தேன்.இங்கு கோவையில் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பாலகுமாரனைப் பார்த்தேன். அவரிடம் சுவாரஸ்யம் இழந்து இரண்டு மாமாங்கங்கள் ஆகிவிட்டதில் நானும் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை. கார் முன்சீட்டில் தடுமாறி ஏறியவரிடம், கோவை புத்தகக் கண்காட்சி ஏற்பாட்டாளர் என்னை அறிமுகப்படுத்த, நான் அவரிடம் நானும் கரிச்சான் குஞ்சுவின் மாணவன் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். பாலகுமாரன் முகத்தில் தாடியைத் தாண்டிய‌ “ஓ”!

வண்டி போய் விட்டது. அவரும் போய்விட்டார்.அசோகமித்திரனை அவர் யாராலும் தொந்தரவு செய்யப்படாமல் அநாமதேயமாக மாம்பலம் ரயில் நிலைய பெஞ்சு ஒன்றில் ஏகாந்தமாக இருந்த போது சென்று குசலம் விசாரித்தேன். அவர் சிறிய புன்னகையுடன் நான் வேலை பார்க்கும் இடம் பற்றி விசாரித்தார். அவர் மகன் வாயுதூத்தில் வேலை பார்ப்பதாகச் சொன்னதாக ஞாபகம்.

அதற்கடுத்த முறை சென்னை புதுக்கல்லூரி வாசலில்.

அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு அவருக்கு சாகித்திய அகாதமி கிடைத்து இருந்தது.

என் மனைவி வங்கி ஊழியர்கள் தவறாமல் எழுதும் CAIIB என்ற‌ வங்கி ஊழியர்களால் மருத்துவப் படிப்புக்கு சமானமாக உதார் விடும் ஒரு பரீட்சை எழுத, நான் கொண்டு விட வந்திருந்தேன். அது புதுக்கல்லூரியில் நடந்தது.

நாங்கள் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கவும், அவரும் ஞானியும் வேகமாக ஓடிவந்து ஏறத் தலைப்பட்டதும் ஒன்றாக நடந்தது.

கூட்டம் அதிகம் என்று அவர்கள் அந்த பஸ்ஸை விட்டு விடவும், நான் வலியப் போய் அவரிடம் “congratulations sir” என்றேன்.

அதற்கு முன் ஓரிரு முறை நானும் என் நண்பனும் ஞானி வீட்டிற்கு (பீட்டர்ஸ் காலனி) சென்றிருக்கிறோம்.

அதனால் ஞானி என்னைப் பார்த்து ஒரு குழப்பமான புன்னகையை உகுத்தார்.
அசோகமித்திரன் என்னை விட்டு விட்டு என் மனைவியைப் பார்த்து “இது யாரு” என்று கேட்டார்.
நான் என் மனைவி என்று கூற, “உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இந்த காலேஜ்ல என்ன‌ வேலை” என்று கேட்டார்.
நான் மறுபடியும் அவரிடம் நான் யார் என்பதையும் நாங்கள் வந்த காரணத்தையும் கூறினேன்.
அவர், “அது இருக்கட்டும்… நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே பேங்குல வேலை பாக்கறேளா” என்று கேட்டார்.
நான் ஆமென்றேன்.
அவர்”அது எப்படி?” என்று கேட்கும் போது அடுத்த பஸ் வந்து விட, ஞானி அவரிடம் “அவன் கிட்ட அப்பறம் பேசலாம்… நமக்கு ஸ்டோரி டிஸ்கஷனுக்கு நாழியாச்சு” என்று அவசரப் படுத்தினார்.

அதற்கு அசோகமித்திரன், “பஸ் போனா போயிட்டுப் போறது… இவா ரெண்டு பேர் கிட்டயும் அதைவிடப் பெரிசா கதை இருக்கும் போல இருக்கே” என்றார்.

அதற்கு அப்புறம் கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு ஆண்டுகள் பிற்பாடு நவீன விருட்சம் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு அவர் வரும்போது ஓரிரு முறை என் வாகனத்தில் அவரை அழைத்துச் சென்று அவரது முருகேசன் தெரு வீட்டில் விடும் வாய்ப்பு கிட்டியது.

அவரது கைகள் பஞ்சு போல, தொட்டால் வலிக்குமோ என்பது போல இருக்கும். அற்புதமான வயதானவர்கள் மீது வீசும் விபூதி வாசனை அவர் மேலும் அடித்தது.

கைத்தாங்கலாக அப்பேற்பட்ட மகோன்னதமான எழுத்தாளரை அழைத்துச் செல்வது தான் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம்?

கடைசி முறை நாங்கள் ஏறிக் கொண்டவுடன் வேறு ஒரு பெரியவர் தானும் வருகிறேன் என்று ஏறிக் கொண்டு விட்டார். அவர் அதை ரசிக்கவில்லை என்று அவரது மௌனம் காட்டிக் கொடுத்து விட்டது.

அந்த முறை அவர் என்னை லிஃப்ட் கிட்டேயே திருப்பி அனுப்பி விட்டார். சற்றே துரிதமாக அவர் சென்றார். எங்களுடன் வந்த அந்தப் பெரியவர் கூடவே வந்து விடப் போகிறாரே என்ற பதைப்பு அவரிடம் இருப்பதாகத் தோன்றியது.
அது உண்மைதான் என்று அழகியசிங்கர் உறுதிப்படுத்தினார்.

கடைசிப்பக்கம் – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன்.

அவர்களுக்குத் தெரியுமா?

 

Ending stigma against epilepsy: How the common neurological disorder can be treated | The News Minute
கற்பகத்திற்கு வயது இருபத்தி நான்கு. திருமணமாகி எட்டு மாதங்கள் ஆகின்றன. என்னைப் பார்க்க வந்தபோது இரண்டு மாத கர்ப்பிணி. நரம்பியல் மருத்துவரிடம் கர்ப்பிணிக்கு என்ன வேலை என்பவர்கள் கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொள்ளவும்!

திருமணத்திற்கு முன்னமேயே கற்பகத்திற்கு வலிப்பு நோய், ஒரு வருடமாக சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வருகிறது. மருந்துகள் உட்கொள்ளும்போது, கர்ப்பமானால், அது பிறக்கும் குழந்தையைப் பாதிக்குமா? இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? கேள்விகளுடன் என் எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் கற்பகத்தின் தாயிடம் நான் கேட்ட கேள்வி:

“கற்பகம் மருந்துகள் எடுத்துக்கொள்வது ‘அவர்களுக்கு’த் தெரியுமா?”

சில வினாடிகள் மெளனத்திற்குப் பிறகு, “தெரியாது. நாங்க சொல்லவில்லை”

“ஏன் சொல்லவில்லை? இதையே அவர்கள் செய்திருந்தால் நீங்கள் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?” இது நான்.

“………………”

“நிச்சயமாக நீங்கள் சொல்லியிருக்க வேண்டும். தேவையில்லாமல் ஒரு சிக்கலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்”

“உண்மையச் சொன்னா, யாரும் கல்யாணம் செய்துக்க மாட்டாங்கன்னு பயம் டாக்டர்”. குரலில் குற்ற உணர்வோடு, ‘வேறென்ன செய்வது?’ என்ற இயலாமை.

“அப்படி இல்லம்மா. விபரம் அறிந்தவர்கள், நல்ல மனிதர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள். தினந்தோறும் என்ன ஆகுமோ என்று பயத்துடன் வாழ முடியுமா? தெரியாமல் எத்தனை நாட்கள் மாத்திரைகளை முழுங்க முடியும்?”

“இப்பொ என்ன செய்யறது டாக்டர்? மாத்திரைகளை நிறுத்தி விடலாமா?”

“இரண்டு மாதங்கள் மாத்திரைகள் எடுத்துக்கொண்டாகி விட்டது. குழந்தையை பாதித்திருக்குமா என்று இப்போது சொல்வது கொஞ்சம் கடினம். மருந்துகளை நிறுத்தினால், வலிப்பு வரும் அபாயமும், அதனால் கருச்சிதைவு மற்றும் தாய்க்கு ஏதேனும் சிக்கல்கள் வரும் வாய்ப்புகளும் உள்ளன”.

“இந்த இரண்டு மாதத்தில் மருந்துகளினால் குழந்தைக்கு ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்குமா?”

“நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியாது. ஸ்கான் – சிலவகை சிறப்பு ஸ்கான்கள் – மற்றும் கருப்பையிலிருக்கும் நீர்ப் பரிசோதனை எல்லாம் செய்து பார்க்கலாம். ஓரளவுக்கு அவை உதவலாம். நிச்சயமாக உடனே சொல்ல முடியாது. மாதாமாதம் மிகவும் கவனமாக ஸ்கான் செய்து பார்த்தபடி இருப்பது அவசியம்”.

கற்பகத்திற்கு எப்படி உதவலாம் என்பதற்கு முன்……

மூன்று வருடங்கள் வலிப்புகள் இல்லையென்றால், வலிப்பு நோய் மருந்துகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைத்து, ஆறு மாத இடைவெளியில் முழுதுமாக நிறுத்தி விடலாம் என்பது பொதுவான மருத்துவ விதி. சிலருக்குத் திரும்பவும் வலிப்புகள் வரும் வாய்ப்புகள் உண்டு, என்றாலும் அது ஒரு அரிதான நிகழ்வே. திருமண வயதில் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் மருந்துகள் மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும். இருந்தாலும், திருமணத்தைத் தள்ளிப் போடுவது நல்லது. அதற்குள் நல்ல வரன் கிடைக்கிறது என்றால், பையன் வீட்டில் (இன்னும் நிச்சயமாகாததால், ‘மணமகன்’ என்ற சொல் தவிர்க்கப்படுகிறது!) பெண்ணைப் பற்றிய உண்மையை (இந்த விதி பையனுக்கு வலிப்புகள் இருந்தாலும் பொருந்தும் – பெண் ஆர்வலர்கள் ஆசுவாசம் கொள்க!) கூறிவிடுதல் நலம். பின்னால் வரக்கூடிய மருத்துவம் சாராத பிரச்சனைகளை ஓரளவுக்கு தவிர்க்க இது உதவும்!

வலிப்பை மறைத்துத் திருமணம் செய்வது, பல சமயங்களில், விவாக ரத்து வரை சென்றுவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. Hindu Marriage Act 1955, 1999 ல் அரசால் திருத்தி அமைக்கப்பட்டு, வலிப்பு நோயை விவாகரத்துக்குக் காரணமாகக் காட்டக்கூடாது என்று அறிவித்தது. சட்டம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், வலிப்பு நோய் உள்ளவர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் அனுதாபத்துடனும், ஆக்கபூர்வமாகவும் அணுகப்படவேண்டிய ஒன்று. திருமணத்திற்கோ, குழந்தை பிறப்பதற்கோ தடை ஏதும் இல்லை என்றாலும், வலிப்பு நோய்க்கு சமூகத்தில் இருக்கும் களங்கம் (Social stigma) இன்னும் முற்றிலும் மாறவில்லை என்பது பெரிய சோகம்.

உறவில் திருமணம் செய்துகொள்ளலாமா? பரம்பரையில் வரக்கூடிய வாய்ப்புகள் அரிதே ஆனாலும், குழந்தைகளுக்கு வரும் வாய்ப்புகள் இருப்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனாலும் திருமணம் சார்ந்த மன வேற்றுமைகளையும், வெறுப்புகளையும் நிச்சயம் இதனால் குறைக்க முடியும்.

என்ன செய்யலாம்?

முதலில் கற்பகத்தின் கணவர் மற்றும் அவர் பெற்றோரிடம் உண்மையைச் சொல்லி, அவர்களுக்குப் புரிய வைப்பது – வேண்டுமானால் மருத்துவர் பிரச்சனைகளை அவர்களிடம் விளக்கலாம். கற்பகத்தின் மன உளைச்சலையும், குற்ற உணர்வையும் இது வெகுவாகக் குறைக்கும்.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மருந்துகளை எடுத்துக்கொண்டிருந்தால், குழந்தையை அதிகம் பாதிக்காத ஒரு மருந்தாகத் தேர்வு செய்து கொடுப்பது நல்லது. இதனை ஒரு மருத்துவக் கண்காணிப்புடன் – மருத்துவ மனையில் சேர்த்து -செய்ய வேண்டும். மருந்து தேர்வும், மருந்தின் அளவும் முக்கியமானவை. தேவையானால், ரத்தத்தில், மருந்தின் அளவை அவ்வப்போது சரி பார்த்து, தேவைக்கேற்ப ‘டோஸ் அட்ஜஸ்ட்மெண்ட்’ செய்யலாம்.

எந்த நிலையிலும், மருந்துகளைக் குறைக்கவோ, நிறுத்தவோ கூடாது. வலிப்புகள், மருந்துகளை விட குழந்தைக்கும், தாய்க்கும் அதிக பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவை.

குழந்தையின் வளர்ச்சி, மற்றும் ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளை பிரசவ காலம் முழுவதும் ஸ்கான், மற்றும் சில ஸ்பெஷல் பரிசோதனைகள் மூலம் கவனமாகக் கண்காணிக்க வேண்டும்.

ஆரோக்கியமான உணவு, வைட்டமின்கள், ஃபோலிக் ஆசிட் மாத்திரைகள், தேவையான அளவு நல்ல தூக்கம், கஃபீன், சிகரெட், ஆல்கஹால் தவிர்த்தல் (நம்ம ஊருக்கும் இது பொருந்தும்!) ஆகியவை முக்கியமானவை.

பொதுவாக, வலிப்பு நோய் உள்ளவர்களுக்கும் எல்லோரையும்போல ‘நார்மல் டெலிவரி’ அல்லது ‘சிசேரியன் டெலிவரி’ மூலம் குழந்தை பிறக்கும். நூற்றுக்கு 95 – 99 சதவிகிதம் குழந்தைகள் பெரிய குறைகள் ஏதுமின்றி பிறக்கின்ற வாய்ப்புகள் உள்ளன.

எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் தன் மகளுக்கு வலிப்பு நோய் இருந்து, மருந்துகள் கொடுத்த விபரத்தைச் சொல்லாமல் திருமணம் நிச்சயித்தார். ஆனால், பெண், தன் வருங்காலக் கணவனிடம், உண்மையைச் சொல்ல, அவர் அவளது நேர்மையைப் பாராட்டி, ‘இப்போதும் சொல்ல வேண்டாம். நாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்’ என்று ஆறுதல் கூறி திருமணம் செய்து கொண்டார். ஒரு பெண் குழந்தையுடன் நலமாக வாழ்க்கை நடத்திவருகிறார்.

வலிப்பு நோயால் வருகின்ற பிரச்சனைகளை விட, அதை மறைத்துத் திருமணம் செய்வதால் வரும் குழப்பங்களும், மன உளைச்சல்களும் அதிகம் என்பதால், மிகுந்த கவனமுடன் இந்த சிக்கலைக் கையாளவேண்டும்.

ம்.. சொல்ல மறந்து விட்டேனே, கற்பகத்திற்கு அழகான பெண்குழந்தை, சுகப் பிரசவம் – தாயும் சேயும் நலம்!

 

அட்டைப்படம் – அக்டோபர் 2022

General knowledge full forms list most used english words - Knowledge: क्या  आपको पता हैं SORRY और EAT जैसे शब्दों के फुल फॉर्म? जानिए यहां – News18  हिंदी

(தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால்  இம்மாதம்  உலக இதிகாசங்கள், சரித்திரம் பேசுகிறது, வ வே சு வைக்  கேளுங்கள் மூன்று பகுதிகளும் இடம் பெறவில்லை.

சில நாட்களில் அவை வெளிவரும். 

வெளியிடும்போது அதற்கான அறிவிப்பை அறிவிக்கிறோம். நன்றி!)

பொன் குலேந்திரன் அவர்கள் அமரர் ஆனார் !

தன் அயராத உழைப்பால் எண்பது வயதிற்கு மேலாகியும் எழுத்துலக ஜாம்பவானாக  இருந்துவந்து, புலம் பெயர்ந்த மனிதர்களில் தாய் மண்ணீன்மீது மட்டில்லா பாசமும் நேசமும் கொண்ட பெரு மதிப்பிற்குரிய பொன் குலேந்திரன் அவர்கள் 11 அக்டோபர் அன்று கனடாவில் இயற்கை எய்தினார் என்பதைக் கேட்டதும் நமது குவிகம் நண்பர்கள் அனைவரும் மீளாத் துயரமடைந்தோம்!

துயரில் வாடும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் நட்பு  வட்டங்களுக்கும்  குவிகம் சார்பில் ஆழ்ந்த வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்!   

 

 

நண்பர் ராய செல்லப்பாவின் இறுதி அஞ்சலி: 

கனடாவில் வாழும் புலம்பெயர் இலங்கைத் தமிழரும், தமிழ்- ஆங்கில இருமொழி எழுத்தாளரும், எனது அருமை நண்பருமான திரு பொன். குலேந்திரன் ஐயா அவர்கள் இயற்கையெய்திவிட்டார்கள் என்ற தகவல் அறிந்து வருந்துகிறேன். 
He passed away on Oct 11, 2022 at Missisauga, Ontario, peacefully, surrounded by his family members. Public viewing will be on Oct 15, 2022 (5pm-9pm) at St.John’s Dixie Cemetery & Crematorium, 737, Dundas St E, Missisauga, ON LAY 2B 5.
அவருடைய முகநூல் பதிவில் 2018இல் அவர் எழுதிய “நீங்களும் எழுத்தாளராகலாம்-எப்படி?” என்ற பதிவை இங்கு பகிர்ந்துகொள்கிறேன். 
எப்படி நீங்களும் எழுத்தாளர் ஆகலாம்?
வாசிப்பது, சிந்திப்பது எழுதுவது , பகிர்வது , நிட்சயம் கவலைகளைப் போக்கும் . பல தேச நண்பர்களை உருவாக்கும். பல கலாச்சாரங்களை பற்றி அறியாலாம் . தொழில் நுட்பம் இதற்கு எமக்கு பெரிதும் உதவுகிறது :கற்றது கைமண் அளவு கல்லாதது உலகளவு” இதோ சில சிறு கதைகள் எழுத கவனிக்க வேண்டியவை .
1 கதைகள் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் முக்கியம்
2 தமிழை Unicode யில் எழுத Tamil. Google input tools பாவியுங்கள்
3 தமிழை bamini எழுத்துருவில் எழுதினால் Unicode யுக்கு மாற்றலாம் முக நூல், மின் அஞ்சல், மின் நூல் ஆக்கியவையில் எழுத Unicode அவசியம்
4 தினமும் நடப்பதை அவதானியுங்கள். செய்திகளை வாசியுங்கள். அதில் சிறு கதைக்கு நல்ல கரு கிடைக்கும்
5 கதை நடக்கும் சூழலை சுருக்கமாக ஆரம்பித்தில் விபரிதது வாசகர்களை அழைத்து அந்த இடத்துக்கு கூட்டிச் செல்லுங்கள்
6 கதையின் தலையங்கமம் . கவர்ச்சியாகவும் சுருக்கமாகவும் கதையின் கருவை எடுத்துச் சொல்வதாகவும் இருக்க வேண்டும் . உதாரணம் ( முடிவு, வேலி. மலடி, பெரியம்மா , ஆச்சி.. )
7 கதாப்பாத்திரங்களின் பெயர்கள் சுருக்கமாக இருப்பது நல்லது.
8 கதையில் வர்ணனைகள் அதிகம் இல்லாமல் விறுவிறுப்பபாக எழுத பழக வேண்டும். கதைக்கு எதிர்பாராத முடிவு அவசியம் . முடிந்தளவு யதார்த்தமான கதைகளை வாசகர் விரும்புவார்கள். உதாரணம் ஒரின சேர்க்கை, முதியவயதில் காதல், மதமாற்றம். அவர்கள் மனதில் கேள்விக் குறியைத் தூண்டி விடுங்கள்
9 வசனத்தில் மண்வாசனை வீசவேண்டும்
10 ஒரு வட்டத்துக்குள் கதைகள் இருக்கக் கூடாது . உதாரணம் யாழ் குடா நாடு. காதல் .
11 அப்பில் முதல் கடியில் சுவைத்த போது சுவையாக இருப்பின் முழு அப்பிலையும் சாப்பிட வேண்டும் போல் இருக்கும். அது போல் கதை இருக்க வேண்டும்.
12 எழுதி முடித்வுடன் குறைந்தது மூன்று நாட்களுக்கு ஒரு பக்கத்தில் வைத்து விடுங்கள். அதன் பின் திரும்பவும் எடுத்து வாசியுங்கள். மாற்றங்கள் மனதில் தோன்றும்
13 கதையில் நகைச்சுவையை சேருங்கள்
14 கதி வாசகர்களை பல தடவை வாசிக்க வையுங்கள். அதன் அர்த்தம் அவர்களுக்கு கதை பிடித்து கொண்டது என்பதாகும் . கதை உண்மையில் நடப்பது போல் இருக்க வேண்டும்.
15 இறுதியாக கதையின் முடிவு சமூகத்துக்கு ஒரு செய்தியை சொல்லவேண்டும்
16 மிக முக்கியமாக எழுத்து பிழைகள், இலக்கணப் பிழைகள் இல்லாமல் கதைகள் ; எழுத் வேண்டும், இதற்கு neechalkaran.com மென் பொருளை பாவிக்கலாம் . இன்னும் பல மென் பொருள்கள் உண்டு
17 இலக்கிய திருட்டை தவிர்கவும்
18 ஆஆங்கில வார்த்தைகளை முடிந்தளவு தவிர்க்கவும் .
19 நீங்கள் எழுத எழுத் கற்பனை வளம் வளரும். புதிய யுக்திகளை கையாளுவீர்கள்.

குதூகலம் தரும் குழந்தை பாடல்கள்-ஜி.பி.சதுர்புஜன்

                                        

  குவிகம் வாசகர்களுக்கு வணக்கம்.

  “குதூகலம் தரும் குழந்தை பாடல்கள்” என்ற பாடல் தொடரை உங்கள் வீட்டு குழந்தைகளுக்காக வழங்குகிறேன்.

  எளிய நடையில் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றவாறு ஒவ்வொரு பாடலையும் அமைக்க முயற்சிக்கிறேன். ஒவ்வொரு குவிகம் மாத இதழிலும் ஒன்று, இரண்டு அல்லது மூன்று சிறிய பாடகள் இடம் பெறும். பாடல்களை செல்வி சாய் அனுஷா அழகாக தன கொஞ்சும் குரலில் பாடிய வீடியோக்களையும் இத்துடன் இணைத்துள்ளோம்.

  பார்த்து, கேட்டு மகிழுங்கள் !

 

இதுவரை இந்த பாடல் தொடரில் இடம் பெற்றவை:

 

  1. பிள்ளையார் பிள்ளையார் – ஜூலை 2020
  2. அம்மா அப்பா ! –  ஜூலை 2020
  3. ஹையா டீச்சர் ! – ஆகஸ்ட் 2020
  4. இயற்கை அன்னை ! – ஆகஸ்ட் 2020
  5. எனது நாடு – செப்டம்பர் 2020
  6. காக்கா ! காக்கா ! – செப்டம்பர் 2020
  7. செய்திடுவேன் ! – அக்டோபர் 2020
  8. மயிலே! மயிலே! மயிலே! – அக்டோபர் 2020
  9. நானும் செய்வேன் ! – நவம்பர் 2020
  10. அணிலே ! அணிலே ! –  நவம்பர் 2020
  11. எல்லையில் வீரர் ! – டிசம்பர் 2020
  12. பலூன் ! பலூன் ! பலூன் ! – டிசம்பர் 2020
  13. ஜன கண மன ! – ஜனவரி 2021
  14. ஊருக்குப் போகலாமா ? – ஜனவரி 2021
  15. எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடி ! – பிப்ரவரி 2021
  16. பட்டம் விடலாமா ? – பிப்ரவரி 2021
  17. சாமி என்னை காப்பாத்து ! – மார்ச் 2021
  18. கடற்கரை போகலாம் ! – மார்ச் 2021
  19. பிறந்த நாள் ! – ஏப்ரல் 2021
  20. வேப்ப மரம் !    – ஏப்ரல் 2021
  21. பஸ்ஸில் போகலாம்   – மே  2021   
  22. சிட்டுக் குருவி – மே   2021  
  23. ஆகாய விமானம் – ஜூன் 2021
  24. எங்கள் வீட்டுத் தென்னை மரம் – ஜூன் 2021
  25. பாட்டி – கதை சொல்லு – ஜூலை 2021
  26. வீட்டுக்கு வா ! – ஜூலை 2021
  27. தா தீ தோம் நம் !          – ஆகஸ்ட் 2021
  28. விளையாடலாம் !           – ஆகஸ்ட் 2021
  29. மழையே வா ! – செப்டம்பர் 2021
  30. பாரதிக்கு பாப்பா சொன்னது ! – செப்டம்பர் 2021
  31. தோட்டம் போடலாமா ?   – அக்டோபர் 2021
  32. வள்ளுவர் தாத்தா !   – அக்டோபர் 2021
  33. தமிழ் ! – நவம்பர் 2021
  34. பாப்பாவுக்கு பப்பாளி ! – நவம்பர் 2021
  35. கைக்கடிகாரம் ! – டிசம்பர் 2021
  36. ஓடுது பார் ! – டிசம்பர் 2021
  37. கவிஞன் ஆவேன் ! – ஜனவரி 2022
  38. என்ன செய்யப் போகிறாய் ? – ஜனவரி 2022
  39. பார் பார் மெட்ரோ பார் ! – பிப்ரவரி 2022
  40. நேதாஜி ! நேதாஜி ! – பிப்ரவரி 2022
  41. என்ன மரம் ! – மார்ச் 2022
  42. சைக்கிள் ! – மார்ச் 2022
  43. காந்தி தாத்தா – ஏப்ரல் 2022
  44. சிறகுகள் இருந்தால்…… – ஏப்ரல் 2022
  45. தோட்டத்தில் காய்கறி – மே 2022
  46. இந்தியாவும் தமிழ்நாடும் ! – மே 2022
  47. மழை வருது ! – ஜூன் 2022
  48. சுற்றிப் பார்க்கலாமா ? – ஜூன் 2022
  49. என் சித்திரம் ! – ஜூலை 2022
  50. தஞ்சாவூரு பொம்மை ! – ஜூலை 2022
  51. பூங்கா ! – ஆகஸ்ட் 2022
  52. பூரி வேணும் ! – ஆகஸ்ட் 2022
  53. பூனையாரே ! – செப்டம்பர் 2022
  54. எதைச் செய்தாலும் ! – செப்டம்பர் 2022

 

கடைக்குப் போகலாமா ?

சந்தியா'ஸ் குக் புக்: April 2020

அப்பா அப்பா நீயும் நானும் –
கடைக்குப் போகலாமா ?
கடைக்குப் போய் கடலை மிட்டாய் –
வாங்கித் தின்னலாமா ?

கடக் முடக்கென்று கடித்துக் கடித்து
இன்பம் பெறலாமா ?
கரும்பு ஒன்றும் கடித்துச் சுவைத்து
சாறும் குடிப்போமா ?

லட்டு ஜாங்கிரி கடையில் இருக்கும் –
எனக்கொன்று தருவாயா ?
வாழைப்பழமும் பிடிக்கும் எனக்கு –
வாங்கியே தருவாயா ?

முறுக்கு தட்டை எல்லாம் வாங்கி –
வீட்டுக்கு வரலாமா ?
காரா சேவும் கரகர மிக்சரும் –
வாங்கியே வரலாமா ?

அம்மாவுக்கு பரிசுப் பொருளொன்று –
எடுத்து வருவோமா ?
தம்பிப் பாப்பா கேட்ட பொம்மையை –
கொண்டே வரலாமா ?

அப்பா அப்பா நீயும் நானும் –
கடைக்குப் போகலாமா ?
கடைக்குப் போய் கடலை மிட்டாய் –
வாங்கித் தின்னலாமா ?

 

**************************************************************

 பூ ! பூ ! பூ !

Visiting the Outdoors Garden | Beautiful flowers garden, Most beautiful gardens, Beautiful nature

பூ பூ பூ ! பூ ! பூ பூ பூ !
பூ பூ பூ ! பூ ! பூ பூ பூ !

எனக்குப் பிடித்தது பூ பூ பூ !
இயற்கை தந்தது பூ பூ பூ !
எத்தனை விதமாய் பூ பூ பூ !
அழகாய் இருக்குது பூ பூ பூ !

பட்டு வண்ணத்தில் ரோஜாப்பூ !
மணக்கும் மதுரை மல்லிப்பூ !
மஞ்சள் நிறத்தில் சாமந்திப்பூ !
மனதை மயக்கும் தாமரைப்பூ !

குறுகுறுவென குண்டுமல்லிப்பூ !
உதிரி உதிரியாய் அரளிப்பூ !
பிள்ளையாருக்குப் பிடித்த எருக்கம்பூ !
வயலட் நிறத்தில் டிசம்பர் பூ !

கண்ணைப் பறிக்கும் கனகாம்பரப்பூ !
பூஜைக்கேற்ற பவள மல்லிப்பூ !
தோட்டத்தில் சிரிக்கும் நந்தியாவட்டைப்பூ !
ஒய்யாரக் கொண்டையில் செம்பருத்திப்பூ !

சிமிழ் சிமிழாக சங்குப்பூ !
வெள்ளை வெளேரென தும்பைப்பூ !
தலைக்கு வேணும் தாழம்பூ !
தீபாவளிக்கு மத்தாப்பூ !

 

 

 

 

 

 

“வளர்ந்தகால அனுபவங்களின் பிரதிபலிப்பு!” மனநலம் மற்றும் கல்வி ஆலோசகர் மாலதி சுவாமிநாதன்

 

வளரும் போது நம்மைச் செதுக்கி உருவாக்குவது பல அனுபவங்களும், ஒவ்வொரு நபரும்! மணந்து கொள்ள நிச்சயமான யாஸ்மீன் அப்துல் தம்பதியரின் வாழ்வில் இது எவ்வாறு பிரதிபலித்தது என்று இங்குப் பார்க்கலாம்.

முப்பது வயதான யாஸ்மீன் உதவியாளராக வேலை செய்து கொண்டு மாலையில் மேற்படிப்பு படித்து வந்தாள். அப்துல் இவளுடைய வயதே. பட்டப்படிப்பு முடித்துவிட்டு வேலை செய்ய ஆரம்பித்து இருந்தான். எந்த வேலையிலும் சில மாதங்களுக்கு மேல் நீடிக்கவில்லை.

அப்துல் யாஸ்மீன் திருமணம் நிச்சயம் ஆயிற்று. நிச்சயதார்த்தம் முறைப்படி செய்யப்பட்டது. ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்னர் கல்யாணம். ஆரம்பத்தில் மிக உற்சாகம் பொங்கி இருவரும் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். யாஸ்மீன் முதுகலைப் படிப்பு தொடங்கினாள்.

போகப் போக இருவர் மனதிலும் குழப்பங்கள் உண்டாயின. யாஸ்மீனுக்கு, அப்துல் பொறுப்பான கணவராக இருப்பானா? அப்துலுக்கு, யாஸ்மீன் தன்னையும் கவனித்துக் கொள்வாளா இல்லை வேலைக்குப் பிரதானம் தருவாளா?

இவையெல்லாம் சேர்ந்ததால், நண்பர்கள் பரிந்துரைத்ததை வைத்து என்னை ஆலோசிக்க முடிவு செய்தார்கள். என்னைச் சந்திக்கும் பொழுது அப்துல் வேலையில் இல்லை. யாஸ்மீன் சொன்னது, அவளுடைய ஆதங்கமே அப்துல் வேலை தேடாமல் இருப்பதே. அப்துல் தன்னை யாஸ்மீன் தனிமையில் விட்டு விட்டாள், முன் போலக் கவனிக்காமல் இருக்கிறாள் என எண்ணினான். இதைச் செய் அதைச் செய் என யாஸ்மீன் சொல்வதையும் துன்புறுத்தலாகப் பாவித்தான். அப்துலால் தன்னையே ஊக்குவிக்க முயலவும் இல்லை.

யாஸ்மீன் தன்னால் முடிந்த வரை கல்யாணத்திற்கு நிச்சயம் செய்த உறவைப் பலப்படுத்துவதாக எண்ணினாள். அப்துல் இதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை என அவளுக்குத் தோன்றியது.

அவளுடைய பெற்றோருக்கு யாஸ்மீன் முதலில் பிறந்தவள். இவளுடைய பதினைந்தாவது வயதில் தந்தை தீ விபத்தில் இறந்தார். அன்றிலிருந்து தாயார் மன அழுத்தத்திலேயே இருந்ததாக இவளுக்கு ஞாபகம்.

தங்கை, தம்பிகளைப் பார்த்துக் கொள்வது, வீட்டுப் பொறுப்பு, அவர்கள் நடத்தி வந்த கடையைப் பார்த்துக் கொள்வது, என எல்லாவற்றையும் யாஸ்மீன் ஒற்றை ஆளாகச் செய்து வந்தாள். இதனுடன் தன் படிப்பில் முழு கவனத்தை செலுத்தினாள். படித்தால்தான் நல்ல வேலை, சம்பாத்தியம் கிடைக்கும் என்று.

அப்துலின் அம்மா தனி ஆளாக ஒரே மகனான அப்துலை வளர்த்தாள். ஏதோ ஒரு வாக்குவாதத்தில் அவன் அப்பா அவர்களை விட்டுச் சென்று விட்டதால்.

அம்மா தான் அப்துலின் உலகம். அம்மாவுக்கும் அப்படித்தான். அவனுக்குக் குறை ஏதும் இருக்கக்கூடாது என்று அம்மா இரு வேலை, பல மணிநேரம் உழைத்ததால் அவனே தன் தேவைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியாயிற்று. சாப்பிடுவது, பாத்திரங்களைச் சுத்தப்படுத்தி வைப்பது, துணிகளை மடிப்பது, வெளியே அணிவதை இஸ்திரி போடுவது எனச் சகலத்தையும்.

என்னுடன் பல ஸெஷன்களில் இவையெல்லாம் வெளிவந்தபோது எனக்குத் தெளிவாயிற்று, இவர்களின் குழப்பங்கள் எல்லாவற்றின் மூல காரணம் அவரவர் வளர்ச்சிகால அனுபவங்களின் தாக்கம் என்று. இதை அவர்கள் உணரச் செய்வது எப்படி? எங்களது படிப்பு, பயிற்சியில் வருவோரின் உடல் – உளவியல் – சமூக ரீதி, அன்று-இன்று என்பதையும் முழு அளவில் ஆராய்ந்து, புரிந்து, புரிய வைப்பது ஓர் அங்கம். இதை எங்கள் பாஷையில், ஹோலிஸ்டிக், ஸிஸ்டமிக் அணுகுமுறை என்போம்.

அவர்களின் பகிர்தலை வைத்து ஆரம்பித்தேன். யாஸ்மீன் அப்துல் இருவரையும் அவர்களது கடந்த காலங்களை நினைவு கூர்ந்து கவனிக்கச் செய்ய பலவகையான வழிகளை அமைத்தேன். முக்கியமாக எவ்வாறு வளர்ந்து வந்த பருவம் இப்போதைய நிகழும் நிலையுடன் ஒத்துப் போகிறது என்ற பாதையை நினைவு கூறும் வகையில் அமைத்தேன். நிகழ்ந்த காலத்தைப் போல இப்போது நேர்கிறதோ என்று யோசிக்க, ஆராயத் தூண்டினேன். முதலில் இது அவர்கள் மனதிற்குப் பிடிக்கவில்லை. பல ஸெஷன்களுக்குப் பிறகே தங்களை அறியாமல் அப்படித்தான் நேர்கிறது என உணர்ந்தார்கள்.

யாஸ்மீன் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். வளரும் போது நடந்ததைப் போல மறுபடி இப்போதும் பல விதமான சந்தர்ப்ப அழுத்தங்களின் சந்திப்பில் தான் நின்று கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றுகிறது என்றாள். அப்துலுடன் உறவை மேம்படுத்த வேண்டும், சம்பாதிக்க வேண்டும் எனப் பல்வேறு.

அன்று, அம்மாவின் மன அழுத்தத்தினால் அவர்களிடமோ மற்ற யாரிடமோ தன்னுடைய சங்கடங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை. கூடப் பிறந்தவர்களை அரவணைத்துப் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக் கொள்வதில் கவனம் போனது. கண்ணீர் முட்டும், மனம் குமறும், எனினும் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. இப்போது அப்துல் வேலை இல்லாமல், வேலை தேடாமல் இருப்பதனால் சோகம் ஏற்பட்ட போதிலும், பழக்க தோஷம் அந்த உணர்வைப் பகிரத் தடுத்தது.

அதனால் யாஸ்மீனுள் பயம் துளிர்த்து வந்தது. தான் வளர்ந்த போது சந்தித்த, அனுபவித்த ஏறத்தாழ அதே இன்னல்களைச் சந்திக்க நேரிடலாம் என. இவையெல்லாம் ஸெஷன்களில் உணர்ந்து அடையாளம் காண முடிந்தது.

யாஸ்மீன் இவற்றை மேலும் ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்க்கையில் அடக்கி வைத்திருந்த வேதனையை வெளிப்படுத்தச் செய்தாள். ஸெஷன்களில் அப்துலும் இருந்ததால் அவனுக்கும் தெளிவாயிற்று, எதற்காகத் தன்னை மணப்பவள் தன்னைப் பற்றி இவ்வளவு வேதனை அடைகிறாள் என்று. அப்துல் தான் நடந்தது கொள்ளும் விதத்தினால் அவளுடைய நிகழ்காலத்தில் பயம் உருவாக்கி வருவதைப் புரிந்து கொண்டான்.

நேருக்கு நேராக, மனம்விட்டுப் பகிர்வதின் பயனாக இருவரின் உறவு நெருக்கமாகியது!

அடுத்தபடியாக, இருவரையும் அவர்கள் நிச்சயம் ஆனதிலிருந்து ஒருவரையொருவர் பற்றிக் கவனித்ததைப் பட்டியலிடப் பரிந்துரை செய்தேன். முதலில் மேலோட்டமாக எழுதினார்கள். அவற்றை ஸெஷனில் எடுத்துக் கொண்ட போது அதில் பயனில்லை எனப் புரிந்து கொண்டு, மேலும் ஆழ்ந்து பார்த்தார்கள். எழுதியதைப் பற்றி உரையாடுகையில், யாஸ்மீனின் முதுகலைப் படிப்பு தொடங்கியபோது அப்துலின் உணர்ச்சிகளில் மாற்றம் ஆரம்பித்தது எனத் தெளிவாயிற்று.

இப்போது, அப்துலுடன் ஸெஷன்களை அமைத்தேன். தன் நிலையை ஆராய்ந்தான். சிறுவயதில் அம்மா வேலைக்குப் போவதனால் தனியாக இருக்க நேர்ந்தது. யாஸ்மீனின் வேலையும் படிப்பதும் இப்போது தனக்குத் தனிமையை உருவாக்கிவிடுமோ என்ற கவலை. அதே போல மறுபடி நேர்கிறதே எனத் தவித்தான். எதிலும் நாட்டம் குறைந்தது.

வளரும் பருவத்தில் அவர்கள் நன்றாக வாழ்வதற்குத்தான் தாய் இத்தனை வேலை செய்ய வேண்டி இருக்கிறது என அறிந்திருந்தும், தன்னை விட்டுப் போகிறாள் என்ற கோபம் இருந்தது. அதே கோபம் இப்போது யாஸ்மீன் மீது. யாஸ்மீன் வேலை, வேலையில் முன்னேற்றம் என்றே இருந்து விடுவாள் என நினைத்து ஆத்திரம் அடைந்தான்.

அப்துலைப் பொறுத்தவரை யாஸ்மீன் தன்னைக் கேட்காமல் மேல்படிப்புக்கு முடிவு செய்தது பிடிக்கவில்லை. இதனால் அவர்கள் உறவில் நேரக்கூடிய சஞ்சலங்களை யாஸ்மீன் எப்படி யோசிக்கவில்லை என்ற ஆதங்கம்.

யாஸ்மீனிடம் விளக்கம் கேட்க அவளை அழைத்து வந்தான். அப்துல் தன் மனதில் உருவானதை விவரித்தான். யாஸ்மீன் பதிலளித்தாள். இதுவரையில் முடிவுகளைத் தானாக எடுத்து வந்ததால் இந்த முறையும் அவ்வாறே செய்தேன் என்றாள். அதனால்தான் அப்துலுடன் கலந்து ஆலோசிக்கத் தோன்றவில்லை. அவன் தரப்பைக் கேட்ட பிறகு அவன் உணருவதைப் புரிய ஆரம்பித்தது என்றாள். அதனின் பிரதிபலிப்பு அவனுடைய நடத்தையில் தெரிந்ததைக் கூறினாள்.

இப்படி உரையாடியதில், அப்துல் யாஸ்மீன் தன் வளர்ந்தகால அனுபவங்களின் தாக்கம் ஏற்படுவதைக் கண்டு கொண்டார்கள். இப்போது அதேபோல் நேரும்போது விடை காணத் தெரியாமல் தத்தளிக்கிறோம் என்று உணர்ந்தார்கள்.

எவ்வாறு பகிர்வது என்பது இப்போது புரியவர, உறவு மேலும் நெருக்கமாகியது. இருவரும் தங்களது நிலையை, உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்ள, புரிதல் அதிகரித்தது.

வித்தியாசங்கள், அபிப்ராயம் பேதம் வரச் செய்யும். சுமுகமாகப் பேசி, புரியப் புரிய, உறவு மேம்படும். இருவரும் உணர்ந்தார்கள், இதற்கு உறவுக்கும் நபர்களுக்கும் மதிப்புக் கொடுப்பது தேவை. இதன் அடிப்படையில் அதற்கான வழிமுறைகளை அமைக்க எண்ணினேன்.

அப்துல் யாஸ்மீன் தங்களது நடத்தை, செயல்பாடுகளில் எதைச் சுதாரித்துக் கொண்டால் உதவும் எனப் பகிர்ந்தார்கள். இருவருக்கும் ஒப்புதலானது, உறவுக்கு நேரம் அமைக்க வேண்டும் என. கூட இருந்து பொழுது போக்க, பல செயல்களைப் பற்றி விவரித்து, எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என விளக்கம் அளித்தார்கள். ஆர்வம் ததும்ப இவற்றைச் செயலாற்றி வந்தார்கள்.

அப்துல் உதவி கேட்க கூச்சப் பட்டான். இதை வெல்ல ஸெஷன்களில் பல ரோல் ப்ளே வகுத்துச் செய்தோம். ஒருசில செயல் தானே செய்வதாக இருந்தவற்றை “என்னுடன் செய்” என அழைத்துக் கொண்டார்கள். அப்துல் தன் வேலை தேடுவதற்கு இதைச் செய்தான்.

இருவரின் உறவில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. பேதங்களைச் சுமுகமாக பேசி முடிவு செய்து கொள்வதும் கூடியது. உறவை மேம்படுத்த அப்துல் யாஸ்மீனின் முயற்சிகள் இன்னும் தொடர்கிறது.
*******************************